দময়ন্তী

দময়ন্তীয়ে ক’লে: হে সিংহবক্ষ, মহাবাহু, নিষধসকলৰ জনাধিপ ৰাজন! তুমি ক’লৈ গ’লা? এই নিৰ্জন অৰণ্যত মোক একেলগে এৰি।

বৃহদশ্ব ক’লে: হে ৰাজন, নল আঁতৰি যোৱাৰ পাছত দময়ন্তী—ক্লান্তি কমি যোৱাত—জাগি উঠিল; নিৰ্জন অৰণ্যত সেই বৰাৰোহা ভয়াকুল হ’ল।

আৰু ভীমে তেওঁলোকক প্ৰচুৰ ধন-সম্পদ দি আদেশ দিলে: “নলকো আৰু দময়ন্তীকো—মোৰ কন্যাক—সন্ধান কৰা।”

সুতিৰ্থ-আশ্ৰমত বাস কৰা সেই মুনীন্দ্ৰসকলৰ মাজত দময়ন্তী নামে খ্যাত এগৰাকী নাৰী আছিল, যাৰ মুখ চন্দ্ৰবিম্বৰ দৰে মনোহৰ।

মহালয় বিধানেৰে দময়ন্তীৰ পতি নলে মহান বিপদ অতিক্ৰম কৰি পুনৰ এই পৃথিৱী লাভ কৰিলে।

সেই ৰাজেন্দ্ৰ-শ্ৰেষ্ঠজনৰ মদয়ন্তী নামে এক পতিৱ্ৰতা প্ৰিয় পত্নী আছিল; নলৰ দময়ন্তীৰ দৰে সতি ৰূপে খ্যাত আছিল।

নাৰদৰ মায়া-দময়ন্তীৰ সৈতে বিবাহৰ বৰ্ণনা। নাৰদে ক’লে: ধাই মাকৰ মুখৰ পৰা কন্যাৰ কথা শুনি, ৰজাই তেতিয়া ওচৰতে থকা সুন্দৰী পত্নী কৈকেয়ীক ক’লে।

ব্যাসদেৱে ক’লে: মোৰ এই কথা শুনি পৰমাৰ্থতত্ত্ববিদ নাৰদে হাঁহি মাৰি মোহৰ কাৰণ সোধা মোক এইদৰে ক’লে।

প্ৰসিদ্ধ বৰুণানী, বলিৰ পত্নী বিন্ধ্যাৱলী, সুন্দৰী দময়ন্তী, যশোদা আৰু দেৱকী।

হে অনঘা, বৈদৰ্ভ নগৰত তুমি ৰজা ভীমৰ কন্যা হ’বা; গুণান্বিতা হৈ ‘দময়ন্তী’ নামে বিখ্যাত হ’বা।

সেই ৰজাৰ মদয়ন্তী নামৰ এগৰাকী শুভ আৰু প্ৰিয় ৰাণী আছিল, যি ধৰ্মত অতি দৃঢ়; নলৰ দময়ন্তীৰ দৰে তেওঁ পতিব্ৰতা সতী হিচাপে প্ৰসিদ্ধ আছিল।

সেই পুণ্যপ্ৰভাৱত তেওঁ ভিল্ল নল হৈছিল; পাছত চক্রৱৰ্তী মহাৰাজ হয়, আৰু দময়ন্তী তেওঁৰ প্ৰিয়া হয়।