Sukta 11

Mantra 1

संपत्कर्म। ६ पञ्चपदा अतिशक्वरी, ११ त्र्यवसाना षट्-पदा अत्यष्टिः। क॒थं म॒हे असु॑रायाब्रवीरि॒ह क॒थं पि॒त्रे हर॑ये त्वे॒षनृ॑म्णः । पृश्निं॑ वरुण॒ दक्षि॑णां ददा॒वान् पुन॑र्मघ॒ त्वं मन॑साचिकित्सीः

ইয়াত তুমি মহা অসুৰক কেনেকৈ ক’লা? কেনেকৈ পিতৃক, তীব্ৰ নৃম্ণ-সম্পন্ন হৰিক ক’লা? হে বৰুণ, দক্ষিণা (যজ্ঞ-দক্ষিণা) ৰূপে পৃশ্নি দান কৰি, হে পুনৰ্মঘ (সদা দানশীল), তুমি মনৰে পুনৰ পথ/গতি বুজি ল’লা।

Mantra 2

न कामे॑न॒ पुन॑र्मघो भवामि॒ सं च॑क्षे॒ कं पृश्नि॑मे॒तामुपा॑जे । केन॒ नु त्वम॑थर्व॑न् काव्ये॑न॒ केन॑ जा॒तेना॑सि जा॒तवे॑दाः

হে পুনৰ্মঘ, কেৱল কামনাৰে মই লাভ নকৰোঁ; মই স্পষ্টকৈ ‘ক’ (কা) ক’ দেখোঁ; এই পৃশ্নিৰ ওচৰলৈ মই উপাজে (উপাসনা/আশ্ৰয়) কৰোঁ। হে অথৰ্বণ, কিহে—কোন কাব্য-কৌশলে, কোন জন্মে—তুমি জাতৱেদা হৈছা?

Mantra 3

स॒त्यम॒हं ग॑भी॒रः काव्ये॑न स॒त्यं जा॒तेना॑स्मि जा॒तवे॑दाः । न मे॑ दा॒सो नार्यो॑ महि॒त्वा व्र॒तं मी॑माय॒ यद॒हं ध॑रि॒ष्ये

মই সত্য; কাব্য-কৌশলে মই গভীৰ। জন্মৰ দ্বাৰা সত্যকৈ মই জাতৱেদা। মই যি ব্ৰত ধৰি ৰাখিম, সেই ব্ৰতক মহিমাৰে ন দাসে, ন আৰ্যই মাপি নিৰ্ধাৰণ কৰিছে।

Mantra 4

न त्वद॒न्यः क॒वित॑रो॒ न मे॒धया॒ धीर॑तरो वरुण स्वधावन्। त्वं ता विश्वा॒ भुव॑नानि वेत्थ॒ स चि॒न्नु त्वज्जनो॑ मा॒यी बि॑भाय

হে স্বধাৱান বৰুণ, তোমাৰ বাহিৰে আন কেহো অধিক কবি-দৰ্শী নহয়, ন বুদ্ধিত অধিক ধীৰ-স্থিৰ। তুমি সেই সকলো ভুবন জানো; আৰু তোমাৰেই মানুহ—মায়া-কর্মী—সেয়েও ভয় কৰে।

Mantra 5

त्वं ह्य॑१ङ्ग व॑रुण स्वधाव॒न् विश्वा॒ वेत्थ॒ जनि॑म सुप्रणीते । किं रज॑स ए॒ना प॒रो अ॒न्यद॑स्त्ये॒ना किं परे॒णाव॑रममुर

হে স্বধাৱান বৰুণ, মই প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ—তুমি সু-নিয়ন্ত্ৰিত সকলো জন্ম জানো। এই ৰজস্‌-ক্ষেত্ৰৰ ওপাৰে আন কি আছে? আৰু এইটোৰ দ্বাৰাই, সেয়া ওপাৰৰ ওপাৰে তলৰ দিশটো কি—হে অমুৰ?

Mantra 6

एकं॒ रज॑स ए॒ना प॒रो अ॒न्यद॑स्त्ये॒ना प॒र एके॑न दु॒र्णशं॑ चिद॒र्वाक्। तत् ते॑ वि॒द्वान् वरु॑ण॒ प्र ब्र॑वीम्य॒धोव॑चसः प॒णयो॑ भवन्तु नी॒चैर्दा॒सा उप॑ सर्पन्तु॒ भूमि॑म्

এটা ৰজস (লোক/অঞ্চল) আছে; ইয়াৰ পৰেও আন এটা আছে; তাৰো পৰে আকৌ আন এটা—এফালে থাকিলেও য’ত পোৱা দুঃসাধ্য। এই কথা জানি, হে বৰুণ, মই তোমাক স্পষ্টকৈ কওঁ: পণিসকলৰ বাক্য নত হওক; দাসসকল নীচে নীচে সৰি মাটিলৈ গুচক।

Mantra 7

त्वं ह्य१ङ्ग व॑रुण॒ ब्रवी॑षि॒ पुन॑र्मघेष्वव॒द्यानि॒ भूरि॑ । मो षु प॒णींर॒भ्ये॒३ताव॑तो भू॒न्मा त्वा॑ वोचन्नरा॒धसं॒ जना॑सः

হে বৰুণ, তুমি নিশ্চয়েই পুনৰ কওঁ—দান-উপহাৰৰ মাজতে বহু দোষ-অপৰাধ। পণিসকলক ইয়াৰ অধিক নচাপিবা; নহ’লে লোকসকলে তোমাক ‘দানত অসফল’ বুলি ক’ব।

Mantra 8

मा मा॑ वोचन्नरा॒धसं॒ जना॑सः॒ पुन॑स्ते॒ पृश्निं॑ जरितर्ददामि । स्तो॒त्रं मे॒ विश्व॒मा या॑हि॒ शची॑भिर॒न्तर्विश्वा॑सु॒ मानु॑षीषु दि॒क्षु

লোকসকলে তোমাক ‘দান নকৰা’ বুলি নকওক, নকওক। হে গায়ক (জৰিতৰ), মই পুনৰ তোমাক দাগ-ধৰা গাই দিওঁ। তোমাৰ শক্তিসমূহসহ মোৰ সম্পূৰ্ণ স্তোত্ৰলৈ আহা; সকলো মানৱ দিশ-দিগন্তৰ ভিতৰত।

Mantra 9

आ ते॑ स्तोत्राण्युद्य॑तानि यन्त्व॒न्तर्विश्वा॑सु॒ मानु॑षीषु दि॒क्षु। दे॒हि नु मे॒ यन्मे॒ अद॑त्तो॒ असि॒ युज्यो॑ मे स॒प्तप॑दः॒ सखा॑सि

তোমাৰ উত্থাপিত স্তোত্ৰসমূহ মোৰ ওচৰলৈ আহক—বিশ্বৰ সকলো মানৱ-দিশাৰ ভিতৰত। এতিয়া মোক সেইটো দিয়া, যি তুমি মোক দান কৰা বুলি স্থিৰ; মোৰ সৈতে তুমি যোগ্য সহায়, সপ্তপদ সখা।

Mantra 10

स॒मा नौ॒ बन्धु॑र्वरुण स॒मा जा वेदा॒हं तद् यन्ना॑वे॒षा स॒मा जा। ददा॑मि॒ तद् यत् ते अद॑त्तो॒ अस्मि॒ युज्य॑स्ते स॒प्तप॑दः॒ सखा॑स्मि

হে বৰুণ, আমাৰ বন্ধন সমান; আমাৰ আত্মীয়তা সমান। য’ত মই সীমা লঙ্ঘন কৰা নাই, সেয়া তুমি জানো—সমানেই আমাৰ আত্মীয়তা। মই তোমাৰেই বস্তু তোমাক দিওঁ, কিয়নো মই তোমাৰ ওচৰত দত্ত; তোমাৰ সৈতে যোগ্যভাৱে যুক্ত হৈ, মই সপ্তপদ সখা।

Mantra 11

दे॒वो दे॒वाय॑ गृण॒ते व॑यो॒धा विप्रो॒ विप्रा॑य स्तुव॒ते सु॑मे॒धाः । अजी॑जनो॒ हि व॑रुण स्वधाव॒न्नथ॑र्वाणं पि॒तरं॑ दे॒वब॑न्धुम्। तस्मा॑ उ॒ राधः॑ कृणुहि सुप्रश॒स्तं सखा॑ नो असि पर॒मं च॒ बन्धुः॑

জীৱন-দাতা দেৱে দেৱৰ প্ৰতি মনোযোগ দিয়ে—স্তৱন কৰা ঋষি-বিপ্ৰলৈ, প্ৰশংসা কৰা সুমেধালৈ। কিয়নো, হে স্বধাৱান বৰুণ, তুমি নিজ শক্তিত অথৰ্বণ পিতৃক জন্ম দিছিলা—দেৱসম্বন্ধী কুলবন্ধুক। সেয়ে তেওঁৰ বাবে সুপ্ৰশস্ত দান-অনুগ্রহ কৰাঁ; তুমি আমাৰ সখা, আৰু আমাৰ পৰম বন্ধন।