Sukta 12

Mantra 1

शालानिर्माणम्। इ॒हैव ध्रु॒वां नि मि॑नोमि॒ शालां॒ क्षेमे॑ तिष्ठाति घृ॒तमु॒क्षमा॑णा । तां त्वा॑ शाले॒ सर्व॑वीराः सु॒वीरा॒ अरि॑ष्टवीरा॒ उप॒ सं च॑रेम

শালানিৰ্মাণ। ইয়াতেই, একেবাৰে ইয়াতেই, মই স্থিৰ-অচল এই শালাখন স্থাপন কৰোঁ; ক্ষেমত (নিরাপত্তাত) ই স্থিৰ হৈ থাকক, ঘৃতৰ সিঞ্চনে সিক্ত হৈ। হে শালে, তোমালৈ আমি উপসৰ্পণ কৰি তোমাৰ ভিতৰত-চাৰিওফালে বিচৰণ কৰোঁ—সৰ্ববীৰ (সকলো বীৰ-পুত্ৰেৰে) সুবীৰ (সু-বীৰ পুত্ৰেৰে), অরিষ্টবীৰ (অহিংসিত/অক্ষত বীৰ-পুত্ৰেৰে) হ’ম।

Mantra 2

इ॒हैव ध्रु॒वा प्रति॑ तिष्ठ शा॒लेऽश्वा॑वती॒ गोम॑ती सू॒नृता॑वती । ऊर्ज॑स्वती घृ॒तव॑ती॒ पय॑स्व॒त्युच्छ्र॑यस्व मह॒ते सौभ॑गाय

ইয়াতেই, একেবাৰে ইয়াতেই, হে শালে, ধ্ৰুৱ হৈ স্থিৰে দাঁড়া—অশ্বৱতী (ঘোড়াৰে সমৃদ্ধ), গোমতী (গাই-ধনে সমৃদ্ধ), সুনৃতাৱতী (মধুৰ-সত্য বাক্যৰে সমৃদ্ধ)। ঊৰ্জস্বতী (পোষণ-শক্তিসম্পন্ন), ঘৃতৱতী (ঘৃতসমৃদ্ধ), পয়স্বতী (দুধসমৃদ্ধ) হওঁ; মহৎ সৌভাগ্যৰ বাবে উচ্চলৈ উঠা।

Mantra 3

ध॒रु॒ण्य॒ऽसि शाले बृ॒हच्छ॑न्दाः॒ पूति॑धान्या । आ त्वा॑ व॒त्सो ग॑मे॒दा कु॑मा॒र आ धे॒नवः॑ सा॒यमा॒स्पन्द॑मानाः

হে শালে, তুমি ধাৰিণী—ভাৰ বহনকাৰিণী; বৃহৎছন্দা (বিস্তৃত মাপে গঠিত), পুতিধান্যা (শোধিত/পৰিষ্কৃত ধান্যৰে সমৃদ্ধ)। তোমালৈ বৎস আহক, তোমালৈ কুমাৰ (যুৱ পুত্ৰ) আহক; সায়ংবেলা তোমালৈ ধেনৱঃ (দুধাল গাইবোৰ) আহক—ঘৰলৈ উভতি অহা, কঁপনি-ভয় নোহোৱা (অস্পন্দমানা)।

Mantra 4

इ॒मां शालां॑ सवि॒ता वा॒युरिन्द्रो॒ बृह॒स्पति॒र्नि मि॑नोतु प्रजा॒नन्। उ॒क्षन्तू॒द्ना म॒रुतो॑ घृ॒तेन॒ भगो॑ नो॒ राजा॒ नि कृ॒षिं त॑नोतु

এই শালাখন সৱিতা, বায়ু, ইন্দ্ৰ আৰু বृहস্পতি—প্ৰজাজ্ঞানী—দৃঢ়কৈ নিজৰ ঠাইত স্থাপন কৰক। মৰুতসকলে ইয়াক পানীৰে, ঘৃতৰে সিঞ্চন কৰক; আৰু আমাৰ ৰাজা ভগে আমাৰ বাবে ক্ষেত্ৰৰ কৰ্ষণ আৰু বৃদ্ধি বিস্তাৰ কৰক।

Mantra 5

मान॑स्य पत्नि शरणा स्योना दे॒वी दे॒वेभि॒र्निमिता॒स्यग्रे॑ । तृणं॒ वसा॑ना सु॒मना॑ अस॒स्त्वमथा॒स्मभ्यं॑ स॒हवी॑रं र॒यिं दाः॑

হে মানসাৰ পত্নি, আশ্ৰয়দায়িনী, স্নিগ্ধ-সুখদায়িনী দেৱী—দেৱতাসকলৰ দ্বাৰা আদিতে মাপি নিৰ্মিত—তৃণবস্ত্ৰ পৰিধান কৰি, সদ্ভাৱনাময় তুমি; তেন্তে আমাক বীৰসহ (পুত্ৰসহ) ধন-সম্পদ দিয়া।

Mantra 6

ऋ॒तेन॑ स्थूणा॒मधि॑ रोह वंशो॒ग्रो वि॒राज॒न्नप॑ वृङ्क्ष्व॒ शत्रू॑न्। मा ते॑ रिषन्नुपस॒त्तारो॑ गृ॒हाणां॑ शाले श॒तं जी॑वेम श॒रदः॒ सर्व॑वीराः

ঋতেৰে স্তম্ভসমূহৰ ওপৰত উঠা, হে উগ্ৰ দীপ্তিমান বংশ (কাঠৰ কঁধ/কঁধনি), শত্রুসকলক কাটি আঁতৰাই পেলোৱা। গৃহৰ উপসত্তাৰ (ঘেৰাওকাৰী) লোকসকলে যেন তোমাক ক্ষতি নকৰে। এই শালাত আমি সকলো বীৰসহ একশত শৰত্ (বছৰ) জীয়াই থাকোঁ।

Mantra 7

एमां कु॑मा॒रस्तरु॑ण॒ आ व॒त्सो जग॑ता स॒ह। एमां प॑रि॒स्रुतः॑ कु॒म्भ आ द॒ध्नः क॒लशै॑रगुः

এই গৃহলৈ কুমাৰ—তৰুণ বালক—আহিছে, আৰু জগতত চলা-ফুৰা সকলোৰে সৈতে বাছুৰো আহিছে। এই গৃহলৈ পৰিস্ৰুত (উপচি থকা) কুম্ভ, দধি, আৰু কলশসমূহৰ সৈতে আহিছে।

Mantra 8

पू॒र्णं ना॑रि॒ प्र भ॑र कु॒म्भमे॒तं घृ॒तस्य॒ धारा॑म॒मृते॑न॒ संभृ॑ताम्। इ॒मां पा॒तॄन॒मृते॑ना॒ सम॑ङ्ग्धीष्टापू॒र्तम॒भि र॑क्षात्येनाम्

হে নাৰী, এই কুম্ভটো পূৰ্ণকৈ আগবঢ়োৱা—ঘৃতৰ ধাৰা, অমৃতৰে সম্যক সংগৃহীত। অমৃতৰে এই পাত্ৰীন্ (ৰক্ষক/পালক) সকলক অভিষিক্ত কৰা; ইষ্টাপূৰ্ত (যজ্ঞ আৰু দানৰ পুণ্য) ইহাক চাৰিওফালে ৰক্ষা কৰিব।

Mantra 9

इ॒मा आपः॒ प्र भ॑राम्यय॒क्ष्मा य॑क्ष्म॒नाश॑नीः । गृ॒हानुप॒ प्र सी॑दाम्य॒मृते॑न स॒हाग्निना॑

এই জলসমূহ মই আগবঢ়াই আনিছোঁ—যক্ষ্মামুক্ত, যক্ষ্মা-নাশিনী। গৃহসমূহৰ ওচৰলৈ মই আগবঢ়ি বহোঁ—অমৃতৰ সৈতে, অগ্নিৰ সৈতে একেলগে।