Sukta 16

Mantra 1

उ॒द॒प्रुतो॒ न वयो॒ रक्ष॑माणा॒ वाव॑दतो अ॒भ्रिय॑स्येव॒ घोषाः॑ । गि॒रि॒भ्रजो॒ नोर्मयो॒ मद॑न्तो॒ बृह॒स्पति॑म॒भ्य॑१र्का अ॑नावन्

উৰ্ধ্বলৈ উৰা পাখিৰ দৰে, আমাক ৰক্ষা কৰি, আমাৰ ধ্বনিবোৰ বাজি উঠে—মেঘৰ গর্জনৰ দৰে। পৰ্বতৰ বিজুলিৰ দৰে, আনন্দিত স্তোত্ৰ-তৰংগবোৰে দীপ্তিময় গীত লৈ বृहস্পতিলৈ আগবাঢ়ি গ’ল।

Mantra 2

सं गोभि॑रङ्गिर॒सो नक्ष॑माणो॒ भग॑ इ॒वेद॑र्य॒मणं॑ निनाय । जने॑ मि॒त्रो न दम्प॑ती अनक्ति॒ बृह॑स्पते वा॒जया॒शूंरि॑वा॒जौ

গাই-গৰুৰ সৈতে সংগতি কৰি, অঙ্গিরসসকলে লক্ষ্যত উপনীত হৈ, ভগাৰ দৰে আৰ্যমণক ইয়ালৈ আনিলে। জনসমাজত মিত্র যেন গৃহস্থ-যুগল, অভিষেকৰ তেল ছটিয়াই আশীৰ্বাদ দিয়ে। হে বृहস্পতে, প্ৰতিযোগিতাত বিজয়ী দ্ৰুত অশ্বৰ দৰে আমাক বেগ দিয়া।

Mantra 3

सा॒ध्व॒र्या अ॑ति॒थिनी॑रिषि॒रा स्पा॒र्हाः सु॒वर्णा॑ अनव॒द्यरू॑पाः । बृह॒स्पतिः॒ पर्व॑तेभ्यो वि॒तूर्या॒ निर्गा ऊ॑पे॒ यव॑मिव स्थि॒विभ्यः॑

যথাবিধি হোম-কৃত, অতিথিৰ দৰে, তীব্ৰগতি আৰু অতি কাম্য—সুৱৰ্ণবৰ্ণ, দোষহীন ৰূপধাৰী—বৃহস্পতিয়ে পৰ্বতসমূহ ফালি উলিয়াই গাইসমূহক বাহিৰলৈ আৰু ওচৰলৈ আনিলে, যেন চালনীৰ পৰা যৱ ওলাই আহে।

Mantra 4

आ॒प्रु॒षा॒यन् मधु॑न ऋ॒तस्य॒ योनि॑मवक्षि॒पन्न॒र्क उ॒ल्कामि॑व॒ द्योः । बृह॒स्पति॑रु॒द्धर॒न्नश्म॑नो॒ गा भूम्या॑ उ॒द्नेव॒ वि त्वचं॑ बिभेद

মধুৰতাৰে সিঞ্চি তেওঁ ঋতৰ গৰ্ভস্থানক যথাস্থানে স্থাপন কৰিলে; স্তোত্ৰ-ধ্বনি আকাশীয় অগ্নিশলাকাৰ দৰে নিক্ষিপ্ত হ’ল। বৃহস্পতিয়ে শিলাৰ পৰা গাইসমূহ উদ্ধাৰ কৰি, পানীৰে যেন চামৰা ফালি দিয়া হয় তেনেকৈ পৃথিৱীৰ আৱৰণ ফালি দিলে।

Mantra 5

अप॒ ज्योति॑षा॒ तमो॑ अ॒न्तरि॑क्षादु॒द्नः शीपा॑लमिव॒ वात॑ आजत्। बृह॒स्पति॑रनु॒मृश्या॑ व॒लस्या॒भ्रमि॑व॒ वात॒ आ च॑क्र॒ आ गाः

জ্যোতিৰে তেওঁ অন্তৰিক্ষৰ পৰা তমসা অপসাৰণ কৰিলে—যেন বায়ুৱে পানীৰ পৰা চীপাল (পানীৰ থলি) টানি উলিয়ায়। বृहস্পতিয়ে বলাক অনুসন্ধান কৰি, বায়ুৱে যেন মেঘ ঠেলি আনে, তেনেকৈ গাইবোৰক ইয়ালৈ আনিলে।

Mantra 6

य॒दा व॒लस्य॒ पीय॑तो॒ जसुं॒ भेद् बृह॒स्पति॑रग्नि॒तपो॑भिर॒र्कैः । द॒द्भिर्न जि॒ह्वा परि॑विष्ट॒माद॑दा॒विर्नि॒धींर॑कृणोदु॒स्रिया॑णाम्

যেতিয়া বৃহস্পতিয়ে অগ্নিৰ তপস্যা আৰু ঋক্-মন্ত্রেৰে ফুলা বলাৰ জৱ (চোয়াল) ভাঙিলে, তেতিয়া দাঁতেৰে ঘেৰাও কৰা জিভাই যেন মোড়া বস্তু টানি লয়, তেনেকৈ তেওঁ তাক বাহিৰলৈ ধৰি উলিয়ালে; আৰু উস্ৰিয়া—ৰঙা গাইবোৰৰ ধন-নিধি প্ৰকাশ কৰি দিলে।

Mantra 7

बृह॒स्पति॒रम॑त॒ हि त्यदा॑सां॒ नाम॑ स्व॒रीणां॒ सद॑ने॒ गुहा॒ यत्। आ॒ण्डेव॑ भि॒त्वा श॑कु॒नस्य॒ गर्भ॒मुदु॒स्रियाः॒ पर्व॑तस्य॒ त्मना॑जत्

কাৰণ বृहস্পতিয়ে সেই স্বৰীণ—উজ্জ্বলসকলৰ নাম বিচাৰি পালে, যি গুহাৰ ভিতৰত, তেওঁলোকৰ আসনত গোপনে আছিল। যেন ডিম ফাটি পাখীৰ গৰ্ভ ভাঙে, তেনেকৈ নিজৰ শক্তিৰে তেওঁ পৰ্বতৰ পৰা উস্ৰিয়া—ৰঙা গাইবোৰক বাহিৰলৈ ঠেলি উলিয়ালে।

Mantra 8

अश्नापि॑नद्धं॒ मधु॒ पर्य॑पश्य॒न्मत्स्यं॒ न दी॒न उ॒दनि॑ क्षि॒यन्त॑म्। निष्टज्ज॑भार चम॒सं न वृ॒क्षाद् बृह॒स्पति॑र्विर॒वेणा॑ वि॒कृत्य॑

পাথৰে-বন্ধা মধু তেওঁ চালে—যেন পানীত বাস কৰা দীন মাছক ক’ৰবাই দেখে। স্থিৰ আশ্ৰয়ৰ পৰা তেওঁ তাক কঢ়িয়াই আনিলে—যেন গছৰ পৰা কোনোবাই চামচ (চমস) তোলে। ব্ৰহস্পতিয়ে ধ্বনিত কণ্ঠে চিঙি-ফালি তাক উন্মুক্ত কৰি।

Mantra 9

सोषाम॑विन्द॒त् स स्वः॑१ सो अ॒ग्निं सो अ॒र्केण॒ वि ब॑बाधे॒ तमां॑सि । बृह॒स्पति॒र्गोव॑पुषो व॒लस्य॒ निर्म॒ज्जानं॒ न पर्व॑णो जभार

তেওঁ উষাসসকলক পালে; তেওঁ সূৰ্যক পালে; তেওঁ অগ্নিক পালে; নিজৰ স্তোত্ৰ-ঋচাৰে তেওঁ অন্ধকাৰসমূহক বিচ্ছিন্ন কৰি দিলে। বृहস্পতিয়ে বলৰ গোৱপুষ (গো-ৰূপ) ধনক—যি যেন ডুবি থকা আছিল—পৰ্ব্বণত অঙ্গ উলিয়াই লোৱাৰ দৰে টানি উলিয়াই আনিলে।

Mantra 10

हि॒मेव॑ प॒र्णा मु॑षि॒ता वना॑नि॒ बृह॒स्पति॑नाकृपयद् व॒लो गाः । अ॒ना॒नु॒कृ॒त्यम॑पु॒नश्च॑कार॒ यात् सूर्या॒मासा॑ मि॒थ उ॒च्चरा॑तः

যেন হিমে বনসমূহৰ পাতবোৰ কেঢ়ি লৈ যায়, তেনেদৰে বল গাইসমূহক অত্যাচাৰ কৰিলে; কিন্তু বृहস্পতিয়ে তেওঁলোকক উপশম দিলে। এক অনুকৰণ-অযোগ্য কৰ্ম তেওঁ পুনৰ সম্পন্ন কৰিলে—যেতিয়া সূৰ্য আৰু চন্দ্ৰ পালাক্ৰমে ওপৰলৈ উঠে।

Mantra 11

अ॒भि श्या॒वं न कृश॑नेभि॒रश्वं॒ नक्ष॑त्रेभिः पि॒तरो॒ द्याम॑पिंशन्। रात्र्यां॒ तमो॒ अद॑धु॒र्ज्योति॒रह॒न् बृह॒स्पति॑र्भि॒नदद्रिं॑ वि॒दद् गाः

যেন চকচকীয়া সাজে এটা ক’লা ঘোঁৰা সজোৱা হয়, তেনেদৰে নক্ষত্ৰসমূহে পিতৃসকলে আকাশক ৰঙাই দিলে। ৰাতিত তেওঁলোকে অন্ধকাৰ স্থাপন কৰিলে, দিনত পোহৰ; বृहস্পতিয়ে শিলাখণ্ড ফালি গাইসমূহক বিচাৰি পালে।

Mantra 12

इ॒दम॑कर्म॒ नमो॑ अभ्रि॒याय॒ यः पू॒र्वीरन्वा॒नोन॑वीति । बृह॒स्पतिः॒ स हि गोभिः॒ सो अश्वैः॒ स वी॒रेभिः॒ स नृभि॑र्नो॒ वयो॑ धात्

ইদম্‌ অকৰ্ম—অভ্ৰিয়ায় নমঃ, যি পুৰাতন পথসমূহক আগবঢ়াই নিয়ে। বृहস্পতিঃ—গোৱে সৈতে, অশ্বে সৈতে, বীৰে সৈতে, নৰে সৈতে—সেইজনেই আমাৰ বাবে বয়ঃ, প্ৰাণবল আৰু পোষণ দান কৰক।