Adhyaya 144

Verse 1

सूत उवाच । सा गत्वा त्रिदिवं पश्चात्सहस्राक्षं सुरैर्युतम् । प्रोवाच भगवन्दिष्ट्या क्षोभितोऽसौ महामुनिः

قال سوتا: ثم مضت إلى تْرِدِفَة (السماء) وخاطبت سَهَسْرَاكْشَة (إندرا) وهو مع الآلهة: «يا ربّ، بحكم القضاء والقدر، لقد أُثير ذلك الحكيم العظيم حقًّا».

Verse 2

तपस्तस्य हतं कृत्स्नं यत्कृच्छ्रेण समाचितम् । तथा निस्तेजसत्वं च नीतस्त्वं सुखभाग्भव

إنَّ كلَّ تَقَشُّفِهِ—الذي جَمَعَهُ بمشقّةٍ عظيمة—قد تَحَطَّمَ كلُّه؛ وقد أُنزِلْتَ أنتَ إلى حالٍ خالٍ من البهاء. فالآن كُنْ ممّن ينال نصيبَ الراحة والهناء.

Verse 3

एवमुक्त्वाऽथ सा रंभा शंसिता निखिलैः सुरैः । अमोघरेतसस्तस्य दध्रे गर्भं निजोदरे

فلمّا قالتْ ذلك، حَمَلَتْ رَمْبها—الممدوحةَ من جميع الآلهة—في رحمها جنينَ ذلك الحكيم، الذي كانت بذرته غيرَ خائبةٍ أبدًا.

Verse 4

जाबालिरपि कृत्वा च पश्चात्तापमनेकधा । भूयस्तु तपसि स्थित्वा स्थितस्तत्रैव चाश्रमे

وأمّا جابالي أيضًا، فبعد أن تابَ بوجوهٍ شتّى، عاد فاستقرّ في الزهد والتقشّف، وأقام هناك بعينه في صومعته.

Verse 5

ततस्तु दशमे मासि संप्राप्ते सुषुवे शुभाम् । कन्यां सरोजपत्राक्षीं दिव्यलक्षणलक्षिताम्

ثمّ لمّا أقبل الشهر العاشر، ولدتْ ابنةً مباركةً؛ عيناها كأوراق اللوتس، وعليها سماتٌ إلهيّةٌ دالّة.

Verse 6

अथ तां मानुषोद्भूतां मत्वा तस्यैव चाश्रमम् । गत्वा मुमोच प्रत्यक्षं तस्यर्षेश्चेदमब्रवीत्

ثمّ ظنّتْها مولودةً في عالم البشر، فمضتْ إلى ذلك الأشرم بعينه، ووضعَتْها ظاهرًا بين يدي الحكيم، وقالت هذه الكلمات.

Verse 7

तव वीर्यसमुद्भूतामेनां मज्जठरोषिताम् । कन्यकां मुनिशार्दूल तस्मात्पालय सांप्रतम्

هذه الفتاة قد نشأت من قوتك، وقد أقامت في رحمي. فلذلك، يا نمرَ الحكماء من المونِيّين، احمِها الآن.

Verse 8

न स्वर्गे विद्यते वासो मानुषाणां कथंचन । एतस्मात्कारणात्तुभ्यं मया ब्रह्मन्समर्पिता

ليس للبشر مقامٌ في السماء على أي وجه. ولهذا السبب، أيها البراهمن، قد سلّمتها إليك أمانةً مني.

Verse 9

एवमुक्त्वा ययौ रंभा सत्वरं त्रिदशालयम् । जाबालिरपि तां दृष्ट्वा कन्यकां स्नेहमाविशत्

وبعد أن قالت ذلك، مضت رامبها مسرعةً إلى دار الثلاثين من الآلهة. وأما جابالي، فلما رأى تلك الفتاة امتلأ قلبه حنانًا ومودةً لها.

Verse 10

ततस्तां कन्यकां कृत्वा सुष्ठु गुप्ते लतागृहे । रसैर्मिष्टफलोद्भूतैः पुपोष च दिवानिशम्

ثم جعل تلك الفتاة في عريشٍ من المتسلقات مُحكم الإخفاء، وغذّاها ليلًا ونهارًا بعصائر مستخرجة من ثمارٍ حلوة.

Verse 11

सापि कन्या परां वृद्धिं शनैर्याति दिनेदिने । शुक्लपक्षं समासाद्य यथा चन्द्रकला दिवि

وتلك الفتاة أيضًا كانت تنمو نموًّا رفيعًا شيئًا فشيئًا، يومًا بعد يوم—كقِطعة القمر في السماء حين تتزايد في النصف المضيء من الشهر.

Verse 12

यथायथाथ सा याति वृद्धिं कमललोचना । तथातथास्य सुस्नेहो जाबालेरप्यवर्धत

كلما نمت تلك الفتاة ذات العينين كزهرة اللوتس ازداد كذلك حنانُ جابالي ومودّتُه الرقيقة لها.

Verse 13

सा शिशुत्वे मृगैः सार्द्धं पक्षिभिश्च सुशोभना । क्रीडां चक्रे सुविश्रब्धैर्वर्धयंती मुनेर्मुदम्

في طفولتها كانت تلك الفتاة الحسناء تلهو مع الظباء والطيور بثقةٍ وطمأنينة، فتزيد سرورَ الحكيم الناسك.

Verse 14

ततो बाल्यं परित्यक्त्वा वल्कलावृतगात्रिका । तस्यर्षेः सर्वकृत्येषु साहाय्यं प्रकरोति च

ثم تركت الطفولة وراءها، وارتدت لباسًا من لحاء الشجر يكسو جسدها، وشرعت تُعين ذلك الرِّشي في جميع أعماله اليومية.

Verse 15

समित्कुशादि यत्किंचित्फलपुष्पसमन्वितम् । वनात्तदानयामास तस्य प्रीतिमवर्धयत्

وكل ما استطاعت—حطبًا، وعشبَ الكوشا وما شابهه، مع الثمار والزهور—كانت تجلبه من الغابة، فتزيد رضاه ومودّتَه.

Verse 16

ततः कतिपयाहस्य फलार्थं सा मृगेक्षणा । निदाघसमये दूरं स्वाश्रमात्प्रजगाम ह

ثم بعد أيامٍ قلائل، خرجت الفتاة ذات العينين كعيني الظبية في زمن القيظ، ومضت بعيدًا عن أشرمها تلتمس الثمار.

Verse 17

एतस्मिन्नंतरे तत्र विमानवरमाश्रितः । प्राप्तश्चित्रांगदोनाम गन्धर्वस्त्रिदिवौकसाम्

وفي تلك الأثناء، في ذلك الموضع بعينه، قدم غندرفا من سكان السماوات الثلاث يُدعى تشِترانغَدَه، ممتطيًا فيمانًا فائقًا.

Verse 18

तेन सा विजने बाला पूर्णचन्द्रनिभानना । दृष्टा चांद्रमसी लेखा पतितेव धरातले

وفي ذلك الموضع الخالي رآها فتاةً، وجهُها كالبدر التام، كأنها خَطٌّ من ضياء القمر قد سقط على الأرض.

Verse 19

ततः कामपरीतांगः सोवतीर्य धरातलम् । विमानान्मधुरैर्वाक्यैस्तामुवाच कृतांजलिः

ثم إن جسده غلبه الهوى، فنزل من الفيمان إلى الأرض؛ وخاطبها بكلمات عذبة، ويداه مضمومتان في التحية والتبجيل.

Verse 20

का त्वं कमलगर्भाभा निर्जनेऽथ महावने । भ्रमस्येकाकिनी बाले वनमध्ये सुलोचने

من أنتِ، يا المتلألئة كقلب اللوتس؟ لِمَ تهيمين وحدك في هذه الغابة العظيمة الخالية—أيتها الفتاة، أيتها الحسناء العينين—في وسط الأحراج؟

Verse 21

कन्योवाच । अहं फलवतीनाम जाबालेर्दुहिता मुने । फलपुष्पार्थमायाता तदर्थमिह कानने

قالت الفتاة: «يا أيها المُنيّ، أنا فَلَوَتِي، ابنةُ جابالي. جئتُ إلى هذه الغابة طلبًا للثمار والزهور».

Verse 22

चित्रांगद उवाच । कुमारब्रह्मचारी स श्रूयते मुनिसत्तमः । तत्कथं तस्य वामोरु त्वं जाता भार्यया विना

قالَ سِترانغَدَة: «إنَّ ذلكَ الحكيمَ العظيمَ مشهورٌ بأنَّهُ براهماچارِين، حافظٌ للعُزوبةِ المقدَّسة. فكيفَ، يا ذاتَ الفخذينِ الحَسَنَين، وُلِدتِ منهُ بلا زوجةٍ؟»

Verse 23

कन्योवाच । सत्यमेतन्महाभाग नास्ति दारपरिग्रहः । तस्यर्षेः किं तु संजाता यथा तन्मेऽवधारय

قالتِ الفتاة: «صدقٌ يا ذا الحظِّ العظيم؛ ليس لهُ اقترانٌ بزوجة. غيرَ أنّي وُلِدتُ حقًّا من ذلكَ الرِّشي؛ فافهمْ منّي كيفَ كانَ الأمر.»

Verse 24

रंभा नामाप्सरास्तेन पुरा दृष्टा सुरांगना । ततः कामपरीतेन सेविता च यथासुखम्

«قديماً رأى أَبْسَرا تُدعى رَمْبها، وهي حوريةٌ سماوية. ثم غلبته الشهوةُ فخالطها على ما طاب له.»

Verse 25

ततस्तदुदराज्जाता देवलोके महत्तरे । तयापि चेह तस्यर्षेर्भूय एव नियोजिता

«ثم وُلِدتُ من رحمِها في عالمِ الآلهةِ الرفيع. وهي نفسها أعادتْ إرسالي إلى هنا، مُسندةً أمري إلى ذلكَ الرِّشي.»

Verse 26

एवं स मे पिता जातो जाबालिर्मुनिसत्तमः । पोषिताऽहं ततस्तेन नानाफलसमुद्रवैः

«وهكذا صارَ جابالي، خيرَ الحكماءِ، أبي. ثم ربّاني بعد ذلكَ بما ادّخر من ثمارٍ شتّى وافرة.»

Verse 27

ततः फलवती नाम कृतं तेन महात्मना । ममानुरूपमेतद्धि यन्मां त्वं परिपृच्छसि

فلذلك سمّاني ذلك العظيمُ النفس «فَلَفَتِي». حقًّا إنّه يليق بي—ولهذا تسأل عنّي.

Verse 28

चित्रांगद उवाच । तव रूपं समालोक्य कामस्याहं वशं गतः । तस्माद्भजस्व मां भीरु नो चेद्यास्यामि संक्षयम्

قالَ چِترانْغَدَ: «لمّا رأيتُ حُسنَكِ وقعتُ تحت سلطانِ الشهوة. فاقبليني يا خجولةُ، وإلا فإني سأسيرُ إلى الهلاك».

Verse 29

अहं चित्रांगदोनाम गन्धर्वस्त्रिदिवौकसाम् । तीर्थयात्राकृते प्राप्तः क्षेत्रेऽस्मिञ्छ्रद्धयाऽन्वितः

أنا چِترانْغَدَ اسمًا، غَنْدَرْفَا من سكانِ السماء. وقد قدمتُ إلى هذا الكْشِتْرَة المقدّس، مُتلبّسًا بالإيمان، لأداءِ حجّ التيرثات.

Verse 30

कन्योवाच । कुमारधर्मिणी चाहमद्यापि वशगा पितुः । कामधर्मं न जानामि चित्रांगद कथंचन

قالتِ الفتاةُ: «إنّي ما زلتُ على سُنّةِ العُذْرَى، وتحتَ طاعةِ أبي. لا أعرفُ شريعةَ الهوى أبدًا، يا چِترانْغَدَ».

Verse 31

तस्मात्प्रार्थय मे तातं स मां तुभ्यं प्रदास्यति । अनुरूपाय योग्याय तरुणाय मनस्विनीम्

فلذلك، اطلبْ من أبي؛ فسوف يزوّجني لك—لأنك لائقٌ جديرٌ شابٌّ—وأنا امرأةٌ ذاتُ عزمٍ راسخ.

Verse 32

ममापि रुचितं चित्ते तव वाक्यमिदं शुभम् । धन्याहं यदि ते कण्ठमालिंगामि यथेच्छया

إن كلماتك المباركة تُسِرّ قلبي أيضًا. طوبى لي إن استطعتُ أن أضمَّ عنقكِ كما أشتهي.

Verse 33

चित्रांगद उवाच । न शक्नोमि महाभागे तावत्कालं प्रतीक्षितुम् । मां दहत्येष गात्रोत्थः सुमहान्कामपावकः

قال سِترانغادا: «يا ذات الحظ، لا أستطيع الانتظار كلَّ هذا الوقت. إن نار الشهوة العظيمة، الصاعدة من أعضائي، تحرقني».

Verse 34

तस्मात्कुरु प्रसादं मे रतिदानेन शोभने । को जानाति हि तच्चित्तं कीदृग्रूपं भविष्यति

فلذلك، أيتها الجميلة، تفضّلي عليّ بمنح لذّة الوصال. فمن ذا الذي يعلم أيَّ صورةٍ سيتخذها ذلك القلب (إن مُنِع)؟

Verse 35

कन्योवाच । एवं ते वर्तमानस्य मम तातः प्रकोपतः । दहिष्यति न संदेहः शापं दत्त्वा सुदारुणम्

قالت الفتاة: «إن فعلتَ هكذا، فإن أبي—وقد استبدّ به الغضب—سيحرقك لا محالة، بلا شك، بعد أن يُنزِل عليك لعنةً شديدة الفظاعة».

Verse 36

चित्रांगद उवाच । तव तातः स कालेन मां दहिष्यति मानदे । कामानलः पुनः सद्य एष भस्म करिष्यति

قال سِترانغادا: «قد يحرقني أبوكِ في وقته، يا سيدتي المكرَّمة؛ أمّا نار الشهوة هذه فستجعلني رمادًا في الحال».

Verse 37

एवमुक्त्वाऽथ तां बालां वेपमानां त्रपावतीम् । गृहीत्वा दक्षिणे पाणौ प्रविवेश सुरालयम्

فلما قال ذلك، أخذ الفتاة الغضة—وهي ترتجف وممتلئة حياءً—بيدها اليمنى، ودخل بها إلى دار السماء.

Verse 38

तत्र तां रमयामास तदा कामप्रपीडितः । तत्कालजातरागांधां निर्लज्जत्वमुपागताम्

وهناك لهَا معها، إذ كان مُعذَّبًا بالشهوة؛ أمّا هي، وقد أعماها هوىً وُلِدَ في تلك اللحظة، فقد سقطت في حالٍ من انعدام الحياء.

Verse 39

एवं तस्याः समं तेन स्थिताया दिवसो गतः । निमेषवन्मुनिश्रेष्ठास्ततश्चास्तं गतो रविः

وهكذا، إذ لبثت معه، مضى النهار كأنه لمحةُ عين، يا خيرَ الحكماء؛ ثم هوى قرصُ الشمس إلى المغيب.

Verse 40

एतस्मिन्नंतरे विप्रो जाबालिर्दुःख संयुतः । अनायातां सुतां ज्ञात्वा परिबभ्राम सर्वतः

وفي تلك الأثناء كان البراهمن جابالي مثقلاً بالحزن؛ فلما علم أن ابنته لم تعد، طاف في كل جهة يبحث عنها.

Verse 41

अहो सा दुहिता मह्यं किमु व्यालैः प्रभक्षिता । वृक्षं कंचित्समारूढा पतिता धरणी तले

«وا حسرتاه! ما الذي جرى لابنتي؟ أترى قد افترستها الوحوش؟ أم لعلها صعدت شجرةً ما فسقطت على الأرض؟»

Verse 42

किं वा जलाशयं कंचित्प्राप्य गाधमजानती । निमग्ना तत्र सा बाला संप्रविष्टा जलार्थिनी

أو لعلّها، وهي تلتمس الماء، بلغت غديرًا لا تعرف عمقه؛ فغاصت تلك الفتاة الغضّة هناك، إذ دخلته لتستقي ماءً.

Verse 43

एवं स प्रलपन्विप्रो बभ्राम गहने वने । कुशकण्टकविद्धांगः क्षुत्पिपासासमाकुलः

وهكذا، وهو ينوح، هامَ البراهمن في غابةٍ كثيفة؛ جسده مثقوبٌ بعشب الكوشا والأشواك، معذَّبٌ بالجوع والعطش.

Verse 44

यंयं शृणोति शब्दं स मृगपक्षिसमुद्भवम् । रजन्यां तत्र निर्याति मत्वा फलवतीं च ताम्

وأيَّ صوتٍ كان يسمعه—صادرًا من ظباءٍ أو طيور—كان في الليل يهرع إلى موضعه، ظانًّا أنه هي، راجيًا ثمرةً مباركة.

Verse 45

अथ क्रमात्समायातो हरहर्म्यं स सन्मुनिः । यत्र चित्रांगदोपेता सा संतिष्ठति कन्यका

ثم مع توالي الأيام، بلغ ذلك الحكيم الصالح قصر هارا، حيث كانت الفتاة واقفة، متحلّية بزينةٍ لامعة على أعضائها.

Verse 46

निःशंका जल्पमाना च रागवाक्यान्यनेकशः । अनर्हाणि कुमारीणां ब्रह्मजानां विशेषतः

وتكلّمت بلا تهيّب، مردِّدةً مرارًا كلماتٍ مشوبةً بالهوى؛ وهو قولٌ لا يليق بالعذارى، ولا سيّما بمن وُلدن في بيت البراهمة.

Verse 47

ततः स सुचिरं श्रुत्वा दूरस्थो विस्मयान्वितः । कुमार्याश्चेष्टितं दृष्ट्वा कोपसंरक्तलोचनः

ثم إنه بعد أن أصغى طويلاً من بعيد وهو مدهوش، ولما رأى تصرّف الفتاة احمرّت عيناه من شدة الغضب.

Verse 48

अथ दुद्राव वेगेन गृह्य काष्ठसमुच्चयम् । द्वाभ्यामेव विनाशाय भर्त्समानो मुहुर्मुहुः

ثم اندفع مسرعًا، قابضًا على حزمة من الحطب؛ وراح مرارًا وتكرارًا يوبّخها ويهدّدها بالهلاك.

Verse 49

धिग्धिक्पापसमाचारे कौमार्यं दूषितं त्वया । लांछनं च समानीतं मम लोकत्रयेऽपि च

«تبًّا لكِ، يا من تمارسين الإثم بخسّة! بكِ تلوّثت عفّتي، وجُلبت عليَّ وصمةٌ حتى في العوالم الثلاثة.»

Verse 50

नितरां पतिमासाद्य कर्मणानेन चाधमे । तस्मादनेन पापेन युक्तां त्वां नाशयाम्यहम्

«بهذا الفعل الدنيء قد دنوتِ من زوجٍ واتخذتِه حقًّا؛ فلذلك، إذ أنتِ موثوقةٌ بهذا الإثم، فسأهلككِ أنا.»

Verse 51

एवमुक्त्वा प्रहारं स यावत्क्षिपति सन्मुनिः । तावच्चित्रांगदो नष्टो व्योममार्गेण सत्वरम्

وما إن قال ذلك، حتى كان الحكيم القدّيس على وشك أن يهوِي بالضربة، فإذا بسِترانغادا يختفي في الحال، فارًّا مسرعًا في طريق السماء.

Verse 52

विवस्त्रा सापि तत्रैव खिन्नांगी कामसेवया । न शशाक क्वचिद्गंतुं समुत्थाय ततः क्षितौ

وهي أيضًا، تُركت هناك عارية، وجسدها منهك من فعل الشهوة القسري، لم تستطع النهوض من الأرض والذهاب إلى أي مكان.

Verse 53

ततः काष्ठप्रहारोघैर्हत्वा तां पतितां क्षितौ । मृतामिति परिज्ञाय स क्रोधपरिवारितः

ثم ضربها بوابل من الضربات بقطعة من الخشب، فقتلها وهي ملقاة على الأرض؛ ولما أدرك أنها ماتت، ظل الغضب يحيط به.

Verse 54

ततश्चित्रांगदस्यापि ददौ शापं सुदारुणम् । स दृष्ट्वाऽकाशमार्गेण गच्छमानं भयातुरम्

ثم ألقى أيضًا لعنة مروعة على تشيترانجادا، عندما رآه يسافر عبر طريق السماء وهو مرعوب.

Verse 55

य एष कन्यकां मह्यं धर्षयित्वा समुत्पतेत् । स पतत्वचिरात्पापश्छिन्नपक्ष इवांडजः

"هذا الآثم - الذي يحاول الطيران بعيدًا بعد الاعتداء على فتاتي - سيسقط سريعًا، مثل طائر قُصت أجنحته."

Verse 56

कुष्ठव्याधिसमायुक्तश्चलितुं नैव च क्षमः । एतस्मिन्नन्तरे भूमौ स पपात नभस्तलात्

وإذ أصيب بمرض الجذام ولم يقدر حتى على الحركة، سقط في تلك اللحظة من السماء إلى الأرض.

Verse 57

कुष्ठव्याधिसमायुक्तः स च चित्रांगदो युवा । ततस्तं स मुनिः प्राह काष्ठोद्यतकरः क्रुधा

ثم خاطب الحكيم ذلك الشاب شترانجدا، المصاب بالجذام، رافعاً عصا في يده بغضب.

Verse 58

कस्त्वं पापसमाचार येन मे धर्षिता बलात् । कुमारी तन्नयाम्येष त्वामद्य यम शासनम्

“من أنت، يا صاحب السلوك الآثم، الذي اعتدى على فتاتي بالقوة؟ اليوم سأرسلك إلى عقاب ياما.”

Verse 59

चित्रांगद उवाच । अहं चित्रांगदोनाम गन्धर्वस्त्रिदिवौकसाम् । तीर्थयात्राप्रसंगेन क्षेत्रेऽस्मिन्समुपागतः

قال شترانجدا: “أنا شترانجدا بالاسم، غاندارف من سكان السماء. جئت إلى هذا المكان المقدس بمناسبة زيارة دينية.”

Verse 60

ततस्तु कन्यकां दृष्ट्वा कामदेववशं गतः

ثم، عند رؤية الفتاة، وقع تحت سيطرة كاماديوا، إله الرغبة.

Verse 61

ततः सेवितवानत्र लताहर्म्ये जनच्युते । तस्मात्कुरु क्षमां मह्यं दीनस्य प्रणतस्य च

“بعد ذلك، في هذا العريش المنعزل المغطى بالكروم، عاشرتها. لذلك، امنحني المغفرة، فأنا مكروب وأنحني خضوعاً.”

Verse 62

यथा व्याधेर्भवेन्नाशो यथा स्याद्गगने गतिः । भूयोऽपि त्वत्प्रसादेन स्वल्पः कोपो हि साधुषु

كما يزول المرض، وكما يُعبر في السماء، فبفضلك، ليكن غضب الصالحين قليلاً وسريع الزوال.

Verse 63

जाबालिरुवाच । ईदृग्रूपधरस्त्वं हि मम वाक्याद्भविष्यसि । एषापि मत्सुता पापा वस्त्रहीना सदेदृशी

قال جابالي: "حقاً، بكلمتي ستتخذ هذا الشكل. وستبقى ابنتي الآثمة هذه هكذا، مجردة من الثياب، في هذه الحالة عينها".

Verse 64

भविष्यति न संदेहो जीवयिष्यति चेत्क्वचित् । यद्येषा धास्यति क्वापि वस्त्रं गात्रे निजे क्वचित्

"سيكون الأمر كذلك بلا شك، إن عاشت في أي مكان. وإذا وضعت ثوباً على جسدها في أي موضع..."

Verse 65

तन्नूनं च शिरोऽप्यस्याः फलिष्यति न संशयः । एवमुक्त्वा विकोपश्च स जगाम निजाश्रमम्

"عندئذ سينفلق رأسها بالتأكيد؛ لا شك في ذلك". وبعد أن قال هذا، وهو لا يزال غاضباً، ذهب إلى صومعته.

Verse 66

चित्रांगदोऽपि तत्रैव तया सार्धं तथा स्थितः । कस्यचित्त्वथ कालस्य तत्र क्षेत्रे समाययौ

وبقي تشيترانجدا أيضاً هناك، معها، على تلك الحال. ثم، بعد مرور بعض الوقت، وصل حضور إلهي إلى ذلك المكان المقدس.

Verse 67

चैत्रशुक्लचतुर्दश्यां भगवाञ्छशिशेखरः । गन्तुं चित्रेश्वरे पीठे गणै रौद्रैः समावृतः । योगिनीभिः प्रचण्डाभिः सार्धं प्राप्ते निशामुखे

في اليوم الرابع عشر القمري من النصف المضيء لشهر تشيترا، خرج الربّ المبارك ذو التاج القمري (شيفا) إلى مقام تشيتريشڤارا، محاطًا بجموع الغَنَة الشداد ومصحوبًا بيوغينياتٍ مروّعات، حين ابتدأ الليل.

Verse 68

अथ प्राप्ते निशार्धे तु योगिन्यस्ताः सुदारुणाः । महामांसं महामांसमित्यूचुर्भक्षणाय वै

ثم لما حلّ انتصاف الليل صاحت تلك اليوغينيات الشديدات الهول طلبًا للطعام قائلات: «لحمٌ عظيم! لحمٌ عظيم!»

Verse 69

नृत्यमानाः पुरस्तस्य देवदेवस्य शूलिनः । सस्पर्धा गणमुख्यैस्तैर्नर्तमानैः समंततः

وكانوا يرقصون أمام إله الآلهة، حامل الشُّولة (شيفا)، كما رقص رؤساء الغَنَة من كل جانب، يتبارون فيما بينهم في رقصٍ متدفّق.

Verse 70

यस्तत्र समये तासां महामांसं प्रयच्छति । मंत्रपूतं स संसिद्धिं समवाप्नोति वांछिताम्

ومن يقدّم لهنّ في ذلك الوقت بعينه قربان «اللحم العظيم» المطهَّر بالمانترا، ينل تمامًا السِّدهي المنشودة كما يشتهي.

Verse 71

मद्यं मांसं तथा चान्यन्नैवेद्यं वा फलादिकम् । तस्य सिद्धिः समादिष्टा यथा स्वहृदये स्थिता

سواء كان القربان خمرًا أو لحمًا أو غير ذلك من النَّيڤيدْيَة كالفواكه ونحوها، فقد أُعلن أن نيلَه للنجاح يكون على قدر ما استقرّ في قلبه من قصدٍ ومراد.

Verse 72

एतस्मिन्नंतरे कन्या सा जाबालिसमुद्भवा । स च चित्रांगदस्तत्र गत्वा प्रोवाच सादरम्

وفي تلك الأثناء ظهرت تلك الفتاة—المولودة من جابالي—. ومضى تشترانغادا إلى هناك وتكلّم بخشوعٍ وإجلال.

Verse 73

अस्मदीयमिदं मांसं योगिन्यो हर्षसंयुताः । भक्षयन्तु यथासौख्यं स्वयमेव प्रकल्पितम्

«فلتأكل اليوغينيات—الممتلئات فرحًا—هذا اللحم الذي هو لنا كما يشأن؛ فقد أعددناه بأيدينا نحن.»

Verse 74

अथ तं पुरुषं दृष्ट्वा कुष्ठव्याधिसमावृतम् । विवस्त्रां कन्यकां तां च सर्वास्ता विस्मयान्विताः

ثم لما رأوا ذلك الرجل وقد أحاط به داءُ البرص، ورأوا أيضًا تلك الفتاة عاريةً من الثياب، استولى العجب على الجميع.

Verse 75

ते च सर्वे गणा रौद्राः स च देवस्त्रिलोचनः । पप्रच्छ कौतुकाविष्टस्तत्र चित्रांगदं प्रभुः

وكانت تلك الغَناتُ الشداد، ومعهم الربُّ ذو العيون الثلاث—وقد استبدّ بهم الفضول—فسأل السيّد هناك تشترانغادا.

Verse 76

कस्त्वं धैर्यसमायुक्तो महत्सत्त्वे व्यवस्थितः । यः प्रयच्छसि जीवं त्वं कीटस्यापि सुवल्लभम्

«من أنت—المتّصف بثبات الشجاعة، الراسخ في الفضيلة العظمى—حتى إنك تمنح الحياة، وهي أعزّ محبوب، ولو لحشرةٍ أيضًا؟»

Verse 77

केयं च वसनैंर्हीना त्वया सार्धं गतव्यथा । प्रयच्छति निजं देहं यद्देयं नैव कस्यचित्

«ومن هذه المرأة العارية من الثياب، التي جاءت معك بلا كرب—تُقدِّم جسدها هي نفسها قربانًا، وهو عطاء لا يُمنَح لكلِّ أحد؟»

Verse 78

सूत उवाच । ततः स कथयामास सर्वमात्मविचेष्टितम् । यथा कन्यासमं संगः कृतः शापश्च सन्मुनेः

قال سوتا: ثم أخذ يروي كل ما جرى بفعل أعماله هو—كيف اتصل بتلك العذراء، وكيف استجلب لعنةَ ناسكٍ جليلٍ من الحكماء.

Verse 79

ततश्चित्रांगदं दृष्ट्वा स गन्धर्वं दिवौकसाम् । तथारूपं कृपाविष्टस्ततः प्रोवाच शंकरः

ثم إن شانكرا، لما رأى الغندهرفا تشيتراṅغادا—وهو من أهل السماء—قد سقط إلى تلك الحال، امتلأ رحمةً وقال.

Verse 80

मम संदर्शनं प्राप्य न मृत्युर्जायते क्वचित् । न वृथा दर्शनं चैतत्तस्मात्प्रार्थय सादरम्

«من نال دارشني لا ينشأ له الموت في أي وقت. وهذه الرؤية ليست عبثًا؛ فاسألْ بخشوعٍ وإجلال.»

Verse 81

चित्रांगद उवाच । व्याधिनाऽहं सुनिर्विण्णस्तेन देवात्र चागतः । येन व्याधिक्षयो भावी देहनाशेन शंकर

قال تشيتراṅغادا: «لقد أنهكني المرض وأضناني، فلذلك أتيتُ إليك هنا، يا إلهي. يا شانكرا، بأي وسيلة يزول هذا الداء—ولو كان بزوال هذا الجسد؟»

Verse 82

तस्मात्कुरु क्षयं व्याधेर्यदि यच्छसि मे वरम् । खेचरत्वं पुनर्देहि येन स्वर्गं व्रजाम्यहम्

فلذلك، إن كنتَ تمنحني نعمةً، فاقطع داءي وأنهِ علّتي. وأعِدْ إليَّ حالَ السَّير في السماء، لكي أرجع إلى السَّماء العليا (سفَرغا).

Verse 83

श्रीशंकर उवाच । त्वं स्थापयात्र मल्लिंगं पीठे गन्धर्वसत्तम । ततश्चाराधय प्रीत्या यावद्वर्षमुपस्थितम्

قالَ شري شانكَرا: «يا أَفْضَلَ الغَنْدَرْفَة، أَقِمْ هاهنا لِنْغًا من طينٍ على قاعدة. ثم اعْبُدْهُ بمحبةٍ وتفانٍ حتى تكتمل سنةٌ كاملة»۔

Verse 84

यथायथा सुपूजां त्वं मल्लिंगस्य करिष्यसि । दिनेदिने तथा व्याधेस्तव नाशो भविष्यति

وبقدر ما تُحسن عبادةَ ذلك اللِّنگا الطيني وتُتمّها، كذلك يومًا بعد يومٍ سيزول مرضُك ويُدمَّر.

Verse 85

ततस्तु खे गतिं प्राप्य पुनः स्वर्गं प्रयास्यसि । मत्प्रसादान्न सन्देहः सत्यमेतन्मयोदितम्

ثم إنك، بعد أن تنالَ سُرعةَ السَّير في السماء، ستذهب ثانيةً إلى سفَرغا. وبفضلي لا شكّ—إنه حقٌّ، هكذا نطقتُ به أنا.

Verse 86

एषापि कन्यका यस्मात्प्रविष्टा पीठमध्यतः । तस्मात्फलवतीनाम योगिनी सम्भविष्यति

وكذلك، لما أن هذه الفتاة قد دخلت إلى وسط القاعدة، فلهذا ستتجلّى هنا يوغيني تُدعى «فَلَفَتِي» (Phalavatī).

Verse 87

अनेनैव तु रूपेण नग्नत्वेन व्यवस्थिता । मुख्यामवाप्स्यते पूजां वांछितं च प्रदास्यति । पूजकानां स्थितं चित्ते शतसंख्यगुणं तदा

بهذه الهيئة عينها—وهي باقية بلا لباس—تُقام؛ فتنال أسمى العبادة وتمنح ما يُبتغى. ثم إن نية العابدين الكامنة في القلوب تتحقق مئةَ ضعفٍ.

Verse 88

एतां संपूजयेन्मर्त्यः पीठमेतत्ततः परम् । पूजयिष्यति तस्येष्टा सिद्धिरेवं भविष्यति

ينبغي للإنسان أن يعبدها عبادةً تامة، ثم يعبد هذا المقعد (البيثا) بوصفه السند الأعلى. ولمن يعبد، تتحقق السِّدهي المنشودة على هذا النحو.

Verse 89

एवमुक्त्वा ततः साऽथ हर्षेण महताऽन्विता । योगिनीवृंदमध्यस्था नृत्यं चक्रे ततः परम्

فلما قالت ذلك، امتلأت بفرح عظيم، ووقفت في وسط جماعة اليوغينيات، ثم أدّت بعد ذلك رقصةً سامية.

Verse 90

एवं बभूव सा तत्र योगिनी च वरांगना । तथा चक्रे परं नृत्यं यथा तुष्टो महेश्वरः

وهكذا ظهرت هناك يوغينيةً وفتاةً بهيةً؛ وأدّت رقصةً عليا حتى رضي بها ماهيشڤرا.

Verse 91

ततः प्रोवाच तां हृष्टः सर्वयोगिनिसंनिधौ । अनेन तव नृत्येन गीतेन च विशेषतः

ثم قال لها وهو مسرور، بحضرة جميع اليوغينيات: «بهذا رقصكِ—وبخاصةٍ بغنائكِ—…».

Verse 92

परितुष्टोस्मि ते वत्से तस्माच्छृणु वचो मम । निशीथेऽद्य दिने प्राप्ते यस्ते पूजां करिष्यति

يا بُنيّتي الحبيبة، لقد سُرِرتُ بكِ تمامًا؛ فاسمعي قولي. فإذا حلَّ نصفُ الليل في هذا اليوم بعينه، فمَن أقام لكِ العبادة…

Verse 93

सुरा मांसान्नसत्कारैर्मंत्रैरागमसंभवैः । स भविष्यति तत्कालं शापानुग्रहशक्तिमान्

وبقرابين الخمر واللحم والطعام، مع الإكرام والتعظيم، ومع المانترا المنبثقة من الآغاما، يصير ذلك العابد في الحال ذا قدرةٍ على اللعن وعلى منح البركة.

Verse 94

बंधनं मोहनं चापि शत्रोरुच्चाटनं तथा । करिष्यति न सन्देहो वशीकरणमेव च

وسيُنجز التقييدَ والإيهامَ، وكذلك طردَ العدوّ؛ ولا ريب أنه سيُجري أيضًا فعلَ الإخضاع (فشيكرَنا).

Verse 95

त्रिकोणं कुण्डमास्थाय दिशां पालान्प्रपूजयेत् । क्षेत्रपालं च सर्वास्ता देवता गमनोद्भवाः

وبعد إقامة كُنْدَةٍ ناريةٍ على هيئة مثلث، فليُبدَأ بعبادة حُرّاس الجهات، وكذلك كْشِتْرَبالا؛ وجميع الآلهة التي تنشأ كأعوانٍ لمضيّ الشعيرة.

Verse 96

तथा चत्वरपूजां च प्रकृत्वा विधिपूर्वकम् । पश्चात्त्वां पूजयित्वा च होमं यश्च करिष्यति

وكذلك، بعد أن يُؤدّي عبادة الساحة الرباعية (catvara-pūjā) على وفق القاعدة، ثم يعبدكِ، فمَن يُجري بعد ذلك الهُوما (قربان النار)…

Verse 97

शत्रुवामपदोत्थेन स्पृष्टेन रजसाऽथवा । गुग्गुलेन सहस्रांतं स्तंभनं च करिष्यति

باستعمال غبارٍ لامس أثرَ قدمِ العدوِّ اليسرى—أو باستعمال الغُغّولو—يُجري ذلك الرجلُ طقسَ «ستَمبهَنَة» (إيقاف الحركة وشلّها)، ويُتمّه بألف تلاوةٍ أو قربان.

Verse 98

यश्च शत्रुं हृदि स्थाप्य शत्रूद्वर्तनसंभवम् । मलं धात्रीफलैः सार्धं मोहनं स करिष्यति

ومن ثبّت العدوَّ في قلبه (بقصدٍ مُركَّز)، واستعمل القذارةَ المتولّدة من «أُدْفَرْتَنَة» (دهنٍ أو مسحوقِ فرك) المتعلّقة بالعدو، مع ثمارِ «دهاتري» (آملاكي)، فإنه يُجري طقسَ «موهَنَة» (الإبهار وإيقاع الحيرة).

Verse 99

यः शत्रोः स्नानजं तोयं गृहीत्वा चाथ कर्दमम् । शिवनिर्माल्यसंयुक्तं जुह्वयिष्यति पावके

من أخذ ماءَ اغتسالِ العدوّ مع الطين، وقدّمه قربانًا في النار المقدّسة ممزوجًا بـ«نِرمالْيَة» شِيفا (بقايا العبادة المُقدَّسة)، استطاع بهذا الطقس أن يُخضع ذلك العدوّ.

Verse 100

तवाग्रे स नरो नूनं शत्रुमुच्चाटयिष्यति । एषोपि तव संगेन तव चित्रांगदः प्रियः । संप्राप्स्यति च सत्पूजामनुषंगात्त्वदुद्भवात्

أمامك سيطرد ذلك الرجلُ عدوَّه يقينًا ويقهره. وكذلك هذا «تشِترانغَدَ» الحبيب لديك—بصحبته لك—سينال عبادةً كريمةً وتوقيرًا لائقًا، ببركة العاقبة السعيدة لما صدر منك.

Verse 101

फलवत्युवाच । यदि देव प्रसन्नो मे तथान्यमपि सद्वरम्

قالت فَلَفَتِي: «إن كنتَ، أيها الربّ، راضيًا عنّي، فامنحني أيضًا نعمةً أخرى فاضلة.»

Verse 102

हृदिस्थं देहि मे सौख्यं येन संजायतेऽखिलम् । पिता ममैष जाबालिर्निर्मुक्तो वसनैः सदा

هبْ لي السكينةَ الباطنةَ المقيمةَ في القلب، التي بها ينبثق كلُّ خير. وأمّا أبي جابالي، فإنه يبقى على الدوام محرومًا من لباسٍ لائق.

Verse 103

अहं यथा तथात्रैव संतिष्ठतु दिवानिशम् । येन संतापमायाति पश्यन्मम विरोधिनीम्

لتبقَ هي هنا بعينها ليلًا ونهارًا، على أيّ حالٍ أكون، لكي إذا رأتْ مُنافِسَتي استولت عليها لوعةٌ محرقة.

Verse 104

क्रीडां ब्राह्मणवंशस्य मद्यमांससमुद्भवाम् । मद्यगन्धं समाघ्राति मांसं पश्यति संस्कृतम् । मां स्वच्छंदरतां नित्यं दुःखं याति दिनेदिने

لتشهدْ تلك ‘اللعبة’ المخزية التي تجلب العار على سلالة البراهمة، الناشئة من الخمر واللحم. ولتشمَّ رائحةَ الخمر ولترَ اللحمَ مُهَيَّأً؛ وإذا رأتني أعيش دائمًا على هواي في حرّية، فلتقع في الحزن يومًا بعد يوم.

Verse 105

श्रीभगवानुवाच । एवं भविष्यति प्रोक्तं संजातं चाधुना शुभे । अहं यास्यामि कैलासं त्वं तिष्ठात्र यथोदिता

قال الربّ المبارك: «هكذا يكون كما نطقتِ، وقد وقع ذلك الآن أيضًا، يا ذاتَ اليُمن. إنّي ماضٍ إلى كايلاسا؛ وأنتِ فامكثي هنا كما أمرتُكِ.»

Verse 106

सूत उवाच । एवं स भगवान्प्रोक्त्वा गतश्चादर्शनं हरः । योगिन्यश्चैव ताः सर्वाः स्वेस्वे स्थाने व्यवस्थिताः

قال سوتا: «لمّا تكلّم الربّ هارا هكذا، مضى وغاب عن الأنظار. وأمّا اليوغينيات كلّهنّ فثبتنَ، كلٌّ في مقامها الخاص.»

Verse 107

चित्रांगदोपि तत्रैव कृत्वा प्रासादमुत्तमम् । लिंगं संस्थापयामास देवदेवस्य शूलिनः

وكذلك شِترانغَدَةُ هناك بعينه شيّد معبدًا بديعًا، وأقام لِنْغًا للربّ حاملِ الرمح الثلاثي، إلهِ الآلهة شيفا.

Verse 108

ततश्चाराधयामास दिवारात्रमतंद्रितः

ثم بعد ذلك، بلا كلل ولا فتور، عبدَ وتعبّدَ ليلًا ونهارًا.

Verse 109

ततः संवत्सरस्यांते व्याधिमुक्तः सुरूपधृक् । विमानवरमारूढो जगाम त्रिदशालयम् । सोऽपि जाबालिनामाथ विवस्त्र समपद्यत

ثم عند انقضاء سنةٍ كاملة تحرّر من المرض واتّخذ هيئةً بهيّة. وركب مركبةً سماويةً فاخرة ومضى إلى دار الآلهة. أمّا جابالي فبعد ذلك وقع في حالٍ كالعُريّ والعار، في فقرٍ وذلّ.

Verse 110

जनहास्यकरो लोके स्थितस्तत्रैव सर्वदा । पश्यमानो विकारांस्तान्दुःखितः स्वसुतोद्भवान्

وصار موضعَ سخريةِ الناس في العالم، فلبث هناك دائمًا، حزينًا إذ يشاهد تلك التشوّهات التي نشأت من ذريّته هو.

Verse 111

ततश्च गर्हयामास स्त्रीणां जन्म महामुनिः । तस्मिन्पीठे समासाद्य दुःखेन महताऽन्वितः

ثم شرع الحكيمُ العظيم يذمّ حتى الميلادَ في هيئةِ امرأة. ولما بلغ ذلك المقعدَ المقدّس (بيثا)، غمره حزنٌ عميقٌ شديد.

Verse 112

अहो पापात्मनां पुंसां संभविष्यंति योषितः । यासामीदृक्समाचारो द्विजवंशोद्भवास्वपि

وا أسفاه! إن النساء يُولدن من رجالٍ آثمين؛ وحتى من وُلدن في سلالات البراهمة قد يصير سلوكهن على هذا النحو!

Verse 113

सकृदेव मया संगः कृतो नार्या समन्वितः । आजन्ममरणं यावत्पापं प्राप्तं यथेदृशम्

لم أُخالط امرأةً إلا مرةً واحدة؛ ومع ذلك فمن الميلاد إلى الممات قد نلتُ إثمًا من هذا الصنف بعينه.

Verse 114

ये पुनस्तासु संसक्ताः सदैव पुरुषाधमाः । का तेषां जायते लोके गतिर्वेद्मि न चिंतयन्

وأما أولئك الرجال الأرذلون الملتصقون بهن دائمًا—فأي مصير ينالون في هذا العالم؟ لا أطيق حتى التفكير فيه.

Verse 115

एवं तस्य ब्रुवाणस्य योगिन्यस्ताः क्रुधान्विताः । तमूचुर्ब्राह्मणं तत्र घृणया परिवारितम्

وبينما كان يتكلم هكذا، خاطبتْه اليوغينيات وقد امتلأن غضبًا، ذلك البراهمن هناك، محيطاتٍ به باستنكارٍ شديد.

Verse 116

योगिन्य ऊचुः । मा निंदां कुरु मूढात्मंस्त्वं स्त्रीणां योगमाश्रितः । एतच्चराचरं विश्वं स्त्रीभिः संधार्यते यतः

قالت اليوغينيات: «لا تَسُبَّ النساء، أيها المغرور الضالّ، فأنت نفسك تعتمد على اليوغا، أي قوة الأنوثة. فإن هذا الكون كله، المتحرك والساكن، إنما تُقيمه وتَحفظه القوى الأنثوية».

Verse 117

याभिः संजनितः शेषः कूर्मश्च तदनंतरम् । याभ्यां संधार्यते पृथ्वी यस्यां विश्वं प्रतिष्ठितम्

بها وُلد شِيشا (Śeṣa)، ثم من بعدها كُورما (Kūrma) أيضًا؛ وبها تُسند الأرض—وعليها يقوم هذا الكون كلّه ثابتًا.

Verse 118

धन्येयं ते सुता मूढ या प्राप्ता योगमुत्तमम् । प्राप्ता च परमं स्थानं स्तोकैरेवात्र वासरैः

مباركةٌ حقًّا ابنتُك، أيها المغترّ؛ فقد نالت اليوغا العُليا، وفي أيامٍ قلائل هنا بلغت المقام الأسمى.

Verse 119

त्वं पुनर्मूर्खतां प्राप्तश्छांदसं मार्गमास्थितः । अविद्यया समायुक्तः संसारेऽत्र भ्रमिष्यसि

وأما أنت، إذ عدتَ إلى الحماقة وسلكتَ طريق الشانداسا (chāndasa)، فستظلّ—مقترنًا بالجهل—تتيه هنا في دوّامة السَّمْسارا.

Verse 120

मुनिरुवाच । स्त्रियो निंद्यतमाः सर्वाः सर्वावस्थासु दुःखदाः । इहलोके परे चैव ताभ्यः सौख्यं न लभ्यते

قال الحكيم: «إنّ النساء جميعًا أشدّ ما يُلام؛ وفي كل حالٍ يجلبن الحزن. لا في هذه الدنيا ولا في الآخرة يُنال السرور عن طريقهنّ».

Verse 121

यदर्थं निहतः शुम्भो निशुम्भश्च महासुरः । रावणो दण्डभूपश्च तथान्येऽपि सहस्रशः

ولأجل ذلك الغرض عينه قُتل شُمبها ونيشُمبها—وهما من عِظام الأسورا—؛ ولأجله أيضًا أُسقط رافَنا والملك دَنْدَ، وكذلك آلافٌ غيرهم—(وتُعلَن هذه القوّة المقدّسة في تمجيد هذا التيرثا).

Verse 122

प्राप्य तादृग्द्विजं कांतं गौतमं स्त्रीस्वभावतः । अहिल्या शक्रमासाद्य चकमे शीलवर्जिता

لمّا نالت أَهَلْيَا ذلك الحكيمَ «ثنائيَّ الميلاد» المحبوبَ الجليلَ—غوتَما—غير أنّها، لما نُسِبَ إلى طبعِ النساء من تقلّب، وقد سُلِبَت العِفّة، دنَتْ من شَكْرَ (إندرا) واشتهتِ الاتحادَ به.

Verse 123

कन्योवाच । यच्च निंदसि मूढात्मन्संति निंद्याश्च योषितः । तद्वदस्व मया सार्धं येन त्वां बोधयाम्यहम्

قالتِ الفتاة: «يا مَن ضلّ عقلُه، إنك تذمّ النساء وتقول إن فيهنّ من تُلام. فاذكر ذلك لي كاملاً معي، لكي أوقظك إلى الفهم القويم».

Verse 124

न तेऽस्ति हृदये बुद्धिर्न लज्जा न दया मुने । किमंत्यजोऽपि तत्कर्म कुरुते यत्त्वया कृतम्

يا أيها المُنيّ، ليس في قلبك تمييزٌ ولا حياءٌ ولا رحمة. إن ما فعلتَه فعلٌ لا يُقدِم عليه حتى منبوذٌ من الناس.

Verse 125

अहं तावत्प्रहारेण त्वया व्यापादिताऽधम । स्त्रीहत्योद्भवपापस्य न चिन्ता विधृता हृदि

«بضربتِك قُتِلتُ حقًّا، يا لئيم. ومع ذلك لم أحمل في قلبي خوفًا من الإثم الناشئ عن قتلِ امرأة.»

Verse 126

विशेषेण सुतायाश्च कोपाविष्टेन चेतसा । गच्छंति पातकान्यत्र प्रायश्चित्तैः पृथग्विधैः

هنا تُدفَعُ الآثامُ بأنواعٍ شتّى من الكفّارات (برَايَشْچِتّا)، ولا سيّما ما ارتُكِبَ والقلبُ مستغرقٌ في الغضب، بل وحتى ما ينشأ ممّا يتعلّق بالابنةِ نفسها.

Verse 127

स्त्रीवधोत्थं पुनर्याति यदि तत्त्वं प्रकीर्तय । एतन्मे न च दुःखं स्याद्यद्धतास्मि द्विजाधम

«إن كنتَ تُعلن حقًّا المبدأَ الحقَّ المُنجي، فإن إثمَ قتلِ المرأة سيعود فيقع عليك من جديد. أمّا أنا فلا حزنَ لي في ذلك: أني قُتلتُ على يدِ براهمنٍ لئيم.»

Verse 128

यच्छप्ता नग्नसद्भावं नीता तत्पातकं च ते । कल्पांतेऽपि सुदुर्बुद्धे न संयास्यति कुत्रचित्

لأنك لُعِنتَ، سِيقَتْ بك الحالُ إلى العُري، وذلك الإثمُ بعينه قد حلّ عليك. يا سيّءَ النية، حتى عند نهايةِ كَلْبَةٍ لن ينطفئ عنك في أيّ موضع.

Verse 129

तस्माद्भुंक्ष्व सुदुःखार्तः स्थितोऽत्रैव मया सह । न भूयो निंदसि प्रायो न च व्यापादयिष्यसि

فلذلك، يا من أنهكته شدةُ الحزن، أقم هنا معي وتناول طعامك. لن تعود بعد اليوم إلى الذمّ كما كنت، ولن تعود إلى العنف أو إيقاع الأذى.

Verse 130

अनिंद्या योषितः सर्वा नैता दुष्यंति कर्हिचित् । मासिमासि रजो ह्यासां दुष्कृतान्यपकर्षति

النساءُ كلُّهنّ لا يَنبغي أن يُهجَون، فهنّ لا يتدنّسن في أيّ حين. إذ شهرًا بعد شهرٍ، إن سيلَ الحيضِ عندهنّ يَجتذبُ حقًّا سيئاتِهنّ ويُزيلها.

Verse 131

मुनि रुवाच । स्त्रियः पापसमाचारा नैताः शुध्यंति कर्हिचित् । परकांते रतिर्यासामंत्यजत्वं प्रयच्छति

قال الحكيم: «النساءُ ذواتُ السلوكِ الآثم—أمثالُهنّ لا يَتطهّرن أبدًا. ومن كانت لذّتُها في حبيبِ غيرِها تُساقُ إلى حالِ المنبوذة، خارجِ الطبقة.»

Verse 132

कन्योवाच । मा मैवं वद मूढात्मन्नमेध्या इति योषितः । अत्र श्लोकः पुरा गीतो मनुना तं निबोध मे

قالت الفتاة: «لا تقل هذا، أيها المضلَّل؛ لا تصف النساء بأنهنّ “غير طاهرات”. ههنا بيتٌ من الشعر كان مانو قد أنشده قديمًا؛ فتعلّمه مني».

Verse 133

ब्राह्मणाः पादतो मेध्या गावो मेध्यास्तु पृष्ठतः । अजाश्वा मुखतो मेध्या स्त्रियो मेध्याश्च सर्वतः

«البراهمة طاهرون من جهة القدمين، والأبقار طاهرات من جهة الظهر، والماعز والخيول طاهرة من جهة الفم، والنساء طاهرات من كل وجه».

Verse 134

मुनिरुवाच । ब्राह्मणाः सर्वतो मेध्या गावो मेध्याश्च सर्वतः । अजाश्वा मुखतो मेध्या न मेध्याश्च स्त्रियः क्वचित्

قال الحكيم: «البراهمة طاهرون من كل وجه، والأبقار كذلك طاهرات من كل وجه. والماعز والخيول طاهرة من جهة الفم؛ أما النساء فليسن طاهرات في أي وقت».

Verse 135

कन्योवाच । तस्य चिंतामणिर्हस्ते तस्य कल्पद्रुमो गृहे । कुबेरः किंकरस्तस्य यस्य स्यात्कामिनी गृहे

قالت الفتاة: «لذلك الرجل تكون جوهرة تشينتاماني المُحقِّقة للأماني في يده، وتقوم شجرة كالبدرُما المُعطية للمراد في بيته، ويصير كوبيرا خادمًا له—ذلك الذي في داره امرأةٌ محبوبة».

Verse 136

मुनिरुवाच । तस्यापदोऽखिला दुःखं दुःखं तस्याखिलं गृहे । नरकः सर्वतस्तस्य यस्य स्यात्कामिनीगृहे

قال الحكيم: «لذلك الرجل تكون كل مصيبةٍ عذابًا، وفي بيته يكون كل شيءٍ عذابًا. وتحيط به جهنم من كل جانب—ذلك الذي في داره امرأةٌ تسوقها الشهوة».

Verse 137

कन्योवाच । यानि कान्यत्र सौख्यानि भोगस्थानानि यानि च । धर्मार्थकामजातानि तानि स्त्रीभ्यो भवंति हि

قالتِ الفتاة: «كلُّ ما هنا من أفراحٍ، وكلُّ مواضعِ التمتّع—وما وُلِدَ من الدَّرما والأرثا والكاما—فإنما ينشأ حقًّا بسببِ النساء».

Verse 138

मुनिरुवाच । यानि कानि सुदुःखानि क्लेशानि यानि देहिनाम् यानि कष्टान्यनिष्टानि स्त्रीभ्यस्तानि भवंति च

قال الحكيم: «كلُّ ما للكائناتِ المتجسِّدة من آلامٍ شديدةٍ وكُرَب، وكلُّ ما فيها من مشاقٍّ ومكاره غير مرغوبة—فهي أيضًا تنشأ بسببِ النساء».

Verse 139

कन्योवाच । धर्मार्थकाममोक्षान्स्त्री चतुरोऽपि चतसृभिः । वह्निप्रदक्षिणाभिस्तान्विवाहेऽपि प्रदर्शयेत्

قالتِ الفتاة: «إنّ المرأةَ، بدورانها أربعَ دوراتٍ حول النار المقدّسة، تُظهِر حتى في الزواج الغاياتِ الأربع: الدَّرما، والأرثا، والكاما، والموكشا».

Verse 140

मुनिरुवाच । संसारभ्रमणं नारी प्रथमेऽपि समागमे । वह्निप्रदक्षिणान्यायव्याजेनैव प्रदर्शयेत्

قال الحكيم: «في اللقاء الأول نفسه تُري المرأةُ المرءَ دورانَ السَّمسارا بعينه—بحجّةِ قاعدةِ الطواف حول النار المقدّسة».

Verse 141

कन्योवाच । के नाम न विरज्यंति ज्ञानाढ्या अपि मानवाः । कर्णांतलग्ननेत्रांतां दृष्ट्वा पीन पयोधराम्

قالتِ الفتاة: «مَن ذا الذي لا يهيجُه الهوى—ولو كان غنيًّا بالمعرفة—إذا رأى امرأةً ممتلئةَ النهدين، كأنّ طرفَ عينيها قد بلغ حافّةَ الأذنين؟»

Verse 142

मुनिरुवाच । के नाम न विनश्यंति मूढज्ञाना नितंबिनीम् । रम्यबुद्ध्योपसर्पंति ये ज्वालाः शलभा इव

قال الحكيم: «مَن ذا الذي لا يهلك—مَن كان “علمُه” جهلاً—إذا دنا من امرأةٍ فاتنةٍ بعقلٍ يراها لذيذة، كالفراش يندفع إلى اللهيب؟»

Verse 143

कन्योवाच । निर्मुखौ च कठोरौ च प्रोद्धतौ च मनोरमौ । स्त्रीस्तनौ सेवते धन्यो मधुमांसे विशेषतः

قالت الفتاة: «صلبان مرتفعان، مُبهجان وإن كانا “بلا وجه”؛ طوبى لمن يلتذّ بثديي المرأة، ولا سيّما في موسم الربيع.»

Verse 144

मुनिरुवाच । आभोगिनौ मंडलिनौ तत्क्षणान्मुक्तकंचुकौ । वरमाशीविषौ स्पृष्टौ न तु पत्न्याः पयोधरौ

قال الحكيم: «لَأَنْ تمسَّ حيّتَينِ ذواتَي قلنسوةٍ ملتفّتَينِ تنخلعان من غطائهما في لحظة، خيرٌ من أن تمسَّ ثديي زوجتك.»

Verse 145

कन्योवाच । न चासां रचनामात्रं केवलं रम्यमंगिभिः । परिष्वंगोऽपि रामाणां सौख्याय पुलकाय च

قالت الفتاة: «ليس جمالُ هيئتهنّ وحده ما يفتن ذوي الأجساد؛ بل إن عناقَ الحبيبات يجلب لذّةً ورعشةً (قشعريرة).»

Verse 146

मुनिरुवाच । न चासां रचनामात्रं रम्यं स्यात्पापदं दृशः । वपुः स्पृष्टं विनाशाय स्त्रीणां प्रेत्य नरकाय च

قال الحكيم: «ليست هيئتهنّ حقًّا “مُبهجة”؛ فهي للعين سببٌ للإثم. ومسُّ الجسد يفضي إلى الهلاك، وبعد الموت إلى الجحيم.»

Verse 147

कन्योवाच । को नाम न सुखी लोके को नाम सुकृती न च । स्पृहणीयतमः को न स्त्रीजनो यस्य रज्यते

قالتِ الفتاةُ: «مَن ذا الذي لا يكون سعيدًا في العالم؟ ومَن ذا الذي لا يكون ذا فَضْلٍ وبرّ؟ ومَن ذا الذي لا يُغبطُ غِبطةً عظمى—ذلك الذي تُفتَنُ به جماعةُ النساء؟»

Verse 148

मुनिरुवाच । को न मुक्तिं व्रजेत्तत्र को न शस्यतरो भवेत् । को न स्यात्क्षेमसंयुक्तः स्त्रीजने यो न रज्यते

قال الحكيمُ: «مَن ذا الذي لا يسعى إلى المُكْتِي، إلى التحرّر؟ ومَن ذا الذي لا يصير محمودًا حقًّا؟ ومَن ذا الذي لا يستقرّ في السلامة والهناء—ذلك الذي لا يتعلّق بصحبة النساء؟»

Verse 149

कन्योवाच । संसारांतः प्रसुप्तस्य कीटस्यापि प्ररोचते । स्त्रीशरीरं नरस्यात्र किं पुनर्न विवेकिनः

قالتِ الفتاةُ: «حتى الدودةُ الراقدةُ في وحل السَّمْسارا تجد ما يروق لها. وكذلك في هذا العالم يبدو جسدُ المرأة جذّابًا للرجل—فكيف بمن لا يملك تمييزًا وبصيرة؟»

Verse 150

मुनिरुवाच । अमेध्यजा तस्य यथा तथा तद्रोचनं कृमेः । तथा संसारसूतस्य स्त्रीशरीरं च कामिनः

قال الحكيمُ: «كما أن الدودةَ المولودةَ من القذر تستطيب ذلك القذرَ بعينه، كذلك الرجلُ الذي تسوقه الشهوةُ، وقد غزلته خيوطُ السَّمْسارا، يجد لذّته في جسد المرأة.»

Verse 151

कन्योवाच । सौख्यस्थानं नृणां किंचिद्वेधसा ऽन्यदपश्यता । शाश्वतं चिंतयित्वाथ स्त्रीरत्नमिदमाहृतम्

قالتِ الفتاةُ: «إنّ الخالقَ (وِدهاتا)، إذ لم يرَ للناس مقامَ راحةٍ للسعادة غيره، تفكّر في الباقي الدائم، ثم أخرج هذا الجوهَر—أنوثةَ المرأة.»

Verse 152

मुनिरुवाच । बंधनं जगतः किंचिद्वेधसाऽन्यदपश्यता । स्त्रीरूपेण ततः कोपि पाशोऽयं स्त्रीमयः कृतः

قال الحكيم: «إنّ الخالقَ براهما، إذ لم يرَ للعالَم قيدًا غيره، صاغ هذا الفخَّ في هيئةِ المرأة—حبلَ قيدٍ منسوجًا من الفتنةِ والسِّحر.»

Verse 153

सूत उवाच । एवं स मुनिशार्दूलस्तयातीव समागमे । निरुत्तरीकृतो यावत्ततः प्राह निजां सुताम्

قال سوتا: «وهكذا فإنّ ذلك الأسدَ بين الحكماء، إذ أُجيبَتْ حجّتُه جوابًا تامًّا في مجرى الحوار، لزم الصمت؛ ثم خاطب ابنته.»

Verse 154

मुनिरुवाच । त्वया सह न संवादो मया कार्योऽधुना क्वचित् । या त्वं बालापि मामेवं निषेधयसि सर्वतः

قال الحكيم: «الآن لا حوارَ لي معك بعدُ أبدًا؛ لأنكِ، وإن كنتِ بعدُ فتاةً، تمنعينني من كل جهةٍ على هذا النحو.»

Verse 155

तस्माद्धन्यतरं मन्ये अहमात्मानमद्य वै । यस्य मे त्वं सुता ईदृगीदृक्छास्त्रविचक्षणा

«لذلك أعدّ نفسي اليومَ أوفرَ الناس حظًّا؛ إذ أنتِ ابنتي، بهذه البصيرة وبهذه الحذق في فهم الشاسترا (الكتب المقدّسة).»

Verse 156

तस्मान्न मे महाभागे कोपः स्वल्पोऽपि विद्यते । तस्माद्यथेच्छया क्रीडां कुरु योगिनिमध्यगा

«لذلك، أيتها الكريمةُ المباركة، لا يوجد فيّ غضبٌ ولو يسير. فافعلي ما تشائين، وامضي في لَعِبكِ المقدّس، يا من تسيرين بين اليوغينيات.»

Verse 157

ततः सा लज्जिता दृष्ट्वा पितरं स्नेहवत्सलम् । प्रणिपत्य पुनःप्राह योगिनीमध्यसंस्थिता

ثم إنها، وقد استحيت حين رأت أباها مفعمًا بالمحبة، سجدت وانحنت ثم عادت فتكلّمت، وهي جالسة في وسط اليوغينيات.

Verse 158

अज्ञानाद्यदि वा ज्ञानात्त्वं निषिद्धो मया प्रभो । क्षंतव्यं सकलं मेऽद्य वालिकाया विशेषतः

«سواء كان ذلك عن جهلٍ أو حتى عن معرفةٍ أسيء استعمالها، إن كنتُ قد منعتُك يا مولاي، فاغفر لي كلَّ ذلك اليوم، ولا سيما لأنني لستُ إلا فتاةً صغيرة.»

Verse 159

अत्र पीठे समागत्य प्रथमं ते द्विजोत्तमाः । पूजां सर्वे करिष्यंति मानवा भक्तितत्पराः । पश्चाच्च सर्वपीठस्य यास्यंति च परां गतिम्

من أتى أولًا إلى هذا البيثا المقدّس، فإن خيرةَ ذوي الميلادين يُكرَّمون فيه بالعبادة؛ والناسُ المخلصون، المنصرفون إلى البهاكتي، يقيمون هنا طقوسَ التقديس. ثم بعد ذلك، ببركة هذا البيثا الأعلى، ينالون المقامَ الأسمى.

Verse 160

एवं सा तत्र संजाता जाबालिमुनिसंभवा । जाबालिश्च मुनिश्रेष्ठस्तथा चित्रांगदेश्वरः

وهكذا وُجدت هناك، مولودةً من الحكيم جابالي. وكان جابالي—خيرَ الحكماء—حاضرًا هناك، وكذلك تشترانغاديشڤارا، ربُّ تشترانغا.

Verse 161

त्रयाणामपि यस्तेषां पूजां मर्त्यः समाचरेत् । दिवसेदिवसे तत्र स सिद्धिं समवाप्नुयात्

أيُّ إنسانٍ يعبد هناك أولئك الثلاثة يومًا بعد يوم، ينل يقينًا السِّدهي، أي التحقّق الروحي.

Verse 162

नासाध्यं विद्यते किंचित्तावदत्र धरातले । पूज्यते भूमिपालाद्यैर्भोगान्दिव्यांस्तथा लभेत्

في هذا العالم الأرضي لا يبقى شيءٌ متعذّرًا. ويصير المرء جديرًا بالتبجيل حتى بين الملوك وأمثالهم، وينال كذلك لذّاتٍ إلهيةً وبركاتٍ سماوية.

Verse 163

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स मुनिः सा च कन्यका । पूजनीया विशेषेण स देवोऽथ महेश्वरः

فلذلك، وبكل جهد، ينبغي أن تُعبَدَ تلك الحكيمُ وتلك العذراءُ على وجه الخصوص، وكذلك ذلك الإلهُ ماهيشڤرا.

Verse 164

एतद्वः सर्वमाख्यातमाख्यानं सर्वकामदम् । पठतां शृण्वतां चैव इहलोके परत्र च

قد أُخبرتم بكل هذا—وهو خبرٌ يهب كلَّ المرادات. فمن يتلوه ومن يسمعه ينال ثمرته في هذه الدنيا وفي الآخرة.