Adhyaya 9
Ipinakikilala ni Pulastya ang Kedāra bilang isang tīrtha na bantog sa tatlong daigdig at nakapapawi ng kasalanan. Ito’y lubhang nagpapadalisay, sapagkat ang Mandākinī ay iniuugnay sa Sarasvatī; ang darśana, pagligo, at pag-inom ng tubig mula sa Kedāra-kuṇḍa ay nagdudulot ng dakilang bunga. Isinasalaysay pagkatapos ang isang “sinaunang itihāsa”: si Haring Ajapāla ay huwarang pinuno—hindi naniningil ng labis na buwis at ginagawang “walang tinik” (walang krimen) ang kaharian. Sa isang pagkakataong paglalakbay-pananampalataya, tinanggap niya si Vasiṣṭha at nagtanong kung anong sanhi ng karma ang nagbigay sa kanya ng kasaganaan, kapakanan ng lipunan, at asawang tapat at deboto. Ipinaliwanag ni Vasiṣṭha ang nakaraang kapanganakan: si Ajapāla at ang asawa niya ay mula sa Śūdra, dumanas ng taggutom, at naglakbay hanggang sa isang pook-tubig na hitik sa lotus; sila’y naligo, uminom, at naghandog ng kasiyahang pang-ritwal/pang-isip sa mga ninuno at sa mga diyos. Naghahanap ng pagkain, nagdala sila ng lotus upang ipagbili, ngunit dahil sa kakapusan ay walang bumili. Pagsapit ng dapithapon, narinig nila ang pagbigkas ng Veda at Purāṇa malapit sa templo ni Śiva sa Kedāra, kung saan ang isang courtesan na si Nāgavatī ay nagbabantay-gising sa Śivarātri jāgaraṇa. Nang malaman ang bisa ng panata, pinili nilang ialay ang mga lotus kay Śiva sa halip na tumanggap ng bayad, at nagsagawa ng pagsamba, pag-aayuno (bunga ng gutom), pagpupuyat, at pakikinig sa Purāṇa nang may matatag na pagtuon. Pagkaraan ng kamatayan (kasama ang pagsunog-sa-sarili ng asawa ayon sa salaysay), sila’y muling isinilang sa kalagayang maharlika; ang mabuting paghahari ni Ajapāla sa kasalukuyan ay iniuugnay sa biyaya ng Kedāra. Nagtatapos ang kabanata sa pagtukoy ng Śivarātri: Kṛṣṇa Caturdaśī sa pagitan ng Māgha at Phālguna, at sa mga tagubilin sa paglalakbay-dambana, pagpupuyat, at pagsamba sa Kedāra. Ayon sa phalāśruti, ang pakikinig pa lamang ay nakapag-aalis ng kasalanan; ang darśana, snāna, at pag-inom mula sa Kedāra-kuṇḍa ay nagbubunga ng mga gantimpalang nakatuon sa paglaya, at umaabot din ang kapakinabangan sa mga ninuno.
Shlokas
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । केदारमिति विख्यातं सर्वपापहरं नृणाम्
Sinabi ni Pulastya: “Pagkaraan nito, O pinakadakilang hari, magtungo ka sa tīrtha na bantog sa tatlong daigdig, na tinatawag na Kedāra, na nag-aalis ng lahat ng kasalanan ng tao.”
Verse 2
यत्र मन्दाकिनी पुण्या सरस्वत्या समागता । तत्र स्नातो नरो राजन्मुच्यते सर्वकिल्बिषैः
Kung saan nagtagpo ang banal na Mandākinī at si Sarasvatī—doon, O hari, ang sinumang maligo ay mapapalaya sa lahat ng dungis at paglabag.
Verse 3
शृणु राजन्यथावृत्तमितिहास पुरातनम् । ऋषिभिर्बहुधा गीतमर्बुदे पर्वतोत्तमे
Makinig, O hari, sa sinaunang salaysay ayon sa tunay na nangyari—na inawit sa maraming paraan ng mga ṛṣi sa Arbuda, ang pinakadakila sa mga bundok.
Verse 4
अजपालो नृपश्रेष्ठः सूर्यवंशसमुद्भवः । सप्तद्वीपवतीं पृथ्वीं स पाति नात्र संशयः
Si Ajapāla, ang pinakadakilang hari, na isinilang sa angkan ng Araw—tunay ngang pinamumunuan niya ang daigdig na may pitong kontinente; walang pag-aalinlangan dito.
Verse 5
न हस्तिनो न पादाता न चाश्वास्तस्य भूपतेः । न रथाश्च महाराज न कोशाश्च तथाविधाः
Ang haring iyon ay walang mga elepante, walang hukbong lakad, ni mga kabayo; at, O dakilang hari, wala rin siyang mga karwaheng pandigma o mga kabang-yaman gaya ng karaniwan.
Verse 6
न गृह्णाति करं राजन्प्रजाभ्योथाधिकं नृप । राज्यं स ईदृशं चक्रे सर्वलोकहिते रतः
O hari, hindi siya kumuha ng labis na buwis mula sa mga nasasakupan. Nakatuon sa kapakanan ng lahat ng nilalang, hinubog ng pinunong iyon ang isang kahariang ganyan mismo, ayon sa dharma.
Verse 7
जातापराधो भूपृष्ठे जायते चेत्कथंचन । तं गत्वा निग्रहं तस्य चक्रुः शस्त्राणि तत्क्षणात्
Kung sakaling may lumitaw na salarin sa ibabaw ng lupa, ang mga sandatahang kawal ng hari ay agad na tutungo sa kanya at sa sandaling iyon ay pipigil at magpaparusa.
Verse 8
एवमस्य नरेन्द्रस्य वर्त्तमानस्य भूतले । सुखेन रमते लोको राज्ये निहतकंटके
Kaya nito, habang ang haring ito’y namamahala sa lupa, ang mga tao’y namuhay nang masaya at payapa, sapagkat sa kanyang kaharian ang mga “tinik”—mga kriminal at kapighatian—ay naputol na.
Verse 9
कामं वर्षति पर्जन्यः सस्यानि रसवंति च । गावः प्रभूतदुग्धाश्च विद्यमाने नराधिपे
Kapag naroroon ang gayong panginoon ng mga tao, ang ulan ay bumubuhos sa tamang panahon, ang mga pananim ay lumalago na hitik sa katas, at ang mga baka’y nagbibigay ng saganang gatas.
Verse 10
केनचित्त्वथ कालेन वसिष्ठो भगवान्मुनिः । तीर्थयात्राप्रसंगेन तस्य गेहमुपागतः
Pagkaraan ng ilang panahon, ang kagalang-galang na muni na si Vasiṣṭha, sa paglalakbay-dambana sa mga banal na tīrtha, ay dumating sa kanyang tahanan.
Verse 11
तं दृष्ट्वा पूजयामास शास्त्रदृष्टेन वर्त्मना । प्रत्युत्थानाभिवादाभ्यामर्घ्यपाद्यादिभिस्तथा
Nang siya’y makita, pinarangalan niya ayon sa landas na itinuro ng mga śāstra—tumindig upang salubungin, nag-alay ng pagpupugay, at naghandog ng arghya, tubig sa paa, at iba pang ritwal ng pagtanggap.
Verse 12
एवं संपूजितस्तेन भक्त्या परमया नृप । सुखोपविष्टो विश्रांतो वसिष्ठो मुनिसत्तमः । राजर्षीणां कथाश्चक्रे देवर्षीणां तथैव च
Sa gayon, O hari, matapos siyang parangalan nang may sukdulang bhakti, si Vasiṣṭha—pinakamainam sa mga muni—ay umupo nang maginhawa; at pagkaraang makapagpahinga, nagsalaysay siya ng mga kuwento tungkol sa mga rājaṛṣi at gayundin sa mga devaṛṣi.
Verse 13
ततः कथावसाने तु कस्मिंश्चिन्नृपसत्तम । पप्रच्छ विनयोपेतस्तं मुनिं शंसितव्रतम्
Pagkatapos, nang matapos ang salaysay, ang dakilang hari, na may kababaang-loob, ay nagtanong sa muning yaon na bantog sa kanyang mga panata.
Verse 14
अजपाल उवाच । अतीतानागतं विप्र वर्त्तमानं तथैव च । त्वं वेत्सि सकलं ब्रह्मंस्तपश्चर्याप्रभावतः
Sinabi ni Ajapāla: O brāhmaṇa, nalalaman mo ang nakaraan, ang darating, at ang kasalukuyan; tunay nga, O Brahman, batid mo ang lahat sa bisa ng iyong tapas (mahigpit na pag-austeridad).
Verse 15
कौतुकं हृदि मे जातं वर्त्तते मुनिपुंगव । प्रसादः क्रियतां मह्यं कथयस्व प्रसादतः
O pinakadakilang muni, isang malalim na pag-uusisa ang sumibol at nananatili sa aking puso. Maawa ka sa akin; sa iyong biyaya, isalaysay mo sa akin.
Verse 16
वसिष्ठ उवाच । ब्रूहि पार्थिवशार्दूल यत्ते मनसि वर्त्तते । कथयिष्यामि तत्सर्वं यद्यपि स्यात्सुदुर्ल्लभम्
Wika ni Vasiṣṭha: “O tigre sa mga hari, sabihin mo ang nasa iyong isipan. Isasalaysay ko ang lahat, kahit ito’y lubhang mahirap makamtan.”
Verse 17
राजोवाच । केन कर्मविपाकेन ममैतद्राज्यमुत्तमम् । निष्कण्टकं सदा क्षेमं सर्वकामसमन्वितम्
Wika ng Hari: “Sa paghinog ng anong karma naganap ang aking marilag na kaharian—laging walang tinik (kapighatian), laging ligtas at mapalad, at pinagkalooban ng katuparan ng bawat marangal na hangarin?”
Verse 18
न दीनो न च दुःखार्त्तो व्याधिग्रस्तो न कोऽपि च । विद्यते मम राज्ये च न दरिद्रो महामुने
“Sa aking kaharian, walang sinumang abang, walang pinahihirapan ng dalamhati, at walang tinatamaan ng karamdaman. At sa aking nasasakupan, O dakilang muni, wala ni isang dukha.”
Verse 19
नारीयं मम साध्वी च प्राणेभ्योऽपि गरीयसी । मच्चित्ता मद्गतप्राणा नित्यं मम हिते रता । अनया चिंतितं ब्रह्मन्सर्वं विस्तरतो वद
“Ang babaeng ito—ang aking mabuting-asal na asawa—ay higit kong mahal kaysa buhay. Ang kanyang isip ay nakatuon sa akin, ang kanyang hininga ay tila iniaalay sa akin, at lagi siyang abala sa aking kapakanan. O Brāhmaṇa, sabihin mo nang ganap at detalyado ang lahat ng kanyang binalak.”
Verse 20
किं दानस्य प्रभावेन व्रतयागस्य वा मुने । तपसो वा मुनिश्रेष्ठ व्रतस्य नियमस्य च
“Ito ba’y dahil sa kapangyarihan ng pagkakawanggawa, o dahil sa panata at paghahandog na yajña, O pantas? O dahil sa pag-aayuno at pagtitika, O pinakadakilang asceta—o dahil sa mga pagtalima at disiplina?”
Verse 21
जन्मान्तरकृतं पुण्यं परं कौतूहलं हि मे । कथयस्व प्रसादेन विस्तरेण द्विजोत्तम
“Ang kabutihang nagawa ko sa ibang kapanganakan ay malaking pag-uusisa sa akin. Sa iyong habag, O pinakadakila sa mga dalawang-ulit na isinilang, isalaysay mo ito nang ganap at detalyado.”
Verse 22
वसिष्ठ उवाच । शृणु सर्वं महीपाल विस्तरेण च कथ्यते । न च मन्युस्त्वया कार्यो न च व्रीडा महामते
Sinabi ni Vasiṣṭha: “Makinig, O tagapangalaga ng lupa; ang lahat ay isasalaysay nang detalyado. O dakilang-isip, huwag kang magalit at huwag ding mahiya.”
Verse 23
अन्यदेहांतरे राजञ्छूद्रजातिसमुद्भवः । शूद्रजातिरियं साध्वी तव पत्नी ह्यभूत्पुरा
“Sa ibang katawan, O Hari, ikaw ay isinilang sa pamayanang Śūdra; at ang mabuting babaeng ito—ang iyong asawa—noon ay may kapanganakang Śūdra rin.”
Verse 24
केनचित्त्वथ कालेन दुर्भिक्षे समुपस्थिते । अन्नक्षयान्महाराज सर्व लोकः क्षुधार्दितः
“Pagkaraan, sa isang panahon, nang sumapit ang taggutom, O dakilang hari, dahil sa pagkaubos ng pagkain, ang buong bayan ay pinahirapan ng gutom.”
Verse 25
ततस्त्वं भार्यया सार्द्धमन्यदेशांतरे गतः । समारुह्य च कृच्छ्रेण कस्मिंश्चिद्गिरिनिर्झरे
Pagkaraan, ikaw, kasama ang iyong asawa, ay nagtungo sa ibang lupain; at sa matinding paghihirap ay umakyat ka sa isang batis sa kabundukan.
Verse 26
त्वया दृष्टं मनोहारि शुभं पंकजकाननम् । तत्र स्नात्वा पयः पीत्वा पितृदेवाः प्रतर्पिताः
Doon ay nakita mo ang kaaya-aya at mapalad na gubat ng mga lotus. Pagkaligo roon at pag-inom ng tubig nito, iyong pinasiyahan sa handog ang mga Pitṛ (mga ninuno) at ang mga Deva.
Verse 27
मनसा चिंतितं ह्येतत्पद्मान्यादाय करोम्यहम् । विक्रयं येन चाहारो भवेन्मम च सर्वथा
Naisip niya sa sarili: “Titipunin ko ang mga lotus na ito at ipagbibili, upang sa anumang paraan ay magkaroon ako ng pagkain para sa aking sarili.”
Verse 28
ततः पद्मानि भूरीणि गृहीत्वा भार्यया सह । गतो यत्र जनो भूरि गतः पार्थिवसत्तम
Pagkaraan, kinuha niya ang napakaraming lotus kasama ang kanyang asawa, at nagtungo sa pook na pinagtitipunan ng maraming tao, O pinakadakilang hari.
Verse 29
न केऽपि प्रति गृह्णंति लोका दुर्भिक्षपीडिताः । भ्रमितस्त्वं च सर्वत्र श्रांतो वैराग्यमागतः
Walang sinumang tumanggap, sapagkat ang mga tao’y pinahihirapan ng taggutom. Ikaw ay nagpagala sa lahat ng dako, napagod, at napasok sa vairāgya—paglayo ng loob sa makamundo.
Verse 30
ततो दिनावसाने तु गुहामेकां समाश्रितः । भूमौ पद्मानि निक्षिप्य क्षुधाविष्टः प्रसुप्तवान्
Pagdating ng dapithapon, sumilong siya sa isang yungib. Inilapag niya sa lupa ang mga lotus, at dahil sa matinding gutom, siya’y nakatulog.
Verse 31
एतस्मिन्नेव काले तु कर्णयोस्ते समागतः । पठतां द्विजमुख्यानां ध्वनिर्वेदपुराणयोः
Sa mismong sandaling iyon, umabot sa iyong pandinig ang tinig ng mga dakilang Brahmin na bumibigkas ng mga Veda at Purana.
Verse 32
तं श्रुत्वा सहसोत्थाय ज्ञात्वा जागरणं ततः । पद्मान्यादाय तत्रैव सभार्यः शिवमंदिरे
Pagkarinig niyon, siya’y agad na tumindig; nang maunawaang iyon ay pagbabantay sa gabi, kinuha niya ang mga lotus at kasama ang kanyang asawa ay nagtungo roon mismo sa templo ni Śiva.
Verse 33
तत्र नागवती वेश्या शिवरात्रिपरायणा । केदारे परया भक्त्या करोति निशि जागरम्
Doon, isang babaeng kortesana na nagngangalang Nāgavatī, na lubos na nakatuon sa Śivarātri, ang nagbantay sa buong gabi sa Kedāra nang may sukdulang debosyon.
Verse 34
तस्याः पार्श्वे स्थिता दासी त्वया पृष्टा नरेश्वर । देवस्य पुरतो बाले किमर्थं रात्रिजागरम्
O hari, ang aliping babaeng nakatayo sa tabi niya ay tinanong mo: “Iha, sa harap ng Panginoon, sa anong layon isinasagawa ang pagbabantay na ito sa gabi?”
Verse 35
तयोक्तं शिवरात्र्यां वै वेश्येयं वरवर्णिनी । कुरुते नागवती नाम रात्रौ भक्त्या च जागरम्
Sumagot siya: “Tunay nga, sa gabi ng Śivarātri, ang kurtisanang may marikit na anyo—na ang pangalan ay Nāgavatī—ay nagbabantay at nagpupuyat sa buong gabi nang may debosyon.”
Verse 36
यः श्रद्धाभक्तिसंयुक्तः कुरुते रात्रिजागरम् । पूजयित्वा महादेवं स याति परमं पदम्
Sinumang may pananampalataya at debosyon, na nagpupuyat sa gabi at sumasamba kay Mahādeva—siya’y makaaabot sa kataas-taasang kalagayan.
Verse 37
कृत्वोपवासं पद्मैर्य्यः पूजयेत्त्र्यंबकं नरः । स याति रुद्रसालोक्यं सेव्यमानो ऽप्सरोगणैः
Ang sinumang nag-ayuno (upavāsa) at sumamba kay Tryambaka (Śiva) sa pamamagitan ng mga bulaklak na lotus, ay makaaabot sa Rudra-sālokya sa kaharian ni Rudra, pinararangalan at pinaglilingkuran ng mga pangkat ng apsarā.
Verse 38
सकामो लभते कामान्देवैरपि सुदुर्ल्लभान् । स त्वं पद्मानि मे देहि कांचनं च पलत्रयम् । एतेषां मूल्यमादाय प्राणाधारं समाचर
Kahit ang sumasamba na may makamundong pagnanasa ay nakakamit ang mga hangaring mahirap makuha kahit ng mga diyos. Kaya ibigay mo sa akin ang mga lotus, at pati ang ginto na may bigat na tatlong pala. Tanggapin ang halaga ng mga ito at gawin mo ang ikabubuhay mo—ang hanapbuhay na sumusuporta sa buhay.
Verse 39
ततस्त्वं भार्यया चोक्तो गृह्यमाणे च कांचने । न ग्राह्यं मूल्यमेतेषां त्वया नाथ कथंचन
Pagkaraan, nang tatanggapin mo na ang ginto, nagsalita ang iyong asawa: “O mahal ko, huwag na huwag kang kukuha ng anumang kabayaran para sa mga ito.”
Verse 40
उपवासो बलाज्जातो ह्यन्नाभावाद्वयोरपि । पद्मैरेभिर्हरः पूज्यो द्वाभ्यामेवाद्य निश्चयम्
Ang pag-aayunong ito ay nagmula sa pangangailangan, sapagkat kapwa tayo kapos sa pagkain. Kaya ngayong araw, walang alinlangan, tayo dalawa ay sumamba kay Hara (Śiva) gamit ang mga lotus na ito mismo.
Verse 41
इदं त्वयाऽद्य कर्त्तव्यं त्याज्यमस्यास्तु कांचनम् । भार्याया वचनं श्रुत्वा तैः पद्मैः पूजितः शिवः
“Ito ang dapat mong gawin ngayon; talikdan ang ginto.” Nang marinig ang salita ng kanyang asawa, sinamba niya si Śiva gamit ang mga lotus na iyon.
Verse 42
श्रद्धया च सभार्येण जागरं च शिवाग्रतः । कृतं त्वया महाराज भार्यया शिवमंदिरे
Sa pananampalataya, kasama ang iyong asawa, nagbantay-puyat ka sa harap ni Śiva; at, O dakilang hari, ito’y ginawa ninyo ng iyong asawa sa templo ni Śiva.
Verse 43
पुराणश्रवणं जातं तत्र पार्थिवसत्तम । शिवरात्र्यां महाराज पद्मैस्तु पूजितः शिवः
Doon, O pinakamainam sa mga hari, naganap ang pakikinig sa pagbigkas ng Purāṇa; at sa Śivarātri, O dakilang hari, sinamba si Śiva sa pamamagitan ng mga lotus.
Verse 44
केदारस्याग्रतो भक्त्या रात्रौ जागरणं तथा । कृतं त्वया महाराज एकाग्रेण च चेतसा
Sa debosyon, sa harap ni Kedāra, nagbantay-puyat ka rin sa gabi. O dakilang hari, ginawa mo ito nang may isip na nakatuon sa iisang layon.
Verse 46
ततः कालांतरेणैव कालधर्मं गतो भवान् । भार्येयं च त्वया सार्धं संप्रविष्टा हुताशनम्
Pagkaraan ng ilang panahon, sumunod ka sa batas ng Panahon (pumanaw ka). At ang asawang ito, kasama mo, ay pumasok sa banal na apoy.
Verse 47
ततो जाता महाराज दशार्णाधिपतेः सुता । वैदेहे नगरे राजा जातस्त्वं पार्थिवोत्तम
Pagkaraan nito, O dakilang hari, isinilang ang isang anak na babae sa panginoon ng Daśārṇa. At ikaw, O pinakamainam sa mga pinuno, ay isinilang na hari sa lungsod ng Videha.
Verse 48
अजपाल इति ख्यातो नाम्ना च धरणीतले । सर्वेषां प्राणिनां त्वं च वल्लभो नृपसत्तम
Sa ibabaw ng lupa, ikaw ay tanyag sa pangalang Ajapāla. At ikaw ay minamahal ng lahat ng nilalang, O pinakadakila sa mga hari.
Verse 49
एतस्मात्कारणाज्जाता भार्येयं प्राणसंमता । भूयोऽपि तव संजाता यन्मां त्वं परिपृच्छसि
Dahil sa dahilang ito, isinilang ang asawang ito—na kasinghalaga ng buhay. At muli siyang naiuugnay sa iyo, gaya ng itinatanong mo sa akin.
Verse 50
तस्य देवस्य माहात्म्यात्केदारस्य महीपतेः । राज्यं ते सुखदं नृणां तथा निहतकण्टकम्
Sa pamamagitan ng kadakilaan ng diyos na iyon—si Kedāra, O panginoon ng lupa—ang iyong kaharian ay naging bukal ng ligaya para sa mga tao, at ang mga ‘tinik’ (pighati at kaaway) ay nalipol.
Verse 51
प्राप्तं त्वया महाराज केदारस्य प्रसादतः । येन त्वं सैन्यहीनोऽपि पृथिवीं परिरक्षसि
O dakilang hari, ito’y natamo mo sa biyaya ni Kedāra; sa biyayang iyon, kahit wala kang hukbo, napangangalagaan mo ang daigdig.
Verse 52
पुलस्त्य उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा स राजा विस्मयान्वितः । गमनाय मतिं चक्रे केदारं प्रति भूमिपः
Sinabi ni Pulastya: Nang marinig ang mga salitang iyon, ang hari’y napuno ng pagkamangha at nagpasiyang umalis, itinuon ang isip sa paglalakbay patungong Kedāra.
Verse 53
स गत्वा पर्वते रम्ये पूजयित्वा च तं विभुम् । शिवरात्रिपरः सम्यग्वर्षेवर्षे बभूव ह
Pagdating niya sa marikit na bundok at matapos sambahin ang dakilang Panginoon, siya’y naging tapat sa pagdiriwang ng Śivarātri, na ginaganap nang wasto taon-taon.
Verse 54
पुत्रं राज्ये च संस्थाप्य ततोऽर्बुदमथागमत् । प्राप्तो मुक्तिं ततो भूयः सभार्यस्तत्प्रभावतः
Matapos italaga ang kanyang anak sa trono, siya’y nagtungo sa Arbuda. Pagkaraan, kasama ang kanyang asawa, natamo niya ang kalayaan (moksha) dahil sa kapangyarihan ng (Kedāra) na iyon.
Verse 55
एतत्ते सर्वमाख्यातं केदारस्य महीपते । माहात्म्यं शुभदं नृणां सर्व पापप्रणाशनम्
O panginoon ng lupa, naipahayag ko na sa iyo ang lahat: ang mapalad na kadakilaan ng Kedāra para sa mga tao, na pumupuksa sa lahat ng kasalanan.
Verse 56
माघफाल्गुनयोर्मध्ये कृष्णपक्षे चतुर्दशी । शिवरात्रिरिति ख्याता भूतलेऽस्मिन्महामते
Sa pagitan ng Māgha at Phālguna, sa ika-labing-apat na araw ng madilim na kalahati (Kṛṣṇa-pakṣa), ito’y kilala sa daigdig bilang Śivarātri, O dakilang pag-iisip.
Verse 57
तस्यां तु सर्वथा राजन्यात्रां तस्य समाचरेत् । केदारस्य महाराज प्रकुर्यात्पूजनं नृप
Sa araw na iyon (Śivarātri), O hari, marapat na isagawa nang tiyak ang yātrā, ang banal na paglalakbay; at O dakilang hari, isagawa ang pagsamba kay Kedāra, O pinuno.
Verse 58
माघकृष्णचतुर्दश्यां यः कुर्यात्तत्र जागरम् । कृतोपवासो नृपते शिवलोकं स गच्छति
O hari, sinumang sa ika-labing-apat na araw ng madilim na kalahati sa buwan ng Māgha, matapos mag-ayuno (upavāsa) at magpuyat sa pagbabantay (jāgara) doon, ay makararating sa daigdig ni Śiva.
Verse 59
स्नात्वा गंगासरस्वत्योः संगमे सर्वकामदे । ये प्रपश्यन्ति केदारं ते यास्यंति परां गतिम्
Pagkaligo sa tagpuan ng Gaṅgā at Sarasvatī—ang tumutupad ng lahat ng hangarin—yaong mga nakakakita kay Kedāra ay makaaabot sa sukdulang kalagayan.
Verse 60
कुण्डे केदारसंज्ञे यः प्रपिबेद्विमलं जलम् । सप्तपूर्वान्सप्त परान्पूर्वजांस्तारयेत्तु सः
Sinumang uminom ng dalisay na tubig mula sa lawa (kuṇḍa) na tinatawag na Kedāra, inililigtas niya ang kanyang mga ninuno—pitong salin bago at pitong salin pagkatapos.
Verse 61
यश्चैतच्छृणुयान्नित्यं भक्त्या परमया नृप । सोऽपि पापैर्विमुच्येत केदारस्य प्रभावतः
O Hari, ang sinumang palagiang nakikinig nito nang may sukdulang debosyon ay napapalaya rin sa mga kasalanan sa bisa ng banal na kapangyarihan ni Kedāra.