Adhyaya 7
Inilalahad ni Pulastya ang tuntunin ng paglalakbay-pananampalataya sa Acaleśvara, at sinasabi niyang ang darśana na may pananampalataya ay nagdudulot ng espirituwal na katuparan. Binanggit niya ang mga ritwal at bunga (phala): ang śrāddha sa Kṛṣṇa Caturdaśī (gayundin sa mga buwang Āśvina/Phālguna) ay kaugnay ng pinakamataas na pag-abot; ang pagsamba na nakaharap sa timog na may bulaklak, dahon, at prutas ay itinuturing na katumbas ng bunga ng Aśvamedha; ang pañcāmṛta tarpaṇa ay nagbibigay ng paglapit sa mga diyos at pag-abot sa Śiva-loka; at bawat hakbang ng pradakṣiṇā ay nakalulusaw ng kasalanan. Pagkaraan ay isinalaysay ang isang “kababalaghan” na narinig ni Pulastya kay Nārada sa makalangit na dako: isang loro na walang debosyon ngunit paulit-ulit na umiikot sa pugad dahil sa nakasanayang galaw; nang mamatay, isinilang itong muli bilang Haring Veṇu na may alaala ng dating buhay. Dahil sa pag-alala sa kapangyarihan ng pag-ikot (circumambulation), halos pradakṣiṇā na lamang sa Acaleśvara ang inialay ni Veṇu. Tinanong siya ng mga dumalaw na rishi (kasama si Nārada at iba pa) kung bakit napapabayaan ang karaniwang handog; ipinaliwanag ni Veṇu ang sanhi sa nakaraang buhay at ang pagtitiwala sa biyaya ng dambana. Pinagtibay ng mga rishi ang aral, sila man ay nagsagawa ng pradakṣiṇā, at sa huli ay nakamit ni Veṇu ang bihira at pangmatagalang katayuan sa pamamagitan ng pagpapala ni Śambhu.
Shlokas
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ सुपुण्यमचलेश्वरम् । यं दृष्ट्वा सिद्धिमाप्नोति नरः श्रद्धासमन्वितः
Wika ni Pulastya: Pagkaraan nito, O pinakamainam sa mga hari, marapat na magtungo sa lubhang banal na Acaleśvara. Ang taong may pananampalataya (śraddhā) na makakita roon ay magkakamit ng siddhi, ang ganap na katuparang espirituwal.
Verse 2
तत्र कृष्णचतुर्दश्यां यः श्राद्धं कुरुते नरः । आश्विने फाल्गुने वापि स याति परमां गतिम्
Doon, ang sinumang magsagawa ng Śrāddha sa ika-labing-apat na araw ng madilim na kalahati (kṛṣṇa pakṣa)—maging sa buwan ng Āśvina o Phālguna—ay makaaabot sa pinakamataas na kalagayan.
Verse 3
यस्तु पूजयते भक्त्या दक्षिणां दिशमास्थितः । पुष्पैः पत्रैः फलैश्चैव सोऽश्वमेधफलं लभेत्
Ngunit ang sinumang tumayo na nakaharap sa timog at sumamba nang may bhakti, na may mga bulaklak, dahon, at bunga, ay magkakamit ng gantimpalang tulad ng sakripisyong Aśvamedha.
Verse 4
पंचामृतेन यस्तत्र तर्पणं कुरु ते नरः । सोऽपि देवस्य सांनिध्यं शिवलोकमवाप्नुयात्
Ang taong doon magsagawa ng tarpaṇa gamit ang pañcāmṛta ay magkakamit ng kalapitan sa Panginoon at makararating sa Śivaloka, ang daigdig ni Śiva.
Verse 5
प्रदक्षिणांते यस्तस्य प्रणामं कुरुते नरः । नश्यंति सर्वपापानि प्रदक्षिणपदेपदे
Ang taong matapos tapusin ang pradakṣiṇā ay maghandog ng pranāma sa Kanya; sa bawat hakbang ng pradakṣiṇā, naglalaho ang lahat ng kasalanan.
Verse 6
तत्राश्चर्यमभूत्पूर्वं तत्त्वं शृणु महामते । मया पूर्वं श्रुतं स्वर्गे नारदाच्छक्रसन्निधौ
Doon, noong unang panahon, may naganap na isang kababalaghan—pakinggan mo ang tunay na diwa nito, O dakilang may isip. Narinig ko ito noon sa langit mula kay Nārada, sa harap ni Śakra (Indra).
Verse 7
तत्र पूर्वं शुको नीडं वृक्षे चैवाकरोद्द्विजः । गतागतेन नीडस्य कुरुते तं प्रदक्षिणाम्
Doon, noong unang panahon, isang loro ang gumawa ng pugad sa isang puno. Sa pag-alis at pagbabalik nito sa pugad, para bang nagsagawa ito ng pradakṣiṇā—pag-ikot na may paggalang sa pugad.
Verse 8
न च भक्त्या महाराज पक्षियोनिसमुद्भवः । अथासौ मृत्युमापन्नः कालेन महता शुकः
O dakilang hari, ang lorong iyon—isinilang sa lahi ng mga ibon—hindi pa nakakamit ang bunga sa pamamagitan ng bhakti (taos na debosyon). Sa paglipas ng mahabang panahon, ang Śuka ay inabot ng kamatayan.
Verse 9
संजातः पार्थिवे वंशे राजा वेणुरिति स्मृतः । जातिस्मरो महाराज सर्वशत्रुनिकृन्तनः
Pagkaraan, isinilang siya sa angkan ng mga hari at nakilala bilang Haring Veṇu. O dakilang hari, bilang may alaala ng dating kapanganakan, siya ang tagapuksa ng lahat ng kaaway.
Verse 10
स तं स्मृत्वा प्रभावं हि प्रदक्षिणासमुद्भवम् । अचलेश्वरमासाद्य प्रदक्षिणामथाकरोत्
Naalaala niya ang kapangyarihang isinilang mula sa pradakṣiṇā. Kaya lumapit siya kay Acaleśvara at saka nagsagawa ng pradakṣiṇā (pag-ikot na debosyonal).
Verse 11
नक्तं दिनं महाराज नान्यत्किंचित्करोति सः । न तथा तपसे यत्नो न नैवेद्ये कथंचन
O dakilang hari, gabi at araw ay wala siyang ibang ginawa. Hindi siya nagsikap sa tapas (pagpapakasakit/asceticism), ni naghandog ng naivedya (pag-aalay ng pagkain) sa anumang paraan.
Verse 12
न पुष्पे धूपदाने च प्रदक्षिणापरः सदा । केनचित्त्वथ कालेन मुनयोऽत्र समागताः
Hindi siya nag-aalay ng mga bulaklak o insenso; sa halip, lagi siyang nakatuon lamang sa pradakshina (pag-ikot na may pagpupugay). Pagkaraan ng ilang panahon, dumating doon ang mga pantas na muni.
Verse 13
नारदः शौनकश्चैव हारीतो देवलस्तथा । गालवः कपिलो नंदः सुहोत्रः कश्यपो नृपः
Sina Nārada at Śaunaka, Hārīta at Devala; sina Gālava, Kapila, Nanda, Suhotra, at Kaśyapa—O hari, ang mga muning ito ang dumating.
Verse 14
एते चान्ये च बहवो देवव्रतपरायणाः । केचित्स्नानं कारयंति तस्य लिंगस्य भक्तितः
Sila at marami pang iba ay mga debotong nakatuon sa banal na panata. Ang ilan, dahil sa bhakti, ay nag-ayos ng ritwal na pagpapaligo (abhisheka) sa liṅga na iyon.
Verse 15
अन्ये च विविधां पूजां जपमन्ये समाहिताः । एके नृत्यंति राजेंद्र गायंति च तथा परे
Ang iba ay nagsagawa ng iba’t ibang anyo ng pūjā; ang iba naman, na may natipong isip, ay nagsagawa ng japa. May ilan na sumasayaw, O hari ng mga hari, at ang iba’y umaawit din.
Verse 16
बलिमन्ये प्रयच्छंति स्तुतिं कुर्वंति चापरे । अथाश्चर्यं परं दृष्ट्वा प्रदक्षिणापरं नृपम्
May ilan ang naghandog ng bali (handog na pang-ritwal), at ang iba nama’y bumigkas ng mga papuri. Pagkaraan, nang makita nila ang dakilang kababalaghan—ang hari na lubos na nakatuon sa pradakṣiṇā (pag-ikot na may paggalang)—sila’y namangha.
Verse 17
परं कौतुकमापन्ना वाक्यमेतदथाब्रुवन् । प्रदक्षिणासमुद्भूतं कारणं ज्ञातुमिच्छवः
Punô ng matinding pag-uusisa, sinabi nila ang mga salitang ito, na nagnanais malaman ang sanhi ng bagay na umusbong mula sa pradakṣiṇā.
Verse 18
ऋषय ऊचुः । कस्मात्त्वं पार्थिवश्रेष्ठ प्रदक्षिणापरः सदा । देवस्यास्य विशेषेण सत्यं नो वक्तुमर्हसि
Wika ng mga rishi: “O pinakamainam sa mga hari, bakit lagi kang nakatuon sa pradakṣiṇā (pag-ikot na may paggalang)? Ipagbigay-alam mo sa amin ang katotohanan—lalo na hinggil sa diyos na ito—ano ang dahilan.”
Verse 19
न ददासि जलं लिंगे प्रभूतं सुमनोहरम् । पुष्पधूपादिकं वाथ स्तोत्राणि विविधानि च
“Hindi ka nagbubuhos ng saganang tubig na kaaya-aya sa liṅga; ni hindi ka naghahandog ng mga bulaklak, insenso at iba pa, o bumibigkas ng sari-saring mga himno.”
Verse 20
समर्थोऽसि तथान्येषां दानानां त्वं महीपते । एतन्नः कौतुकं सर्वं यथावद्वक्तुमर्हसि
“O panginoon ng lupa, kaya mo ring magsagawa ng iba pang mga uri ng pagkakaloob. Kaya ipaliwanag mo sa amin nang wasto ang buong bagay na ito na pumupukaw sa aming pag-uusisa.”
Verse 21
वेणुरुवाच । यदहं संप्रवक्ष्यामि श्रूयतां द्विजसत्तमाः । पूर्वदेहांतरे वृत्तं सर्वं सत्यं विशेषतः
Wika ni Veṇu: “Ang aking isasalaysay—pakinggan ninyo, O pinakamainam sa mga dalawang-ulit-na-isinilang. Ito ang lahat ng naganap sa isang dating katawan, at ito’y lubos na totoo, lalo na.”
Verse 22
प्रासादेऽस्मिन्पुरा पक्षी शुकोऽहं स्थितवांस्तदा । कृतवांश्च तदा देवं प्रदक्षिणामहर्निशम्
“Noon, sa templong ito rin, ako’y isang ibon—isang loro—na nanahan dito. Nang panahong iyon, araw at gabi kong ginagawa ang pradakṣiṇā, ang pag-ikot sa paligid ng diyos na ito.”
Verse 23
कृपयाऽस्य प्रभावाच्च जातो जातिस्मरस्त्वहम् । अधुना परया भक्त्या यत्करोमि प्रदक्षिणाम्
“Sa habag ng Kaniya at sa Kaniyang kapangyarihan, ako’y naging jātismara—yaong nakaaalala ng mga dating kapanganakan. Kaya ngayon man, sa sukdulang bhakti, ginagawa ko ang pradakṣiṇā.”
Verse 24
न जाने किं फलं मेऽद्य देवस्यास्य प्रसादतः । एतस्मात्कारणाच्चाहं नान्यत्किंचित्करोमि भोः
“Hindi ko nalalaman kung anong bunga ang mapapasakin ngayon dahil sa biyaya ng diyos na ito. Dahil sa dahilang ito, O mga kagalang-galang, wala na akong ibang ginagawa.”
Verse 25
पुलस्त्य उवाच । वेणुवाक्यं ततः श्रुत्वा मुनयः शंसितव्रताः । विस्मयोत्फुल्लनयनाः साधुसाध्विति चाब्रुवन्
Sinabi ni Pulastya: “Nang marinig ang mga salita ni Veṇu, ang mga muni na may kapuri-puring panata ay napamulagat sa pagkamangha at nagsabi, ‘Sādhu! Sādhu!’”
Verse 26
ततः प्रदक्षिण पराः सर्वे तत्र महर्षयः । बभूवुर्मुनयः सर्वे श्रद्धया परया युताः
Pagkaraan, ang lahat ng dakilang rishi roon ay naging masigasig sa pradakṣiṇā (pag-ikot na may paggalang); ang lahat ng mga muni ay napuspos ng sukdulang pananampalataya.
Verse 27
सोऽपि राजा महाभागो वेणुः शंभोः प्रसादतः । शाश्वतं स्थानमापन्नो दुर्ल्लभं त्रिदशैरपि
Ang mapalad na haring si Veṇu ay gayundin, sa biyaya ni Śambhu (Śiva), ay nakamtan ang walang-hanggang tahanan—na mahirap makuha kahit ng mga diyos.