Adhyaya 76

Verse 1

। सूत उवाच । तथान्यदपि तत्रास्ति भास्करत्रितयं शुभम् । यैस्तुष्टैस्त्रिषु लोकेषु मानवो मुक्तिमाप्नुयात्

Wika ni Sūta: Bukod pa rito, sa mismong pook na iyon ay may mapalad na tatluhang Bhāskara (mga pagpapakita ng Araw). Kapag sila’y nalugod, ang tao’y nakakamit ang mokṣa, na bantog sa tatlong daigdig.

Verse 2

मुण्डीरं प्रथमं तत्र कालप्रियं तथापरम् । मूलस्थानं तृतीयं च सर्वव्याधिविनाशनम्

Doon, ang una ay si Muṇḍīra; ang ikalawa ay si Kālapriya; at ang ikatlo ay si Mūlasthāna—na pumupuksa sa lahat ng karamdaman.

Verse 3

तत्र संक्रमते सूर्यो मुंडीरे रजनीक्षये । कालप्रिये च मध्याह्ने मूलस्थाने क्षपागमे

Doon sinasabing ang Araw ay “dumaratal” nang natatangi: sa Muṇḍīra sa pagwawakas ng gabi, sa Kālapriya sa katanghaliang-tapat, at sa Mūlasthāna sa pagdating ng gabi.

Verse 4

तस्मिन्काले नरो भक्त्या पश्येदप्येकमेवच । कृतक्षणो नरो मोक्षं सत्यं याति न संशयः

Sa mismong sandaling iyon, kung ang isang tao na may debosyon ay masilayan kahit iisang anyo lamang, ang sandali niya’y nagiging ganap; tunay na nakakamit niya ang moksha—walang pag-aalinlangan.

Verse 5

ऋषय ऊचुः । मुंडीरः पूर्वदिग्भागे धरित्र्याः श्रूयते किल । मध्ये कालप्रियो देवो मूलस्थानं तदन्तरे

Wika ng mga rishi: “Ang Muṇḍīra ay tunay na nababalitang nasa silangang panig ng lupain; sa gitna naroon ang diyos na Kālapriya; at sa pagitan nila matatagpuan ang Mūlasthāna.”

Verse 6

तत्कथं ते त्रयस्तत्र संजाताः सूत भास्कराः । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे सर्वं नो ब्रूहि विस्तरात्

Kung gayon, paano naganap doon ang tatlong Bhāskara, O Sūta? Sa banal na pook ni Hāṭakeśvara, isalaysay mo sa amin ang lahat nang masinsinan.

Verse 7

सूत उवाच । अस्ति सागरपर्यंते विटंकपुरमुत्तमम् । समुद्रवीचिसंसक्तप्रोच्चप्राकारमण्डनम्

Sinabi ni Sūta: Sa gilid ng karagatan ay may isang dakilang lungsod na tinatawag na Viṭaṃkapura, pinalamutian ng matatayog na muog, na sinasayad ng mga alon ng dagat.

Verse 8

तत्राभूद्ब्राह्मणः कश्चित्कुष्ठव्याधिसमन्वितः । पूर्वकर्मविपाकेन यौवनेसमुपस्थिते

Doon ay may isang brāhmaṇa na tinamaan ng ketong; dahil sa paghinog ng karma mula sa nakaraang buhay, dumating ito sa kanya noong kabataan.

Verse 9

तस्य भार्याऽभवत्साध्वी कुलीना शीलमंडना । तथाभूतमपि प्रायः सा पश्यति यथा स्मरम्

Ang kanyang asawa ay isang babaeng banal at marangal, mula sa mabuting angkan at pinalamutian ng mabuting asal. Kahit siya’y nagkagayon (napighati), sa karamihan ay tinitingnan pa rin niya siya na parang minamahal niyang asawa.

Verse 10

औषधानि विचित्राणि महार्घ्याण्यपि चाददे । तदर्थमुपलेपांश्च पथ्यानि विविधानि च

Naghanap siya ng sari-saring gamot, maging yaong mamahalin. Para roon, kumuha rin siya ng mga pamahid na panggamot at maraming uri ng angkop na pag-aalaga at pag-iingat sa katawan.

Verse 11

तथा भिषग्वरान्नित्यमानिनाय च सादरम् । तदर्थे न गुणस्तस्य तथापि स्याच्छरीरजः

Gayundin, araw-araw niyang magalang na ipinatawag ang pinakamahuhusay na manggagamot. Ngunit walang pakinabang na natamo; nanatili pa rin ang karamdaman ng katawan.

Verse 12

यथायथा स गृह्णाति भेषजानि द्विजोत्तमाः । कुष्ठेन सर्वगात्रेषु व्याप्यते च तथातथा

O pinakamainam sa mga brahmana, habang paulit-ulit niyang iniinom ang mga gamot, gayundin ay lalo namang kumakalat ang ketong sa lahat ng kanyang mga sangkap ng katawan.

Verse 13

अथैवं वर्तमानस्य तस्य विप्रवरस्य च । गृहेऽतिथिः समायातः कश्चित्पांथः श्रमान्वितः

At nang panahong ang dakilang brahmana ay namumuhay nang gayon, may isang manlalakbay na pagod sa daan ang dumating sa kanyang bahay bilang panauhin.

Verse 14

अथ विप्रं गृहं प्राप्तं दृष्ट्वा तस्य सती प्रिया । अज्ञातमपिसद्भक्त्या सूपचारैरतोषयत्

Nang dumating sa kanilang tahanan ang brāhmaṇa, nakita siya ng kanyang mabuting asawa; bagama’t hindi siya kilala, pinaligaya niya ito sa tapat na debosyon at angkop na paggalang at pag-aasikaso.

Verse 15

अथ तं स्नातमाचांतं कृताहारं द्विजोत्तमम् । विश्रान्तं शयने विप्रः प्रोवाच स गृहाधिपः

Pagkaraan, nang ang pinakadakilang brāhmaṇa ay nakapaligo na, nakagawa ng ācamana, nakakain, at nakapagpahinga sa higaan, nagsalita sa kanya ang brāhmaṇang may-ari ng bahay.

Verse 16

तेजोऽन्वितं यथा भानुं रूपौदार्यगुणान्वितम् । यौवने वर्तमानं च मूर्तं काममिवापरम्

Siya’y maningning na gaya ng araw, taglay ang kagandahan, karangalan, at mga kabutihan; namamalagi sa kabataan, na wari’y isa pang Kāma na nagkatawang-tao ang nakatayo roon.

Verse 17

कुष्ठ्युवाच । कुत आगम्यते विप्र क्व यास्यसि वदाऽधुना । एवं लावण्ययुक्तोऽपि किमेकाकी यथार्तिभाक्

Wika ng ketongin: “O brāhmaṇa, saan ka nagmula at saan ka patutungo ngayon? Bagama’t taglay mo ang gayong kagandahan, bakit nag-iisa ka, na tila pasan ang dalamhati?”

Verse 18

पथिक उवाच । अस्ति कान्तीपुरीनाम पुरंदरपुरी यथा । सुस्थितैः सेविता नित्यं जनैर्धर्मव्रतान्वितैः

Wika ng manlalakbay: “May isang lungsod na tinatawag na Kāntīpurī, na tulad ng lungsod ni Purandara (Indra); laging tinitirhan at pinararangalan ng matatapat na taong nakatuon sa dharma at sa mga banal na panata.”

Verse 19

तस्यामहं कृतावासो गृहस्थाश्रममावहन् । ग्रस्तः कुष्ठेन रौद्रेण यथा त्वं द्विजसत्तम

Doon ako nanirahan, tinataglay ang yugto ng buhay na maybahay; ngunit sinakmal ako ng mabagsik na ketong—gaya mo rin, O pinakamainam sa mga brāhmaṇa.

Verse 20

ततः श्रुतं मया तावत्पुराणे स्कान्दसंज्ञिते । भास्करत्रितयं भूमौ सर्वव्याधिविनाशनम्

Pagkaraan, narinig ko sa Purāṇa na tinatawag na Skanda: sa lupa ay may banal na tīrtha na ‘Bhāskara-tritaya’ (Tatlong Araw) na pumupuksa sa lahat ng karamdaman.

Verse 21

ततो निर्वेदमापन्नो भेषजैः क्लेशितश्चिरम् । क्षारैश्चाम्लैः कषायैश्च कटुकैरथ तिक्तकैः

Pagkaraan, nalugmok ako sa matinding pagkasawa, sapagkat matagal akong pinahirapan ng mga gamot—mga alkalino, maasim, mapakla, maanghang, at mapait—kaya tumalikod ako sa mga lunas na pangkaraniwan.

Verse 22

ततो विनिश्चयं चित्ते कृत्वा गृह्य धनं महत् । मुण्डीरस्वामिनं गत्वा स्थितस्तस्यैव सन्निधौ

Pagkaraan, nang magpasiya nang matatag sa puso at magdala ng malaking yaman, nagtungo ako kay Muṇḍīrasvāmin at nanatili roon mismo sa Kanyang banal na harapan.

Verse 23

ततः प्रातः समुत्थाय नित्यं पश्यामि तं विभुम् । पूजयामि स्वशक्त्या च प्रणमामि ततः परम्

Mula noon, tuwing umaga’y bumabangon ako at araw-araw kong minamasdan ang Panginoong sumasaklaw sa lahat; sinasamba ko Siya ayon sa aking makakaya, at saka ako muling yumuyuko at nagpupugay nang paulit-ulit.

Verse 24

सूर्यवारे विशेषेण निराहारो यतेन्द्रियः । करोमि जागरं रात्रौ गीतवादित्रनिःस्वनैः

Lalo na tuwing Linggo, ako’y nag-aayuno at pinipigil ang mga pandama; magdamag akong nagpupuyat sa pagbabantay, kasabay ng umaalingawngaw na mga awit-panalangin at tugtugin ng mga instrumento.

Verse 25

ततः संवत्सरस्यांते तं प्रणम्य दिनाधिपम् । कालप्रियं ततः पश्चाच्छ्रद्धया परया युतः

Pagkaraan, sa pagtatapos ng isang taon, siya’y yumukod at nagpatirapa sa Panginoon ng araw (ang Araw), at pagkatapos, taglay ang sukdulang pananampalataya, nagtungo siya sa Kālapriya.

Verse 26

तेनैव विधिना विप्र तस्यापि दिवसेशितुः । पूजां करोमि मध्याह्ने श्रद्धा पूतेन चेतसा

O brāhmaṇa, sa gayon ding paraan, nagsasagawa rin ako ng pagsamba sa Panginoon ng araw sa katanghalian, taglay ang pusong nilinis ng pananampalataya.

Verse 27

ततोऽपि वत्सरस्यांते तं प्रणम्याथ शक्तितः । मूलस्थानं गतो देवमपरस्यां दिशि स्थितम्

Muli, sa pagtatapos ng isa pang taon, matapos siyang yumukod sa Kanya ayon sa kanyang makakaya, nagtungo siya sa mūlasthāna, sa diyos na nakaluklok sa kanlurang dako.

Verse 28

तेनैव विधिना पूजा तस्यापि विहिता मया । संध्याकाले द्विजश्रेष्ठ यावत्संवत्सरं स्थितः

O pinakadakila sa mga dalawang-ulit na isinilang, sa gayon ding paraan ay isinagawa ko rin ang pagsamba sa diyos na iyon sa oras ng takipsilim, at nanatili ako roon sa loob ng isang buong taon.

Verse 29

ततः संवत्सरस्यांते स्वप्ने मां भास्करोऽब्रवीत् । समेत्य प्रहसन्विप्रः संप्रहृष्टेन चेतसा

Pagkaraan, sa pagtatapos ng taon, sa panaginip ay nagsalita sa akin si Bhāskara (ang Araw)—lumapit ang brāhmaṇa na may ngiti, at ang puso’y puspos ng galak.

Verse 30

परितुष्टोऽस्मि ते विप्र कर्मणाऽनेन भक्तितः । ममाराधनजेनैव तस्मात्कुष्ठं प्रयातु ते

“O brāhmaṇa, nalulugod Ako sa iyo dahil sa gawang ito na isinagawa sa debosyon. Sa kapangyarihang nagmumula sa pagsamba sa Akin lamang—kaya’t nawa’y lumisan ang iyong ketong.”

Verse 31

गच्छ शीघ्रं द्विजश्रेष्ठ श्रांतोऽसि निजमंदिरम् । पश्य बंधुजनं सर्वं सोत्कण्ठं तत्कृते स्थितम्

“Humayo ka agad, O pinakadakila sa mga brāhmaṇa; ikaw ay pagod—bumalik ka sa iyong tahanan. Masdan ang lahat ng iyong mga kamag-anak na nakatayo roon, balisa at sabik dahil sa iyo.”

Verse 32

त्वया हृतं पुरा रुक्मं ब्राह्मणस्य महात्मनः । तेन कर्मविपाकेन कुष्ठव्याधिरुपस्थितः

“Noon, ninakaw mo ang ginto ng isang dakilang-loob na brāhmaṇa. Sa paghinog ng bungang-karma na iyon, dumating sa iyo ang sakit na ketong.”

Verse 33

स मया नाशितस्तुभ्यं प्रहृष्टेनाधुना द्विज । एतज्ज्ञात्वा न कर्तव्यं सुवर्णहरणं पुनः

“Ngayon, O brāhmaṇa, winasak Ko na iyon para sa iyo nang may galak. Sa pagkaalam nito, huwag mo nang muling gawin ang pagnanakaw ng ginto.”

Verse 34

दृश्यन्ते ये नरा लोके कुष्ठव्याधिसमाकुलाः । सुवर्णहरणं सर्वैस्तैः कृतं पापकर्मभिः

Ang mga taong nakikita sa daigdig na pinahihirapan ng ketong—ang lahat ng gayong makasalanan ay nakagawa ng masamang gawa: pagnanakaw ng ginto.

Verse 35

तस्माद्देयं यथाशक्त्या न स्तेयं कनकं बुधैः । इच्छद्भिः परमं सौख्यं स्वशरीरस्य शाश्वतम्

Kaya nga, magbigay ng kaloob ayon sa makakaya; ang marurunong ay huwag magnakaw ng ginto. Ang nagnanais ng pinakamataas na kagalingan at pangmatagalang ginhawa para sa sariling katawan ay dapat kumilos nang gayon.

Verse 36

एवमुक्त्वा सहस्रांशुस्ततश्चादर्शनं गतः । अहं च विस्मयाविष्टः प्रोत्थितः शयनाद्द्रुतम्

Pagkasabi nito, si Sahasrāṃśu (ang Panginoong Araw) ay naglaho sa paningin. At ako, nabalot ng pagkamangha, ay mabilis na bumangon mula sa higaan.

Verse 37

यावत्पश्यामि देहं स्वं कुष्ठव्याधिपरिच्युतम् । द्वादशार्कप्रभं दिव्यं यथा त्वं पश्यसे द्विज

Pagkaraan, nakita ko ang sarili kong katawan na napalaya sa sakit na ketong—banal at maningning na tila labindalawang araw—gaya ng nakikita mo ngayon, O Brahmana.

Verse 38

तस्मात्त्वमपि विप्रेंद्र भक्त्या तद्भास्करत्रयम् । अनेन विधिना पश्य येन कुष्ठं प्रशाम्यति

Kaya nga, O pinakadakila sa mga Brahmana, ikaw man ay tumingin nang may debosyon sa Tatlong Araw (Bhāskara-traya) ayon sa pamamaraang ito—na siyang nagpapatahimik sa ketong.

Verse 39

किमौषधैः किमाहांरैः कटुकैरपि योजितैः । सर्वव्याधिप्रणाशेशे स्थितेऽस्मिन्भास्करत्रये

Ano pa ang kailangan sa mga gamot o sa mapapait at maaanghang na halo, kung naririto ang Bhāskara-traya—ang kataas-taasang pumupuksa sa lahat ng karamdaman?

Verse 40

स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामि सांप्रतं तां पुरीं प्रति । गृहेऽद्य तव विश्रांतो यथा विप्र निजे गृहे

Sumaiyo sa iyo ang kagalingan. Ngayon ay tutungo na ako sa lungsod na iyon. Ngayong araw ay nagpahinga ako sa iyong bahay, O Brāhmaṇa, na parang sa sarili kong tahanan.

Verse 41

एवमुक्तः स पांथेन तेन विप्रः स कुष्ठभाक् । वीक्षांचक्रे ततो वक्त्रं स्वपत्न्या दुःखसंयुतः

Nang masabihan siya ng gayon ng manlalakbay, ang brāhmaṇa na may ketong ay tumingin sa mukha ng sarili niyang asawa, na may pusong nabibigatan sa dalamhati.

Verse 42

साऽब्रवीद्युक्तमुक्तं ते पांथेनानेन वल्लभ । तस्मात्तत्र द्रुतं गच्छ यत्र तद्भास्करत्रयम्

Sinabi niya, “Mahal kong asawa, ang sinabi sa iyo ng manlalakbay na ito ay tunay na nararapat. Kaya magmadali kang pumunta sa lugar na kinaroroonan ng Bhāskara-traya.”

Verse 43

अहं त्वया समं तत्र शुश्रूषानिरता सती । गमिष्यामि न संदेहस्तस्माद्गच्छ द्रुतं विभो

“Ako man ay sasama sa iyo roon, matatag sa paglilingkod at katapatan. Walang pag-aalinlangan; kaya, O marangal, magmadali ka.”

Verse 44

एवमुक्तस्तया सोऽथ वित्तमादाय भूरिशः । प्रस्थितः कांतया सार्धं मुण्डीरस्वामिनं प्रति

Kaya, sa udyok ng kanyang mga salita, tinipon niya ang saganang yaman at umalis na kasama ang minamahal, patungo kay Muṇḍīrasvāmin.

Verse 45

प्रतिज्ञया गमिष्यामि द्रष्टुं तद्देवतात्रयम् । मुंडीरं कालनाथं च मूल स्थानं च भास्करम्

“Sa bisa ng aking panata, paroroon ako upang masilayan ang tatlong banal na diyos—si Muṇḍīra, si Kālanātha, at si Bhāskara sa kanyang pinagmumulang luklukan (mūlasthāna).”

Verse 46

ततः कृच्छ्रेण महता कुष्ठव्याधिसमाकुलः । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे संप्राप्तः स द्विजोत्तमाः

Pagkaraan, sa matinding paghihirap—pinahihirapan ng sakit na ketong—dumating ang dakilang brāhmaṇa sa banal na pook na nauukol kay Hāṭakeśvara.

Verse 47

तद्दृष्ट्वा सुमहत्क्षेत्रं तापसौघनिषेवितम् । निर्विण्णः कुष्ठरोगेण पथि श्रांतोऽब्रवीत्प्रियाम्

Nang makita niya ang napakalawak na banal na pook na dinadalaw ng maraming asceta, siya—nanghihina sa ketong at pagod sa daan—ay nagsalita sa minamahal niyang asawa.

Verse 48

अहं निर्वेदमापन्नो रोगेणाथ बुभुक्षया । मुण्डीरस्वामिनं यावन्न शक्रोमि प्रसर्पितुम्

“Nalugmok ako sa kawalang-pag-asa dahil sa karamdaman at gutom. Hindi ko na kayang gumapang pasulong hanggang kay Muṇḍīrasvāmin.”

Verse 49

तस्मादत्रैव देहं स्वं विहास्यामि न संशयः । त्वं गच्छ स्वगृहं कांते सार्थमासाद्य शोभनम्

Kaya naman, iiwan ko ang aking katawan dito mismo nang walang pag-aalinlangan. Ikaw, aking mahal, ay umuwi na sa iyong tahanan kasama ang isang ligtas na karaban.

Verse 50

पत्न्युवाच । अभुक्ते त्वयि नो भुक्तं कदाचित्कांत वै मया । एकांतेऽपि महाभाग न सुप्तं जाग्रति त्वयि

Sinabi ng asawa: 'Mahal ko, kailanman ay hindi ako kumain kapag hindi ka pa kumakain. Kahit sa pribado, O mapalad na nilalang, hindi ako natutulog habang ikaw ay gising pa.'

Verse 51

तस्मादेतन्महाक्षेत्रं संप्राप्य त्वां व्यवस्थितम् । परलोकाय संत्यज्य कथं गच्छाम्यहं गृहम्

Kaya naman, ngayong nakarating na sa dakilang sagradong lugar na ito at nakitang desidido ka na para sa kabilang buhay, paano kita iiwan at uuwi?

Verse 52

दर्शयिष्ये मुखं तेषां त्वया हीना अहं कथम् । बांधवानां गुरूणां च अन्येषां सुदृदा मपि

Paano ko maipapakita ang aking mukha—na naulila sa iyo—sa ating mga kamag-anak, sa ating mga guro, at maging sa iba pang malalapit at tapat?

Verse 53

तस्मात्त्वया समं नाथ प्रवेक्ष्यामि हुताशनम् । स्नेहपाशविनिर्बद्धा सत्येनात्मानमालभे

Kaya naman, O Panginoon, papasok ako sa apoy kasama mo. Nakatali nang mahigpit sa pamamagitan ng mga bigkis ng pag-ibig, iniaalay ko ang aking sarili sa katotohanan.

Verse 54

यावतस्तव संजाता उपवासा महामते । तावंतश्च तथास्माकं कथं गच्छामि तद्गृहम्

O dakilang may isip, kung gaano karaming pag-aayuno (upavāsa) ang sumapit sa iyo, gayon din karami ang sa akin. Paano nga ba ako makababalik sa tahanang iyon?

Verse 55

एवं तस्या विदित्वा स निश्चयं ब्राह्मणस्तदा । चितिं कृत्वा तु दाहार्थं तया सार्धे ततोऽविशत्

Nang malaman niya ang gayong pasya ng babae, ang Brahmana noon ay nagtayo ng puneraryong siga (citi) para sa pagsunog, at pagkatapos ay pumasok doon kasama niya.

Verse 56

भास्करं मनसि ध्यात्वा यावदग्निं समाददे । तावत्पश्यति चाग्रस्थं सुदीप्तं पुरुषत्रयम्

Habang minumuni niya sa isip si Bhāskara, ang Araw, at handa nang tanggapin ang apoy, nakita niya sa harap ang tatlong lalaki na nagliliwanag nang matindi.

Verse 57

तद्दृष्ट्वा विस्मयाविष्टः क एते पुरुषास्त्रयः । न कदाचिन्मया दृष्टा ईदृक्तेजःसमन्विताः

Pagkakita niya roon, siya’y napuno ng pagkamangha: “Sino ang tatlong taong ito? Kailanman ay hindi pa ako nakakita ng mga nilalang na may ganitong ningning.”

Verse 58

पुरुषा ऊचुः । मा त्वं मृत्युपथं गच्छ कृत्वा वैराग्यमाकुलः । व्यावृत्य स्वगृहं गच्छ स्व भार्यासहितो द्विज

Wika ng mga nilalang na nagliliwanag: “Huwag kang tumungo sa landas ng kamatayan, naliligalig ng pagtalikod sa mundo (vairāgya). Bumalik ka at umuwi sa sarili mong tahanan, O dwija, kasama ang iyong asawa.”

Verse 59

ब्राह्मण उवाच । प्रतिज्ञाय मया पूर्व गृहं मुक्तं निजं यतः । मुण्डीरस्वामिनं दृष्ट्वा तथाऽन्यं कालवल्लभम्

Wika ng Brahmana: “Noon ay nanata ako; kaya iniwan ko ang sarili kong tahanan. Nang masilayan ko si Muṇḍīrasvāmin, at gayundin ang isa pa, si Kālavallabha.”

Verse 60

मूलस्थानं च कर्तव्यं ततः सस्यप्रभक्षणम् । सोऽहं तानविलोक्याथ कथं गच्छामि मन्दिरम् । भक्षयामि तथा सस्यं तेन त्यक्ष्यामि जीवितम्

“Dapat kong tuparin ang disiplina: mamuhay muna sa mga ugat, at saka lamang kumain ng butil. Ngayong nakita ko na kayo, paano pa ako makababalik sa aking tahanan? Gayon man, kakain ako ng butil, at dahil doon ay isusuko ko ang aking buhay.”

Verse 61

पुरुषा ऊचुः । वयं ते भास्करा ब्रह्मंस्त्रयोऽत्रैव समागताः । त्वद्भक्त्याकृष्टमनसो ब्रूहि किं करवामहे

Wika ng mga lalaki: “O Bhāskara (Araw), o kagalang-galang na Brahmana—kaming tatlong Bhāskara ay nagtipon dito mismo, hinila ang aming loob ng iyong debosyon. Sabihin mo: ano ang dapat naming gawin?”

Verse 62

ब्राह्मण उवाच । यदि यूयं समायाताः स्वयमेव ममांतिकम् । त्रयोऽपि भास्करा नाशमेष कुष्ठः प्रगच्छतु

Wika ng Brahmana: “Yamang kayo’y kusang lumapit sa akin—o tatlong Bhāskara—nawa’y lumisan ngayon ang ketong na ito at mapuksa.”

Verse 63

तथाऽत्रैव सदा स्थेयं क्षेत्रे युष्माभिरेव हि । सांनिध्यं त्रिषु लोकेषु गन्तव्यं च यथा पुरा

“Gayundin, manatili kayo rito magpakailanman sa banal na kṣetra na ito. At gaya ng dati, maglakbay din kayo upang ipagkaloob ang inyong banal na pagdalo sa tatlong daigdig.”

Verse 64

भास्करा ऊचुः । एवं विप्र करिष्यामः स्थास्यामो ऽत्र सदा वयम् । त्वं चापि रोगनिर्मुक्तः सुखं प्राप्स्यस्यनुत्तमम्

Wika ng mga Bhāskara: “Gayon nga, O brāhmaṇa; gagawin namin ito. Mananatili kami rito magpakailanman, at ikaw man—malaya sa karamdaman—ay makakamit ang walang kapantay na kaligayahan.”

Verse 65

प्रासादत्रितयं तस्मादस्मदर्थं निरूपय । येन त्रिकालमासाद्य गच्छामः संनिधिं द्विज

“Kaya nga, O brāhmaṇa, ihanda mo ang tatlong templo para sa amin; upang sa paglapit sa tatlong oras (ng araw), maipagkaloob namin ang aming banal na pagdalo, O dvija.”

Verse 66

एवमुक्त्वा तु ते सर्वे गताश्चाद्दर्शनं ततः । सोऽपि पश्यति कायं स्वं यावद्रोगविवर्जितम्

Pagkasabi nito, silang lahat ay nawala sa paningin. Pagkaraan, minasdan niya ang sarili niyang katawan at nakita niyang lubos na itong walang karamdaman.

Verse 67

द्वादशार्क प्रतीकाशं सर्वलक्षणलक्षितम् । ततः प्रोवाच तां भार्यां विनयावनतां स्थिताम्

Ang kanyang katawan ay nagningning na tila labindalawang araw at taglay ang lahat ng mapalad na tanda. Pagkaraan, nagsalita siya sa kanyang asawa na nakatayo roon na nakayuko sa pagpapakumbaba.

Verse 68

पश्य त्वं सुभ्रूर्मे गात्रं यादृग्रूपं पुनः स्थितम् । प्रसादाद्देवदेवस्य भास्करस्यांशुमालिनः

“O may magandang kilay, tingnan mo ang aking katawan—kung paanong naibalik ito sa dating anyo—sa biyaya ni Bhāskara, ang Diyos ng mga diyos, ang may kuwintas na mga sinag.”

Verse 69

सोऽहमत्र स्थितो नित्यं पूजयिष्यामि भास्करम् । न यास्यामि पुनः सद्म सत्यमेतन्मयोदितम्

Kaya nga, mananatili ako rito magpakailanman at sasamba kay Bhāskara, ang Panginoon ng Araw. Hindi na ako babalik sa aking tahanan—ito ang katotohanang aking sinabi.

Verse 72

त्रयाणामपि तेषां तु साध्वर्चाः शास्त्रसूचिताः । स्थापयामास सूर्याणां हस्तार्के सूर्यवासरे

Para sa kanilang tatlo, isinagawa ang wastong pagsamba na itinatakda ng mga śāstra; at itinindig niya ang mga anyo ng Araw nang ang Araw ay nasa nakṣatra na Hasta, sa araw ng Linggo.

Verse 73

ततस्ताः पुष्पधूपाद्यैः समभ्यर्च्य चिरं द्विजः । त्रिसंध्यं क्रमशः प्राप्तो देहांते भास्करालयम्

Pagkaraan, ang dvija ay sumamba sa kanila nang matagal sa pamamagitan ng mga bulaklak, insenso, at iba pa; at sa pagsasagawa ng tatlong sandhyā araw-araw ayon sa wastong kaayusan, sa wakas ng kanyang buhay ay narating niya ang tahanan ni Bhāskara, ang Araw.

Verse 74

सूत उवाच । एवं ते तत्र संजातास्त्रयोऽपि द्विजसत्तमाः । भास्करा भक्तलोकस्य सर्वव्याधिविनाशकाः

Sinabi ni Sūta: Ganyan nga, O pinakamainam sa mga dvija, silang tatlo ay tunay na lumitaw doon bilang mga Bhāskara, mga anyo ng Araw; at para sa sambayanan ng mga deboto, sila’y naging tagapagwasak ng lahat ng karamdaman.

Verse 75

यस्तान्पश्यति काले स्वे यथोक्ते सूरर्यवासरे । स वांछितांल्लभेत्कामान्दुर्लभानपि मानवैः

Sinumang makakita sa kanila sa takdang oras, sa araw ng Araw ayon sa itinuro, ay magkakamit ng ninanais na mga hangarin—kahit yaong mahirap makuha ng tao.