The Account of Mohinī (Mohinī-upākhyāna)

Verse 1

वसिष्ठ उवाच । मोहिनी मोहमुत्सृज्य गता विबुधमंदिरम् । भर्त्सिता देवदूतेन स्थितिस्तेऽत्र न पापिनी ॥ १ ॥

Sinabi ni Vasiṣṭha: "Si Mohinī, na nag-alis ng kanyang delusyon, ay pumunta sa tahanan ng mga diyos. Sinaway ng isang banal na sugo, siya ay sinabihan: 'O makasalanan, walang lugar para manatili ka rito.'"

Verse 2

पापशीले सुदुर्मेधे भर्तृनिंदापरायणे । हरिवासरलोपिन्यां वासस्ते न त्रिविष्टपे ॥ २ ॥

O babaeng likas na makasalanan, napakahina ng isip—laging naglalayong hamakin ang iyong asawa—dahil nilabag mo ang sagradong araw ni Hari, walang magiging tahanan para sa iyo sa Triviṣṭapa (langit).

Verse 3

धर्मतो विमुखानां च नरके वास इष्यते । एवमुक्त्वा तु तां वायुः क्रूरं वचनपद्भुतम् ॥ ३ ॥

Sa mga tumatalikod sa dharma, tunay na itinakda ang paninirahan sa impiyerno. Pagkasabi nito sa kanya, si Vāyu ay nagsalita ng mabagsik at nakapanghihilakbot na mga salita.

Verse 4

ताडयित्वा च दंडेन प्रेरयामास यातनाम् । एवं संताडिता राजन् देवदूतेन मोहिनी ॥ ४ ॥

Pagkatapos siyang hampasin ng tungkod, itinulak niya siya pasulong tungo sa pagdurusa. Kaya, O Hari, ang mapanlinlang na babae (Mohinī) ay paulit-ulit na hinampas ng sugo ng mga deva.

Verse 5

ब्रह्मदंडपराभूता संप्राप्ता नरकं नृप । तत्र धर्माज्ञया सा तु दूतैः संताडिता चिरम् ॥ ५ ॥

Nadaig ng parusa ni Brahmā, nakarating siya sa impiyerno, O Hari. Doon, sa utos ni Dharma, siya’y binugbog nang matagal ng mga sugo.

Verse 6

सर्वेषु क्रमशो गत्वा नरकेषु निपातिता । पापे धर्मांगदः पुत्रो घातितः पतिपाणिना ॥ ६ ॥

Pagkaraang magtungo nang sunod-sunod sa lahat ng impiyerno, siya’y ibinagsak doon. Sa gayong kasalanang kalagayan, ang anak niyang si Dharmāṅgada ay pinaslang ng mismong kamay ng kanyang asawa.

Verse 7

त्वया यतस्ततो भुंक्ष्व कृतकर्मफलं त्विह । प्रजाहितं स्थिरप्रज्ञं महेंद्रवरुणोपमम् ॥ ७ ॥

Kaya’t tamasahin dito ang bunga ng mga gawang ginawa mo—saan man ito nagmula—na may matatag na pag-unawa at nakatuon sa kapakanan ng bayan, na kahalintulad nina Mahendra (Indra) at Varuṇa.

Verse 8

सप्तद्वीपाधिपं पुत्रं हत्वेदृक्फलभोगिनी । प्राकृतस्यापि पुत्रस्य हिंसायां ब्रह्महा भवेत् ॥ ८ ॥

Ang babaeng pumatay kahit sa anak na lalaki—kahit siya ang panginoon ng pitong kontinente—bagaman makamit niya ang gayong “bunga,” nagiging mamamatay ng brāhmaṇa (brahma-hā) pa rin, sapagkat gumawa siya ng karahasan kahit sa karaniwang anak.

Verse 9

किं पुनर्द्धर्मयुक्तस्य पापे धर्मांगदस्य च । एवं निर्भत्सिता दूतैर्यमस्य नृपसत्तम ॥ ९ ॥

Lalo pang higit, O pinakadakilang hari, sa taong tunay na nakaugat sa dharma—gaano pa kabigat! Sapagkat kahit ang makasalanang lalaking nagtaglay lamang ng pangalang “Dharmāṅgada” ay gayon ding pinagalitan ng mga sugo ni Yama.

Verse 10

बुभुजे यातनाः सर्वाः क्रमशः शमनोदिताः । ब्रह्मदंडहतायास्तु देहस्पर्शेन यातनाः ॥ १० ॥

Isa-isa niyang dinanas ang lahat ng pahirap na itinakda ni Śamana (Yama). Ngunit para sa babaeng tinamaan ng “brahma-daṇḍa,” maging ang pagdampi ng sariling katawan ay nagiging pahirap.

Verse 11

ज्वलितांगा बभूवुस्ता धारणाय न तु क्षमाः । ततस्ते नरका राजन् धर्मराजमुपागताः ॥ ११ ॥

Nagliyab ang kanilang mga katawan at hindi nila nakayang tiisin. Pagkaraan, ang mga nilalang ng impiyerno, O Hari, ay lumapit kay Dharmarāja (Yama), ang Panginoon ng katarungan.

Verse 12

प्रोचुः प्रांजलयो भीतास्तदंगस्पर्शपीडिताः । देवदेव जगन्नाथ धर्मराज दयां कुरु ॥ १२ ॥

Magkakapit-palad, nanginginig sa takot at pinahihirapan ng pagdampi ng mga sangkap ng kanyang katawan, sila’y sumigaw: “O Diyos ng mga diyos, O Jagannātha, O Dharmarāja, mahabag Ka!”

Verse 13

इमां निःसारयाशु त्वं यातनाभ्यः सुखाय नः । यस्याः स्पर्शनतो नाथ भस्मभूताः क्षणादहो ॥ १३ ॥

O Panginoon, iligtas Mo kami agad mula sa mga pahirap na ito tungo sa kaligayahan; siya na sa munting paghipo lamang—kamangha-mangha—ay nagiging abo ang mga nilalang sa isang kisapmata.

Verse 14

भविष्यामस्ततस्त्वेनां नरकेभ्यो विवासय । तच्छ्रुत्वा वचनं तेषां धर्मराजोऽतिविस्मितः ॥ १४ ॥

“Babalikan namin siya sa kalaunan; kaya palayain mo siya mula sa mga impiyerno.” Nang marinig ang kanilang mga salita, si Dharmarāja (Yama) ay labis na namangha.

Verse 15

दूतान्स्वान्प्रत्युवाचेयं निःसार्या मम मंदिरात् । यो ब्रह्मदंडनिर्दग्धः पुमान् स्त्री वा च तस्करः ॥ १५ ॥

Pagkaraan, sinabi niya sa kanyang mga tagapaglingkod: “Itaboy mula sa aking templo ang sinuman—lalaki man o babae—na nasunog ng pamalo ng parusa ni Brahmā, at pati ang magnanakaw.”

Verse 16

तस्य पापस्य संस्पर्शं नेच्छति यातना मम । तस्मादिमां महापापां भर्तुर्वचनलोपिनीम् ॥ १६ ॥

Ayaw ng aking parusa na dumikit sa gayong kasalanan. Kaya ilayo ang babaeng lubhang makasalanan na ito, na sumuway sa utos ng kanyang asawa.

Verse 17

पुत्रघ्नीं धर्महंत्रीं च ब्रह्मदंडहतामपि । निःसारयत मे बापि देहो ज्वलति दर्शंनात् ॥ १७ ॥

“Itaboy siya—ang pumatay sa sariling anak, ang sumira sa dharma, at ang tinamaan ng parusa ni Brahmā. O ama! Nasusunog ang aking katawan sa pagtanaw pa lamang sa kanya.”

Verse 18

इत्युक्तास्ते तदा दूता धर्मराजेन भूपते । प्रहरंतोऽस्त्रशस्त्रैश्च बहिश्चक्रुर्यमक्षयात् ॥ १८ ॥

O hari, nang utusan ni Dharmarāja (Yama) ay tumalima noon; saka sila sumalakay gamit ang sandata at mga palaso, at itinaboy ang nagkasala palabas sa tahanan ni Yama.

Verse 19

ततः सा दुःखिता राजन् मोहिनी मोहसंयुता । पातालं प्रययौ तत्र पातालस्थैर्निवारिता ॥ १९ ॥

Pagkaraan nito, O hari, ang kaakit-akit na si Mohinī, nababalot ng pagkalito at dinudurog ng dalamhati, ay nagtungo sa Pātāla; ngunit doon siya pinigil ng mga nilalang na nananahan sa ilalim na daigdig.

Verse 20

ततस्तु व्रीडितात्यर्थः मोहिनी ब्रह्मणः सुता । जनकस्यांतिकं गत्वा दुःखं स्वं संन्यवेदयत् ॥ २० ॥

Pagkaraan, si Mohinī, anak na babae ni Brahmā, na lubhang napahiya, ay lumapit kay Haring Janaka at isinalaysay ang sariling dalamhati.

Verse 21

तात तन्नास्ति मे स्थानं त्रैलोक्ये सचराचरे । यत्र यत्र तु गच्छामि तत्र तत्र क्षिपंति माम् ॥ २१ ॥

O minamahal, wala akong masisilungan sa tatlong daigdig, maging sa mga gumagalaw o di-gumagalaw. Saan man ako magtungo, doon din nila ako itinataboy at itinatapon palabas.

Verse 22

अहं निर्वासिता लोकैर्घातयित्वायुधैर्दृढम् । भवदाज्ञां समादाय गता रुक्मविभूषणम् ॥ २२ ॥

Itinaboy ako ng mga tao; sa matitibay na sandata ay aking pinabagsak ang mga kaaway. Pagkaraan, tinanggap ko ang iyong utos at umalis, na may suot na mga palamuting ginto.

Verse 23

मया व्यवसितं चेदं सर्वलोकविगर्हितम् । क्लेशयित्वा तु भर्तारं पुत्रं हत्वा वरासिना ॥ २३ ॥

Ipinasiya ko ang gawaing ito na kinasusuklaman ng lahat ng mundo: matapos na dulutan ng matinding hapis ang aking asawa, pinaslang ko ang aking anak gamit ang espada.

Verse 24

संध्यावलीं क्षोभयित्वा पितः प्राप्ता दशामिमाम् । न गतिर्विद्यते देव पापाया मम सांप्रतम् ॥ २४ ॥

Dahil sa paggambala sa mga ritwal ng Sandhyā, O Ama, humantong ako sa kalagayang ito. Ngayon, O Panginoon, wala nang kanlungan para sa akin na isang makasalanan.

Verse 25

विशेषाद्द्विजशापेन जाताहं दुःखभागिनी । विप्रवाक्यहताना च दग्धानां चित्रभानुना ॥ २५ ॥

Lalo na dahil sa sumpa ng isang brāhmaṇa, ako ay naging kabahagi sa pighati; at yaong mga tinamaan ng mga salita ng brāhmaṇa ay tinupok ng Citrabhānu (ang nagliliyab na Araw).

Verse 26

दिवाकीर्तिहतानां च भक्षितानां मृगादिभिः । शतह्रदाविपन्नानां मुक्तिदा स्वर्णदीपितः ॥ २६ ॥

Para sa mga namatay sa pamamagitan ng marahas na kapalaran, para sa mga nilamon ng mga hayop, at para sa mga nasawi sa rehiyon ng Śata-hrada, ang isang gintong lampara (na inialay doon) ay nagiging tagapagbigay ng kalayaan.

Verse 27

यदि त्वं त्रिदशैः सार्द्धं विप्रं तं शापदायिनम् । प्रसादयसि मत्प्रीत्या तर्हि मे विहिता गतिः ॥ २७ ॥

Kung ikaw, kasama ang mga diyos, ay aaluin ang brāhmaṇa na iyon—ang nagbigay ng sumpa—dahil sa pagmamahal sa akin, ang aking nakatakdang landas (kaligtasan) ay matitiyak.

Verse 28

तां तथावादिनीं राजन् ब्रह्मा लोकपितामहः । शिवेंद्रधर्मसूर्याग्निदेवेशैर्मुनिभिर्युतः ॥ २८ ॥

O Hari, si Brahmā—ang Pitāmaha, lolo ng mga daigdig—kasama sina Śiva, Indra, Dharma, Sūrya, Agni, ang Panginoon ng mga deva, at mga muni, ay nagsalita sa kanya habang siya’y nagsasalita nang gayon.

Verse 29

मोहिनीमग्रतः कृत्वा जगाम द्विजसन्निधौ । तत्र गत्वा महीपाल ब्रह्मा देवादिभिर्वृतः ॥ २९ ॥

Inilagay niya si Mohinī sa unahan at nagtungo sa harap ng dvija (Brahmana). Pagdating doon, O hari, si Brahmā ay natagpuang napalilibutan ng mga deva at iba pang banal na nilalang.

Verse 30

महता गौरवेणापि नमश्चक्रे स्वयं विधिः । भूप रुद्रादिदेवैस्तु पूज्यो मान्यः पितामहः ॥ ३० ॥

Maging si Vidhi, si Brahmā mismo, ay yumukod at nag-alay ng namaskāra nang may dakilang paggalang. Ang Pitāmaha ay tunay na dapat sambahin at parangalan ng mga hari at ng mga deva gaya ni Rudra.

Verse 31

मोहिनीप्रीतये मुग्धः स्वयं चक्रे नमस्क्रियाम् । कार्ये महति संप्राप्ते ह्यसाध्ये भुवनत्रये ॥ ३१ ॥

Dahil sa pagkahumaling at pagkalito, siya mismo ang nag-alay ng namaskāra upang bigyang-lugod si Mohinī—sa panahong dumating ang isang dakilang gawain na inakalang di maisasakatuparan sa tatlong daigdig.

Verse 32

न दूषितं भवेद्भूप यविष्ठस्याभिवादनम् । स द्विजो वेदवेदांगपरगस्तपसि स्थितः ॥ ३२ ॥

O hari, ang pagbati at pagyukod sa nakababata ay hindi itinuturing na marumi o mali. Ang dvija na iyon ay bihasa sa Veda at Vedāṅga at nananatiling matatag sa tapas (pag-aayuno at disiplina).

Verse 33

संप्रेक्ष्य लोककर्तारं देवैः सह समागतम् । समुत्थाय नमश्चक्रे ब्रह्माणं तान्मुनीन्सुरान् ॥ ३३ ॥

Nang makita niya si Brahmā—ang Lumikha ng mga daigdig—na dumating kasama ng mga diyos, siya’y tumindig at yumukod na may paggalang, nag-alay ng pagpupugay kay Brahmā, gayundin sa mga muni at mga diyos na iyon.

Verse 34

वासयामास भक्त्या च स्तुतिं चक्रेऽब्जजन्मनः । ततः प्रसन्नो भगवान् लोककर्त्ता जगद्गुरुः ॥ ३४ ॥

Sa debosyon (bhakti), naghandog siya ng marangal na pagtanggap at bumuo ng himno ng papuri sa Isinilang sa Loto (Brahmā). Pagkaraan, ang Mapalad na Panginoon—Lumikha ng mga daigdig, Guru ng sansinukob—ay nalugod.

Verse 35

ते द्विजं प्रार्थयामासुर्मोहिन्यर्थे नृपार्चितम् । तात विप्र सदाचार परलोकोपकारक ॥ ३५ ॥

Nakiusap sila sa dvija na iyon—ang brāhmaṇa na pinararangalan ng hari—dahil sa usapin ng mapang-akit na Mohinī: “Mahal na brāhmaṇa, may mabuting asal, tagapagkaloob ng kapakinabangan sa kabilang-buhay para sa iba!”

Verse 36

कृपां कुरु कृपासिंधो मोहिनीगतिदो भव । मया संप्रेषिता ब्रह्मन् रुक्मांगदविमोहने ॥ ३६ ॥

Magpakita ng habag, O karagatan ng awa; maging tagapagkaloob ng landas at lunas hinggil kay Mohinī. O Brahman, ako’y isinugo upang pawiin ang pagkalito ni Rukmāṅgada.

Verse 37

सुता मे यमलोकं तु शून्यं दृष्ट्वा च मानद । वैकुंठं संकुलं प्रेक्ष्य लोकैः सर्वैर्निराकुलैः ॥ ३७ ॥

“Anak ko, O tagapagbigay-galang, nang makita kong walang laman ang kaharian ni Yama, at mamasdan ang Vaikuṇṭha na siksik sa mga nilalang mula sa lahat ng daigdig—ngunit ang lahat ay payapa at walang dalamhati—naunawaan ko ang kataas-taasan ng tahanan ni Viṣṇu.”

Verse 38

मनसोत्पादिता देवी देवानां हितकारिणी । निशामय धरादेव यद्ब्रवीमि तवाग्रतः ॥ ३८ ॥

O Panginoon ng lupa, makinig: ang Diyosa—isinilang ng isip at gumagawa para sa kapakanan ng mga deva—ay ngayo’y magpapahayag sa harap mo ng aking sasabihin.

Verse 39

गतिं धर्मस्यातिसूक्ष्मां लोककल्याणकारिणीम् । अनया निकषाश्यांग्या परीक्ष्य स्वर्णभूषणः ॥ ३९ ॥

Ang landas ng dharma ay napakapinong-maselan, subalit nagdudulot ng kabutihan sa daigdig. Gaya ng alahas na ginto na sinusubok sa batong pansubok, gayon din dapat siyasatin ito sa pamantayang ito.

Verse 40

सदारः ससुतो ब्रह्मन्प्रापितो हरिमंदिरम् । राज्ञाऽप्रहतया भक्त्या हरिवासरपालनात् ॥ ४० ॥

O Brahmana, kasama ang kanyang asawa at anak, siya’y dinala sa templo ni Hari—sapagkat ang hari, sa di-natitinag na bhakti, ay tapat na tumupad sa banal na araw ni Hari (Harivāsara).

Verse 41

कृतं शून्यं यमस्थानं लिपिमार्जनकर्मणा । देवापकारो विप्रर्षे न क्षमो बाहुजन्मना ॥ ४१ ॥

Sa gawa ng pagpahid at pagbura sa nakasulat na tala, ang dako ni Yama ay naging walang laman. O brahmanang pantas, ang paglabag sa mga deva ay hindi pinatatawad—kahit sa maraming kapanganakan.

Verse 42

भूसुराणां विशेषेणं यातास्ते तत्सहायकाः ॥ ४२ ॥

Ang mga tagapaglingkod na iyon—bilang mga katuwang niya—ay umalis, na may natatanging pagtuon sa mga Bhūsura, ang mga Brahmana.

Verse 43

न प्राप्यते साङ्घ्यविदा तु यच्च नाष्टांगयोगेन तु भक्तिगम्यम् । तत्प्रापितं भूसुर भूपभर्तुर्निजस्य पुत्रस्य तथा सपत्न्याः ॥ ४३ ॥

Ang hindi nakakamtan sa kaalamang Sāṅkhya ni sa disiplina ng aṣṭāṅga-yoga, ngunit naaabot sa pamamagitan ng bhakti—O brāhmaṇa—ay nakamtan ng hari, ng sarili niyang anak, at gayundin ng kanyang kapwa-asawa.

Verse 44

यत्पुण्यशीलस्य नृपस्य भूपशिरोमणेराचरितं प्रतीपम् । तत्पापवेगेन बभूव विद्रुता भस्मावशेषा तव शापदग्धा ॥ ४४ ॥

Ang mapanuyang gawa na ginawa laban sa mabuting hari—hiyas sa tuktok ng mga pinuno—ay dahil sa rumaragasang bigat ng sarili nitong kasalanan ang nagdala ng iyong kapahamakan; sinunog ng iyong sumpa, ikaw ay naging abo na lamang.

Verse 45

देवार्थमेषा भववर्द्धनार्थँ नृपोपकाराय च संप्रवृत्ता । न स्वार्थकामा लभतेऽवमानं कथं द्विजातोऽपकृतिं क्षमस्व ॥ ४५ ॥

Ang gawaing ito ay sinimulan para sa kapakanan ng mga deva, para sa pagdami ng kasaganaan, at para sa ikabubuti ng hari. Ang hindi inuudyukan ng pansariling pagnanasa ay hindi nagkakamit ng kahihiyan—kaya paano matitiis ng isang dvija ang paglabag sa dharma?

Verse 46

दयां कुरुष्व प्रशमं भजस्व पिष्टस्य पेषो नहि नीतियुक्तः । शापप्रदानेननिपातितेयं कुरु प्रसादं गतिदो भवत्वम् । यस्मिन्कृते ब्राह्मण मोहिनीयं बुद्धिं त्यजेत्क्रूरतरां त्वयीज्ये ॥ ४६ ॥

Magpakita ng habag at manahan sa payapang pagpipigil. Ang paggiling sa harina na nagiling na ay hindi ayon sa nīti. Yamang siya’y naibagsak na sa pamamagitan ng pagbibigay ng sumpa, ipagkaloob mo ang biyaya—maging tagapagbigay ng kanlungan. Dahil dito, nawa’y talikdan ang mapanlinlang at lalo pang malupit na hangaring sumibol sa brāhmaṇa, na nakatuon sa iyong pagsamba.

Verse 47

स एवमुक्तः कमलासनेन विमृश्य बुद्ध्या विससर्ज कोपम् । उवाच देवं त्रिदशाधिनाथं विमोहिनीदेहकृतं द्विजेंद्रः ॥ ४७ ॥

Nang masabihan nang gayon ng nakaluklok sa lotus (Brahmā), ang pinakadakila sa mga brāhmaṇa ay nagmuni-muni nang may pag-unawa, iniwaksi ang galit, at nagsalita sa banal na panginoon ng mga deva—na nag-anyong kaakit-akit (Mohinī).

Verse 48

बहुपापयुता देव मोहिनी तनया तव । न लोकेषु स्थितिस्तस्मात्प्राणिभिः संकुलेषु च ॥ ४८ ॥

O Deva, ang iyong anak na babae na isinilang mula kay Mohinī ay nabibigatan ng maraming kasalanan; kaya wala siyang nararapat na tahanan sa mga daigdig—lalo na sa mga kahariang siksik ng mga nilalang na may buhay.

Verse 49

मया विमृश्य सुचिरं मोद्दिन्यर्थँ विचिंतितम् । तद्दास्यमि तव प्रीत्या त्वं हि पूज्यतरो मम ॥ ४९ ॥

Matapos kong pagnilayan nang matagal, maingat kong inisip kung ano ang magdudulot sa iyo ng kagalakan. Iyaon ay ibibigay ko sa iyo nang may pag-ibig, sapagkat ikaw nga ang higit na karapat-dapat sambahin para sa akin.

Verse 50

यथा तव वचः सत्यं मम चापि सुरेश्वर । देवकार्यं च भविता मोहिनीकृतत्यमेव च ॥ ५० ॥

O Panginoon ng mga diyos, kung paanong totoo ang iyong salita, gayon din ang akin. Matutupad nga ang gawaing makalangit, at ang pag-anyong Mohinī ay tiyak ding mangyayari.

Verse 51

यन्नाक्रांतं हि भूतौघैस्तत्स्थाने मोहिनीस्थितिः । जंगमाजंगमैर्भूमिर्व्याप्ता द्वीपवती सदा ॥ ५१ ॥

Saanman hindi pa sumulong at sumakop ang mga pulutong ng nilalang, doon mismo nananatili si Mohinī—ang kapangyarihang mapanlinlang. Ang daigdig, na laging may mga kontinente at pulo, ay napupuno ng mga gumagalaw at di-gumagalaw na nilalang.

Verse 52

तलानि चापि दैत्याद्यैराकाशः पक्षिपूर्वकैः । नाकः सुकृतिभिर्जीवैर्नरकाः पापकर्मभिः ॥ ५२ ॥

Ang mga Talā (mga ilalim na daigdig) ay tinitirhan ng mga Daitya at iba pa; ang kalangitan ay sinasakop ng mga nilalang na may pakpak, gaya ng mga ibon. Ang Nāka (langit) ay nararating ng mga nilalang na may mabubuting gawa, samantalang ang mga impiyerno ay napupuntahan ng mga gumagawa ng kasalanan.

Verse 53

झषाद्यैः सागरा व्याप्ता नैष्वस्पृष्यास्थितिस्ततः । ततो ब्रह्मा सुरैः सर्वैः संमंत्र्य नृपसत्तम ॥ ५३ ॥

Napuno ang mga karagatan ng mga isda at iba pang nilalang sa tubig, kaya’t wala nang ligtas na pagdaan sa mga ito. Pagkaraan, O pinakamainam na hari, si Brahmā ay sumangguni sa lahat ng mga deva.

Verse 54

उवाच मोहिनीं देवीं नास्ति स्थानं तव क्वचित् । तच्छ्रुत्वा मोहिनी वाक्यं पितुराज्ञाविधायिनी ॥ ५४ ॥

Sinabi niya sa diyosang Mohinī, “Wala kang lugar saanman.” Nang marinig ang mga salitang iyon, si Mohinī—na laging tumutupad sa utos ng kanyang ama—ay tumalima.

Verse 55

उवाच प्रणता सर्वान् हरिवासरनाशिनी । पुरोधसा समेतानो देवानां लोकसाक्षिणाम् ॥ ५५ ॥

Yumukod siya sa kanilang lahat, at siya—na pumupuksa sa kasalanang dulot ng paglabag sa banal na araw ni Hari—ay nagsalita sa mga deva, mga saksi ng mga daigdig, na nagtipon kasama ang kanilang punong pari ng angkan.

Verse 56

भवतां त्रिदशश्रेष्ठा एष बद्धो मयांजलिः । प्रणिपातशतेनापि प्रसन्नेन हृदा सुराः ॥ ५६ ॥

O pinakamainam sa mga Tridaśa, masdan—magkasanib ang aking mga kamay sa paggalang. O mga deva, kahit sa sandaang pagpapatirapa at sa pusong payapa, ako’y yumuyuko sa inyo.

Verse 57

दातव्यं याचितं मंह्यं सर्वेषां प्रीतिकारकम् । एकादश्याः प्रभावेण सर्वेषां पापिनां गतिः ॥ ५७ ॥

Kaya kapag may humihingi, nararapat na magbigay—ito’y nagbibigay-galak sa lahat. At sa kapangyarihan ng Ekādaśī, maging ang lahat ng makasalanan ay may landas ng pagliligtas tungo sa mas mataas na hantungan.

Verse 58

साध्यते तां सुरश्रेष्ठा वर्धितुं मे प्रयोजनम् । पतिः सपत्नी पुत्रश्च मया वैकुंठगाः कृताः ॥ ५८ ॥

O pinakamainam sa mga diyos, tunay na maisasakatuparan siya; ang layunin ko ay palaguin siya. Ang aking asawa, ang kapwa-asawa niya, at ang aking anak ay ginawa kong patungo sa Vaikuṇṭha.

Verse 59

भूर्लोके विधवाद्याहं वर्तामि भवतां कृते । यथा हरिदिनं दुष्टं जायते मम मानदाः ॥ ५९ ॥

Dito sa lupa, namumuhay ako na tila nawalan ng asawa (gaya ng balo) alang-alang sa inyo; upang araw-araw, ang kasamaan ng kapanahunan ay sumibol at mahayag sa harap ko, O mga tagapagkaloob ng dangal.

Verse 60

एतत्प्रयाचे ददत स्वार्थार्थं तद्धि नान्यथा ॥ ६० ॥

Ito lamang ang hinihiling ko: ipagkaloob ninyo—sapagkat ito ang tunay ninyong kapakinabangan; hindi ito maaaring maging iba pa.

Verse 61

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणोत्तरभागे मोहिनीचरिते षट्त्रिंशत्तमोऽध्यायः ॥ ३६ ॥

Sa gayon nagtatapos ang ika-36 na kabanata, “Ang Salaysay ni Mohinī,” sa Uttara-bhāga (Huling Bahagi) ng Śrī Bṛhan-Nāradīya Purāṇa.