Gaṇeśa Mantra-vidhi: Mahāgaṇapati Gāyatrī, Vakratuṇḍa Mantra, Nyāsa, Homa, Āvaraṇa-pūjā, and Caturthī Vrata
नामौ लिंगे पदे न्यस्याखिलेन व्यापकं चरेत् । उद्यदर्कद्युतिं हस्तैः पाशांकुशवराभयान् ॥ ६७ ॥
nāmau liṃge pade nyasyākhilena vyāpakaṃ caret | udyadarkadyutiṃ hastaiḥ pāśāṃkuśavarābhayān || 67 ||
Matapos ilagay (isagawa ang nyāsa ng) dalawang Banal na Pangalan sa liṅga at sa mga paa, dapat isagawa ang pagninilay sa Diyos na sumasaklaw sa lahat. Dapat pagnilayan ang Diyos na nagniningning gaya ng sumisikat na araw, na may mga kamay na may hawak na pisi (pāśa), pangkawit (aṅkuśa), mudrā ng pagbibigay-biyaya, at mudrā ng kawalang-takot (abhaya).
Narada (teaching in a technical/ritual context; dialogue traditionally framed with Sanatkumara lineage)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: adbhuta
It links outer ritual precision (nyāsa on emblem/feet) with inner realization by shifting the practitioner into vyāpaka-dhyāna—contemplating the deity as all-pervading, radiant consciousness.
Bhakti here is expressed as disciplined upāsanā: the devotee sanctifies the body/ritual space through nyāsa and then fixes loving attention on the deity’s luminous form and protective, grace-giving gestures.
It highlights mantra-vidhi and nyāsa (a technical ritual application often aligned with Śikṣā/Vyākaraṇa precision in mantra handling) along with dhyāna-lakṣaṇa—standardized visualization markers used in formal worship.