Adhyaya 44

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे नन्दिकेश्वरप्रादुर्भावनन्दिकेश्वराभिषेकमन्त्रो नाम त्रिचत्वारिंशो ऽध्यायः शैलादिरुवाच स्मरणादेव रुद्रस्य सम्प्राप्ताश् च गणेश्वराः सर्वे सहस्रहस्ताश् च सहस्रायुधपाणयः

Ganito, sa Śrī Liṅga Mahāpurāṇa, sa Pūrvabhāga, nagsisimula ang ika-apatnapu’t apat na kabanata na tinatawag na “Pagpapakita ni Nandikeśvara at ang Abhiṣeka-Mantra ni Nandikeśvara.” Wika ni Śailādi: “Sa pag-alaala lamang kay Rudra, dumating ang lahat ng Gaṇeśvara—bawat isa’y may sanlibong kamay, at sa mga kamay na iyon ay sanlibong sandata.”

Verse 2

त्रिनेत्राश् च महात्मानस् त्रिदशैरपि वन्दिताः कोटिकालाग्निसंकाशा जटामुकुटधारिणः

Sila’y mga dakilang kaluluwa na may tatlong mata, na iginagalang maging ng tatlumpu’t tatlong diyos. Nagniningning silang gaya ng di-mabilang na apoy sa wakas ng panahon, at suot ang putong na jaṭā—koronang mula sa nakabuhol na buhok.

Verse 3

दंष्ट्राकरालवदना नित्या बुद्धाश् च निर्मलाः कोटिकोटिगणैस्तुल्यैर् आत्मना च गणेश्वराः असंख्याता महात्मानस् तत्राजग्मुर्मुदा युताः

Mabangis ang anyo, may nakapanghihilakbot na pangil, subalit walang hanggan—gising at dalisay—ang mga Gaṇeśvara na iyon. Bawat isa, sa sariling likas na diwa, ay katumbas ng crores at crores ng mga gaṇa. Di-mabilang na dakilang kaluluwa ang dumating doon na puspos ng galak.

Verse 4

गायन्तश् च द्रवन्तश् च नृत्यन्तश् च महाबलाः मुखाडम्बरवाद्यानि वादयन्तस्तथैव च

Ang mga makapangyarihang iyon ay umaawit, nagmamadali, at sumasayaw; at gayundin ay tumutugtog ng mga instrumentong malalakas ang alingawngaw, mga hinihipan sa bibig, sa masayang pagdiriwang para kay Pati (Śiva).

Verse 5

रथैर्नागैर्हयैश्चैव सिंहमर्कटवाहनाः विमानेषु तथारूढा हेमचित्रेषु वै गणाः

Dumating ang mga gaṇa ni Śiva na nakasakay sa mga karuwahe, elepante, at kabayo; ang ilan ay nakasakay sa leon at unggoy bilang kanilang sasakyan. Ang iba nama’y nakaupo sa mga vimāna sa himpapawid na kumikislap sa gintong palamuti—gayon sumulong ang mga pangkat na naglilingkod sa Panginoon, ang Pati.

Verse 6

भेरीमृदङ्गकाद्यैश् च पणवानकगोमुखैः वादित्रैर्विविधैश्चान्यैः पटहैरेकपुष्करैः

Sa tunog ng bhērī at mṛdaṅga, kasama ang paṇava, ānaka, at mga sungay na gomukha—at iba’t ibang uri pa ng mga instrumento, pati ang mga tambol na paṭaha at ang puṣkara na iisang ulo—nagdiwang sila nang umaalingawngaw upang parangalan si Śiva, ang Pati, na nagpapalaya sa mga paśu mula sa tali ng pāśa.

Verse 7

भेरीमुरजसंनादैर् आडम्बरकडिण्डिमैः मर्दलैर्वेणुवीणाभिर् विविधैस्तालनिःस्वनैः

Sa dagundong ng bhērī at muraja, sa ḍambara at kaḍiṇḍima na mga tambol ng digmaan, kasama ang mardala, mga plawta na veṇu at mga vīṇā, at sari-saring tunog ng tāla para sa tiyempo—umalingawngaw ang kapulungan sa mapalad na pagdiriwang sa harap ng Pati, ang Katotohanang nahahayag bilang Liṅga.

Verse 8

दर्दुरैस्तलघातैश् च कच्छपैः पणवैरपि वाद्यमानैर्महायोगा आजग्मुर्देवसंसदम्

Nang papalapit ang mga dakilang Yogin, napuno ang kapulungan ng mga deva ng umaalingawngaw na tugtugin—mga tambol na anyong palaka at anyong pagong, at pati mga paṇava na tambol-kamay na tinutugtog—na nagbabalita ng mapalad na pagdating ng mga ganap sa Pāśupata-yoga.

Verse 9

ते गणेशा महासत्त्वाः सर्वदेवेश्वरेश्वराः प्रणम्य देवं देवीं च इदं वचनम् अब्रुवन्

Ang mga makapangyarihang panginoon ng gaṇa—pinakamataas sa mga panginoon ng lahat ng mga deva—ay yumukod at sumamba sa Diyos at sa Diyosa, at saka nagsalita ng ganitong mga salita.

Verse 10

भगवन्देवदेवेश त्रियंबक वृषध्वज किमर्थं च स्मृता देव आज्ञापय महाद्युते

O Pinagpala, Panginoon ng mga diyos, Tatlong-Mata, na may watawat na may toro—O Deva na dakila ang ningning, sa anong layon kami naalala at ipinatawag? Mag-utos Ka, at kami’y kikilos ayon dito.

Verse 11

किं सागराञ्शोषयामो यमं वा सह किङ्करैः हन्मो मृत्युसुतां मृत्युं पशुवद्धन्म पद्मजम्

“Ano ang gagawin natin—patuyuin ang mga karagatan? O pabagsakin si Yama kasama ang kanyang mga alipin? Papatayin ba natin si Mṛtyu, pati ang mga supling ni Mṛtyu? Oo, hampasin din natin si Padmajā (Brahmā) na parang hayop.”

Verse 12

बद्ध्वेन्द्रं सह देवैश् च सह विष्णुं च वायुना आनयामः सुसंक्रुद्धा दैत्यान्वा सह दानवैः

“Sa kapangyarihan ni Vāyu, tatalian natin si Indra kasama ang mga diyos—pati si Viṣṇu—at hihilahin sila rito; kami, ang mga Daitya kasama ang mga Dānava, ay nag-aalab sa matinding galit.”

Verse 13

कस्याद्य व्यसनं घोरं करिष्यामस्तवाज्ञया कस्य वाद्योत्सवो देव सर्वकामसमृद्धये

Sa Iyong utos, O Deva, kanino namin ngayong araw ibubuhos ang kakila-kilabot na kapahamakan? At para kanino kami maghahanda ng pagdiriwang na may tugtugin, upang matupad ang lahat ng ninanais?

Verse 14

तांस्तथावादिनः सर्वान् गणेशान् सर्वसंमतान् उवाच देवः सम्पूज्य कोटिकोटिशतान्प्रभुः

Pagkaraan, ang Panginoon—matapos parangalan nang nararapat ang lahat ng Gaṇeśa na nagsalita nang gayon at tinanggap ng lahat—ay nagsalita sa di-mabilang na mga pangkat, ang Kataas-taasang Guro at Soberano ng napakaraming kawan.

Verse 15

शृणुध्वं यत्कृते यूयम् इहाहूता जगद्धिताः श्रुत्वा च प्रयतात्मानः कुरुध्वं तदशङ्किताः

Makinig kayo sa layunin kung bakit kayo—mga tagapaghangad ng kabutihan ng mga daigdig—ay tinawag dito. Pagkarinig nito, sa isip na may pagpipigil at pagninilay, isakatuparan ninyo ito nang walang pag-aalinlangan at walang pag-aatubili.

Verse 16

नन्दीश्वरो ऽयं पुत्रो नः सर्वेषामीश्वरेश्वरः विप्रो ऽयं नायकश्चैव सेनानीर् वः समृद्धिमान्

Ang Nandīśvara na ito ay tunay na aming anak—siya nga ang Panginoon sa ibabaw ng lahat ng panginoon. Siya’y tulad ng isang brahmin na marunong at banal, isa ring pinuno, at ang masaganang kumander ng inyong mga hukbo.

Verse 17

तमिमं मम संदेशाद् यूयं सर्वे ऽपि संमताः सेनान्यम् अभिषिञ्चध्वं महायोगपतिं पतिम्

Ayon sa aking mensahe, kayong lahat—na nagkakaisa ang loob—ay dapat magpahid ng banal na abhiṣeka at italaga siya bilang kumander ng mga Gaṇa: ang Pati, ang Dakilang Guro ng Yoga.

Verse 18

एवमुक्ता भगवता गणपाः सर्व एव ते एवमस्त्विति संमन्त्र्य संभारानाहरंस्ततः

Nang masabihan sila ng Mapalad na Panginoon, ang lahat ng Gaṇa ay sumang-ayon at nagsabi, “Mangyari nawa.” Nagpulong sila at pagkatapos ay nagdala ng mga kailangang gamit para sa ritwal.

Verse 19

तस्य सर्वाश्रयं दिव्यं जांबूनदमयं शुभम् आसनं मेरुसंकाशं मनोहरम् उपाहरन्

Para sa Kanya—ang banal na Kanlungan ng lahat—inihandog nila ang isang mapalad na luklukan na yari sa gintong Jāmbūnada, marikit at kaaya-aya, nagniningning na tila Bundok Meru.

Verse 20

नैकस्तंभमयं चापि चामीकरवरप्रभम् मुक्तादामावलम्बं च मणिरत्नावभासितम्

Ang Linga ay waring binuo ng maraming haligi, nagniningning sa sukdulang kislap ng pinong ginto; nababalutan ng mga nakabiting kuwintas ng perlas, at kumikislap sa liwanag ng mga hiyas at ratna—gayon nakita ang banal na Linga, ang nakikitang tanda ni Pati, na humihila sa mga kaluluwang paśu tungo sa paglaya.

Verse 21

स्तंभैश् च वैडूर्यमयैः किङ्किणीजालसंवृतम् चारुरत्नकसंयुक्तं मण्डपं विश्वतोमुखम्

At may isang maṇḍapa, na ang mga haligi’y yari sa vaidūrya (hiyas na mata ng pusa), napalilibutan ng lambat ng maliliit na kampanilya, pinalamutian ng mariringal na hiyas, at nakaharap sa lahat ng dako—nararapat sa Pati, ang Panginoong sumasaklaw sa lahat, na sa harap Niya ang bawat landas ng paśu ay tumutungo sa paglaya.

Verse 22

कृत्वा विन्यस्य तन्मध्ये तदासनवरं शुभम् तस्याग्रतः पादपीठं नीलवज्रावभासितम्

Pagkahanda at paglalagay sa gitna, dapat itindig doon ang isang mapalad at dakilang āsana para sa Panginoon; at sa harap nito’y ilagay ang pādapīṭha, na kumikislap na parang bughaw na vajra—matatag, maningning, at karapat-dapat sa pagsamba.

Verse 23

चक्रुः पादप्रतिष्ठार्थं कलशौ चास्य पार्श्वगौ सम्पूर्णौ परमाम्भोभिर् अरविन्दावृताननौ

Para sa pagtatatag ng banal na batayan ng Panginoon, inihanda nila ang dalawang kalaśa sa magkabilang panig—lubos na puno ng pinakadalisay na tubig na pang-abhiṣeka, at ang mga bunganga’y tinakpan ng mga lotus.

Verse 24

कलशानां सहस्रं तु सौवर्णं राजतं तथा ताम्रजं मृन्मयं चैव सर्वतीर्थाम्बुपूरितम्

Tunay ngang dapat maghanda ng isang libong kalaśa—gawa sa ginto, pilak, tanso, at maging sa luwad—na bawat isa’y puno ng banal na tubig mula sa lahat ng tīrtha, upang ihandog sa pagsamba kay Śiva.

Verse 25

वासोयुगं तथा दिव्यं गन्धं दिव्यं तथैव च केयूरे कुण्डले चैव मुकुटं हारमेव च

Ihandog sa Panginoon ang isang banal na pares ng kasuotan at banal na halimuyak; at iharap din ang mga pulseras sa bisig, hikaw, korona, at kuwintas na garland—upang palamutian ang Pati na nagpapalaya sa pashu na nakagapos sa pamamagitan ng mapitagang pagsamba sa Liṅga.

Verse 26

छत्रं शतशलाकं च वालव्यजनमेव च दत्तं महात्मना तेन ब्रह्मणा परमेष्ठिना

Ipinagkaloob ng dakilang Parameṣṭhin Brahmā ang isang maharlikang payong na may sandaang tadyang, at ang pamaypay na buntot-yak—mga sagisag ng paghahari—at sa gayong mapalad na handog ay pinarangalan niya ang kataas-taasang Panginoon (Pati).

Verse 27

शङ्खहाराङ्गगौरेण पृष्ठेनापि विराजितम् व्यजनं चन्द्रशुभ्रं च हेमदण्डं सुचामरम्

Kumikinang ito kahit sa likuran, sa kaputihang maningning na tila kabibe ng sankha at pinalamutian ng kuwintas; at naroon ang pamaypay na puting-puti na parang buwan—isang maringal na chāmara na buntot-yak na may hawakang ginto.

Verse 28

ऐरावतः सुप्रतीको गजावेतौ सुपूजितौ मुकुटं काञ्चनं चैव निर्मितं विश्वकर्मणा

Inihandog sina Airāvata at Supratīka—dalawang marangal at lubhang pinararangalan na elepante; at isang koronang ginto rin ang nilikha ni Viśvakarman. Sa gayon, ang banal na aiśvarya ay inihahanay bilang panlabas na tanda ng paghahari ng Pati, na sumusuporta sa pagsambang ayon sa dharma hanggang sa humantong sa bhakti sa Liṅga.

Verse 29

कुण्डले चामले दिव्ये वज्रं चैव वरायुधम् जांबूनदमयं सूत्रं केयूरद्वयमेव च

Suot Niya ang dalawang walang-dungis na banal na hikaw; at taglay din ang vajra—isang dakilang sandata—kasama ang isang tali na yari sa gintong Jāmbūnada, at isang pares ng pulseras sa bisig.

Verse 30

सम्भाराणि तथान्यानि विविधानि बहून्यपि समन्तान् निन्युर् अव्यग्रा गणपा देवसंमताः

Pagkaraan, ang mga pinunò ng mga gaṇa ni Śiva—na sinang-ayunan ng mga diyos—ay payapa at walang pagkalito, nagdala mula sa lahat ng panig ng sari-saring sangkap at marami pang kailangan para sa banal na gawain.

Verse 31

ततो देवाश् च सेन्द्राश् च नारायणमुखास् तथा मुनयो भगवान्ब्रह्मा नवब्रह्माण एव च

Pagdaka, nagtipon ang mga Deva kasama si Indra, yaong pinangungunahan ni Nārāyaṇa, ang mga muni, ang mapalad na Panginoong Brahmā, at ang siyam na Brahmā rin.

Verse 32

देवैश् च लोकाः सर्वे ते ततो जग्मुर्मुदा युताः तेष्वागतेषु सर्वेषु भगवान्परमेश्वरः

Pagkaraan, ang lahat ng mga daigdig na iyon, kasama ang mga Deva, ay umalis mula roon na puspos ng galak. At nang dumating na silang lahat, ang Mapalad na Kataas-taasang Panginoon—si Parameśvara—ay naghayag ng Kanyang makaharing presensya sa gitna nila.

Verse 33

सर्वकार्यविधिं कर्तुम् आदिदेश पितामहम् पितामहो ऽपि भगवान् नियोगादेव तस्य तु

Upang itatag ang ganap na pamamaraan para sa lahat ng gawaing kosmiko, iniutos ng Panginoon kay Pitāmaha (Brahmā). At si Pitāmaha man—bagaman banal—ay kumilos lamang ayon sa Kanyang utos.

Verse 34

चकार सर्वं भगवान् अभिषेकं समाहितः अर्चयित्वा ततो ब्रह्मा स्वयमेवाभ्यषेचयत्

Sa isip na nakatuon, isinagawa ng Mapalad na Panginoon ang buong ritwal ng abhiṣeka. Pagkaraan, matapos ang wastong pagsamba, si Brahmā mismo ang nagbuhos ng pagpapabanal sa sagradong Liṅga, itinatag ang Panginoon bilang Pati—yaong nagpapalaya sa paśu (kaluluwang nakagapos) mula sa pāśa (gapós) sa pamamagitan ng tamang pagsamba.

Verse 35

ततो विष्णुस्ततः शक्रो लोकपालास्तथैव च अभ्यषिञ्चन्त विधिवद् गणेन्द्रं शिवशासनात्

Pagkaraan nito, si Viṣṇu, saka si Śakra (Indra), at gayundin ang mga Lokapāla, ayon sa wastong ayos ng ritwal, ay nagsagawa ng pag-aabhiseka at pagtatalaga sa Panginoon ng mga Gaṇa—sa pagsunod sa utos ni Śiva.

Verse 36

ऋषयस्तुष्टुवुश्चैव पिता महपुरोगमाः स्तुतवत्सु ततस्तेषु विष्णुः सर्वजगत्पतिः

Pagkatapos, ang mga ṛṣi ay naghandog ng papuri, na pinangungunahan ng Ama (Brahmā). Nang matapos ang kanilang mga himno, si Viṣṇu—Panginoon ng buong sanlibutan—ay nagpakita sa gitna nila.

Verse 37

शिरस्यञ्जलिमादाय तुष्टाव च समाहितः प्राञ्जलिः प्रणतो भूत्वा जयशब्दं चकार च

Inilagay niya ang magkasalikop na palad sa ibabaw ng ulo, at sa ganap na pagtitipon ng loob sa pagninilay, siya’y nagpuri. Nakapulupot ang mga kamay at nakayuko ang katawan sa paggalang, itinaas din niya ang sigaw ng tagumpay—“Jaya!”—sa Pati na nagpapalaya sa paśu mula sa mga tali ng pāśa.

Verse 38

ततो गणाधिपाः सर्वे ततो देवास्ततो ऽसुराः एवं स्तुतश्चाभिषिक्तो देवैः सब्रह्मकैस्तदा

Pagkatapos, ang lahat ng pinuno ng mga Gaṇa, saka ang mga Deva, at saka maging ang mga Asura, ay sunud-sunod na nagpuri sa Kanya. Sa gayong pagpupuri, ang Panginoon (Pati)—ang mismong Śiva-tattva—ay noon ay pinahiran at itinanghal sa abhiṣeka ng mga Deva kasama si Brahmā.

Verse 39

उद्वाहश् च कृतस्तत्र नियोगात्परमेष्ठिनः मरुतां च सुता देवी सुयशाख्या बभूव या

Doon, ayon sa utos ni Parameṣṭhin (Brahmā), ang kasal (udvāha) ay naisagawa nang wasto. At mula sa mga Marut ay isinilang ang isang diyosang anak na babae, na tanyag sa pangalang Suyāśā.

Verse 40

लब्धं शशिप्रभं छत्रं तया तत्र विभूषितम् चामरे चामरासक्तहस्ताग्रैः स्त्रीगणैर्युता

Doon siya’y pinalamutian ng bagong nakamtang payong na kuminang na tila liwanag ng buwan; at sinamahan ng pangkat ng mga babae na ang mga kamay ay abala sa pagpaypay ng chāmara, mga pamaypay na buntot-yak, na nagpapakita ng maharlikang karangyaan at mapalad na dangal.

Verse 41

सिंहासनं च परमं तया चाधिष्ठितं मया अलंकृता महालक्ष्म्या मुकुटाद्यैः सुभूषणैः

“Mayroon ding kataas-taasang trono ng leon; at ako’y naupo roon kasama Niya. Si Mahālakṣmī ang naggayak sa akin ng korona at iba pang mapalad na hiyas.”

Verse 42

लब्धो हारश् च परमो देव्याः कण्ठगतस् तथा वृषेन्द्रश् च सितो नागः सिंहः सिंहध्वजस् तथा

Isang kataas-taasang kuwintas ang nakamtan at isinabit sa leeg ng Devī. Gayundin, lumitaw ang marangal na toro, ang puting ahas, ang leon, at ang bandilang leon—mga sagisag na nagpapahayag ng paghahari ng Śiva–Śakti at ng mapalad na lakas na nag-iingat sa paśu mula sa pāśa sa ilalim ng pagka-Pati.

Verse 43

रथश् च हेमच्छत्रं च चन्द्रबिंबसमप्रभम् अद्यापि सदृशः कश्चिन् मया नास्ति विभुः क्वचित्

“May isang karwahe, at isang gintong payong na nagniningning na gaya ng bilog ng buwan; hanggang ngayon, wala akong nakikitang sinumang panginoong makapangyarihan na kapantay ko saanman.”

Verse 44

सान्वयं च गृहीत्वेशस् तथा संबन्धिबान्धवैः आरुह्य वृषमीशानो मया देव्या गतः शिवः

Kasama ang Kanyang sariling angkan, at pati ang mga kamag-anak at kaanak na kaugnay nila, ang Panginoon—Īśāna—ay sumakay sa toro; at si Śiva ay lumisan na kasama ako, ang Devī.

Verse 45

तदा देवीं भवं दृष्ट्वा मया च प्रार्थयन् गणैः मुनिदेवर्षयः सिद्धा आज्ञां पाशुपतीं द्विजाः

Noon, nang masilayan ang Diyosa at si Bhava (Śiva), ako at ang mga gaṇa ay nagsimulang manikluhod at manalangin; ang mga muni, mga devarṣi, mga siddha, at ang mga dwija ay humiling ng utos na Pāśupata—ang kautusan ng Panginoong Pati na nagpapalaya sa paśu (kaluluwa) mula sa pāśa (pagkagapos).

Verse 46

अथाज्ञां प्रददौ तेषाम् अर्हाणाम् आज्ञया विभोः नन्दिको नगजाभर्तुस् तेषां पाशुपतीं शुभाम्

Pagkaraan, ayon sa utos ng Panginoong sumasaklaw sa lahat, ibinigay ni Nandī sa mga kagalang-galang na iyon ang tagubilin, at iginawad ang mapalad na kapangyarihang Pāśupata—ang awtoridad ng Panginoon ng Diyosang isinilang sa bundok (Śiva, kabiyak ni Pārvatī).

Verse 47

तस्माद्धि मुनयो लब्ध्वा तदाज्ञां मुनिपुङ्गवात् भवभक्तास्तदा चासंस् तस्मादेवं समर्चयेत्

Kaya nga, nang matanggap ng mga muni ang utos na iyon mula sa pinakadakila sa mga pantas, sila’y naging mga deboto ni Bhava (Śiva). Kaya nararapat sumamba nang ganito mismo ang paraan.

Verse 48

नमस्कारविहीनस्तु नाम उद्गिरयेद्भवे ब्रह्मघ्नदशसंतुल्यं तस्य पापं गरीयसम्

Ngunit kung ang isang tao, walang pagyukod at pagpupugay, ay basta bumibigkas lamang ng Pangalan ni Bhava sa pang-araw-araw, ang kasalanan niya’y napakabigat—katumbas ng kasalanan ng sampung pumatay sa isang brāhmaṇa.

Verse 49

तस्मात्सर्वप्रकारेण नमस्कारादिमुच्चरेत् आदौ कुर्यान्नमस्कारं तदन्ते शिवतां व्रजेत्

Kaya nga, sa lahat ng paraan ay magsimula sa pagbigkas ng namaskāra at pagpupugay. Gawin ang namaskāra sa simula; at sa pagtatapos na gayon sa debosyon, ang paśu (kaluluwa) ay makaaabot sa kalagayan ni Śiva, lalapit sa Pati na lampas sa pāśa (pagkagapos).