Adhyaya 25

Verse 1

ऋषय ऊचुः कथं पूज्यो महादेवो लिङ्गमूर्तिर्महेश्वरः वक्तुमर्हसि चास्माकं रोमहर्षण सांप्रतम्

Nagsalita ang mga rishi: “O Romaharṣaṇa, ipahayag mo sa amin ngayon kung paano dapat sambahin si Mahādeva—si Maheśvara na ang anyo ay ang Liṅga.”

Verse 2

सूत उवाच देव्या पृष्टो महादेवः कैलासे तां नगात्मजाम् अङ्कस्थामाह देवेशो लिङ्गार्चनविधिं क्रमात्

Sinabi ni Sūta: Nang tanungin Siya ng Diyosa sa Kailāsa, si Mahādeva—Panginoon ng mga diyos—ay nagsalita kay Pārvatī, ang anak ng bundok na nakaupo sa Kanyang kandungan, at itinuro nang sunod-sunod ang paraan ng pagsamba sa Liṅga.

Verse 3

तदा पार्श्वे स्थितो नन्दी शालङ्कायनकात्मजः श्रुत्वाखिलं पुरा प्राह ब्रह्मपुत्राय सुव्रताः

Noon, si Nandī, anak ni Śālaṅkāyana, na nakatayo sa tabi, matapos marinig ang lahat, ay minsang ipinahayag ang kabuuan nito sa anak ni Brahmā—o ikaw na may dakilang panata.

Verse 4

सनत्कुमाराय शुभं लिङ्गार्चनविधिं परम् तस्माद्व्यासो महातेजाः श्रुतवाञ्छ्रुतिसंमितम्

Kay Sanatkumāra ay ipinahayag ang pinakamataas at mapagpalang paraan ng pagsamba sa Liṅga; mula sa kanya, narinig ni Vyāsa na may dakilang ningning ang aral na iyon, na kaayon ng diwa ng mga Veda.

Verse 5

स्नानयोगोपचारं च यथा शैलादिनो मुखात् श्रुतवान् तत्प्रवक्ष्यामि स्नानाद्यं चार्चनाविधिम्

Matapos marinig mula sa bibig ni Śailādi ang wastong mga pagtalima sa disiplina ng banal na pagligo, ilalahad ko ngayon ang mismong paraang iyon—nagsisimula sa pagligo—at ang ganap na paraan ng pagsamba (arcana) sa Liṅga ni Śiva, ang Pati na nagpapalaya sa tali (pāśa) ng paśu, ang kaluluwang nakagapos.

Verse 6

शैलादिरुवाच अथ स्नानविधिं वक्ष्ये ब्राह्मणानां हिताय च सर्वपापहरं साक्षाच् छिवेन कथितं पुरा

Sinabi ni Śailādi: “Ngayon ay ipaliliwanag ko ang wastong paraan ng ritwal na pagligo, para sa kapakanan ng mga brāhmaṇa—isang gawi na pumupuksa sa lahat ng kasalanan, na noong una’y tuwirang itinuro ni Śiva mismo.”

Verse 7

अनेन विधिना स्नात्वा सकृत्पूज्य च शङ्करम् ब्रह्मकूर्चं च पीत्वा तु सर्वपापैः प्रमुच्यते

Pagkaligo ayon sa itinakdang ritwal na ito, at matapos sambahin si Śaṅkara kahit minsan lamang, at saka inumin ang banal na inuming brahma-kūrca na pinagpala, ang nilalang na nakagapos (paśu) ay napapalaya sa lahat ng kasalanan—sa mga tali ng pāśa na humahadlang sa pagkakabatid kay Śiva.

Verse 8

त्रिविधं स्नानमाख्यातं देवदेवेन शंभुना हिताय ब्राह्मणाद्यानां चतुर्मुखसुतोत्तम

O pinakamainam sa mga anak ng Apat-ang-Mukha (Brahmā), itinuro ni Śambhu, ang Panginoon ng mga diyos, ang tatlong uri ng paglilinis na pagligo para sa kapakanan ng mga brāhmaṇa at ng iba pang mga kaayusan—upang ang mga nilalang na may katawan (paśu) ay mahugasan mula sa mga tali (pāśa) at maging karapat-dapat sa pagsamba kay Śiva.

Verse 9

वारुणं पुरतः कृत्वा ततश्चाग्नेयमुत्तमम् मन्त्रस्नानं ततः कृत्वा पूजयेत्परमेश्वरम्

Unahin ang ritwal ni Varuṇa (paglilinis ng tubig) sa harapan, saka ang dakilang ritwal ni Agni (paglilinis sa apoy); pagkatapos ay isagawa ang pagligong may mga mantra. Pagkaraan nito, sambahin ang Parameśvara—si Śiva, ang Pati na nagpapalaya sa paśu mula sa pāśa (pagkakagapos).

Verse 10

भावदुष्टो ऽम्भसि स्नात्वा भस्मना च न शुध्यति भावशुद्धश्चरेच्छौचम् अन्यथा न समाचरेत्

Ang may maruming loob (bhāva) ay hindi napapadalisay kahit maligo sa tubig o magpahid ng banal na abo (bhasma). Ngunit ang may dalisay na bhāva ay dapat magsagawa ng kalinisan (śauca); kung hindi, huwag itong gawin bilang panlabas na pagpapakitang-tao lamang.

Verse 11

सरित्सरस्तडागेषु सर्वेष्व् आ प्रलयं नरः स्नात्वापि भावदुष्टश्चेन् न शुध्यति न संशयः

Kahit maligo ang tao sa lahat ng ilog, lawa, at sapa hanggang sa pagkalusaw ng daigdig, kung ang loob ay marumi at tiwali, hindi siya magiging dalisay—walang pag-aalinlangan.

Verse 12

नृणां हि चित्तकमलं प्रबुद्धमभवद्यदा प्रसुप्तं तमसा ज्ञानभानोर्भासा तदा शुचिः

Para sa tao, kapag ang lotus ng isipan—na matagal na natutulog sa dilim ng tamas—ay nagising sa liwanag ng Araw ng Kaalaman, saka nagiging dalisay ang kalooban.

Verse 13

मृच्छकृत्तिलपुष्पं च स्नानार्थं भसितं तथा आदाय तीरे निःक्षिप्य स्नानतीर्थे कुशानि च

Kumuha ng lupa at luwad, linga (sesame) at mga bulaklak, at gayundin ng banal na abo (bhasma) para sa pagligo; dalhin sa pampang at ilapag doon. Sa banal na tawiran ng paliligo (tīrtha) ay ilapag din ang damong kuśa. Sa ganito, inihahanda ng deboto ang mga kasangkapan ng paglilinis bago lumapit kay Śiva—si Pati, ang Panginoong lumuluwag sa mga tali ng pāśa na gumagapos sa paśu (kaluluwa).

Verse 14

प्रक्षाल्याचम्य पादौ च मलं देहाद्विशोध्य च द्रव्यैस्तु तीरदेशस्थैस् ततः स्नानं समाचरेत्

Pagkatapos hugasan ang mga paa at magsagawa ng ācamana, at alisin ang dumi sa katawan, saka isagawa nang wasto ang banal na pagligo gamit ang mga panlinis na nasa pampang—upang maging karapat-dapat sa pagsamba kay Śiva at sa biyaya ni Pati na lumuluwag sa mga pāśa na gumagapos sa paśu.

Verse 15

उद्धृतासीतिमन्त्रेण पुनर्देहं विशोधयेत् मृदादाय ततश्चान्यद् वस्त्रं स्नात्वा ह्यनुल्बणम्

Gamit ang mantrang tinatawag na “Uddhṛtāsīti,” linisin muli ang katawan. Pagkatapos, kumuha ng panlinis na lupa (luwad), at matapos maligo nang wasto, magsuot ng ibang kasuotan na malinis at walang dungis.

Verse 16

गन्धद्वारां दुराधर्षाम् इति मन्त्रेण मन्त्रवित् कपिलागोमयेनैव खस्थेनैव तु लेपयेत्

Ang nakaaalam ng mantra ay dapat pahiran ang pook-sambahan o pook ng Liṅga ng dumi ng kayumangging-balat na baka (kapilā), gamit lamang ang anumang nasa kamay, habang inuusal ang mantrang nagsisimula sa “gandhadvārāṁ durādharṣām.”

Verse 17

पुनः स्नात्वा परित्यज्य तद्वस्त्रं मलिनं ततः शुक्लवस्त्रपरीधानो भूत्वा स्नानं समाचरेत्

Pagkaligo muli, dapat niyang itapon ang maruming kasuotan. Pagkaraan, magsuot ng malinis na puting damit at isagawa nang wasto ang paliligo ng paglilinis, upang maging karapat-dapat sa pagsamba kay Pati (Panginoong Śiva) na nagpapaluwag sa tali (pāśa) ng paśu (kaluluwang may katawan).

Verse 18

सर्वपापविशुद्ध्यर्थम् आवाह्य वरुणं तथा सम्पूज्य मनसा देवं ध्यानयज्ञेन वै भवम्

Upang luminis sa lahat ng kasalanan, dapat tawagin si Varuṇa. At matapos sambahin sa loob ng isip ang Panginoon, dapat parangalan si Bhava (Śiva) sa pamamagitan ng handog na sakripisyo ng pagninilay—ang dhyāna-yajña.

Verse 19

आचम्य त्रिस्तदा तीर्थे ह्य् अवगाह्य भवं स्मरन् पुनराचम्य विधिवद् अभिमन्त्र्य महाजलम्

Matapos sumipsip ng banal na tubig (ācamana) nang tatlong ulit, dapat siyang lumusong at lumubog sa sagradong tīrtha, na inaalala si Bhava (Śiva) habang naliligo. Pagkaraan, magsagawa muli ng ācamana at, ayon sa tuntunin, basbasan sa mantra ang masaganang tubig.

Verse 20

अवगाह्य पुनस्तस्मिन् जपेद्वै चाघमर्षणम् तत्तोये भानुसोमाग्निमण्डलं च स्मरेद्वशी

Pagkalubog muli sa tubig na iyon, ang disiplinadong nagsasanay ay dapat bigkasin ang Aghamarṣaṇa, ang mantrang nagpapawi ng kasalanan. At sa loob mismo ng tubig, dapat niyang pagnilayan ang mga bilog ng Araw, Buwan, at Apoy, na pinapailalim sa pagpipigil ang mga pandama. Sa pamamagitan ng mantra at panloob na pagtanaw na ito, ang paśu ay inaakay mula sa karumihan tungo sa kadalisayan ni Śiva.

Verse 21

आचम्य च पुनस्तस्माज् जलादुत्तीर्य मन्त्रवित् प्रविश्य तीर्थमध्ये तु पुनः पुण्यविवृद्धये

Pagkatapos isagawa ang ācamana, ang nakaaalam ng mga mantra ay dapat muling umahon mula sa tubig na iyon at pumasok muli sa pinakagitna ng banal na tīrtha, upang muling madagdagan ang kabanalan at gantimpala—nililinis ang paśu (kaluluwang indibidwal) sa pamamagitan ng disiplinadong ritwal na iniaalay kay Pati, Panginoong Śiva.

Verse 22

शृङ्गेण पर्णपुटकैः पालाशैः क्षालितैस् तथा सकुशेन सपुष्पेण जलेनैवाभिषेचयेत्

Gamit ang sungay bilang sisidlan ng pagbubuhos, isagawa ang abhiṣeka sa Liṅga sa pamamagitan ng tubig na pinadalisay sa mga tasang dahon ng Palāśa na nahugasan, at sinasamahan ng kuśa na damo at mga bulaklak. Sa gayon, ang deboto ay ritwal na pinaliliguan si Pati sa disiplinadong pagsamba ng Śaiva, upang lumuwag ang mga tali ng pāśa sa paśu.

Verse 23

रुद्रेण पवमानेन त्वरिताख्येन मन्त्रवित् तरत्समन्दीवर्गाद्यैस् तथा शान्तिद्वयेन च

Ang nakaaalam ng mga mantra ay dapat agad magsagawa ng ritwal ng pagpapayapa para kay Rudra gamit ang mga pormulang Pavamāna at Tvarita (mabilis ang bisa), kasama ang pangkat na Taratsamandī at mga kaugnay na mantra, at gamitin din ang dalawang anyo ng Śānti—upang maghatid ng pag-amo at pag-iingat.

Verse 24

शान्तिधर्मेण चैकेन पञ्चब्रह्मपवित्रकैः तत्तन्मन्त्राधिदेवानां स्वरूपं च ऋषीन् स्मरन्

Sa pagsasagawa ng iisang disiplina ng pagpapayapa (śānti-dharma), at sa paggamit ng mga paglilinis ng Limang Brahman (pañcabrahma), magnilay sa tunay na anyo ng mga diyos na namumuno sa bawat mantra at alalahanin ang mga ṛṣi na kaugnay nito—upang ang pagsamba sa Liṅga ay maging walang kapintasan at karapat-dapat tumanggap ng biyaya mula kay Pati (Śiva) para sa nakagapos na paśu.

Verse 25

एवं हि चाभिषिच्याथ स्वमूर्ध्नि पयसा द्विजाः ध्यायेच्च त्र्यम्बकं देवं हृदि पञ्चास्यम् ईश्वरम्

Kaya nito, matapos ang pag-aabluwsyon, O mga dvija (dalawang ulit na isinilang), wisikan din ng gatas ang sariling ulo; saka, sa pagninilay sa loob ng puso, pagmasdan ang Diyos na Tryambaka na may tatlong mata—si Īśvara, ang Panginoong may limang mukha.

Verse 26

आचम्याचमनं कुर्यात् स्वसूत्रोक्तं समीक्ष्य च पवित्रहस्तः स्वासीनः शुचौ देशे यथाविधि

Pagkatapos sumimsim ng tubig para sa paglilinis, dapat isagawa ang ācamana ayon sa itinakda sa sariling sūtra; taglay ang kamay na nalinis sa ritwal, umupo sa malinis na lugar at sundin ang wastong tuntunin—sa gayon nagiging karapat-dapat sa pagsamba kay Pati, ang Panginoong Śiva.

Verse 27

अभ्युक्ष्य सकुशं चापि दक्षिणेन करेण तु पिबेत्प्रक्षिप्य त्रिस्तोयं चक्री भूत्वा ह्यतन्द्रितः

Pagkatapos wisikan ang banal na tubig at hawakan din ang damong kuśa, dapat siyang uminom gamit ang kanang kamay; saka, matapos itapon ang tubig nang tatlong ulit, maging “cakrī”—umiikot sa ritwal na pag-ikot—laging gising ang diwa at di nadadala ng pagkagambala. Sa gayon umuusad ang gawain patungo kay Pati, niluluwagan ang tali (pāśa) na gumagapos sa paśu, ang kaluluwang may katawan, sa pamamagitan ng disiplinadong kadalisayan.

Verse 28

प्रदक्षिणं ततः कुर्याद् धिंसापापप्रशान्तये एवं संक्षेपतः प्रोक्तं स्नानाचमनमुत्तमम्

Pagkatapos nito, dapat isagawa ang pradakṣiṇā (pag-ikot sa kanan) upang mapayapa ang kasalanang bunga ng karahasan at pananakit. Sa ganitong paglalagom, naituro ang pinakamataas na disiplina ng ritwal na pagligo at ācamana.

Verse 29

सर्वेषां ब्राह्मणानां तु हितार्थे द्विजसत्तमाः

Para sa kapakanan ng lahat ng brāhmaṇa, ang mga dwija-sattama—pinakamainam sa mga “dalawang ulit isinilang”—ay kumilos na may mabuting layon, itinataguyod ang dharma na sumusuporta sa kaayusan ni Śiva sa daigdig.