Adhyaya 306

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे नारसिंहादिमन्त्रा नाम पञ्चाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ षष्ठाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः त्रैलोक्यमोहनमन्त्राः अग्निर् उवाच वक्ष्ये मन्त्रं चतुर्वर्गसिद्ध्यै त्रैलिक्यमोहनम् ः ॐ पुरुषोत्तम त्रिभुवनमदोन्मादकर हूं फट् हृदयाय नमः कर्षय महाबल हूं फट् अस्त्राय त्रिभुवनेश्वर सर्वजनमनांसि हन दारय मम वशमानय हूं फट् नेत्राय त्रैलोक्यमोहन हृषीकेशाप्रतिरूप सर्वस्त्रीहृदयाकर्षण आगच्छ नमः सङ्गाक्षिण्यायकेन न्यासं मूलवदीरितं

Kaya, sa Agni Mahāpurāṇa nagtatapos ang kabanata 305 na pinamagatang “Narasiṃha at iba pang mga Mantra.” Ngayon ay nagsisimula ang kabanata 306: “Mga Mantra sa Pagpapamoha sa Tatlong Daigdig.” Sinabi ni Agni: “Ipahahayag ko ang Trailokya-mohana mantra na nagdudulot ng katuparan ng apat na layunin ng tao (dharma, artha, kāma, mokṣa): ‘Oṃ, O Puruṣottama, ikaw na nagpapalasing at nagpapabaliw sa tatlong mundo—hūṃ phaṭ—pagpupugay sa Puso (hṛdaya). Hilahin (sila), O Dakilang Makapangyarihan—hūṃ phaṭ—(ito) para sa Sandata (astrā). O Panginoon ng tatlong mundo, hampasin ang isipan ng lahat; biyakin (ang kanilang pasya); dalhin sila sa aking kapangyarihan—hūṃ phaṭ—pagpupugay sa Mata. O Tagapagpamoha sa tatlong mundo, O anyong katulad ni Hṛṣīkeśa, akitin ang puso ng lahat ng babae; lumapit—pagpupugay.’ Sa “Saṅgākṣiṇī” at iba pa, gawin ang nyāsa ayon sa itinuro para sa ugat-mantra.

Verse 2

इष्ट्वा सञ्जप्य पञ्चाशत्सहस्रमभिषिच्य च कुण्डेग्नौ देविके वह्नौ कृत्वा शतं हुनेत्

Matapos isagawa ang pagsamba at saka tapusin ang itinakdang japa na limampung libong pagbigkas, at maisagawa rin ang abhiṣeka, dapat ihanda ang sagradong apoy sa hukay-apuyan (kuṇḍa)—O Diyosa—sa apoy na iyon, at maghandog ng sandaang āhuti (alay).

Verse 3

पृथग्दधि घृतं क्षीरं चरुं साज्यं पयः शृतं द्वादशाहुतिमूलेन सहस्रञ्चाक्षतांस्तिलान्

Maghandog nang magkakahiwalay: curd (dadhi), ghee, gatas, caru (handog na kanin), at nilutong gatas na may halong ghee; at gamit ang batayang yunit na labindalawang āhuti, maghandog ng isang libong ulit ng bigas na buo (akṣata) at mga buto ng linga (sesame).

Verse 4

यवं मधुत्रयं पुष्पं फलं दधि समिच्छतं हुत्वा पूर्णाहुतिं शिष्टं प्राशयेत्सघृतं चरुं

Matapos ihandog ang sebada, ang tatlong uri ng pulot, mga bulaklak, prutas, at dadhi (maasim na gatas), kasama ang angkop na mga patpat na panggatong, at matapos isagawa ang pangwakas na handog (pūrṇāhuti), dapat kainin ang natira (śiṣṭa), samakatuwid ang caru—nilutong pagkaing handog—na hinaluan ng ghee.

Verse 5

सम्भोज्य विप्रानाचार्यं तोषयेत्सिध्यते मनुः स्नात्वा यथावदाचम्य वाग्यतो यागमन्दिरं

Pagkatapos pakainin ang mga brāhmaṇa at pasiyahin ang gurong tagapagpaganap (ācārya), nagkakamit ng tagumpay ang nagsasagawa ng ritwal; saka, matapos maligo, magsagawa ng ācamana nang wasto, at pigilin ang pananalita, dapat siyang pumasok sa bulwagang paghahandog (yāga-mandira).

Verse 6

गत्वा पद्मासनं बद्ध्वा शोषयेद्विधिना वपुः रक्षोघ्नविघ्नकृद्दिक्षु न्यसेदादौ सुदर्शनम्

Pagkaupo sa padmāsana (posisyong lotus), dapat niyang, ayon sa itinakdang paraan, patuyuin/disciplinahin ang katawan; pagkatapos, upang lipulin ang mga rākṣasa at alisin ang mga hadlang, dapat munang isagawa ang nyāsa, inilalagak si Sudarśana sa mga direksiyon.

Verse 7

पञ्चबीजं नाभिमध्यस्थं धूम्रं चण्डानिलात्मकम् अशेषं कल्मषं देहात् विश्लेषयदनुस्मरेत्

Dapat niyang pagnilayan ang “pañcabīja” (limang binhi-mantra) na nakalagay sa gitna ng pusod, kulay-usok at may likas na marahas na hangin; iniisip na inihihiwalay at inaalis nito ang lahat ng karumihan mula sa katawan.

Verse 8

रंवीजं हृदयाब्जस्थं स्मृत्वा ज्वालाभिरादहेत् उर्ध्वाधस्तिर्यगाभिस्तु मूर्ध्नि संप्लावयेद्वपुः

Sa pagninilay sa binhing pantig na “raṁ” na nananahan sa lotus ng puso, dapat niyang sunugin (ang karumihan) sa pamamagitan ng mga liyab; at sa mga liyab na iyon—umaakyat, bumababa, at lumalaganap sa gilid—dapat niyang punuin at palaganapin ang katawan hanggang sa tuktok ng ulo.

Verse 9

ध्यात्वामृतैर् वहिश्चान्तःसुषुम्नामार्गगामिभिः एवं शुद्धवपुः प्राणानायम्य मनुना त्रिधा

Pagkatapos magnilay sa mga agos ng amṛta na dumadaloy palabas at paloob sa landas ng Suṣumnā, at sa gayon ay pinadadalisay ang katawan, dapat pigilin at isaayos ang mga hininga-buhay (prāṇa), na isinasagawa nang tatlong ulit kasama ang mantra.

Verse 10

विन्यसेन्न्यस्तहस्तान्तः शक्तिं मस्तकवक्त्रयोः गुह्ये गले दिक्षु हृदि कक्षौ देहे च सर्वतः

Matapos isagawa ang nyāsa (pagpapatong ng kamay), dapat ilagak ang Śakti sa ulo at mukha, sa lihim na bahagi, sa lalamunan, sa mga direksiyon, sa puso, sa mga kilikili, at sa buong katawan sa lahat ng dako.

Verse 11

आवाह्य ब्रह्मरन्ध्रेण हृत्पद्मे सूर्यमण्डलात् तारेण सम्परात्मानं स्मरेत्तं सर्वलक्षणं

Matapos tawagin ang Kataas-taasang Sarili sa pamamagitan ng brahmarandhra papasok sa lotus ng puso mula sa bilog ng araw, dapat magnilay—sa pamamagitan ng mahiwagang Tāra—sa Kataas-taasang Kaluluwa na iyon, na may lahat ng mapalad na tanda.

Verse 12

त्रैलोक्यमोहनाय विद्महे स्मराय धीमहि तन्नो विष्णुः प्रचोदयात् आत्मार्चनात् क्रतुद्रव्यं प्रोक्षयेच्छुद्धपात्रकं कृत्वात्मपूजां विधिना स्थण्डिले तं समर्चयेत्

“Nakikilala namin Siya bilang Tagapag-akit ng tatlong daigdig; minumuni namin si Smara (Kāma). Nawa’y itulak at patnubayan kami ni Viṣṇu.” Pagkaraan ng sariling pagsamba, dapat wisikan ng tubig na panlinis ang mga gamit sa ritwal gamit ang malinis na sisidlan; at matapos isagawa ang sariling pagsamba ayon sa tuntunin, saka sambahin Siya nang wasto sa sthaṇḍila (inihandang pook ng altar).

Verse 13

कर्मादिकल्पिते पीठे पद्मस्थं गरुडोपरि मर्वाङ्गसुन्दरं प्राप्तवयोलावण्ययौवनं

Sa isang pīṭha na inihanda ayon sa mga itinakdang ritwal, dapat mailarawan (ang diyos) na nakaupo sa lotus, sa ibabaw ni Garuḍa—maganda sa bawat sangkap ng katawan, taglay ang ningning ng ganap na gulang, alindog, at lakas ng kabataan.

Verse 14

मदाघूर्णितताम्राक्षमुदारं स्मरविह्वलिं दिव्यमाल्याम्वरलेपभूषितं सस्मिताननं

May mapulang mga matang umiikot dahil sa pagkalasing, marangal ang tindig, nababagabag ni Pag-ibig (Kāma), pinalamutian ng banal na kuwintas ng bulaklak at pinahiran ng pinakamainam na pabango, at may mukhang banayad ang ngiti.

Verse 15

विष्णुं नानाविधानेकपरिवारपरिच्छदम् लोकानुग्रहणं सौम्यं सहस्रादित्यतेजसं

Magnilay kay Viṣṇu—pinalilibutan at pinalamutian ng sari-saring mga kasama at tagapaglingkod, mahabaging nagkakaloob ng biyaya sa mga daigdig, maamo ang anyo, at nagniningning sa ningning ng sanlibong araw.

Verse 16

पञ्चवाणधरं प्राप्तकामैक्षं द्विचतुर्भुजम् देवस्त्रीभिर्वृतं देवीमुखासक्तेक्षणं जपेत्

Dapat magsagawa ng japa habang nagmumuni sa diyos na may limang palaso, na ang sulyap ay tumutupad ng mga hangarin, inilalarawan na may dalawang bisig o apat na bisig, napaliligiran ng mga dalagang makalangit, at ang mga mata’y nakatuon sa mukha ng Diyosa.

Verse 17

चक्रं शङ्खं धनुः खड्गं गदांमुषलमङ्कुशं पाशञ्च विभ्रतं चार्चेदावाहादिविसर्गतः

Sambahin (ang diyos) na may hawak na cakra, śaṅkha, busog, tabak, gada, pamukpok, aṅkuśa, at pāśa—isasagawa ang pagsamba mula sa ritwal ng āvāhana (pag-anyaya) hanggang sa visarjana (pagpapaalam).

Verse 18

श्रियं वामोरुजङ्घास्थां श्लिष्यन्तीं पाणिना पतिं साब्जचामरकरां पीनां श्रीवत्सकौस्तुभान्वितां

Magnilay kay Śrī (Lakṣmī) na nakaupo sa kaliwang hita at binti ng Panginoon, niyayakap ang kanyang asawa sa pamamagitan ng kamay; may hawak na lotus at cāmara (pamaypay na buntot-yak), may ganap na dibdib; at ang Panginoon ay may tatak na Śrīvatsa at hiyas na Kaustubha.

Verse 19

मालिनं पीतवस्त्रञ्च चक्राद्याढ्यं हरिं यजेत् वाहा खड्गतीक्ष्ण छिन्द खड्गाय नमः शारङ्गाय सशराय हूं फट् भूतग्रामाय विद्महे चतुर्विधाय धीमहि तन्नो ब्रह्म प्रचोदयात् सम्बर्तक श्वसन पोथय हूं फट् स्वाहा पाश बन्ध आकर्षय हूं फट् अङ्कुशेन कट्ट हूं फट् क्रमाद्भुजेषु मन्त्रैः स्वैर् एभिरस्त्राणि पूजयेत्

Dapat sambahin si Hari (Viṣṇu) na may kuwintas na bulaklak, nakasuot ng dilaw na kasuotan, at may cakra at iba pang sandatang banal. Habang binibigkas ang mga mantra ng sandata: “Vāhā! O matalim na espada—pumutol! Pagpupugay sa espada. Sa Śārṅga (busog) kasama ang palaso—hūṃ phaṭ. Nakikilala namin ang pangkat ng mga nilalang; minumuni namin ang apat na uri; nawa’y itulak kami ng Brahman. O hanging Sambartaka—dumurog! hūṃ phaṭ svāhā. O lubid na panghuli—magbigkis; hilahin papaloob—hūṃ phaṭ. Sa panggoad (aṅkuśa)—hampasin—hūṃ phaṭ.” Sa gayon, ayon sa wastong pagkakasunod, sambahin ang mga astra (makalangit na sandata) sa mga bisig ng Diyos sa kani-kanilang mantra.

Verse 20

ॐ पक्षिराजाय ह्रूं फट् तार्क्ष्यं यजेत् कर्णिकायामङ्गदेवान् यथाविधि शाक्तिरिन्द्रादियन्त्रेषु तार्क्ष्याद्या धृतचामराः

Sa pamamagitan ng mantra na “Oṃ, sa Hari ng mga Ibon—hrūṃ phaṭ,” dapat sambahin si Tārkṣya (Garuḍa) sa gitna/ubod (karnikā) ng yantra, at pagkatapos ay sambahin ang mga aṅga-devatā (mga diyos ng mga bahagi) ayon sa itinakdang paraan. Sa mga yantra ni Indra at ng iba pang diyos, ang Śakti (Banal na Kapangyarihan) at ang pangkat na nagsisimula kay Tārkṣya ay iguguhit na may hawak na cāmara (pamaypay na pangritwal).

Verse 21

शक्तयो ऽन्ते प्रयोज्यादौ सुरेशाद्याश् च दण्डिना पीते लक्ष्मीसरस्वत्यौ रतिप्रीतिजयाः सिताः

Ang mga Śakti ay ilalapat sa dulo ng ritwal; at sa simula naman ay tatawagin kasama ni Indra at ng iba pang mga diyos, pati ang Daṇḍin na may tungkod. Si Lakṣmī at Sarasvatī ay dapat guniging dilaw; sina Rati, Prīti, at Jayā ay puti.

Verse 22

कीर्तिकान्त्यौ सिते श्यामे तुष्टिपुष्ट्यौ स्मरोदिते लोकेशान्तं यजेद्देवं विष्णुमिष्टार्थसिद्धये

Dapat sambahin ang Panginoong Viṣṇu—na kasama sina Kīrti at Kānti bilang kaparehang maputi at maitim, kasama sina Tuṣṭi at Puṣṭi, at sina Smara at Uditi—na nagpapayapa sa Panginoon ng mga daigdig, upang matamo ang ninanais na layunin.

Verse 23

ध्यायेन्मन्त्रं जपित्वैनं जुहुयात्त्वभिशेचयेत् ॐ श्रीं क्रीं ह्रीं हूं त्रैलोक्यमोहनाय विष्णवे नमः एतत्पूजादिना सर्वान् कामानाप्नोति पूर्ववत्

Dapat pagnilayan ang mantrang ito; matapos itong bigkasin sa japa, maghandog ng mga alay sa homa at saka magsagawa ng abhiṣeka (ritwal na pagbuhos/pagpaligo). “Oṃ śrīṃ krīṃ hrīṃ hūṃ—pagpupugay kay Viṣṇu, ang Tagapag-akit ng tatlong daigdig.” Sa pagsambang nagsisimula sa (mantrang) ito, natatamo ang lahat ng ninanais, gaya ng naipahayag noon.

Verse 24

तोयैः सम्मोहनी पुष्पैर् नित्यन्तेन च तर्पयेत् ब्रह्मा सशक्रश्रीदण्डी वीजं त्रैलोक्यमोहनम्

Dapat isagawa ang tarpaṇa (pag-aalay ng libasyon) sa pamamagitan ng tubig, ng mga bulaklak na ‘sammohanī’, at ng sangkap na tinatawag na nityanta. Sa pag-anyaya kay Brahmā kasama si Śakra (Indra), Śrī, at Daṇḍī, gamitin ang bīja-mantra na nakaaakit at nakalilito sa tatlong daigdig.

Verse 25

जप्त्वा त्रिलक्षं हुत्वा च लक्षं बिल्वैश् च साज्यकैः तण्डुलैः फलगन्धाद्यैः दूर्वाभिस्त्वायुराप्नुयात्

Matapos maisagawa ang tatlong lakh (300,000) na japa at makapaghandog ng isang lakh (100,000) na homa gamit ang mga dahon ng bilva na may halong ghee—gayundin ang mga butil ng bigas, prutas, mababangong sangkap at iba pa, at ang damong dūrvā—nakakamit ang mahabang buhay.

Verse 26

तयाभिषेकहोमादिक्रियातुष्टो ह्य् अभीष्टदः फलपुष्पाद्यैर् इति ट ॐ नमो भगवते वराहाय भूर्भुवः स्वःपतये भूपतिद्वं मे देहि हृदयाय स्वाह पञ्चाङ्गं नित्यमयुतं जप्त्वायूराज्यमाप्नुयात्

Nalulugod ang Panginoon sa mga ritwal gaya ng abhiṣeka (pagpapabanal na paliligo), homa (handog sa apoy) at iba pa, at nagiging tagapagkaloob Siya ng ninanais na biyaya kapag sinasamba sa pamamagitan ng prutas, bulaklak, at iba pa. “Om, pagpupugay sa Mapalad na Panginoong Varāha, Panginoon ng Bhūr, Bhuvaḥ, at Svaḥ; ipagkaloob mo sa akin ang paghahari (kapangyarihan sa lupa); (ang handog na ito ay) para sa puso—svāhā.” Ang sinumang araw-araw na bumibigkas ng pañcāṅga na pormulang ito nang sampung libong ulit ay nagkakamit ng mahabang buhay at soberanya.