Adhyaya 33

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये अष्टचत्वारिंशत्संस्कारकथनं नाम द्वात्रिंशो ऽध्यायः अथ त्रयस्त्रिंशो ऽध्यायः पवित्रारोहणविधानं अग्निर् उवाच पवित्रारोहणं वक्ष्ये वर्षपूजाकलं हरेः आषाढादौ कार्तिकान्ते प्रतिपद्वनदा तिथिः

Sa gayon, sa Agni Purāṇa, natapos ang ika-32 kabanata na tinatawag na “Paglalahad ng Apatnapu’t Walong Saṁskāra (mga ritong paglilinis).” Ngayon ay nagsisimula ang ika-33 kabanata: “Ang Pamamaraan ng Pavitrārohaṇa (pagkakabit/paglalagay ng banal na sinulid o anting-anting).” Sinabi ni Agni: “Ilalarawan ko ang ritong pavitrārohaṇa, ang wastong panahon para sa taunang pagsamba kay Hari (Viṣṇu). Mula sa simula ng Āṣāḍha hanggang sa dulo ng Kārtika, ang angkop na petsang pangbuwan ay Pratipad (unang araw ng kalahating buwan).”

Verse 2

श्रिया गौर्या गणेशस्य सरस्वत्या गुहस्य च मार्तण्डमातृदुर्गाणां नागर्षिहरिमन्मथैः

Kasama si Śrī (Lakṣmī) at si Gaurī, kasama si Gaṇeśa, kasama si Sarasvatī at si Guha (Skanda); kasama rin si Mārtaṇḍa (Araw), ang mga Ina (Mātṛ) at si Durgā—(at) kasama ang mga Nāga, ang mga Ṛṣi, si Hari (Viṣṇu), at si Manmatha (Kāma).

Verse 3

शिवस्य ब्रह्मणस्तद्वद्द्वितीयादितिथेः क्रमात् यस्य देवस्य यो भक्तः पवित्रा तस्य सा तिथिः

Para kay Śiva at gayundin kay Brahmā, dapat sundin ang pagkakasunod ng mga pagtalima mula sa ikalawang araw na pangbuwan at pataas. Kung sinong diyos ang pinagbubuhusan ng bhakti ng isang tao, ang kaukulang tithi na iyon ang nakapaglilinis para sa kanya.

Verse 4

आरोहणे तुल्यविधिः पृथक् मन्त्रादिकं यदि वर्धते तिथिरिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः सौवर्णे राजतं ताम्रं नेत्रकार्पासिकादिकं

Sa ritong ārohaṇa (pag-akyat/pagkakabit o paglalagay), iisa ang pamamaraan; datapwat kung ang mga mantra at kaugnay na bagay ay binanggit nang hiwalay, ayon sa pagbasa sa minarkahang manuskrito ay: “kapag lumalaki ang tithi (vardhate tithiḥ).” Para sa kagamitang ginto, maaari ring gumamit ng pilak o tanso, gayundin ng bulak para sa mata/mitsa at iba pang katulad na kasangkapan.

Verse 5

ब्राह्मण्या कर्तितं सूत्रं तदलाभे तु संस्कृतं त्रिगुणं त्रिगुणीकृत्य तेन कुर्यात् पवित्रकं

Dapat gamitin ang sinulid na inikid ng isang Brāhmaṇī (babaeng Brahmin); kung wala nito, gumamit ng sinulid na nalinis at naitalaga ayon sa ritwal. Tupiin sa tatlong hibla, at saka ulitin ang pagtitiklop nang tatlo (magiging siyam), at sa sinulid na iyon gawin ang pavitraka (singsing na panlinis).

Verse 6

अष्तोत्तरशतादूर्ध्वं तदर्धं चोत्तमादिकं क्रियालोपाविघातार्थं यत्त्वयाभिहितं प्रभो

O Panginoon, ang sinabi mo—na ang bilang ay dapat lumampas sa 108, at maaari ring kunin ang kalahati nito mula sa antas na ‘pinakamainam’ at iba pa—ay upang maiwasan ang pagkakaligta at mga hadlang sa pagsasagawa ng ritwal.

Verse 7

मया तत् क्रियते देव यथा यत्र पावित्रकं अविघ्नं तु भवेदत्र कुरु नाथ जयाव्यय

O Diyos, gagawin ko iyon sa paraang nararapat at ayon sa wastong pamamaraan, upang ang ritong panlinis (pāvitrya) dito ay maisakatuparan nang walang sagabal. Ipagkaloob mo ito rito, O Panginoon—ang laging nagwawagi, ang di-nasisira.

Verse 8

प्रार्थ्य तन्मण्डलायादौ गायत्र्या बन्धयेन्नरः ॐ नारायणाय विद्महे वासुदेवाय धीमहि

Matapos munang manalangin at anyayahan ang maṇḍala, dapat itong itali/patatagin ng tao sa pamamagitan ng Gāyatrī: “Oṃ. Nārāyaṇāya vidmahe, Vāsudevāya dhīmahi.”

Verse 9

तन्नो विष्णुः प्रचोदयात् देवदेवानुरूपतः जानूरुनाभिनामान्तं प्रतिमासु पवित्रकं

Nawa’y pagpalain at pasiglahin kami ni Viṣṇu—yaong kaayon ng Panginoon ng mga diyos. Sa mga imahen (pratimā), ang pavitraka (banal na sinulid/garland para sa pagtatalaga) ay dapat umabot mula sa mga tuhod, sa mga hita, sa pusod, hanggang sa dulo sa bahaging ‘pangalan’, ibig sabihin sa leeg o itaas na bahagi ng anyo.

Verse 10

पादान्ता वनमाला स्यादष्टोत्त्रसहस्रतः माला तु कल्पसाध्यं वा द्विगुणं षोडशाङ्गुलात्

Ang vanamālā (kuwintas ng mga bulaklak sa gubat), kapag may isang libo at walo (1008) na butil/bulaklak, ay dapat nakalaylay hanggang paa. Ang japa-mālā naman ay maaaring gawin ayon sa hinihingi ng kalpa (itinakdang tuntunin ng ritwal); o kung hindi, ang haba nito ay dapat dalawang ulit ng labing-anim na aṅgula (sukat ng lapad ng daliri).

Verse 11

कर्णिका केशरं पत्रं मन्त्राद्यं मण्डलान्तकं मण्डलाङ्गुलमात्रैकचक्राब्जाद्यौ पवित्रकं

Ilatag ang karṇikā (gitnang bahagi ng bulaklak), keśara (mga stamen), at patra (mga talulot). Ilagay ang mantra sa pasimula at tapusin ang maṇḍala sa wakas. Ang pavitraka ay bubuuin bilang isang maṇḍala na iisang gulong-loto, may sukat na isang aṅgula, na nagsisimula sa anyong cakrābja (gulong na loto) at mga kaugnay na sangkap.

Verse 12

स्थण्डिले ऽङ्गुलमानेन आत्मनः सप्तविंशतिः आचार्याणां च सूत्राणि पितृमात्रादिपुस्तके

Sa sthaṇḍila (lupang pang-ritwal), ayon sa sukat ng sariling daliri, ay may dalawampu’t pito (27) na yunit. At dapat sangguniin/itala ang mga tuntuning anyong sūtra ng mga ācārya sa aklat na nagsisimula sa (mga salaysay tungkol sa) ama, ina, at iba pa.

Verse 13

नाभ्यन्तं द्वादशग्रन्थिं तथा गन्धपवित्रके द्व्यङ्गुलात् कल्पनादौ द्विर्माला चाष्टोत्तरं शतं

Ang tali ng japa ay dapat may labindalawang buhol hanggang sa antas ng pusod; gayundin para sa gandha-pavitraka (pavitraka na may halimuyak). Sa simula ng pag-aayos, panatilihin ang sukat na dalawang aṅgula; at ang mālā ay dapat doblado, na binubuo ng isang daan at walo (108) na bilang.

Verse 14

अथवार्कचतुर्विंशषड्त्रिंशन्मालिका द्विजः अनामामध्यमाङ्गुष्ठैर् मन्दाद्यैः मालिकार्थिभिः

Ngayon, O dwija (dalawang-ulit na isinilang): ang Mālikā, ang serye ng sukat/metro, ay binubuo ng (yunit na) dalawampu’t apat at tatlumpu’t anim. Yaong mga naghahangad sa Mālikā ay dapat umunawa/bumuo nito sa pamamagitan ng mga sukat ng bilang-daliri na nagsisimula sa manda at iba pa, gamit ang namā, madhyamā, at aṅguṣṭha (hinlalaki).

Verse 15

माला स्यादष्टोत्तरसहस्रशः इति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः गदाद्यमिति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः चक्राङ्गदौ पवित्रके इति घ, चिह्नितपुतकपाठः मन्दादौ इति ख, ग, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः मन्द्राद्यैर् इति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः कनिष्टादौ द्वादश वा ग्रन्थयः स्युः पवित्रके रवेः कुम्भहुताशादेः सम्भवे विष्णुवन्मतम्

Ang rosaryo (mālā) ay maaaring gawin na may bilang na 1,008 (pagbigkas/yunit). Para sa pavitraka, ang sagradong tali o kuwintas na gamit sa pagsamba, maaari itong magtaglay ng mga sagisag na nagsisimula sa pamalo (gadā), at mayroon ding diskos (cakra) at pulseras sa bisig (aṅgada). Mula sa pinakamababang antas, maaaring may labindalawang buhol (granthayaḥ) ang pavitraka. Para kay Ravi (Araw), at gayundin para sa Kumbha, Hutāśa (Apoy) at iba pa, kapag inihanda ang ganitong pavitraka, ang pamamaraan ay itinuturing na kapareho ng para kay Viṣṇu.

Verse 16

पीठस्य पीठमानं स्यान्मेखलान्ते च कुण्डकं यथाशक्ति सूत्रग्रन्थिपरिचारेथ वैष्णवे

Ang sukat ng pedestal (pīṭha) ay dapat ayon sa itinakdang pamantayan ng sukat ng pīṭha; at sa dulo ng nakapaligid na sinturong-banda (mekhalā) ay nararapat may maliit na hukay-apuyan (kuṇḍaka). Sa ritong Vaiṣṇava, dapat—hangga’t kaya—alagaan nang wasto ang tali (sūtra) at ang mga buhol nito (ang panukat na tali at mga buhol na pananda).

Verse 17

सूत्राणि वा सप्तदश सूत्रेण त्रिविभक्तके रोचनागुरुकर्पूरहरिद्राकुङ्कुमादिभिः

Bilang ibang paraan, maghanda ng labimpitong (pinaghalong-gamot) sinulid. Sa isang tali na hinati sa tatlo, (ang mga ito) ay dapat pahiran o timplahan ng mga sangkap gaya ng gorocanā, aguru (insenso/aloeswood), kamper, luyang-dilaw, saffron (kuṅkuma), at iba pang katulad.

Verse 18

रञ्जयेच्चन्दनाद्यैर् वा स्नानसन्ध्यादिकृन्नरः एकादश्यां यागगृहे भगवन्तं हरिं जयेत्

O kaya naman, matapos pahiran (ang diyos) ng sandalwood at mga katulad nito, ang taong nagsasagawa ng pagligo, mga panalangin sa sandhyā (dasal sa takipsilim), at kaugnay na mga pagtalima ay dapat, sa araw ng Ekādaśī, sumamba kay Bhagavān Hari sa yāga-gṛha (bulwagan ng paghahandog).

Verse 19

समस्तपरिवाराय बलिं पीठे समर्चयेत् क्ष्यौं क्षेत्रपालाय द्वारान्ते द्वारोपरि तथा श्रियं

Dapat ihandog nang wasto ang bali sa pīṭha para sa diyos kasama ang lahat ng mga kapangyarihang kasama. Sa pagbigkas ng “kṣyauṁ”, sambahin si Kṣetrapāla sa may pintuan; at gayundin, sambahin si Śrī sa ibabaw/sa itaas ng pinto.

Verse 20

धात्रे दक्षे विधात्रे च गङ्गाञ्च यमुनां तथा शङ्खपद्मनिधी पूज्य मध्ये वास्त्वपसारणं सारङ्गायेति भूतानां भूतशुद्धिं स्थितश् चरेत्

Matapos sambahin sina Dhātṛ, Dakṣa, at Vidhātṛ, gayundin ang mga ilog na Gaṅgā at Yamunā, at ang mga diyos ng kayamanan na Śaṅkha at Padma, dapat tumayo ang nagsasagawa sa gitna ng pook/bahay at isagawa ang ritong tinatawag na “vāstv-apasāraṇa” (pagpapaalis sa Vāstu). Sa pagbigkas ng “sāraṅgāya” bilang mantra, isagawa ang bhūta-śuddhi, ang paglilinis ng mga nilalang, upang alisin ang mga presensiyang nakahahadlang.

Verse 21

फट् ह्रूनिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ ह्रां हः ह्रूं इति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ ह्रां हः फट् ह्रीमिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ ह्रां हः फट् इति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ ह्रूं हः फट् ह्रूं शब्दतन्मात्रं संहरामि नमः पञ्चोद्घातैर् गन्धतन्मात्ररूपं भूमिमण्डलं चतुरस्रञ्च पीतञ्च कठिनं वज्रलाञ्छितम्

“(Mga pagbasa na magkakaiba:) ‘phaṭ hrūṃ’—ganito ang nasa isang minarkahang manuskrito; ‘oṃ hrāṃ haḥ hrūṃ’—ganito sa iba; ‘oṃ hrāṃ haḥ phaṭ hrīṃ’—ganito sa isa; ‘oṃ hrāṃ haḥ phaṭ’—ganito sa iba. (Ang mabisang mantra:) ‘oṃ hrūṃ haḥ phaṭ hrūṃ—namah: aking sinasagap at pinapawi pabalik ang banayad na diwa ng tunog, ang śabda-tanmātra.’ Sa limang pagbigkas na ‘udghāta’, pagnilayan ang bhūmi-maṇḍala (bilog ng lupa) bilang anyo ng gandha-tanmātra: dilaw, parisukat, matigas, at may tatak na vajra (kidlat/diamante).

Verse 22

इन्द्राधिदैवतं पादयुग्ममध्यगतं स्मरेत् शुद्धञ्च रसतन्मात्रं प्रविलिप्याथ संहरेत् रसमात्ररूपमात्रे क्रमेणानेन पूजकः

Dapat gunitain ng sumasamba si Indra bilang namumunong diyos na nasa gitna ng magkapares na paa. Pagkaraan, matapos itanim sa isip ang dalisay na rasa-tanmātra (banayad na diwa ng lasa), muli niya itong dapat sagapin at pawiin. Sa paraang ito, ayon sa wastong pagkakasunod, ang sumasamba ay lumilipat mula sa tanmātra ng lasa tungo sa tanmātra ng anyo (rūpa).

Verse 23

ॐ ह्रीं हः फट् ह्रूं रसतन्मात्रं संहरामि नमः ॐ ह्रूं हः फट् रूपतन्मात्रं संहरामि नमः ॐ ह्रीं हः फट् ह्रूं स्पर्शतन्मात्रं संहरामि नमः ॐ ह्रीं हः फट् ह्रूं शब्दतन्मात्रं संहरामि नमः जानुनाभिमध्यगतं श्वेतं वै पद्मलाञ्छितं शुक्लवर्णं चार्धचन्द्रं ध्यायेद्वरुणदैवतं

“oṃ hrīṃ haḥ phaṭ hrūṃ—namah: aking pinapawi ang rasa-tanmātra, ang banayad na diwa ng lasa.” “oṃ hrūṃ haḥ phaṭ—namah: aking pinapawi ang rūpa-tanmātra, ang banayad na diwa ng anyo.” “oṃ hrīṃ haḥ phaṭ hrūṃ—namah: aking pinapawi ang sparśa-tanmātra, ang banayad na diwa ng haplos.” “oṃ hrīṃ haḥ phaṭ hrūṃ—namah: aking pinapawi ang śabda-tanmātra, ang banayad na diwa ng tunog.” Pagkaraan, magnilay sa diyos na si Varuṇa na nasa pagitan ng mga tuhod at pusod: maputi, may sagisag na lotus, maningning na puti ang kulay, at may tanda ng kalahating buwan.

Verse 24

चतुर्भिश् च तदुद्घातैः शुद्धं तद्रसमात्रकं संहरेद्रूपतन्मात्रै रूपमात्रे च संहरेत्

At sa apat na ‘udghāta’ (mga paraan ng pagkuha/pag-urong), ang yaon ay nagiging dalisay at nauuwi sa tanging prinsipyo ng lasa. Pagkaraan, dapat itong tunawin sa rūpa-tanmātra, at pagkatapos ay tunawin pa ang anyo (rūpa) sa tanging prinsipyo ng anyo lamang.

Verse 25

ॐ ह्रूं हः फट् ह्रूं रूपतन्मात्रं संहरामि नमः ॐ ह्रूं हः फट् ह्रूं स्पर्शतन्मात्रं संहरामि नमः ॐ ह्रूं हः फट् ह्रूं शब्दतन्मात्रं संहरामि नमः इति त्रिभिस्तदुद्घातैस्त्रिकोणं वह्निमण्डलम् नाभिकण्ठमध्यगतं रक्तं स्वस्तिकलाञ्छितं

“Oṃ hrūṃ haḥ phaṭ hrūṃ”—aking nilulusaw (ibinabalik) ang maselang diwa ng anyo o porma (rūpa-tanmātra); pagpupugay. “Oṃ hrūṃ haḥ phaṭ hrūṃ”—aking nilulusaw ang maselang diwa ng haplos/hipo (sparśa-tanmātra); pagpupugay. “Oṃ hrūṃ haḥ phaṭ hrūṃ”—aking nilulusaw ang maselang diwa ng tunog (śabda-tanmātra); pagpupugay. Sa tatlong pagbigkas na ito, dapat gunigunihin ang tatsulok na maṇḍala ng Apoy, nasa pagitan ng pusod at lalamunan, kulay pula, at may tatak na svastika.

Verse 26

ध्यात्वानलाधिदैवन्तच्छुद्धं स्पर्शे लयं नयत् , चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ ह्रं हः फट् हूमिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः पद्मासनमध्यगतमिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ ह्रौं हः फट् ह्रूं स्पर्शतन्मात्रं संहरामि नमः ॐ ह्रौं हः फट् ह्रूं शब्दतन्मात्रं संहरामि नमः कण्ठनासामध्यगतं वृत्तं वै वायुमण्डलम्

Matapos pagnilayan ang namumunong diyos ng Apoy bilang nalinis, dapat itong ilusaw sa prinsipyo ng Haplos. (Baryanteng pagbasa: “oṃ hraṃ haḥ phaṭ hūm”. Baryante: “nasa gitna ng luklukan ng lotus”.) (Baryante:) “oṃ hrauṃ haḥ phaṭ hrūṃ—aking ibinabalik ang tanmātra ng Haplos; pagpupugay.” “oṃ hrauṃ haḥ phaṭ hrūṃ—aking ibinabalik ang tanmātra ng Tunog; pagpupugay.” Ang bilog na rehiyon sa pagitan ng lalamunan at ilong ay tunay na maṇḍala ng Hangin (Vāyu).

Verse 27

द्विरुद्घातैर् धूम्रवर्णं ध्यायेच्छुद्धेन्दुलाञ्छितम् स्पर्शमात्रं शब्दमात्रैः संहरेद्ध्यानयोगतः

Sa dalawang ulit na pag-angat (ng agos-buhay), dapat pagnilayan ang panloob na tanda na kulay-usok at may tatak ng dalisay na buwan; at sa pagsasanay ng dhyāna-yoga, dapat ipaloob at ilusaw ang “haplos-lamang” (sparśa-mātra) sa “tunog-lamang” (śabda-mātra).

Verse 28

ॐ ह्रौं हः फट् ह्रूं शब्दतन्मात्रं संहरामि नमः एकोद्घातेन चाकाशं शुद्धस्फटिकसन्निभम् नासापुटशिखान्तस्थमाकाशमुपसंहरेत्

“Oṃ hrauṃ haḥ phaṭ hrūṃ—pagpupugay: aking ibinabalik ang maselang diwa ng tunog (śabda-tanmātra).” Pagkaraan, sa iisang pag-angat (ng hininga/pansin), dapat ipaloob ang ākāśa, na kumikislap na gaya ng dalisay na kristal, na nasa dulo ng daanan ng ilong (sa pinakatuktok sa loob ng bahaging butas ng ilong).

Verse 29

शोषणाद्यैर् देहशुद्धिं कुर्यादेवम् क्रमात्ततः शुष्कं कलेवरं ध्यायेत् पादाद्यञ्च शिखान्तकम्

Sa mga pagsasanay na nagsisimula sa “pagpapatuyo” (śoṣaṇa) at iba pa, dapat isagawa nang sunod-sunod ang paglilinis ng katawan. Pagkaraan, dapat pagnilayan ang katawan na tuyong-tuyo, mula paa pataas hanggang tuktok ng ulo.

Verse 30

यं वीजेन वं वीजेन ज्वालामालासमायुतम् देहं रमित्यनेनैव ब्रह्मरन्ध्राद्विनिर्गतम्

Sa pamamagitan ng binhing pantig na “yaṁ” at “vaṁ”, dapat mailarawan ang katawan na may kuwintas ng mga liyab; at sa mismong pagbigkas na mantriko na “ram”, ang prāṇa/sarili ay lumalabas sa Brahmarandhra (butas sa tuktok ng bumbunan).

Verse 31

विन्दुन्ध्यात्वा चामृतस्य तेन भस्मकलेवरम् सम्प्लावयेल्लमित्यस्मात् देहं सम्पाद्य दिव्यकम्

Sa pagninilay sa bindu na tulad ng amṛta, sa pamamagitan ng amṛta na iyon ay dapat lubusang palusawin at linisin ang katawan na naging parang abo; at pagkatapos, mula sa pantig na “LAM” ay hinuhubog ang isang banal na katawan.

Verse 32

न्यासं कृत्वा करे देहे मानसं यागमाचरेत् विष्णुं साङ्गं हृदि पद्मे मानसैः कुसुमादिभिः

Matapos isagawa ang nyāsa sa kamay at sa katawan, dapat gawin ang handog na pangkaisipan (mānasa-yāga), sinasamba si Viṣṇu kasama ang Kanyang mga kaugnay na sangkap (sāṅga) sa lotus ng puso, sa pamamagitan ng mga alay sa isip gaya ng mga bulaklak at iba pa.

Verse 33

मूलमन्त्रेण देवेशम्प्रार्चयेद्भुक्तिमुक्तिदम् स्वागतं देवदेवेश सन्निधौ भव केशव

Sa pamamagitan ng mūla-mantra, dapat sambahin nang wasto ang Panginoon ng mga diyos, ang nagbibigay ng kapwa pagtamasa sa daigdig at kalayaan. “Maligayang pagdating, O Diyos ng mga diyos; manatili sa piling na ito, O Keśava.”

Verse 34

गृहाण मानसीं पूजां यथार्थं परिभाविताम् आधारशक्तिः कूर्माथ पूज्योनन्तो मही ततः

Tanggapin ang pagsambang pangkaisipan na ito, na tunay at wasto ang pagninilay. (Sa guniguni) nauuna ang Ādhāra-śakti, ang Kapangyarihang Tagasuporta; kasunod ang Kūrma; kasunod ang karapat-dapat sambahin na Ananta; at pagkatapos ay ang Mahī, ang Daigdig.

Verse 35

मध्येग्न्यादौ च धर्माद्या अधर्मादीन्द्रमुख्यगम् फट् क्रूमिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ क्षौं हः फट् क्रूमिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः ज्वालामालासमप्रभमिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः यथास्वमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः धर्मादीनिन्द्रादौ विपरीतकानिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः सत्त्वादि मध्ये पद्मञ्च मायाविद्याख्यतत्त्वके

Sa gitna, simula kay Agni, ilagay/ituon sa pagninilay ang Dharma at iba pang mga kabutihan; at sa bahagi na nagsisimula kay Indra at sa mga pangunahing diyos, ilagay ang Adharma at ang iba pa sa baligtad na pagkakasunod. Sa ilang manuskrito, minamarkahan ang pagbasa ng mantra bilang: “phaṭ, krūṃ” at “oṃ kṣauṃ haḥ phaṭ krūṃ”; may dagdag pa: “may ningning na gaya ng kuwintas ng mga liyab” at “bawat isa sa kani-kaniyang lugar.” Sa gitna ng Sattva at iba pang guṇa, ilagay ang lotus sa tattva na tinatawag na Māyā/Vidyā.

Verse 36

कालतत्त्वञ्च सूर्यादिमण्डलं पक्षिराजकः मध्ये ततश् च वायव्यादीशान्ता गुरुपङ्क्तिकाः

At ilagay/ilarawan ang prinsipyo ng Panahon, ang kāla-tattva, at ang sūryādi-maṇḍala, ang bilog ng Araw at iba pang mga planeta. Sa gitna ay ang ‘hari ng mga ibon,’ si Garuḍa; pagkaraan nito, mula sa hilagang-kanluran (vāyavya) hanggang sa hilagang-silangan (īśāna), naroon ang mga hanay ng mga Guru (gurupaṅktikāḥ).

Verse 37

गणः सरस्वती पूज्या नारदो नलकूवरः गुरुर्गुरुपादुका च परो गुरुश् च पादुका

Dapat sambahin si Gaṇa (banal na tagapaglingkod); dapat sambahin si Sarasvatī; gayundin sina Nārada at Nalakūvara. Ang Guru, ang pādukā (sandalyas) ng Guru, ang Kataas-taasang Guru, at (kaniyang) pādukā ay nararapat ding igalang at sambahin.

Verse 38

पूर्वसिद्धाः परसिद्धाः केशरेषु च शक्तयः लक्ष्मीः सरस्वती प्रीतिः कीर्तिः शान्तिश् च कान्तिका

Sa mga hibla ng bulaklak (keśara) ay naroon din ang mga Śakti: ang mga naunang natamo (pūrva-siddhāḥ) at ang mga sumunod na natamo (para-siddhāḥ); sina Lakṣmī, Sarasvatī, Prīti (pagmamahal), Kīrti (katanyagan), Śānti (kapayapaan), at Kāntikā (ningning).

Verse 39

पुष्टिस्तुष्टिर्महेन्द्राद्या मध्ये वाचाहितो हरिः धृतिः श्रीरतिकान्त्याद्या मूलेन स्थापितो ऽच्युतः

Si Puṣṭi (kasaganaan), si Tuṣṭi (kasiya-siya), at ang pangkat na nagsisimula kay Mahendra ay ilagay/anyayahan sa gitna; si Hari ay itatag doon sa bisa ng wika/mantra. Gayundin, si Dhṛti (katatagan), Śrī, Rati, Kānti at ang iba pa ay itatag sa ugat; at sa gayon si Acyuta ay naitatatag sa pamamagitan ng mūla-mantra (ugat na mantra).

Verse 40

ॐ अभिमुखो भवेति प्रार्थ्य सन्निहितो भव विन्यस्यार्घ्यादिकं दत्वा गन्धाद्यैर् मूलतो यजेत्

Matapos manalangin sa diyos sa pamamagitan ng mantra, “Oṁ, humarap ka sa akin,” at saka, “Maging naririto ka,” dapat isagawa ang itinakdang nyāsa (banal na paglalagay); pagkatapos, matapos ihandog ang arghya at iba pang paunang handog, dapat sambahin mula sa pinagmulan (simula) gamit ang paste ng sandalwood at iba pang alay.

Verse 41

ॐ भीषय भीषय हृत् शिरस्त्रासय वै पुनः मर्दय मर्दय शिखा अग्न्यादौ शस्त्रतोस्त्रकं

Oṁ—Takutin, takutin! Maghasik ng pangamba sa puso; muli, panginginigín ang ulo. Durugin, durugin! Nawa’y ang śikhā (apoy/tuktok) ni Agni ang dumurog sa sandata at sa pana-misil (astra).

Verse 42

रक्ष रक्ष प्रध्वंसय प्रध्वंसय कवचाय नमस्ततः ॐ ह्रूं फट् अस्त्राय नमो मूलवीजेन चाङ्गकं

“Ingatan, ingatan; lipulin, lipulin!”—pagpupugay sa kavaca (baluting pananggalang). Pagkaraan ay bigkasin: “Oṁ hrūṃ phaṭ”—pagpupugay sa astra (mantra ng sandata). At isagawa ang aṅga-nyāsa gamit ang mūla-bīja (ugat na pantig-binhi).

Verse 43

पूर्वदक्षाप्यसौम्येषु मूर्त्यावरणमर्चयेत् वासुदेवः सङ्कर्षणः प्रद्युम्नश्चानिरुद्धकः

Sa silangan, timog, at hilagang mga dako, dapat sambahin ang nakapaligid na kapisanan ng mga anyo ng diyos: sina Vāsudeva, Saṅkarṣaṇa, Pradyumna, at Aniruddha.

Verse 44

अग्न्यादौ श्रीधृतिरतिकान्तयो मूर्तयो हरेः शङ्खचक्रगदापद्ममग्न्यादौ पूर्वकादिकं

Simula kay Agni, ang mga mūrti (pagpapakita) ni Hari ay sina Śrī, Dhṛti, Rati, at Kānti. At simula rin kay Agni ayon sa itinakdang ayos ang mga sagisag: śaṅkha (kabibe), cakra (diskus), gadā (pamalo), at padma (lotus), sunod-sunod ayon sa naunang binanggit.

Verse 45

शार्ङ्गञ्च मुषलं खड्गं वनमालाञ्च तद्वहिः इन्द्राद्याश् च तयानन्तो नैरृत्यां वरुणस्ततः

Pagkatapos, ilagay/ilagom sa pagninilay ang busog na Śārṅga, ang pamalo (muṣala), ang tabak, at ang kuwintas na mula sa gubat; sa labas ng ayos na iyon ay nakahimpil si Indra at ang iba pang mga diyos ng mga direksiyon. Sa gayong pagkakasunod ng mga direksiyon, ilagay si Ananta sa timog-kanluran (Nairṛtya), at saka si Varuṇa pagkatapos.

Verse 46

ब्रह्मेन्द्रेशानयोर्मध्ये अस्त्रावरणकं वहिः ऐरावतस्ततश्छागो महिषो वानरो झषः

Sa pagitan ng mga puwesto nina Brahmā, Indra, at Īśāna ay itatag ang pananggalang na pabilog ng mga sandata (astra-āvaraṇaka); sa labas nito ay ilagay si Airāvata, saka ang kambing, ang kalabaw, ang unggoy, at ang isda.

Verse 47

गणश् च तासु पूज्यो ऽथ इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः रक्ष रक्ष प्रध्वंसय कवचायेति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ ह्रीमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः मृगः शशो ऽथ वृषभः कूर्मो हंसस्ततो वहिः पृश्निगर्भः कुमुदाद्या द्वारपाला द्वयं द्वयं

At sa mga iyon ay dapat sambahin si Gaṇa (Gaṇeśa); gayon ang pagbasa ayon sa minarkahang manuskrito. “Ingatan, ingatan; lipulin (ang lahat ng hadlang)—para sa baluting-kaligtasan (kavaca)”: gayon ang pagbasa ayon sa minarkahang manuskrito. “Oṃ hrīm”: gayon ang pagbasa ayon sa minarkahang manuskrito. Bilang mga bantay-pinto, inilalagay nang magkapares sa mga pasukan: ang Usa, ang Kuneho, ang Toro, ang Pagong, ang Sisne; saka si Vahi; at gayundin sina Pṛśnigarbha, Kumuda at ang iba pa—nakatindig na tig-dalawa.

Verse 48

पूर्वाद्युत्तरद्वारान्तं हरिं नत्वा बलिं वहिः विष्णुपार्षदेभ्यो नमो बलिपीठे बलिं ददेत्

Pagkaraang yumukod kay Hari sa may pintuan—mula sa silangan hanggang sa hilaga—dalhin ang handog na bali sa labas; (binibigkas) “Pagpupugay sa mga kasamahan ni Viṣṇu,” ilagay ang bali sa bali-pīṭha (altar ng handog).

Verse 49

विश्वाय विश्वक्सेनात्मने ईशानके यजेत् देवस्य दक्षिणे हस्ते रक्षासूत्रञ्च बन्धयेत्

Dapat isagawa ang pagsamba kay Īśānaka—na tinatawag na “Viśva” at bilang mismong diwa ni Viśvaksena—at itali ang sinulid na panangga (rakṣā-sūtra) sa kanang kamay ng diyos.

Verse 50

संवत्सरकृताचार्याः सम्पूर्णफलदायिने पवित्रारोहणायेदं कौतुकं धारय ॐ नमः

O gurong tagapagpaganap ng ritwal na tumupad sa disiplina sa loob ng isang taon, upang ipagkaloob ang ganap na bunga—isuot (o itali) ang banal na anting-anting na ito para sa ritong Pavitrārohaṇa, ang paglalagay ng pavitra (sagradong sinulid/garland). Oṃ, pagpupugay.

Verse 51

उपवासादिनियमं कुर्याद्वै देवसन्निधौ उपवासादिनियतो देवं सन्तोषयाम्यहम्

Sa mismong harapan ng diyos, dapat isagawa ang disiplina ng pag-aayuno at mga kaugnay na pagtalima. Sa pagpipigil sa sarili sa pamamagitan ng pag-aayuno at gayong mga panata, pinasasaya ko ang diyos.

Verse 52

कामक्रोधादयः सर्वे मा मे तिष्ठन्तु सर्वथा अद्यप्रभृति देवेश यावद्वैशेषिकं दिनम्

O Panginoon ng mga diyos, mula sa araw na ito, nawa’y ang pagnanasa, galit, at lahat ng gayong kapintasan ay huwag manatili sa akin sa anumang paraan—hanggang sa itinakdang araw.

Verse 53

यजमानो ह्य् अशक्तश्चेत् कुर्यान्नक्तादिकं व्रती हुत्वा विसर्जयेत् स्तुत्वा श्रीकरन्नित्यपूजनम् ॐ ह्रीं श्रीं श्रीधराय त्रैलोक्यमोहनाय नमः

Kung ang yajamāna (ang naghahandog) ay hindi makakaya, ang tumutupad ng panata ay dapat magsagawa ng mga pagtalima gaya ng naktā-ādi (pagkain lamang sa gabi). Matapos ang homa, dapat niyang tapusin at isagawa ang visarjana (pagpapaalam/pagwawakas), at pagkatapos purihin ang diyos ay magsagawa ng araw-araw na pagsamba na nagdudulot ng kasaganaan. (Mantra:) “Oṃ hrīṃ śrīṃ—pagpupugay kay Śrīdhara, ang Umaakit sa tatlong daigdig.”