Adhyaya 49

Verse 1

ईश्वर उवाच । तस्माच्छुक्रेश्वराद्गच्छेद्देवि लिंगं महाप्रभम् । शनैश्चरैश्वरंनाम महापातकनाशनम्

ఈశ్వరుడు పలికెను—కాబట్టి, హే దేవి, శుక్రేశ్వరమునుండి ఆ మహాప్రభ లింగమునకు వెళ్ళుము; దాని నామము శనైశ్చరైశ్వరము, అది మహాపాతకములను నశింపజేయును।

Verse 2

बुधेश्वरात्पश्चिमतो ह्यजादेव्यग्निगोचरे । तस्या धनुः पंचकेन नातिदूरे व्यवस्थितम्

బుధేశ్వరమునకు పడమటగా, అజాదేవి పవిత్ర అగ్నిస్థాన సమీపమున, అది ఐదు ధనుస్సుల దూరమున—అతి దూరముకాదు—స్థితమైయున్నది।

Verse 3

कल्पलिंगं महादेवि पूजितं देवदानवैः । छायापुत्रेण संतप्तं तपः परमदुष्करम्

హే మహాదేవి, అది కల్పలింగము; దేవదానవులు పూజించినది. ఛాయాపుత్రుడు అక్కడ కష్టముచే దగ్ధుడై పరమ దుష్కరమైన తపస్సు చేసెను।

Verse 4

अनादि निधनो देवो येन लिंगेऽवतारितः । प्राप्तवान्यो ग्रहेशत्वं भक्त्या शंभोः प्रसादतः

ఆ లింగంలో ఆదిరహితుడూ నిధనరహితుడూ అయిన దేవుని ప్రతిష్ఠించినవాడు, భక్తితో శంభువు అనుగ్రహం వల్ల గ్రహాధిపత్యాన్ని పొందెను।

Verse 5

यस्य दृष्ट्या बिभेति स्म देवासुरगणो महान् । न स कोऽप्यस्ति वै प्राणी ब्रह्मांडे सचराचरे

ఆయన దృష్టిమాత్రాన దేవాసుర మహాగణములు భయపడతాయి—చరాచర బ్రహ్మాండంలో ఆయనకు లోబడని ప్రాణి ఎవరూ లేరు।

Verse 6

देवो वा दानवो वापि सौरिणा पीडितो न यः । शनिवारेण संपूज्य भक्त्या सौरीश्वरं शिवम्

దేవుడైనా దానవుడైనా—సౌరి (శని) పీడకు లోనైనవాడు, శనివారము భక్తితో సౌరీశ్వర శివుని పూజిస్తే ఆ బాధ నుండి విముక్తుడగును।

Verse 7

शमीपत्रैर्महादेवि तिलमाषगुडौदनैः । संतर्प्य तु विधानेन दद्यात्कृष्णं वृषं द्विजे

ఓ మహాదేవీ, శమీ ఆకులు, నువ్వులు, మాషము (మినపప్పు), బెల్లం, అన్నము మొదలైనవాటితో విధిపూర్వకంగా తర్పణం చేసి, నియమానుసారం బ్రాహ్మణునికి నల్ల వృషభాన్ని దానం చేయాలి।

Verse 8

स्तुत्वा स्तोत्रैश्च विविधैः पुराणश्रुतिसंभवैः । अथ वैकेन देवेशः स्तोत्रेण परितोषितः

పురాణ-శ్రుతి నుండి ఉద్భవించిన అనేక స్తోత్రాలతో స్తుతించిన తరువాత, దేవేశుడు ఒక ప్రత్యేక స్తోత్రంతో విశేషంగా ప్రసన్నుడయ్యెను।

Verse 9

राज्ञा दशरथेनैव कृतेन तु बलीयसा । स्तुत्यः सौरीश्वरो देवः सर्वपीडोपशांतये

రాజు దశరథుడు బలవంతంగా కూర్చిన ఆ మహాశక్తిమంతమైన స్తోత్రం సమస్త పీడల శాంతికై శ్రీ సౌరీశ్వర దేవుని స్తుతిగా పఠించదగినది।

Verse 10

देव्यु वाच । कथं दशरथो राजा चक्रे शानैश्चरीं स्तुतिम् । कथं संतुष्टिमगमत्तस्य देवः शनैश्चरः

దేవి పలికింది—రాజు దశరథుడు శనైశ్చరుని స్తుతి ఎలా చేశాడు? మరియు ఆ దేవుడు శనైశ్చరుడు అతనిపై ఎలా సంతుష్టుడయ్యాడు?

Verse 11

ईश्वर उवाच । रघुवंशेऽति विख्यातो राजा दशरथो बली । चक्रवर्ती स विज्ञेयः सप्तद्वीपाधिपः पुरा

ఈశ్వరుడు పలికెను—రఘువంశంలో అత్యంత ప్రసిద్ధుడైన బలవంతుడు రాజు దశరథుడు ఉన్నాడు. అతడు చక్రవర్తి; పూర్వకాలంలో సప్తద్వీపాలకు అధిపతి.

Verse 12

कृत्तिकांते शनिं कृत्वा दैवज्ञैर्ज्ञापितो हि सः । रोहिणीं भेद यित्वा तु शनिर्यास्यति सांप्रतम्

దైవజ్ఞులు అతనికి తెలియజేశారు—శని కృత్తికాంతానికి చేరాడు; ఇప్పుడు తన గమనంలో రోహిణిని భేదించి ముందుకు సాగుతాడు.

Verse 13

उक्तं शकटभेदं तु सुरासुरभयंकरम् । द्वादशाब्दं तु दुर्भिक्षं भविष्यति सुदारुणम्

‘శకటభేదం’ జరుగుతుందని ప్రకటించబడింది—అది దేవాసురులకు భయంకరమైనది; మరియు పన్నెండు సంవత్సరాలు అత్యంత దారుణమైన దుర్భిక్షం ఉంటుంది.

Verse 14

एतच्छ्रुत्वा मुनेर्वाक्यं मंत्रिभिः सहितो नृपः । आकुलं तु जगद्दृष्ट्वा पौरजानपदादिकम्

మునివాక్యము విని రాజు మంత్రులతో కూడి, పట్టణవాసులు, జనపదవాసులు మొదలైన వారితో సహా సమస్త లోకము కలవరపడినదిగా చూచెను।

Verse 15

वदंति सततं लोका नियमेन समागताः । देशाश्च नगर ग्रामा भयाक्रांताः समंततः । मुनीन्वसिष्ठप्रमुखान्पप्रच्छ च स्वयं नृपः

నియమాచారంతో కూడి సమవేతులైన ప్రజలు నిరంతరం ఆ విపత్తును గూర్చి పలుకుచుండిరి; దేశములు, నగరములు, గ్రామములు అన్నిచోట్ల భయాక్రాంతమయ్యెను. అప్పుడు రాజు తానే వసిష్ఠప్రముఖ మునులను సమీపించి ప్రశ్నించెను।

Verse 16

दशरथ उवाच । समाधानं किमत्रास्ते ब्रूहि मे द्विज सत्तम

దశరథుడు పలికెను—“ఇందులో పరిహారం ఏమి ఉంది? ఓ ద్విజశ్రేష్ఠా, నాకు చెప్పుము।”

Verse 17

वसिष्ठ उवाच । प्राजापत्ये च नक्षत्रे तस्मिन्भिन्ने कुतः प्रजाः । अयं योगो ह्यसाध्यस्तु ब्रह्मादींद्रादिभिः सुरैः

వసిష్ఠుడు పలికెను—“ఆ ప్రాజాపత్య నక్షత్రం భిన్నమై కలతపడ్డప్పుడు ప్రజలకు శుభం ఎట్లా కలుగును? ఈ యోగము బ్రహ్మ, ఇంద్ర మొదలైన దేవతలకైనా సాధ్యము కాదు।”

Verse 18

तदा संचिंत्य मनसा साहसं परमं महत् । समादाय धनुर्दिव्यं दिव्यैरस्त्रैः समन्वितम्

అప్పుడు మనసులో ఆలోచించి అతడు పరమ మహాసాహస కార్యాన్ని సంకల్పించి, దివ్యాస్త్రాలతో సమన్వితమైన దివ్యధనుస్సును గ్రహించెను।

Verse 19

रथमारुह्य वेगेन गतो नक्षत्रमंडलम् । रथं तु कांचनं दिव्यं मणिरत्नविभूषितम्

అతడు రథమారోహించి వేగంగా నక్షత్రమండలమునకు వెళ్లెను. ఆ రథము దివ్యమైన స్వర్ణమయమై, మణి-రత్నాలతో విభూషితమై యుండెను.

Verse 20

ध्वजैश्च चामरैश्छत्रैः किंकिणैरथ शोभितम् । हंसवर्णहयैर्युक्तं महाकेतुसमन्वितम्

అది ధ్వజములు, చామరములు, ఛత్రములు, మ్రోగు కింకిణీలతో శోభిల్లెను. హంసవర్ణ శ్వేతాశ్వములతో యుక్తమై, మహాకేతుతో సమన్వితమై యుండెను.

Verse 21

दीप्यमानो महारत्नैः किरीटमुकुटोज्ज्वलः । बभ्राज स तदाकाशे द्वितीय इव भास्करः

మహారత్నములతో దీప్తిమంతుడై, కిరీట-ముకుటములతో ఉజ్జ్వలుడై, అతడు ఆకాశమందు రెండవ భాస్కరునివలె ప్రకాశించెను.

Verse 22

आकर्णं चापमापूर्य संहारास्त्रं नियोज्य च । कृत्तिकांते शनिं ज्ञात्वा प्रविश्य किल रोहिणीम्

అతడు ధనుస్సును చెవివరకు లాగి సంహారాస్త్రమును అమర్చెను. కృత్తికాంతమున శనిని గుర్తించి, నిజముగా రోహిణీనక్షత్రంలో ప్రవేశించెను.

Verse 23

दृष्ट्वा दशरथोऽस्याग्रे तस्थौ सभ्रुकुटीमुखः । संहारास्त्रं शनिर्दृष्ट्वा सुरासुरविमर्द्दनम्

అతడు తన ముందర నిలిచినదాన్ని చూచి దశరథుడు భ్రుకుటి ముడిచిన ముఖంతో అక్కడే నిలిచెను. శని సంహారాస్త్రమును చూచి—దేవాసురులను కూడ మర్దించునదానిని—

Verse 24

हसित्वा तद्रयात्सौरिरिदं वचनमब्रवीत् । पौरुषं तव राजेंद्र परं रिपुभयंकरम्

అప్పుడు సూర్యపుత్రుడు శని నవ్వి ఇలా పలికెను— “రాజేంద్రా! నీ పరాక్రమం పరమోన్నతము; శత్రువులకు అది మహాభయంకరం.”

Verse 25

देवासुरमनुष्याश्च सिद्धविद्याधरोरगाः । मया विलोकिताः सर्वे भयं चाशु व्रजंति ते

దేవులు, అసురులు, మనుష్యులు, సిద్ధులు, విద్యాధరులు, నాగులు— నేను ఎవరి మీద దృష్టి వేస్తానో, వారందరూ వెంటనే భయానికి లోనవుతారు.

Verse 26

तुष्टोहं तव राजेंद्र तपसा पौरुषेण च । वरं ब्रूहि प्रदास्यामि मनसा यदभीप्सितम्

రాజేంద్రా! నీ తపస్సు మరియు పరాక్రమంతో నేను సంతుష్టుడను. వరం కోరుము; నీ మనసు కోరినదాన్ని నేను ప్రసాదిస్తాను.

Verse 27

दशरथ उवाच । रोहिणीं भेदयित्वा तु न गंतव्यं त्वया शने । सरितः सागरा यावद्यावच्चद्रार्कमेदिनी

దశరథుడు పలికెను— “శనీ! రోహిణిని భేదించిన తరువాత నీవు ఇక ముందుకు పోకూడదు; నదులు సముద్రంలో కలిసేంతవరకు, చంద్రుడు-సూర్యుడు మరియు భూమి నిలిచేంతవరకు.”

Verse 28

याचितं ते मया सौरे नान्य मिच्छामि ते वरम् । एवमुक्तः शनिः प्रादाद्वरं तस्मै तु शाश्वतम्

హే సౌరీ! నేను నిన్ను అడిగింది ఇదే; నీ నుండి మరొక వరం నాకు వద్దు. ఇలా చెప్పబడగా శని అతనికి ఆ శాశ్వత వరాన్ని ప్రసాదించాడు.

Verse 29

प्राप्यैवं तु वरं राजा कृतकृत्योऽभवत्तदा । पुनरेवाब्रवीत्सौरिर्वरं वरय सुव्रत

ఇలా వరం పొందిన రాజు కృతకృత్యుడయ్యాడు. మరల సౌరి పలికెను—“హే సువ్రతా, ఇంకొక వరం కోరుము.”

Verse 30

प्रार्थयामास हृष्टात्मा वरमेवं शनेस्तदा । न भेत्तव्यं च शकटं त्वया भास्करनंदन

అప్పుడు హర్షభరితుడై శనిని ఇలా వరం కోరెను—“హే భాస్కరనందనా, నీవు శకటాన్ని (బండి) ఎప్పుడూ భంగం చేయకూడదు.”

Verse 31

द्वादशाब्दं तु दुर्भिक्षं न कर्तव्यं कदाचन । कीर्तिरेषा मदीया च त्रैलोक्ये विचरिष्यति

“పన్నెండు సంవత్సరాల దుర్భిక్షం ఎప్పుడూ కలుగజేయకూడదు. నా ఈ కీర్తి త్రిలోకములలో విహరించుగాక.”

Verse 32

ईश्वर उवाच । वरद्वयं ततः प्राप्य हृष्टरोमा स पार्थिवः । रथोपरि धनुर्मुक्त्वा भूत्वा चैव कृतांजलिः

ఈశ్వరుడు పలికెను—ఆ రాజు రెండు వరాలు పొందగానే ఆనందంతో రోమాంచితుడయ్యాడు. రథంపై ధనుస్సు ఉంచి కృతాంజలిగా నిలిచెను.

Verse 33

ध्यात्वा सरस्वतीं देवीं गणनाथं विनायकम् । राजा दशरथः स्तोत्रं सौरेरिदमथाकरोत्

దేవి సరస్వతిని, గణనాథ వినాయకుని ధ్యానించి రాజు దశరథుడు అప్పుడు సౌరి (శని)కు ఈ స్తోత్రాన్ని రచించెను.

Verse 34

राजोवाच । नमो नीलमयूखाय नीलोत्पलनिभाय च । नमो निर्मांसदेहाय दीर्घश्मश्रुजटाय च

రాజు పలికెను—నీల కిరణములు గలవాడా, నీల కమలసమానుడా, నీకు నమస్కారం. మాంసరహిత కృశదేహుడా, దీర్ఘ దాడి జటాధరుడా, నీకు నమస్కారం.

Verse 35

नमो विशालनेत्राय शुष्कोदरभयान क । नमः परुषगात्राय स्थूलरोमाय वै नमः

విశాల నేత్రుడా, శుష్క ఉదరంతో భయంకరుడా, నీకు నమస్కారం. కఠిన అవయవములు గలవాడా, ఘన రోమములు గలవాడా, నీకును మళ్లీ నమస్కారం.

Verse 36

नमो नित्यं क्षुधार्त्ताय नित्यतप्ताय वै नमः । नमः कालाग्निरूपाय कृतांतक नमोस्तु ते

నిత్యం క్షుధార్తుడా, నిత్యం తప్తుడా, నీకు నమస్కారం. కాలాగ్ని స్వరూపుడా, ఓ కృతాంతకా, నీకు నమస్కారం కలుగుగాక.

Verse 37

नमो दीर्घाय शुष्काय कालदृष्टे नमोऽस्तु ते । नमस्ते कोटराक्षाय दुर्निरीक्ष्याय वै नमः

దీర్ఘకాయుడా, శుష్కదేహుడా, కాలదృష్టివాడా—నీకు నమస్కారం. కోటరాక్షుడా, దర్శించుటకు దుర్లభుడా—నీకు నమస్కారం.

Verse 38

नमो घोराय रौद्राय भीषणाय करा लिने । नमस्ते सर्वभक्षाय वलीमुख नमोऽस्तु ते

ఘోరుడా, రౌద్రుడా, భీషణుడా, చేతిలో ఖడ్గధారియే—నీకు నమస్కారం. సర్వభక్షకుడా, ఓ వలీముఖా, నీకు నమస్కారం కలుగుగాక.

Verse 39

सूर्यपुत्र नमस्तेऽस्तु भास्करे भयदायक । अधोदृष्टे नमस्तुभ्यं वपुःश्याम नमोऽस्तु ते

హే సూర్యపుత్రా! నీకు నమస్కారం; హే భాస్కరా, అధర్ములకు భయదాయకుడా! హే అధోదృష్టా, నీకు నమస్కారం; హే శ్యామవపూ, నీకు ప్రణామం।

Verse 40

नमो मन्दगते तुभ्यं निस्त्रिंशाय नमोनमः । नमस्त उग्ररूपाय चण्डतेजाय ते नमः

హే మందగామీ! నీకు నమస్కారం; ఖడ్గధారికి మళ్లీ మళ్లీ నమస్కారం। హే ఉగ్రరూపా! నీకు నమస్కారం; హే చండతేజస్సు గలవాడా! నీకు ప్రణామం।

Verse 41

तपसा दग्धदेहाय नित्यं योगरताय च । नमस्ते ज्ञाननेत्राय कश्यपात्मजसूनवे

తపస్సుతో దగ్ధమైన దేహముగలవాడా, నిత్యం యోగరతుడా—నీకు నమస్కారం। హే జ్ఞాననేత్రా, కశ్యపవంశపుత్రా—నీకు ప్రణామం।

Verse 42

तुष्टो ददासि वै राज्यं रुष्टो हरसि तत्क्षणात् । देवासुरमनुष्याश्च पशुपक्षिसरीसृपाः

నీవు తుష్టుడైతే నిజంగా రాజ్యాన్ని ప్రసాదిస్తావు; రుష్టుడైతే క్షణంలోనే దానిని హరిస్తావు। దేవులు, అసురులు, మనుష్యులు; పశువులు, పక్షులు, సరిసృపాలు—అన్నీ నీ అధీనమే।

Verse 43

त्वया विलोकिताः सौरे दैन्यमाशु व्रजंति च । ब्रह्मा शक्रो यमश्चैव ऋषयः सप्ततारकाः

హే సౌరా (శని)! నీ దృష్టి పడినవారు త్వరగా దైన్యాన్ని పొందుతారు. బ్రహ్మ, శక్రుడు (ఇంద్రుడు), యముడు, అలాగే సప్తతారక ఋషులు కూడా (నీ ప్రభావానికి అతీతులు కారు)।

Verse 44

राज्यभ्रष्टाश्च ते सर्वे तव दृष्ट्या विलोकिताः । देशाश्च नगरग्रामा द्वीपाश्चैवाद्रयस्तथा

హే దేవా! నీ దృష్టి పడినవారందరూ రాజ్యభ్రష్టులవుతారు. దేశాలు, నగరాలు-గ్రామాలు, ద్వీపాలు మరియు పర్వతములు కూడ (నీ ప్రభావాధీనములు).

Verse 45

रौद्रदृष्ट्या तु ये दृष्टाः क्षयं गच्छंति तत्क्षणात्

నీ రౌద్ర దృష్టి పడినవారు ఆ క్షణమే క్షయమును పొందుతారు.

Verse 46

प्रसादं कुरु मे सौरे वरार्थेऽहं तवाश्रितः । सौरे क्षमस्वापराधं सर्वभूतहिताय च

హే సౌరే! నాపై ప్రసన్నుడవు. వరప్రార్థనతో నేను నీ శరణు పొందితిని. హే సౌరే! సమస్త భూతహితార్థం నా అపరాధమును క్షమించుము.

Verse 47

ईश्वर उवाच । एवं स्तुतस्तदा सौरी राज्ञा दशरथेन च । महराजः शनिर्वाक्यं हृष्टरो माऽब्रवीदिदम्

ఈశ్వరుడు పలికెను—అప్పుడు రాజు దశరథునిచే ఈ విధంగా స్తుతింపబడిన సౌరీ మహారాజు శని ఆనందించి ఈ వాక్యములు పలికెను.

Verse 48

शनिरुवाच । तुष्टोऽहं तव राजेन्द्र स्तवेनानेन सुव्रत । वरं ब्रूहि प्रदास्यामि स्वेच्छया रघुनंदन

శని పలికెను—హే రాజేంద్రా, హే సువ్రతా! ఈ స్తవముచే నేను నీపై తృప్తుడనయ్యాను. హే రఘునందనా! వరమును చెప్పు; స్వేచ్ఛతో నేను ప్రసాదించెదను.

Verse 49

दशरथ उवाच । अद्यप्रभृति पिंगाक्ष पीडा कार्या न कस्यचित् । देवासुरमनुष्याणां पशुपक्षिसरीसृपाम्

దశరథుడు పలికెను—హే పింగాక్షా! ఈ దినము నుండి ఎవరికీ బాధ కలిగించకూడదు; దేవులు, అసురులు, మనుష్యులు, పశువులు, పక్షులు, సరిసృపములకును కాదు।

Verse 50

शनिरुवाच । ग्रहाणां दुर्ग्रहो ज्ञेयो ग्रहपीडां करोम्यहम् । अदेयं प्रार्थितं राजन्किंचिद्युक्तं ददाम्यहम्

శని పలికెను—గ్రహములలో నేను దుర్గ్రహుడనై యున్నాను; గ్రహపీడను నేనే కలిగించెదను. ఓ రాజా! అనుచితమై అదేశ్యమైనది కోరినచో ఇవ్వలేను; అయితే యుక్తమైనదేదో నేను ప్రసాదించెదను।

Verse 51

त्वया प्रोक्तं मम स्तोत्रं ये पठि ष्यंति मानवाः । पुरुषाश्च स्त्रियो वापि मद्भयेनोपपीडिताः

నీవు చెప్పిన నా స్తోత్రమును ఎవరు పఠింతురో—పురుషులైనా స్త్రీలైనా—నా భయముచేత బాధపడుచున్నవారు,

Verse 52

देवासुरमनुष्यास्तु सिद्धविद्याधरोरगाः । मृत्युस्थाने स्थितो वापि जन्मप्रांतगतस्तथा

వారు దేవులైనా, అసురులైనా, మనుష్యులైనా, సిద్ధులైనా, విద్యాధరులైనా, నాగులైనా; మరణస్థానమున నిలిచియున్నా, జన్మాంతసీమకు చేరినవారైనా,

Verse 53

एककालं द्विकालं वा तेषां श्रेयो ददाम्यहम् । पूजयित्वा जपेत्स्तोत्रं भूत्वा चैव कृतांजलिः

ఒకసారి గానీ రెండుసార్లు గానీ పఠించినా నేను వారికి శ్రేయస్సు ప్రసాదించెదను. పూజ చేసి, కృతాంజలిగా నిలిచి, ఆ స్తోత్రమును జపించవలెను।

Verse 54

तस्य पीडां न चैवाहमिह कुर्यां कदाचन । जन्मस्थाने स्थितो वापि मृत्युस्थाने स्थितोऽपि च

నేను ఇక్కడ అతనికి ఎప్పటికీ పీడ కలిగించను—అతడు జన్మస్థానంలో ఉన్నా, మరణస్థానంలో ఉన్నా కూడా।

Verse 55

जन्मऋक्षे च लग्ने च दशास्वंतर्दशासु च । रक्षामि सततं तस्य पीडां चान्यग्रहस्य च

జన్మనక్షత్రం, లగ్న సమయములోను, మహాదశా-అంతర్దశలలోను, నేను అతనిని నిరంతరం కాపాడుతాను—నావలన గాని, ఇతర గ్రహశక్తులవలన గాని కలిగే పీడల నుండి।

Verse 56

अनेनैव प्रकारेण र्पाडामुक्तस्त्वसौ भवेत् । एतत्प्रोक्तं मया दत्तं वरं च रघुनंदन

ఇదే విధానంతో అతడు నిజంగా పీడాముక్తుడవుతాడు. ఓ రఘునందన, ఇది నేను ప్రకటించాను; ఈ వరమును కూడా నేను ప్రసాదించాను.

Verse 57

ईश्वर उवाच । वरद्वयं च संप्राप्य राजा दशरथः पुरा । मेने कृतार्थमात्मानं नमस्कृत्य शनैश्चरम्

ఈశ్వరుడు పలికెను—రెండు వరములు పొందిన పూర్వకాలపు రాజు దశరథుడు తనను కృతార్థుడిగా భావించాడు; మరియు శనైశ్చరునికి నమస్కరించి ప్రణామం చేశాడు.

Verse 58

शनिं स्तुत्वाऽभ्यनुज्ञातो रथमारुह्य वीर्यवान् । स्वस्थानं गतवान्राजा पूज्यमानो दिवौकसैः

శనిని స్తుతించి, వెళ్లుటకు అనుమతి పొందిన వీర్యవంతుడైన రాజు రథమేరి తన స్థానానికి వెళ్లెను—దివ్యలోకవాసులచే పూజింపబడుచూ.

Verse 59

य इदं प्रातरुत्थाय सौरिवारे पठेन्नरः । सर्वग्रहोद्भवा पीडा न भवेद्भुवि तस्य तु

యెవడు ప్రాతఃకాలంలో లేచి సౌరివారము (శనివారం) నాడు దీనిని పఠిస్తాడో, భూమిపై నివసించుచుండగా అతనికి ఏ గ్రహమునుండి పుట్టిన పీడా కలుగదు।

Verse 60

शनैश्चरं स्मरेद्देवं नित्यं भक्तिसमन्वितः । पूजयित्वा पठेत्स्तोत्रं तस्य तुष्यति भास्करिः

భక్తితో నిత్యం శనైశ్చర దేవుని స్మరించాలి; పూజ చేసి స్తోత్రం పఠించాలి—అప్పుడు భాస్కరి (సౌరశక్తి) అతనిపై ప్రసన్నమగును।

Verse 61

इति ते कथितं देवि माहात्म्यं शनिदैवतम् । सर्वपापोपशमनं सर्वकामफलप्रदम्

హే దేవీ, ఈ విధంగా శని దైవత మహాత్మ్యాన్ని నీకు చెప్పితిని; ఇది సమస్త పాపాలను శమింపజేసి, సమస్త ధర్మ్యకామఫలాలను ప్రసాదించును।