Adhyaya 9

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । केदारमिति विख्यातं सर्वपापहरं नृणाम्

పులస్త్యుడు పలికెను—ఓ నృపశ్రేష్ఠా! తదుపరి త్రిలోకవిఖ్యాతమైన ‘కేదార’ అనే తీర్థానికి వెళ్లవలెను; అది మనుష్యుల సమస్త పాపాలను హరించును.

Verse 2

यत्र मन्दाकिनी पुण्या सरस्वत्या समागता । तत्र स्नातो नरो राजन्मुच्यते सर्वकिल्बिषैः

పుణ్యమైన మందాకిని సరస్వతితో కలిసిన చోట, ఓ రాజా, అక్కడ స్నానం చేసిన మనిషి సమస్త కల్మషాల నుండి విముక్తుడగును.

Verse 3

शृणु राजन्यथावृत्तमितिहास पुरातनम् । ऋषिभिर्बहुधा गीतमर्बुदे पर्वतोत्तमे

ఓ రాజా! జరిగినట్లే ఉన్న ఈ ప్రాచీన ఇతిహాసాన్ని వినుము; పర్వతోత్తమమైన అర్బుద పర్వతంపై ఋషులు దీనిని అనేక విధాలుగా గానము చేశారు.

Verse 4

अजपालो नृपश्रेष्ठः सूर्यवंशसमुद्भवः । सप्तद्वीपवतीं पृथ्वीं स पाति नात्र संशयः

అజపాలుడు నృపశ్రేష్ఠుడు, సూర్యవంశసంభవుడు; అతడు సప్తద్వీపమయమైన భూమిని పాలించుచున్నాడు—ఇందులో సందేహం లేదు.

Verse 5

न हस्तिनो न पादाता न चाश्वास्तस्य भूपतेः । न रथाश्च महाराज न कोशाश्च तथाविधाः

ఆ భూపతికి ఏనుగులు లేవు, పాదాతి సైన్యం లేదు, గుర్రాలు కూడా లేవు; ఓ మహారాజా, రథాలు లేవు, అలవాటైన విధమైన కోశసంపద కూడా లేదు.

Verse 6

न गृह्णाति करं राजन्प्रजाभ्योथाधिकं नृप । राज्यं स ईदृशं चक्रे सर्वलोकहिते रतः

హే రాజా! ఆ నృపుడు ప్రజల నుండి అధికమైన పన్ను ఎప్పుడూ తీసుకోలేదు. సమస్త లోకహితంలో నిమగ్నుడై అటువంటి ధర్మమయ రాజ్యాన్ని స్థాపించాడు.

Verse 7

जातापराधो भूपृष्ठे जायते चेत्कथंचन । तं गत्वा निग्रहं तस्य चक्रुः शस्त्राणि तत्क्षणात्

భూమి మీద ఎప్పుడైనా ఏదైనా అపరాధి పుట్టినట్లయితే, రాజుని శస్త్రధారులైన సైన్యం అతని వద్దకు వెళ్లి తక్షణమే అతన్ని అదుపులోకి తీసుకొని శిక్షించేది.

Verse 8

एवमस्य नरेन्द्रस्य वर्त्तमानस्य भूतले । सुखेन रमते लोको राज्ये निहतकंटके

ఈ విధంగా ఆ నరేంద్రుడు భూమిపై పాలిస్తున్నప్పుడు, రాజ్యంలో కంటకాలు—అపరాధులు, ఉపద్రవాలు—నశించాయి; అందువల్ల ప్రజలు సుఖంగా జీవించారు.

Verse 9

कामं वर्षति पर्जन्यः सस्यानि रसवंति च । गावः प्रभूतदुग्धाश्च विद्यमाने नराधिपे

ఇలాంటి నరాధిపుడు ఉన్నప్పుడు మేఘాలు యథాకాలం సముచితంగా వర్షిస్తాయి, పంటలు రసవంతంగా పెరుగుతాయి, గోవులు సమృద్ధిగా పాలు ఇస్తాయి.

Verse 10

केनचित्त्वथ कालेन वसिष्ठो भगवान्मुनिः । तीर्थयात्राप्रसंगेन तस्य गेहमुपागतः

తరువాత కొంతకాలానికి, తీర్థయాత్ర సందర్భంలో భగవాన్ ముని వసిష్ఠుడు అతని గృహానికి వచ్చాడు.

Verse 11

तं दृष्ट्वा पूजयामास शास्त्रदृष्टेन वर्त्मना । प्रत्युत्थानाभिवादाभ्यामर्घ्यपाद्यादिभिस्तथा

ఆయనను చూచి శాస్త్రోక్త విధానమున అతిథి-సత్కారము చేసెను—లేచి ఎదుర్కొని నమస్కరించి, అర్ఘ్యము, పాద్యము మొదలైన స్వాగతక్రియలను సమర్పించెను।

Verse 12

एवं संपूजितस्तेन भक्त्या परमया नृप । सुखोपविष्टो विश्रांतो वसिष्ठो मुनिसत्तमः । राजर्षीणां कथाश्चक्रे देवर्षीणां तथैव च

ఇలా పరమభక్తితో పూజింపబడిన మునిశ్రేష్ఠుడు వశిష్ఠుడు సుఖముగా కూర్చొని విశ్రాంతి పొందిన తరువాత రాజర్షులు మరియు దేవర్షుల కథలను వివరించెను।

Verse 13

ततः कथावसाने तु कस्मिंश्चिन्नृपसत्तम । पप्रच्छ विनयोपेतस्तं मुनिं शंसितव्रतम्

అనంతరం కథ ముగిసినప్పుడు, వినయముతో కూడిన శ్రేష్ఠ రాజు వ్రతప్రసిద్ధుడైన ఆ మునిని ప్రశ్నించెను।

Verse 14

अजपाल उवाच । अतीतानागतं विप्र वर्त्तमानं तथैव च । त्वं वेत्सि सकलं ब्रह्मंस्तपश्चर्याप्रभावतः

అజపాలుడు అన్నాడు—హే విప్రా! నీవు గతం, భవిష్యత్తు, వర్తమానం అన్నిటినీ తెలుసుకొనుచున్నావు; హే బ్రహ్మన్! తపశ్శక్తి ప్రభావముతో నీవు సర్వమును ఎరుగుదువు।

Verse 15

कौतुकं हृदि मे जातं वर्त्तते मुनिपुंगव । प्रसादः क्रियतां मह्यं कथयस्व प्रसादतः

హే మునిపుంగవా! నా హృదయంలో గాఢమైన కుతూహలం కలిగింది; నాపై ప్రసన్నుడవై, నీ అనుగ్రహముతో దయచేసి చెప్పుము।

Verse 16

वसिष्ठ उवाच । ब्रूहि पार्थिवशार्दूल यत्ते मनसि वर्त्तते । कथयिष्यामि तत्सर्वं यद्यपि स्यात्सुदुर्ल्लभम्

వసిష్ఠుడు అన్నాడు—ఓ రాజసింహమా! నీ మనస్సులో ఉన్నదేమిటో చెప్పు. అది అత్యంత దుర్లభమైనదైనా నేను అంతటినీ నీకు వివరంగా చెప్పుదును.

Verse 17

राजोवाच । केन कर्मविपाकेन ममैतद्राज्यमुत्तमम् । निष्कण्टकं सदा क्षेमं सर्वकामसमन्वितम्

రాజు అన్నాడు—ఏ కర్మవిపాకం వల్ల నాకు ఈ ఉత్తమ రాజ్యం లభించింది? ఇది ఎల్లప్పుడూ కంటకరహితం, సదా క్షేమ-మంగళమయం, సమస్త కోరికల సిద్ధితో యుక్తమైంది.

Verse 18

न दीनो न च दुःखार्त्तो व्याधिग्रस्तो न कोऽपि च । विद्यते मम राज्ये च न दरिद्रो महामुने

నా రాజ్యంలో ఎవరూ దీనులు కారు, దుఃఖార్తులు కారు, వ్యాధిగ్రస్తులూ లేరు; ఓ మహామునీ, నా రాజ్యంలో దరిద్రుడు ఎవడూ లేడు.

Verse 19

नारीयं मम साध्वी च प्राणेभ्योऽपि गरीयसी । मच्चित्ता मद्गतप्राणा नित्यं मम हिते रता । अनया चिंतितं ब्रह्मन्सर्वं विस्तरतो वद

ఈ నా సాధ్వీ స్త్రీ—భార్య—ప్రాణాలకన్నా నాకు ప్రియమైనది. ఆమె చిత్తం నాలో నిలిచింది, ఆమె ప్రాణం నాకే అంకితం, నిత్యం నా హితంలోనే రత. ఓ బ్రాహ్మణా, ఆమె మనసులో సంకల్పించినదంతా విస్తారంగా చెప్పుము.

Verse 20

किं दानस्य प्रभावेन व्रतयागस्य वा मुने । तपसो वा मुनिश्रेष्ठ व्रतस्य नियमस्य च

ఓ మునీ! ఇది దాన ప్రభావమా, లేక వ్రత-యాగ ఫలమా? లేదా ఓ మునిశ్రేష్ఠా, తపస్సువల్లనా, వ్రత-నియమాల ఆచరణవల్లనా?

Verse 21

जन्मान्तरकृतं पुण्यं परं कौतूहलं हि मे । कथयस्व प्रसादेन विस्तरेण द्विजोत्तम

పూర్వజన్మలో నేను చేసిన పుణ్యం నాకు మహా కుతూహలంగా ఉంది. ఓ ద్విజోత్తమా, కృపచేసి దానిని విస్తారంగా పూర్తిగా చెప్పండి।

Verse 22

वसिष्ठ उवाच । शृणु सर्वं महीपाल विस्तरेण च कथ्यते । न च मन्युस्त्वया कार्यो न च व्रीडा महामते

వసిష్ఠుడు పలికెను—ఓ మహీపాలా, సమస్తమును వినుము; ఇది విస్తారంగా చెప్పబడును. ఓ మహామతీ, నీకు కోపమూ కాదు, సిగ్గూ కాదు।

Verse 23

अन्यदेहांतरे राजञ्छूद्रजातिसमुद्भवः । शूद्रजातिरियं साध्वी तव पत्नी ह्यभूत्पुरा

ఓ రాజా, మరొక దేహంలో నీవు శూద్రజాతిలో జన్మించితివి; ఈ సాధ్వి—నీ భార్య—కూడా పూర్వకాలంలో శూద్రజాతియే।

Verse 24

केनचित्त्वथ कालेन दुर्भिक्षे समुपस्थिते । अन्नक्षयान्महाराज सर्व लोकः क्षुधार्दितः

తరువాత ఒక సమయంలో దుర్భిక్షం ఏర్పడింది. ఓ మహారాజా, అన్నం క్షీణించడంతో సమస్త ప్రజలు ఆకలితో బాధపడ్డారు।

Verse 25

ततस्त्वं भार्यया सार्द्धमन्यदेशांतरे गतः । समारुह्य च कृच्छ्रेण कस्मिंश्चिद्गिरिनिर्झरे

అప్పుడు నీవు భార్యతో కలిసి ఇతర దేశానికి వెళ్లితివి; మరియు మహా కష్టంతో ఏదో ఒక గిరి-నిర్ఝరానికి ఎక్కి చేరితివి।

Verse 26

त्वया दृष्टं मनोहारि शुभं पंकजकाननम् । तत्र स्नात्वा पयः पीत्वा पितृदेवाः प्रतर्पिताः

నీవు అక్కడ మనోహరమైన, శుభమైన పద్మవనాన్ని దర్శించావు. అక్కడ స్నానం చేసి ఆ జలాన్ని పానంచేసి పితృదేవతలను తర్పణంతో సంతృప్తిపరిచావు.

Verse 27

मनसा चिंतितं ह्येतत्पद्मान्यादाय करोम्यहम् । विक्रयं येन चाहारो भवेन्मम च सर्वथा

అతడు మనసులో ఇలా అనుకున్నాడు—“ఈ పద్మాలను ఏరుకొని విక్రయిస్తాను; దానివల్ల నాకు అన్ని విధాలా ఆహారం లభిస్తుంది.”

Verse 28

ततः पद्मानि भूरीणि गृहीत्वा भार्यया सह । गतो यत्र जनो भूरि गतः पार्थिवसत्तम

అనంతరం అతడు అనేక పద్మాలను తీసుకొని భార్యతో కలిసి, అనేక మంది జనులు కూడిన చోటుకు వెళ్లాడు, ఓ రాజశ్రేష్ఠా.

Verse 29

न केऽपि प्रति गृह्णंति लोका दुर्भिक्षपीडिताः । भ्रमितस्त्वं च सर्वत्र श्रांतो वैराग्यमागतः

కానీ క్షామంతో బాధపడుతున్న ప్రజలు వాటిని ఎవరూ స్వీకరించలేదు. నీవు అన్ని చోట్ల తిరిగి తిరిగి అలసిపోయి, వైరాగ్యాన్ని పొందావు.

Verse 30

ततो दिनावसाने तु गुहामेकां समाश्रितः । भूमौ पद्मानि निक्षिप्य क्षुधाविष्टः प्रसुप्तवान्

ఆపై దినాంతంలో అతడు ఒక గుహను ఆశ్రయించాడు. పద్మాలను నేలపై ఉంచి, ఆకలితో వ్యాకులుడై నిద్రపోయాడు.

Verse 31

एतस्मिन्नेव काले तु कर्णयोस्ते समागतः । पठतां द्विजमुख्यानां ध्वनिर्वेदपुराणयोः

అదే సమయంలో నీ చెవులకు వేదపురాణాలను పఠిస్తున్న శ్రేష్ఠ ద్విజుల పవిత్ర ధ్వని చేరింది।

Verse 32

तं श्रुत्वा सहसोत्थाय ज्ञात्वा जागरणं ततः । पद्मान्यादाय तत्रैव सभार्यः शिवमंदिरे

అది విని అతడు వెంటనే లేచాడు; అది రాత్రి జాగరణమని గ్రహించి, పద్మాలను తీసుకొని భార్యతో కలిసి అక్కడే శివమందిరానికి వెళ్లాడు।

Verse 33

तत्र नागवती वेश्या शिवरात्रिपरायणा । केदारे परया भक्त्या करोति निशि जागरम्

అక్కడ నాగవతి అనే వేశ్య శివరాత్రికి పరాయణమై, కేదారంలో పరమభక్తితో రాత్రి జాగరణం చేసేది।

Verse 34

तस्याः पार्श्वे स्थिता दासी त्वया पृष्टा नरेश्वर । देवस्य पुरतो बाले किमर्थं रात्रिजागरम्

ఓ నరేశ్వరా, ఆమె పక్కన నిలిచిన దాసిని నీవు అడిగావు—“బాలే, దేవుని సమక్షంలో ఈ రాత్రి జాగరణం ఏ కారణంతో?”

Verse 35

तयोक्तं शिवरात्र्यां वै वेश्येयं वरवर्णिनी । कुरुते नागवती नाम रात्रौ भक्त्या च जागरम्

ఆమె చెప్పింది—“నిజంగా శివరాత్రి నాడు ఈ సుందరవర్ణ వేశ్య, నాగవతి అనే పేరుతో, రాత్రి భక్తితో జాగరణం చేస్తుంది.”

Verse 36

यः श्रद्धाभक्तिसंयुक्तः कुरुते रात्रिजागरम् । पूजयित्वा महादेवं स याति परमं पदम्

శ్రద్ధా-భక్తులతో రాత్రి జాగరణ చేసి మహాదేవుని పూజించువాడు పరమపదాన్ని పొందును।

Verse 37

कृत्वोपवासं पद्मैर्य्यः पूजयेत्त्र्यंबकं नरः । स याति रुद्रसालोक्यं सेव्यमानो ऽप्सरोगणैः

ఉపవాసం చేసి పద్మపుష్పాలతో త్ర్యంబకుడు (శివుడు)ను పూజించువాడు రుద్రసాలోక్యాన్ని పొందును; అప్సరాగణాలు అతనికి సేవచేయుదురు।

Verse 38

सकामो लभते कामान्देवैरपि सुदुर्ल्लभान् । स त्वं पद्मानि मे देहि कांचनं च पलत्रयम् । एतेषां मूल्यमादाय प्राणाधारं समाचर

సకామంగా పూజించినవాడుకూడా దేవులకు సైతం దుర్లభమైన కోరికలను పొందును. కనుక నాకు ఆ పద్మాలను ఇవ్వు, మూడు పలాల బరువైన బంగారమును కూడా ఇవ్వు; వాటి ధర తీసుకొని జీవనాధారాన్ని నిర్వహించు।

Verse 39

ततस्त्वं भार्यया चोक्तो गृह्यमाणे च कांचने । न ग्राह्यं मूल्यमेतेषां त्वया नाथ कथंचन

అప్పుడు నీవు బంగారాన్ని తీసుకోబోతుండగా నీ భార్య చెప్పింది—“నాథా, వీటి ధరను నీవు ఏ విధంగానూ స్వీకరించకూడదు.”

Verse 40

उपवासो बलाज्जातो ह्यन्नाभावाद्वयोरपि । पद्मैरेभिर्हरः पूज्यो द्वाभ्यामेवाद्य निश्चयम्

మన ఇద్దరికీ అన్నాభావం వల్ల బలవశాత్తు ఈ ఉపవాసం ఏర్పడింది. కాబట్టి నేడు నిశ్చయంగా ఈ పద్మాలతో మన ఇద్దరం హరుడు (శివుడు)ను పూజిద్దాం।

Verse 41

इदं त्वयाऽद्य कर्त्तव्यं त्याज्यमस्यास्तु कांचनम् । भार्याया वचनं श्रुत्वा तैः पद्मैः पूजितः शिवः

“ఇది నీవు నేడు చేయవలసినది; ఈ స్వర్ణాన్ని త్యజించాలి.” భార్య మాట విని, ఆ పద్మాలతో శివుని పూజించాడు.

Verse 42

श्रद्धया च सभार्येण जागरं च शिवाग्रतः । कृतं त्वया महाराज भार्यया शिवमंदिरे

శ్రద్ధతో భార్యతో కలిసి నీవు శివుని సమక్షంలో జాగరణం చేసావు; ఓ మహారాజా, శివమందిరంలో భార్యతో కలిసి ఇది నీవు నిర్వహించావు.

Verse 43

पुराणश्रवणं जातं तत्र पार्थिवसत्तम । शिवरात्र्यां महाराज पद्मैस्तु पूजितः शिवः

అక్కడ, ఓ రాజశ్రేష్ఠా, పురాణశ్రవణం జరిగింది; మరియు శివరాత్రి నాడు, ఓ మహారాజా, పద్మాలతో శివుని పూజించారు.

Verse 44

केदारस्याग्रतो भक्त्या रात्रौ जागरणं तथा । कृतं त्वया महाराज एकाग्रेण च चेतसा

కేదారుని సమక్షంలో కూడా నీవు భక్తితో రాత్రి జాగరణం చేశావు; ఓ మహారాజా, ఏకాగ్రచిత్తంతో నీవు అది నిర్వహించావు.

Verse 46

ततः कालांतरेणैव कालधर्मं गतो भवान् । भार्येयं च त्वया सार्धं संप्रविष्टा हुताशनम्

ఆపై కొంతకాలానికి నీవు కాలధర్మాన్ని పొందావు (దేహత్యాగం చేశావు); ఈ భార్య కూడా నీతో కలిసి హుతాశనమైన అగ్నిలో ప్రవేశించింది.

Verse 47

ततो जाता महाराज दशार्णाधिपतेः सुता । वैदेहे नगरे राजा जातस्त्वं पार्थिवोत्तम

అనంతరం, ఓ మహారాజా, దశార్ణాధిపతికి ఒక కుమార్తె జన్మించింది; మరియు ఓ రాజోత్తమా, విదేహ నగరంలో నీవు రాజుగా జన్మించావు।

Verse 48

अजपाल इति ख्यातो नाम्ना च धरणीतले । सर्वेषां प्राणिनां त्वं च वल्लभो नृपसत्तम

భూమిపై నీవు ‘అజపాల’ అనే నామంతో ప్రసిద్ధుడవు; మరియు ఓ నృపసత్తమా, నీవు సమస్త ప్రాణులకు ప్రియుడవు।

Verse 49

एतस्मात्कारणाज्जाता भार्येयं प्राणसंमता । भूयोऽपि तव संजाता यन्मां त्वं परिपृच्छसि

ఈ కారణం వల్లనే ఈ భార్య—ప్రాణసమాన ప్రియమైనది—జన్మించింది; నీవు నన్ను అడుగుతున్నట్లుగా, ఆమె మళ్లీ నీతో సంబంధం పొందింది।

Verse 50

तस्य देवस्य माहात्म्यात्केदारस्य महीपतेः । राज्यं ते सुखदं नृणां तथा निहतकण्टकम्

ఓ మహీపతే, ఆ దేవుడు కేదారుని మహాత్మ్యము వల్ల నీ రాజ్యం ప్రజలకు సుఖదాయకమైంది; అలాగే కంటకాలు—కష్టాలు, శత్రువులు—నశించాయి।

Verse 51

प्राप्तं त्वया महाराज केदारस्य प्रसादतः । येन त्वं सैन्यहीनोऽपि पृथिवीं परिरक्षसि

ఓ మహారాజా, కేదారుని ప్రసాదం వల్లనే ఇది నీవు పొందినది; దాని చేత నీవు సైన్యం లేకున్నా భూమిని పరిరక్షిస్తున్నావు।

Verse 52

पुलस्त्य उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा स राजा विस्मयान्वितः । गमनाय मतिं चक्रे केदारं प्रति भूमिपः

పులస్త్యుడు పలికెను—ఆ మాటలు విని రాజు ఆశ్చర్యంతో నిండిపోయెను. అప్పుడు ఆ భూపతి కేదారానికి వెళ్లుటకు సంకల్పించెను.

Verse 53

स गत्वा पर्वते रम्ये पूजयित्वा च तं विभुम् । शिवरात्रिपरः सम्यग्वर्षेवर्षे बभूव ह

అతడు రమ్యమైన పర్వతానికి వెళ్లి ఆ విభు ప్రభువును పూజించెను. తరువాత శివరాత్రి వ్రతంలో నిష్ఠతో ఉండి, ప్రతి సంవత్సరము విధిగా ఆచరించెను.

Verse 54

पुत्रं राज्ये च संस्थाप्य ततोऽर्बुदमथागमत् । प्राप्तो मुक्तिं ततो भूयः सभार्यस्तत्प्रभावतः

అతడు తన కుమారుని రాజ్యంలో స్థాపించి, తరువాత అర్బుదానికి వచ్చెను. ఆపై ఆ (కేదార) ప్రభావముచేత భార్యతో కూడి మోక్షాన్ని పొందెను.

Verse 55

एतत्ते सर्वमाख्यातं केदारस्य महीपते । माहात्म्यं शुभदं नृणां सर्व पापप्रणाशनम्

హే మహీపతే! కేదార మహాత్మ్యమంతటిని నీకు వివరించితిని—ఇది మనుష్యులకు శుభప్రదమై, సమస్త పాపాలను నశింపజేయునది.

Verse 56

माघफाल्गुनयोर्मध्ये कृष्णपक्षे चतुर्दशी । शिवरात्रिरिति ख्याता भूतलेऽस्मिन्महामते

హే మహామతే! మాఘ-ఫాల్గుణముల మధ్య, కృష్ణపక్ష చతుర్దశి తిథి ఈ భూతలమందు ‘శివరాత్రి’ అని ప్రసిద్ధి చెందింది.

Verse 57

तस्यां तु सर्वथा राजन्यात्रां तस्य समाचरेत् । केदारस्य महाराज प्रकुर्यात्पूजनं नृप

హే రాజా, ఆ శివరాత్రి నాడు నిశ్చయంగా యాత్ర చేయవలెను; మరియు హే మహారాజా, హే నృపా, కేదారేశ్వరుని పూజను తప్పక నిర్వహించవలెను।

Verse 58

माघकृष्णचतुर्दश्यां यः कुर्यात्तत्र जागरम् । कृतोपवासो नृपते शिवलोकं स गच्छति

హే నృపతీ, మాఘమాస కృష్ణపక్ష చతుర్దశినాడు అక్కడ ఉపవాసంతో జాగరణం చేసే వాడు శివలోకాన్ని పొందుతాడు।

Verse 59

स्नात्वा गंगासरस्वत्योः संगमे सर्वकामदे । ये प्रपश्यन्ति केदारं ते यास्यंति परां गतिम्

గంగా–సరస్వతీ సంగమంలో, సర్వకామదమైన ఆ స్థలంలో స్నానం చేసి, కేదారేశ్వరుని దర్శించే వారు పరమగతిని పొందుతారు।

Verse 60

कुण्डे केदारसंज्ञे यः प्रपिबेद्विमलं जलम् । सप्तपूर्वान्सप्त परान्पूर्वजांस्तारयेत्तु सः

కేదారసంజ్ఞకుండంలో ఉన్న నిర్మల జలాన్ని ఎవడు పానము చేస్తాడో, వాడు తన పితృదేవతలను—ఏడు పూర్వం, ఏడు పరంగా—తరింపజేస్తాడు।

Verse 61

यश्चैतच्छृणुयान्नित्यं भक्त्या परमया नृप । सोऽपि पापैर्विमुच्येत केदारस्य प्रभावतः

హే నృపా, దీనిని నిత్యం పరమభక్తితో శ్రవణం చేసే వాడు కూడా కేదార ప్రభావంతో పాపముల నుండి విముక్తుడగును।