Adhyaya 39

Verse 1

ययातिरुवाच । यत्त्वया कीर्तितं ब्रह्मन्पूर्वं देवैः प्रसादितः । लिंगं संस्थापयामास स्थिररूपो महेश्वरः

యయాతి అన్నాడు—ఓ బ్రాహ్మణా! మీరు ముందుగా వర్ణించినట్లుగా, దేవతలచే ప్రసన్నుడైన స్థిరరూప మహేశ్వరుడు లింగాన్ని స్థాపించాడు…

Verse 2

कस्मात्तत्पातितं लिंगं वालखिल्यैर्महात्मभिः । कस्मात्तत्राचलो जातो देवदेवो महेश्वरः

మహాత్ములైన వాలఖిల్యులు ఆ లింగాన్ని ఎందుకు పడగొట్టించారు? దేవదేవుడైన మహేశ్వరుడు అక్కడ ఎందుకు అచలుడై నిలిచాడు?

Verse 3

एतन्मे कौतुकं सर्वं यथावद्वक्तुमर्हसि । तस्मिन्दृष्टे च किं पुण्यं नराणां तत्र जायते

ఇది అంతా నా కుతూహలం; మీరు యథావిధిగా చెప్పవలసినది. అలాగే ఆ పవిత్ర దర్శనం కలిగితే మనుష్యులకు అక్కడ ఏ పుణ్యం జనిస్తుంది?

Verse 4

पुलस्त्य उवाच । महेश्वरस्य माहात्म्यं शृणु पार्थिवसत्तम । अत्र ते कीर्तयिष्यामि पूर्ववृत्तं कथांतरम्

పులస్త్యుడు అన్నాడు—ఓ రాజశ్రేష్ఠా, మహేశ్వరుని మహాత్మ్యాన్ని విను. ఇక్కడ నేను నీకు పూర్వవృత్తమైన, ప్రాచీన కథలోని మరో ప్రసంగాన్ని వివరిస్తాను.

Verse 5

यदा पञ्चत्वमापन्ना सती सत्यपराक्रमा । अपमानेन दक्षस्य यज्ञे न च निमंत्रिता

సత్యపరాక్రమమైన సతీ పంచత్వాన్ని పొందినప్పుడు—అది దక్షుని అవమానంవల్ల, అలాగే అతని యజ్ఞానికి ఆమెను ఆహ్వానించకపోవడంవల్ల జరిగింది.

Verse 6

तदा कामो द्रुतं गृह्य पुष्पचापं तमभ्यगात् । कन्दर्प्पं सहसा दृष्ट्वा सन्धितेषुं सुदुर्जयम्

అప్పుడు కామదేవుడు త్వరగా పుష్పధనుస్సును ధరించి ఆయన సమీపానికి వచ్చాడు. అకస్మాత్తుగా బాణం సంధించిన, దుర్జయుడైన కందర్పుని చూసి (శివుడు చలించెను).

Verse 7

आपतन्तं भयात्तस्य प्रणष्टस्त्रिपुरांतकः । स तदा भ्रममाणश्च इतश्चेतश्च पार्थिव

అతడు భయంకరంగా దూసుకొస్తుండగా భయంతో త్రిపురాంతకుడు శంకరుడు అంతర్ధానమయ్యాడు. ఆపై, ఓ రాజా, అతడు ఇటూ అటూ తిరుగుతూ సంచరించాడు.

Verse 8

वालखिल्याश्रमं प्राप्तः पुण्यं सद्वृक्षशोभितम् । स तत्र भगवांस्तेषां दारैर्दृष्टः सुरूपवान्

అతడు వాలఖిల్యుల పుణ్యాశ్రమానికి చేరాడు; అది సద్గుణవృక్షాలతో శోభిల్లింది. అక్కడ వారి భార్యలు ఆ భగవంతుని అత్యంత సుందరరూపుడిగా చూశారు.

Verse 9

दिग्वासाः सुप्रियालापस्ततस्ताः काममोहिताः । त्यक्त्वा पुत्रगृहाद्यं च सर्वास्तत्पृष्ठसंस्थिताः । बभूवुश्चानिशं राजन्मां भजस्वेति चाब्रुवन्

అతడు దిక్కులనే వస్త్రంగా ధరించి మధురమైన ప్రియవాక్యాలు పలికెను; అప్పుడు ఆ స్త్రీలు కామమోహితులయ్యారు. కుమారులు, ఇల్లు మొదలైనవన్నీ విడిచి అందరూ అతని వెనుక నిలిచారు. ఓ రాజా, వారు నిరంతరం ‘నన్ను భజించు, నాతో రమించు’ అని పలికారు.

Verse 10

चक्रुरालिंगनं काश्चिच्चुम्बनं च तथापराः । अन्यास्तस्य हि लिंगं तत्स्पृशंति च मुहुर्मुहुः

కొంతమంది ఆలింగనం చేశారు, మరికొందరు చుంబనం చేశారు; ఇంకొందరు అతని లింగాన్ని మళ్లీ మళ్లీ స్పర్శించారు.

Verse 11

स चापि भगवाञ्छम्भुर्निष्कामः परमेश्वरः । जगद्व्याप्तिं समाश्रित्य सर्वप्राणिषु वर्तते

కానీ ఆ భగవాన్ శంభువు పరమేశ్వరుడు నిష్కాముడే. జగత్తంతా వ్యాపించిన సత్త్వంగా నిలిచి సమస్త ప్రాణులలో నివసిస్తాడు.

Verse 12

स चापि भगवाच्छंभुस्तासां सरति प्राङ्मुखः । भ्रांतस्तत्राश्रमे तेषां दारान्कामेन पीडयन्

అదే భగవాన్ శంభువు వారి ముందర తూర్పుముఖుడై సంచరించాడు. ఆ ఆశ్రమంలో తిరుగుతూ కామవశంగా వారి భార్యల మనస్సులను కలవరపెట్టాడు.

Verse 13

अथ ते मुनयो दृष्ट्वा विकृतिं दारसंभवाम् । अजानन्तो महादेवं रुष्टास्तस्य महात्मनः

అప్పుడు ఆ మునులు భార్యల కారణంగా కలిగిన ఆ విచిత్ర వికృతిని చూసి, ఆయన మహాదేవుడని గుర్తించక, ఆ మహాత్మునిపై కోపించారు.

Verse 14

ददुः शापं सुसंतप्ताः कलत्रार्थे परंतप । पततां पततां लिङ्गमेतत्ते पापकृत्तम

హే పరంతపా! భార్యల విషయమై తీవ్రంగా దుఃఖించి వారు శాపమిచ్చారు—“నీ లింగం పడిపోవాలి, పడిపోవాలి! ఓ పాపకర్మలలో అధమా!”

Verse 15

विडम्बयसि नो दारानजस्रं चास्य दर्शनात् । ततश्चैवापतल्लिंगं तत्क्षणात्तत्पुरद्विषः

వారు అన్నారు—“నీ దర్శనమాత్రంతోనే మా భార్యలను నిత్యం అవమానిస్తున్నావు!”—అని; ఆ క్షణమే త్రిపురద్వేషి లింగం పడిపోయింది.

Verse 16

ब्रह्मवाक्येन राजर्षे चकम्पे वसुधा ततः । शीर्णानि गिरिशृंगाणि चुक्षुभुर्मकरालयाः

హే రాజర్షీ! ఆ బ్రహ్మవాక్య ప్రభావంతో అప్పుడు భూమి కంపించింది; పర్వత శిఖరాలు చీలిపోయాయి, మకరాల నివాసమైన సముద్రాలు ఉప్పొంగి కల్లోలమయ్యాయి.

Verse 17

ततो देवगणाः सर्वे भयत्रस्ता नराधिप । अकाले प्रलयं मत्वा त्रैलोक्ये पर्यवस्थितम्

అప్పుడు సమస్త దేవగణములు భయంతో త్రస్తులై, ఓ నరాధిపా! త్రిలోకమున అకాల ప్రళయం వచ్చినదని భావించి భీతితో నిలిచిరి।

Verse 18

तत पितामहं जग्मु स्तस्मै सर्वं न्यवेदयन् । प्रलयस्येव चिह्नानि दृश्यन्ते परमेश्वर

తరువాత వారు పితామహుడు బ్రహ్మదేవుని వద్దకు వెళ్లి సమస్తం నివేదించారు—“ఓ పరమేశ్వరా! ప్రళయ లక్షణాలవలె సూచనలు దర్శనమిస్తున్నాయి.”

Verse 19

किं निमित्तं सुरश्रेष्ठ न जानीमो वयं प्रभो । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा चिरं ध्यात्वा पितामहः

“ఓ సురశ్రేష్ఠా, దీనికి కారణం ఏమిటి? ఓ ప్రభూ, మేము తెలియదు.” వారి మాటలు విని పితామహుడు (బ్రహ్మ) దీర్ఘకాలం ధ్యానించాడు।

Verse 20

अब्रवीत्पातितं लिंगं वालखिल्यैः पिनाकिनः । तेनैते दारुणोत्पाताः संजाता भयसूचकाः

అతడు చెప్పెను—“పినాకధారి (శివుడు) యొక్క లింగాన్ని వాలఖిల్య ఋషులు పడగొట్టిరి; అందువల్ల భయసూచకమైన ఈ దారుణోత్పాతాలు సంభవించాయి.”

Verse 21

तस्मान्मया समायुक्ताः सर्वे तत्र दिवौकसः । व्रजंतु येन तल्लिंगं स्थाने संस्थापयेच्छिवः

“కాబట్టి నా చేత సమవేతులైన మీరందరు స్వర్గవాసులు అక్కడికి వెళ్లుడి; శివుడు ఆ లింగాన్ని తన స్థానంలో మళ్లీ ప్రతిష్ఠించునట్లు.”

Verse 22

यावन्नो जायते लोके प्रलयोऽ कालसंभवः । एवं संमंत्र्य ते सर्वे ततोऽर्बुदमुपाययुः

“లోకంలో అకాలసంభవ ప్రళయం కలుగకుండునట్లు.” అని పరస్పరం మంత్రించి, వారు అందరూ బయలుదేరి అర్బుదానికి చేరుకున్నారు।

Verse 23

वालखिल्याश्रमे यत्र तल्लिंगं निपपात ह । तुष्टुवुर्विविधैः सूक्तैर्वेदोक्तैर्विनयान्विताः

వాలఖిల్యుల ఆశ్రమమున్న చోట ఆ లింగం పడిపోయింది. అప్పుడు వినయసంపన్నులై వారు వేదోక్తమైన నానావిధ సూక్తులతో (ప్రభువును) స్తుతించారు।

Verse 24

देवा ऊचुः । नमस्ते देवदेवेश भक्तानां चाभयंकर । नमस्ते सर्ववासाय सर्वयज्ञमयाय च

దేవులు పలికిరి— ఓ దేవదేవేశా! నీకు నమస్కారం; నీవు భక్తులకు అభయప్రదాతవు. నీకు నమస్కారం; నీవు సర్వాంతర్యామివి, సర్వయజ్ఞమయుడవు।

Verse 25

सर्वेश्वराय देवाय परमज्योतिषे नमः । नमः स्फुटतर ज्ञानगम्याय वेधसे

సర్వేశ్వరుడైన దేవునికి, పరమజ్యోతికి నమస్కారం. అత్యంత స్పష్టమైన జ్ఞానముచే గమ్యుడైన వేదసు (సృష్టికర్త)కు నమస్కారం।

Verse 26

त्र्यंबकाय च भीमाय पिनाकवरपाणये । त्वयि सर्वमिदं प्रोतं सूत्रे मणिगणा इव

త్ర్యంబకా, భీమా, పినాకాన్ని ధరించిన శ్రేష్ఠహస్తుడా—నీకు నమస్కారం. దారంలో మణిగణాలు గుచ్చినట్లుగా, ఇదంతా నీలోనే ప్రోతమై ఉంది।

Verse 27

संसारे विबुधश्रेष्ठ जगत्स्थावरजंगमम् । न तदस्ति त्रिलोकेऽस्मिन्सुसूक्ष्ममपि शंकर । यत्त्वया न प्रभो व्याप्तं सृष्टिसंहारकारणात्

హే దేవశ్రేష్ఠ శంకరా! ఈ సంసారంలో స్థావర‑జంగమమయమైన సమస్త జగత్తులో, త్రిలోకాలలో అతి సూక్ష్మమైనదైనా—హే ప్రభూ—నీ వ్యాప్తి లేనిది ఏదీ లేదు; సృష్టి‑సంహారాలకు కారణం నీవే.

Verse 28

पृथिव्यादीनि भूतानि त्वया सृष्टानि कामतः । यास्यंति तानि भूयोऽपि तव काये जगत्पते

పృథివి మొదలైన భూతాలు నీ ఇష్టానుసారంగా సృష్టించబడ్డాయి; హే జగత్పతే, అవి మళ్లీ నీ దేహంలోనే లీనమవుతాయి.

Verse 29

प्रसीद भगवंस्तस्माल्लिंगमेतत्सुरेश्वर । स्थाने स्थापय भद्रं ते यावन्न स्यात्प्रजाक्षयः

కాబట్టి ప్రసన్నుడవు, హే భగవాన్, హే సురేశ్వరా! ఈ లింగాన్ని దాని యథాస్థానంలో స్థాపించుము—నీకు మంగళం కలుగుగాక—ప్రజాక్షయం కలగకుండా ఉండునట్లు.

Verse 30

श्रीभगवानुवाच । निर्विकारस्य मल्लिंगं वालखिल्यैः प्रपातितम् । कथं भूयः प्रगृह्णामि यावच्छुद्धिर्न जायते

శ్రీభగవానుడు పలికెను—నా నిర్వికారమైన ఈ లింగాన్ని వాలఖిల్యులు పడగొట్టారు. శుద్ధి కలుగువరకు నేను దీన్ని మళ్లీ ఎలా గ్రహించగలను?

Verse 31

शक्तोऽहं वालखिल्यानां निग्रहं कर्त्तुमञ्जसा । किन्तु मे ब्राह्मणा मान्याः पूज्याश्च सुरसत्तमाः

నేను వాలఖిల్యులను సులభంగా నియంత్రించగలను; కానీ హే దేవశ్రేష్ఠా, బ్రాహ్మణులు నాకు గౌరవనీయులు, పూజనీయులు కూడా.

Verse 32

अचलं लिंगमेतद्धि नोद्धर्त्तुं शक्यते विभो । एक एवात्र निर्दिष्ट उपायो नापरः स्मृतः

ఈ లింగము అచలమైనది; ఓ ప్రభో, దీనిని ఎత్తడం సాధ్యం కాదు. ఇక్కడ ఒక్కటే ఉపాయం సూచించబడింది; మరొక మార్గం స్మరణలో లేదు.

Verse 33

यदि मे त्वं पुरा लिंगं पूजयेथाः पितामह । ततो देवगणाः सर्वे ततो विप्रास्ततोऽपरे

నీవు, ఓ పితామహా (బ్రహ్మా), ముందుగా నా లింగాన్ని పూజిస్తే, ఆపై సమస్త దేవగణాలు, తరువాత బ్రాహ్మణులు, తరువాత ఇతరులూ అనుసరిస్తారు.

Verse 34

ततो नौ शांतिमागच्छेज्जगत्स्थावरजंगमम्

అప్పుడు మనకు మరియు సమస్త జగత్తుకు—స్థావర జంగమ సమస్త జీవులకు—శాంతి కలుగుతుంది.

Verse 35

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्तः स भगवाञ्छंकरेण नृपोत्तम । ततस्तं पूजयामास ब्रह्मा पूर्वं सुभक्तितः

పులస్త్యుడు అన్నాడు: ఓ రాజోత్తమా! శంకరుడు ఇలా చెప్పిన తరువాత, బ్రహ్ముడు ఉత్తమ భక్తితో ముందుగా ఆ భగవంతుని పూజించాడు.

Verse 36

ब्रह्मणोऽनन्तरं विष्णुस्ततः शक्र स्ततोऽपरे । वालखिल्यादयो विप्रा मन्त्रैश्च शतरुद्रियैः

బ్రహ్ముని తరువాత విష్ణువు, ఆపై శక్రుడు (ఇంద్రుడు), తరువాత ఇతరులు పూజించారు. వాలఖిల్యాది ఋషి-బ్రాహ్మణులు మంత్రాలతో, శతరుద్రియ సహితంగా, పూజ చేశారు.

Verse 37

ततस्ते दारुणोत्पाता उपशांताश्च तत्क्षणात् । अभवत्सुमुखो लोको वृत्तो गन्धवहो मृदुः

అప్పుడు ఆ భయంకర అపశకునాలు ఆ క్షణమే శాంతించాయి. లోకం ప్రసన్నముఖంగా, ప్రశాంతంగా మారి, మృదువైన సుగంధవాహి గాలి వీచసాగింది।

Verse 38

अथोवाच महादेवः सर्वांस्तांस्त्रिदशालयान् । वृणुध्वं सुवरं सर्वे मत्तो यन्मनसीप्सितम्

అనంతరం మహాదేవుడు ఆ త్రిదశలోక నివాసులందరితో ఇలా అన్నాడు— ‘మీ అందరూ నన్నుంచి శ్రేష్ఠ వరాన్ని కోరుకోండి; మీ మనసుకు ఇష్టమైనదేదైనా।’

Verse 39

देवा ऊचुः । तव लिंगस्य संस्पर्शादपि पापकृतो नराः । स्वर्गं यास्यंति देवेश नाशं यास्यति किल्बिषम् । व्रतदानानि सर्वाणि तीर्थयात्रायुतानि च

దేవులు పలికారు— ‘హే దేవేశ్వరా! నీ లింగాన్ని కేవలం స్పర్శించిన మాత్రాన పాపకర్ములు కూడా స్వర్గానికి చేరుతారు; వారి కల్మషం నశిస్తుంది. అందువల్ల సమస్త వ్రతదానాలు, అనేక తీర్తయాత్రలు అన్నీ ఇందులోనే నిగూఢంగా ఉన్నాయి।’

Verse 40

तस्माद्वज्रेण देवेन्द्रस्तवैतल्लिंगमुत्तमम् । छादयिष्यति सर्वत्र यदि त्वं मन्यसे प्रभो

కాబట్టి, హే ప్రభూ, నీకు సమ్మతమైతే దేవేంద్రుడు (ఇంద్రుడు) వజ్రంతో నీ ఈ ఉత్తమ లింగాన్ని సర్వత్రా ఆవరించును।

Verse 41

श्रीभगवानुवाच । अभिप्रायो ममाप्येष वर्तते हृदि पद्मज । एवं करोतु देवेन्द्रः सर्वधर्मविवृद्धये

శ్రీభగవానుడు పలికెను— ‘హే పద్మజా (బ్రహ్మా)! ఇదే అభిప్రాయం నా హృదయంలో కూడా ఉంది. సమస్త ధర్మవృద్ధి కోసం దేవేంద్రుడు అలాగే చేయుగాక।’

Verse 42

पुलस्त्य उवाच । ततः संछादयामास वज्रेण त्रिदशाधिपः । तल्लिंगं सर्वमर्त्यानां यथाऽदृश्यं व्यजायत

పులస్త్యుడు పలికెను—అనంతరం త్రిదశాధిపతి శక్రుడు (ఇంద్రుడు) వజ్రంతో ఆ లింగాన్ని ఆవరించాడు; అప్పుడు అది సమస్త మానవులకు యథా అదృశ్యమైనట్లు అయింది।

Verse 43

अद्यापि वज्रसंस्पर्शात्तत्सान्निध्यं गतो नरः । आजन्ममरणात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः

ఇప్పటికీ వజ్రస్పర్శం ద్వారా ఆ దివ్య సాన్నిధ్యాన్ని పొందిన మనిషి, జన్మ నుండి మరణం వరకు కూడబెట్టిన పాపాల నుండి విముక్తుడవుతాడు—ఇందులో సందేహం లేదు।

Verse 44

माहात्म्यं कीर्तितं यस्मात्तल्लिंगे शंकरेण तु । वस्त्रेणाच्छादितं चैव शक्रेणैव धरातले

ఆ లింగ మహాత్మ్యాన్ని స్వయంగా శంకరుడు కీర్తించినందున, శక్రుడు (ఇంద్రుడు) భూమితలంపై దానిని వస్త్రంతో కప్పివేశాడు।

Verse 45

ततःप्रभृति लिंगस्य मर्त्त्ये पूजा व्यजायत । पुरासीच्छंकरः पूज्यो यथान्ये त्रिदशालयाः

అప్పటి నుండి మానవలోకంలో లింగపూజ ఆరంభమైంది. పూర్వం శంకరుని పూజ కూడా ఇతర దేవతలవలె వారి దివ్య ఆలయాలలోనే జరిగేది।

Verse 46

एवमेतत्पुरावृत्तमर्बुदे पर्वतोत्तमे । लिंगस्य पतनात्पूजां यन्मां त्वं परि पृच्छसि

అర్బుద అనే శ్రేష్ఠ పర్వతంపై ఈ పురాతన వృత్తాంతం ఇలానే జరిగింది. లింగం అవతరించుట (పతనము) వలన ఏర్పడిన పూజ గురించి నీవు నన్ను ప్రశ్నిస్తున్నావు।

Verse 47

फाल्गुनान्तचतुर्द्दश्यां नैवेद्यं नूतनैर्यवैः । यो ददात्यचलेशाय स भूयो नेह जायते

ఫాల్గునాంత చతుర్దశీనాడు నూతన యవాలతో చేసిన నైవేద్యాన్ని అచలేశ్వరునికి అర్పించువాడు ఇహలోకంలో మళ్లీ జన్మించడు।

Verse 48

ब्राह्मणान्भोजयेद्यस्तु भक्त्या तस्मिन्नवैर्यवैः । यवसंख्याप्रमाणानि युगानि दिवि मोदते

అక్కడ భక్తితో నూతన యవాలతో బ్రాహ్మణులకు భోజనం పెట్టువాడు, యవకణాల సంఖ్యకు సమానమైన యుగాలపాటు స్వర్గంలో ఆనందిస్తాడు।

Verse 49

तत्र दानं प्रशंसन्ति सक्तूनां मुनिसत्तमाः । नूतनानां महाराज यतः प्रोक्तं पुरारिणा

మహారాజా! అక్కడ మునిశ్రేష్ఠులు నూతన సక్తు (వేపిన యవపిండి) దానాన్ని ప్రశంసిస్తారు; ఎందుకంటే అది పురారియైన శివుడు పూర్వమే ఉపదేశించాడు।

Verse 50

किं दानैर्विविधैर्दत्तैः किं यज्ञैश्च सुविस्तरैः । किं तीर्थैर्विविधैहोमैस्तपोभिः किं च कष्टदैः

వివిధ దానాలు ఇచ్చి ఏమి ప్రయోజనం? విస్తారమైన యజ్ఞాలతో ఏమి అవసరం? అనేక తీర్థయాత్రలు, హోమాలు, కష్టసాధ్య తపస్సులతో ఏమి పని?

Verse 51

फाल्गुनान्तचतुर्द्दश्यां सुमहेश्वरसन्निधौ । धर्माण्येतानि सर्वाणि कलां नार्हंति षोडशीम्

ఫాల్గునాంత చతుర్దశీనాడు సుమహేశ్వరుని సన్నిధిలో, ఈ సమస్త ధర్మకర్మలు దాని పుణ్యపు పదహారవ భాగానికీ సమానమవు।

Verse 52

शृणु राजन्पुरा वृत्तं तत्राश्चर्यं यदुत्तमम् । कश्चित्पापसमाचारः कुष्ठी क्षामतनुर्नरः

హే రాజా, అక్కడ పూర్వకాలంలో జరిగిన వృత్తాంతాన్ని వినుము—అక్కడ ఒక ఉత్తమ ఆశ్చర్యం సంభవించింది. పాపాచారుడైన ఒక మనిషి కుష్ఠురోగంతో, క్షీణదేహుడై ఉండెను.

Verse 53

भिक्षार्थमागतस्तत्र लोकैरन्यैः समन्वितः । तेन भिक्षार्जितं तत्र सक्तूनां कुडवं नृप

హే నృపా, అతడు అక్కడ భిక్షార్థంగా వచ్చెను, ఇతర ప్రజలతో కూడి. ఆ భిక్షతో అక్కడ సక్తుల ఒక కుడవ పరిమాణం పొందెను.

Verse 54

ततो रोग परिक्लेशाद्भोजनं न चकार सः । दाघार्दितो जले तस्मिन्स्नातो भक्तिविवर्जितः । सक्तून्कृत्वोपधाने तान्स च सुप्तो निशागमे

తర్వాత రోగపీడ వల్ల అతడు భోజనం చేయలేదు. వేడితో బాధపడుతూ ఆ నీటిలో స్నానం చేసెను, కాని భక్తిభావం లేకుండా. ఆ సక్తులను తలదిండుపక్కన పెట్టి సాయంకాలానికి నిద్రపోయెను.

Verse 55

ततो निद्राभिभूतस्य सारमेयो जहार च । भक्षयामास युक्तोऽन्यैः सारमेयैर्बुभुक्षितः

అప్పుడు నిద్రలో మునిగిన అతని ఆహారాన్ని ఒక కుక్క ఎత్తుకుపోయెను. ఆకలితో అది ఇతర కుక్కలతో కలిసి దానిని తినివేసెను.

Verse 56

अथासौ विस्मयाद्राजन्पंचत्वं समुपस्थितः । ततो जातिस्मरो जातो विदर्भाधिपतेर्गृहे

అప్పుడు, హే రాజా, ఆశ్చర్యకారణంగా అతడు పంచత్వాన్ని పొందెను. అనంతరం అతడు విదర్భాధిపతి గృహంలో జన్మించి, పూర్వజన్మస్మృతితో యుక్తుడయ్యెను.

Verse 57

भीमोनाम नृपश्रेष्ठ दमयन्तीपिता हि यः । तं प्रभावं हि विज्ञाय सक्तूनां तत्र पर्वते

దమయంతి తండ్రి అయిన నృపశ్రేష్ఠుడు భీముడు అనే రాజు. ఆ పర్వతంలో సక్తువుల అసాధారణ ప్రభావాన్ని తెలిసికొని అతడు ఆచరణకు నిమగ్నుడయ్యెను.

Verse 58

फाल्गुनांतचतुर्दश्यां वर्षे वर्षे जगाम सः । कृत्वा चैवोपवासं तु रात्रौ जागरणं तथा

ఫాల్గుణ మాసాంత చతుర్దశి నాడు అతడు సంవత్సరంసంవత్సరం అక్కడికి వెళ్లెను. ఉపవాసం చేసి రాత్రి జాగరణమును కూడా ఆచరించెను.

Verse 59

अचलेश्वरसान्निध्ये ददौ सक्तूंस्ततो बहून् । सहिरण्यान्द्विजेन्द्राणां पशुपक्षिमृगेषु च

అచలేశ్వర సన్నిధిలో అతడు విరివిగా సక్తువులను దానమిచ్చెను. స్వర్ణంతో కూడి బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠులకు, అలాగే పశు-पక్షి-మృగాలకు కూడా ఆహారదానమిచ్చెను.

Verse 60

अथ ते मुनयः सर्वे गालवप्रमुखा नृप । पप्रच्छुः कौतुकाविष्टाः सक्तुदानकृते नृपम्

అప్పుడు గాలవప్రముఖులైన ఆ మునులందరూ కుతూహలంతో రాజును సక్తుదాన కారణం గురించి ప్రశ్నించిరి.

Verse 61

ऋषय ऊचुः । हस्त्वश्वरथदानानां शक्तिरस्ति तवाद्भुता । कस्मात्सक्तून्प्रमुक्त्वा त्वं नान्यद्दातुमिहेच्छसि

ఋషులు పలికిరి—హే రాజా! ఏనుగులు, గుర్రాలు, రథాలు దానం చేయగల అద్భుత శక్తి నీకు ఉంది. మరి వాటిని విడిచి ఇక్కడ సక్తువులే తప్ప మరేదీ దానమివ్వదలచుకోనిదెందుకు?

Verse 62

पुलस्त्य उवाच । अथाऽसौ कथयामास पूर्वमेतत्समुद्भवम् । सक्तुदानस्य माहात्म्यं मुनीनां भावितात्मनाम्

పులస్త్యుడు పలికెను—అనంతరం ఆయన భావితాత్ములైన నియమశీల మునులకు ఈ విషయపు పూర్వోద్భవాన్ని వివరించి, సక్తు-దాన మహిమను ప్రకటించాడు।

Verse 63

पूर्वं भक्त्या विहीनस्य शुना वै सक्तवो हृताः । तत्प्रभावादियं प्राप्तिर्मम जाता द्विजोत्तमाः

పూర్వం నేను భక్తి లేనివాడినై ఉండగా, ఒక కుక్క నా సక్తు (నైవేద్యాన్ని) దొంగిలించింది; ఆ కార్యప్రభావంతోనే, ఓ ద్విజోత్తములారా, నాకు ఈ సిద్ధి కలిగింది।

Verse 64

सांप्रतं भक्तिद त्तानां किं स्याज्जानामि नो फलम् । एतस्मात्कारणाद्दानं सक्तूनां प्रकरोम्यहम् । तीर्थेऽस्मिन्भक्तिसंयुक्तः सत्येनात्मानमालभे

ఇప్పుడు భక్తితో ఇచ్చే దానానికి ఫలం ఏమిటో నాకు తెలియదు; అందుకే నేను సక్తు-దానం చేయుదును। ఈ తీర్థంలో భక్తిసంయుక్తుడనై, సత్యముచే నన్ను నేనే సమర్పించుకొందును।

Verse 65

पुलस्त्य उवाच । ततस्ते मुनयो हृष्टाः साधुसाध्विति चाब्रुवन् । चक्रुश्चैवात्मशक्त्या ते सक्तूनां दानमुत्तमम्

పులస్త్యుడు పలికెను—అప్పుడు ఆ మునులు హర్షించి ‘సాధు! సాధు!’ అని పలికారు; తమ ఆత్మశక్తితో ఆ ఉత్తమ సక్తు-దానాన్ని నిర్వహించారు।

Verse 66

एष प्रभावो राजर्षे सक्तुदानस्य कीर्त्तितः । महेश्वरस्य माहात्म्यं सत्यं चापि प्रकीर्त्तितम्

ఓ రాజర్షీ, ఈ విధంగా సక్తు-దాన ప్రభావం కీర్తించబడింది; మహేశ్వరుని మహిమ మరియు దాని సత్యత కూడా ప్రకటించబడింది।

Verse 67

यश्चैतच्छृणुयाद्भक्त्या कथ्यमानं द्विजाननात् । अहोरात्र कृतात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः

బ్రాహ్మణుని ముఖమునుండి చెప్పబడుతున్న ఈ వృత్తాంతాన్ని భక్తితో ఎవడు శ్రవణం చేస్తాడో, వాడు అహోరాత్రంలో చేసిన పాపాలనుండి విముక్తుడగును—ఇందు సందేహము లేదు।