Adhyaya 8

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । धर्मारण्यकथां पुण्यां श्रुत्वा तृप्तिर्न मे विभो । यदायदा कथयसि तदा प्रोत्सहते मनः । अतः परं किमभवत्परं कौतूहलं हि मे

యుధిష్ఠిరుడు పలికెను—హే విభో! ధర్మారణ్యపు పుణ్యకథ విన్నా నాకు తృప్తి కలగదు. మీరు ఎప్పుడెప్పుడూ చెప్పినా నా మనస్సు మరింత ఉత్సుకతతో ఉప్పొంగుతుంది. కనుక ఆ తర్వాత ఏమైంది? నా కుతూహలం మహత్తరము.

Verse 2

व्यास उवाच । शृणु पार्थ महापुण्यां कथां स्कंदपुराणजाम् । स्थाणुनोक्तां च स्कंदाय धर्मारण्योद्भवां शुभाम्

వ్యాసుడు పలికెను—హే పార్థా! స్కందపురాణజనితమైన ఈ మహాపుణ్యకథను విను. ధర్మారణ్యంలో ఉద్భవించిన ఈ శుభకథను స్థాణు (శివుడు) స్కందునికి ఉపదేశించాడు.

Verse 3

सर्वतीर्थस्य फलदां सर्वोपद्रवनाशिनीम् । कैलासशिखरासीनं देवदेवं जगद्गुरुम् । पंचवक्त्रं दशभुजं त्रिनेत्रं शूलपाणिनम्

ఆ (కథ) సమస్త తీర్థఫలాన్ని ప్రసాదించేది, అన్ని ఉపద్రవాలను నశింపజేసేది. అందులో కైలాసశిఖరంపై ఆసీనుడైన దేవదేవుడు, జగద్గురు—పంచవక్త్రుడు, దశభుజుడు, త్రినేత్రుడు, శూలపాణి—వర్ణింపబడెను.

Verse 4

कपालखटवांगकरं नागयज्ञोपवीतिनम् । गणैः परिवृतं तत्र सुरासुरनमस्कृतम्

కపాలమును, ఖట్వాంగదండమును చేత ధరించి, నాగయజ్ఞోపవీతాన్ని ధరించినవాడు; అక్కడ గణములతో పరివృతుడై, దేవాసురులచే నమస్కరింపబడుచుండెను.

Verse 5

नानारूपगुणैर्गीतं नारदप्रमुखैर्युतम् । गंधर्वैश्चाप्सरोभिश्च सेवितं तमुमापतिम् । तत्रस्थं च महादेवं प्रणिपत्याब्रवीत्सुतः

ఉమాపతి నానారూపగుణములతో కూడిన స్తోత్రములచే గానింపబడుచుండెను; నారదాది మహర్షులు సమీపమందుండిరి; గంధర్వులు, అప్సరసలు సేవించుచుండిరి. అక్కడున్న మహాదేవునికి ప్రణామము చేసి కుమారుడు (స్కందుడు) పలికెను.

Verse 6

स्कंद उवाच । स्वामिन्निंद्रादयो देवा ब्रह्माद्याश्चैव सर्वशः । तव द्वारे समायातान्त्वद्दर्शनैकलालसाः । किमाज्ञापयसे देव करवाणि तवाग्रतः

స్కందుడు అన్నాడు—హే స్వామీ! ఇంద్రాది దేవులు, బ్రహ్మాది సమస్తులు కూడా కేవలం మీ దర్శనాభిలాషతో మీ ద్వారానికి వచ్చారు. హే దేవా! మీరు ఏ ఆజ్ఞ ఇస్తారు? మీ సమక్షంలో నేను ఏమి చేయాలి?

Verse 7

व्यास उवाच । स्कंदस्य वचनं श्रुत्वा आसनादुत्थितो हरः । वृषभं न समारूढो गंतुकामोऽभवत्तदा

వ్యాసుడు అన్నాడు—స్కందుని మాటలు విని హరుడు (శివుడు) ఆసనంనుండి లేచాడు. వృషభాన్ని ఎక్కకుండానే ఆయన అప్పుడే బయలుదేరాలని సంకల్పించాడు.

Verse 8

गतुकामं शिवं दृष्ट्वा स्कंदो वाक्यमथाब्रवीत्

బయలుదేరేందుకు సిద్ధమైన శివుణ్ణి చూసి స్కందుడు అప్పుడు ఈ మాటలు పలికాడు.

Verse 9

स्कंद उवाच । किं कार्यं देव देवानां यत्त्वमाहूयसे त्वरम् । वृषं त्यक्त्वा कृपासिंधो कृपास्ति यदि मे वद

స్కందుడు అన్నాడు—హే దేవా! దేవతల ఏ కార్యం వల్ల మిమ్మల్ని ఇంత త్వరగా పిలుస్తున్నారు? హే కృపాసింధూ! వృషభాన్ని కూడా విడిచి—నాపై కృప ఉంటే చెప్పండి.

Verse 10

देवदानव युद्धं वा किं कार्यं वा महत्तरम्

ఇది దేవ-దానవ యుద్ధమా, లేక మరేదైనా ఇంకా మహత్తరమైన కార్యమా?

Verse 11

शिव उवाच । शृणुष्वैकाग्रमनसा येनाहं व्यग्रचेतसः । अस्ति स्थानं महापुण्यं धर्म्मारण्यं च भूतले

శివుడు పలికెను—ఏకాగ్ర మనస్సుతో వినుము; నా చిత్తము వ్యాకులమై యున్నది. భూతలమందు మహాపుణ్యమైన పుణ్యక్షేత్రమొకటి ఉంది—ధర్మారణ్యమని ప్రసిద్ధమైనది।

Verse 12

तत्रापि गंतुकामोऽहं देवैः सह षडाननः

హే షడానన! నేనును ఆ స్థలమునకు వెళ్లదలచితిని—దేవతలతో కూడ।

Verse 13

स्कंद उवाच । तत्र गत्वा महादेव किं करिष्यसि सांप्रतम् । तन्मे ब्रूहि जगन्नाथ कृत्यं सर्वमशेषतः

స్కందుడు పలికెను—హే మహాదేవా! అక్కడికి వెళ్లి ఇప్పుడు మీరు ఏమి చేయుదురు? హే జగన్నాథా! మీ సమస్త ప్రయోజనమును, కర్తవ్యమును ఏదియు మిగల్చక నాకు చెప్పుము।

Verse 14

शिव उवाच । श्रूयतां वचनं पुत्र मनसोल्हादकारणम् । आदितः सर्व्ववृत्तानां सृष्टि स्थितिकरं महत्

శివుడు పలికెను—పుత్రా! మనసుకు ఆనందకారణమైన నా వచనమును వినుము. ఆదినుండి సమస్త వృత్తాంతములకు సృష్టి-స్థితి కారణమైన మహత్తర కథనమును చెప్పుదును।

Verse 15

परंतु प्रलये जाते सर्वतस्तमसा वृतम् । आसीदेकं तदा ब्रह्म निर्गुणं बीजमव्ययम्

కానీ ప్రళయము సంభవించి సమస్తము చీకటితో ఆవరించబడినప్పుడు, అప్పుడు ఒక్క బ్రహ్మమే ఉండెను—నిర్గుణము, అవ్యయమైన బీజస్వరూపము।

Verse 16

निर्मितं वै गुणैरादौ मह द्द्रव्यं प्रचक्ष्यते

ఆదిలో గుణాల నుండే నిర్మితమైన మహత్తత్త్వాన్ని ‘మహత్’ అని చెప్పబడుతుంది।

Verse 17

महाकल्पे च संप्राप्ते चराचरे क्षयं गते । जलरूपी जगन्नाथो रममाणस्तु लीलया

మహాకల్పం వచ్చినప్పుడు, చరాచరములు క్షయమైపోయిన వేళ, జలరూప జగన్నాథుడు లీలగా రమిస్తూ నిలిచెను।

Verse 18

चिरकाले गते सोपि पृथिव्यादिसुतत्त्वकैः । वृक्षमुत्पादयामासायुतशाखामनोरमम्

దీర్ఘకాలం గడిచిన తరువాత, భూమి మొదలైన సూక్ష్మతత్త్వాల ద్వారా ఆయన దశసహస్ర శాఖలతో మనోహర వృక్షాన్ని సృష్టించెను।

Verse 19

फलैर्विशालैराकीर्णं स्कंधकांडादिशोभितम् । फलौघाढ्यो जटायुक्तो न्यग्रो धो विटपो महान्

అది విశాల ఫలాలతో నిండినది, కాండం-శాఖలతో శోభించినది, ఫలగుచ్ఛాలతో సమృద్ధమైనది, వేలాడే జటలతో కూడిన మహా న్యగ్రోధ (వట) వృక్షము।

Verse 20

बालभावं ततः कृत्वा वासुदेवो जनार्द्दनः । शेतेऽसौ वटपत्रेषु विश्वं निर्मातुमुत्सुकः

అప్పుడు వాసుదేవ జనార్దనుడు బాలరూపం ధరించి వటపత్రాలపై శయనించెను, విశ్వసృష్టికి ఉత్సుకుడై।

Verse 21

सनाभिकमले विष्णो र्जातो ब्रह्मा हि लोककृत् । सर्वं जलमयं पश्यन्नानाकारमरूपकम्

విష్ణువు నాభికమలం నుండి లోకకర్త బ్రహ్మ జన్మించాడు. చుట్టూ చూచి అతడు సమస్తమును జలమయముగా, నిరాకారముగా, అయినా నానారూపములుగా వ్యక్తమగుటకు సమర్థముగా చూచెను.

Verse 22

तं दृष्ट्वा सहसोद्वेगाद्ब्रह्मा लोकपितामहः । इदमाह तदा पुत्र किं करो मीति निश्चितम्

అది చూచి లోకపితామహుడైన బ్రహ్మ అకస్మాత్తుగా కలవరపడ్డాడు. అప్పుడు అతడు పలికెను—“ఓ కుమారా, నేను ఏమి చేయుదును?” అని మనసులో నిశ్చయించుకొని.

Verse 23

खे जजान ततो वाणी देवात्सा चाशरीरिणी । तपस्तप विधे धातर्यथा मे दर्शनं भवेत्

అనంతరం ఆకాశంలో దేవతల అశరీరి వాణి ఉద్భవించింది: “ఓ విధాతా, తపస్సు చేయుము; అప్పుడు నీవు నా దర్శనాన్ని పొందుదువు.”

Verse 24

तच्छ्रुत्वा वचनं तत्र ब्रह्मा लोकपितामहः । प्रातप्यत तपो घोरं परमं दुष्करं महत्

ఆ మాటలు విని లోకపితామహుడైన బ్రహ్మ అక్కడనే అత్యంత ఘోరమైన, పరమమైన, అతి దుష్కరమైన మహత్తపస్సును ఆచరించెను.

Verse 25

प्रहसन्स तदा बालरूपेण कमलापतिः । उवाच मधुरां वाचं कृपालुर्बाल लीलया

అప్పుడు కమలాపతి (లక్ష్మీపతి) బాలరూపముతో చిరునవ్వు చిందించి, కృపాళువై బాలలీల వలె మధురమైన వాక్యములు పలికెను.

Verse 26

श्रीविष्णुरुवाच । पुत्र त्वं विधिना चाद्य कुरु ब्रह्मांडगोलके । पातालं भूतलं चैव सिंधुसागरकाननम्

శ్రీ విష్ణువు పలికెను—ఓ కుమారా, ఇప్పుడు విధి ప్రకారం బ్రహ్మాండగోళకములో పాతాళమును, భూతలమును, అలాగే నదీ-సముద్ర-వనప్రదేశములను సృష్టించుము।

Verse 27

वृक्षाश्च गिरयो द्विपदाः पशवस्तथा । पक्षिणश्चैव गंधर्वाः सिद्धा यक्षाश्च राक्षसाः

(నీవు) వృక్షములు, పర్వతములు, ద్విపదులు, పశువులు, పక్షులు; అలాగే గంధర్వులు, సిద్ధులు, యక్షులు, రాక్షసులను సృష్టించుము।

Verse 28

श्वापदाद्याश्च ये जीवाश्चतुराशीतियोनयः । उद्भिज्जाः स्वेदजाश्चैव जरायुजास्तथांडजाः

మరియు శ్వాపదాది జీవులు—చౌరాసి యోనులు—ఉద్భిజ్జ, స్వేదజ, జరాయుజ, అండజ—ఇవన్నీ సృష్టించుము।

Verse 29

एकविंशतिलक्षाणि एकैकस्य च योनयः । कुरु त्वं सकलं चाशु इत्युक्त्वांतरधीयत । ब्रह्मणा निर्मितं सर्वं ब्रह्मांडं च यथोदितम्

ప్రతి వర్గానికి ఇరవై ఒక లక్షల యోనులు ఉన్నాయి. ఇవన్నీ నీవు శీఘ్రంగా సృష్టించుము—అని చెప్పి భగవంతుడు అంతర్ధానమయ్యెను. ఆపై బ్రహ్మ సర్వమును నిర్మించి, చెప్పినట్లే బ్రహ్మాండము ఏర్పడెను।

Verse 30

यस्मिन्पितामहो जज्ञे प्रभुरेकः प्रजापतिः । स्थाणुः सुरगुरुर्भानुः प्रचेताः परमेष्ठिनः

ఆ సృష్టిక్రమములో పితామహుడు జన్మించెను—ఏకైక ప్రభువు ప్రజాపతి; ఆయన స్థాణు, సురగురు, భాను, ప్రచేతాః, పరమేష్ఠి అనే నామములతో ప్రసిద్ధుడు।

Verse 31

यथा दक्षो दक्षपुत्रा स्तथा सप्तर्षयश्च ये । ततः प्रजानां पतयः प्राभवन्नेकविंशतिः

దక్షుడు మరియు దక్షపుత్రులు ప్రజాసృష్టికి ప్రవర్తకులైనట్లే, సప్తర్షులూ అలాగే అయ్యారు. వారినుండి తరువాత ప్రజల అధిపతులైన ఇరవై ఒక ప్రజాపతులు ప్రాదుర్భవించారు.

Verse 32

पुरुषश्चाप्रमेयश्च एवं वंश्यर्षयो विदुः । विश्वेदेवास्तथादित्या वसव श्चाश्विनावपि

వంశపరంపరను తెలిసిన ఋషులు ఇలా తెలుసుకున్నారు—పురుషుడు మరియు అప్రమేయ తత్త్వం; అలాగే విశ్వేదేవులు, ఆదిత్యులు, వసువులు, అశ్వినీదేవతలూ దివ్యక్రమంలో ఉద్భవించారు.

Verse 33

यक्षाः पिशाचाः साध्याश्च पितरो गुह्यकास्तथा । ततः प्रसूता विद्वांसो ह्यष्टौ ब्रह्मर्षयोऽमलाः

యక్షులు, పిశాచులు, సాధ్యులు, పితృదేవతలు మరియు గుహ్యకులూ ప్రాదుర్భవించారు. అదే సృష్టి ప్రవాహంలో శుద్ధజ్ఞాననిష్ఠులైన ఎనిమిది నిర్మల బ్రహ్మర్షులు జన్మించారు.

Verse 34

राजर्षयश्च बहवः सर्वे समुदिता गुणैः । द्यौरापः पृथिवी वायुरंतरिक्षं दिशस्तथा

అనేక రాజర్షులు కూడా ఉద్భవించారు; వారందరూ గుణసంపన్నులు. అలాగే ద్యౌః (స్వర్గం), ఆపః (జలాలు), పృథివి, వాయువు, అంతరిక్షం మరియు దిశలూ ప్రాదుర్భవించాయి.

Verse 35

संवत्सरार्तवो मासाः पक्षाहोरात्रयः क्रमात् । कलाकाष्ठामुहूर्तादि निमे षादि लवास्तथा

క్రమంగా సంవత్సరం, ఋతువులు, నెలలు, పక్షాలు, పగలు-రాత్రులు ప్రాదుర్భవించాయి; అలాగే కాలప్రమాణాలు—కలా, కాష్ఠా, ముహూర్తం మొదలైనవి—నిమేషం, లవం వరకు కూడా ఉద్భవించాయి.

Verse 36

ग्रहचक्रं सनक्षत्रं युगा मन्वन्तरादयः । यच्चान्यदपि तत्सर्वं संभूतं लोकसाक्षिकम्

నక్షత్రాలతో కూడిన గ్రహచక్రం, యుగాలు, మన్వంతరాలు మొదలైనవి మరియు మరేదైనా ఉన్నదంతా—అది సమస్త లోకాలకు సాక్షిగా, జగదాధారరూపంగా ఉద్భవించింది.

Verse 37

यदिदं दृश्यते चक्रं किंचि त्स्थावरजंगमम् । पुनः संक्षिप्यते पुत्र जगत्प्राप्ते युगक्षये

ఇక్కడ కనిపించే ఈ పరిభ్రమణ క్రమం—స్థావరమో జంగమమో ఏదైనా—ఓ కుమారా, యుగాంతంలో జగత్తు చేరగానే మళ్లీ సంకోచించి లయమవుతుంది.

Verse 38

यथर्तावृतुलिंगानि नामरूपाणि पर्यये । दृश्यन्ते तानि तान्येव तथा वत्स युगादिकम्

ఋతువుల పరివర్తనంలో వాటి లక్షణాలు, అదే పేర్లు-రూపాలు మళ్లీ మళ్లీ కనిపించినట్లే, ఓ వత్సా, యుగాది చక్రాలు కూడా పునఃపునః సంభవిస్తాయి.

Verse 39

शिव उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि कथां पौराणिकीं शुभाम् । ब्रह्मणश्च तथा पुत्र वंशस्यैवानुकीर्तनम्

శివుడు పలికెను—ఇకపై నేను శుభమైన పౌరాణిక కథను ప్రవచిస్తాను; అలాగే ఓ కుమారా, బ్రహ్ముని వంశాన్ని కూడా క్రమంగా కీర్తిస్తాను.

Verse 40

ब्रह्मणो मानसाः पुत्रा विदिताः षण्महर्षयः । मरीचिरत्र्यंगिरसौ पुलस्त्यः पुलहः क्रतुः

బ్రహ్ముని మానసపుత్రులు ఆరు మహర్షులుగా ప్రసిద్ధులు—మరీచి, అత్రి, అంగిరస, పులస్త్య, పులహ, క్రతు.

Verse 41

मरीचेः कश्यपः पुत्रः कश्यपाच्चरमाः प्रजाः । प्रजज्ञिरे महाभागा दक्षकन्यास्त्रयोदश

మరీచి కుమారుడు కశ్యపుడు. కశ్యపుని నుండే తరువాతి ప్రజలు ఉద్భవించారు; అందులో దక్షుని పదమూడు మహాభాగ్య కుమార్తెలు జన్మించారు.

Verse 42

अदितिर्दितिर्दनुः काला दनायुः सिंहिका तथा । क्रोधा प्रोवा वसिष्ठा च विनता कपिला तथा

అదితి, దితి, దను, కాలా, దనాయు మరియు సింహికా; అలాగే క్రోధా, ప్రోవా, వసిష్ఠా, వినతా, కపిలా—ఇవన్నీ దక్షుని కుమార్తెలుగా కీర్తించబడ్డారు.

Verse 43

कण्डूश्चैव सुनेत्रा च कश्यपाय ददौ तदा । अदित्यां द्वादशादित्याः संजाता हि शुभाननाः

అప్పుడు కండూ మరియు సునేత్రా కూడా కశ్యపునికి ఇవ్వబడ్డారు. అదితి నుండి ద్వాదశ ఆదిత్యులు జన్మించారు—ప్రకాశవంతులు, శుభముఖులు.

Verse 44

सूर्याद्वै धर्मराड् जज्ञे ते नेदं निर्मितं पुरा । धर्मेण निर्मितं दृष्ट्वा धर्मारण्यमनुत्तमम् । धर्मारण्यमिति प्रोक्तं यन्मया स्कन्द पुण्यदम्

సూర్యుని నుండి ధర్మరాట్ జన్మించాడు; అతడే పురాతన కాలంలో ఈ పుణ్యక్షేత్రాన్ని నిర్మించాడు. ధర్మం చేత నిర్మితమైన ఈ అనుత్తమ అరణ్యాన్ని చూసి దీనికి ‘ధర్మారణ్యం’ అని పేరు పెట్టారు—ఓ స్కందా, ఇది పుణ్యప్రదమని నేను ప్రకటిస్తున్నాను.

Verse 45

स्कन्द उवाच । धर्मारण्यस्य चाख्यानं परमं पावनं तथा । श्रोतुमिच्छामि तत्सर्वं कथयस्व महेश्वर

స్కందుడు అన్నాడు—“ధర్మారణ్యానికి సంబంధించిన పరమ పవిత్రమైన ఆఖ్యానాన్ని నేను సంపూర్ణంగా వినదలిచాను. ఓ మహేశ్వరా, అన్నిటినీ చెప్పండి.”

Verse 46

ईश्वर उवाच । इन्द्राद्याः सकला देवा अन्वयुर्ब्रह्मणा सह । अहं वै तत्र यास्यामि क्षेत्रं पापनिषूदनम्

ఈశ్వరుడు పలికెను—ఇంద్రాది సమస్త దేవతలు బ్రహ్మతో కలిసి అనుసరించారు. నేనూ అక్కడికి వెళ్తాను—పాపనాశకమైన ఆ పుణ్యక్షేత్రానికి.

Verse 47

स्कन्द उवाच । अहमप्यागमिष्यामि तं द्रष्टुं शशिशे खर

స్కందుడు పలికెను—నేనూ ఆ పుణ్యస్థానాన్ని దర్శించుటకు వస్తాను.

Verse 48

सूत उवाच । ततः स्कन्दस्तथा रुद्रः सूर्यश्चैवानिलोऽनलः । सिद्धाश्चैव सगन्धर्वास्तथैवाप्सरसः शुभाः

సూతుడు పలికెను—అనంతరం స్కందుడు, రుద్రుడు, సూర్యుడు, వాయువు, అగ్ని; సిద్ధులు గంధర్వులతో కలిసి, అలాగే శుభమైన అప్సరసలు కూడా సమవేతమయ్యారు.

Verse 49

पिशाचा गुह्यकाः सर्व इन्द्रो वरुण एव च । नागाः सर्वाः समाजग्मुः शुक्रो वाचस्पतिस्तथा

సర్వ పిశాచులు, గుహ్యకులు వచ్చారు; ఇంద్రుడు, వరుణుడూ వచ్చారు. సమస్త నాగులు అక్కడ సమకూరారు—శుక్రుడు, బృహస్పతియు అలాగే.

Verse 50

ग्रहाः सर्वे सनक्षत्रा वसवोऽष्टौ ध्रुवा दयः । अंतरिक्षचराः सर्वे ये चान्ये नगवासिनः

నక్షత్రాలతో కూడిన సమస్త గ్రహాలు వచ్చాయి; అష్టవసువులు, ధ్రువాదులు కూడా. అంతరిక్షంలో సంచరించేవారంతా, అలాగే పర్వతవాసులైన ఇతరులూ (అందరూ) సమకూరారు.

Verse 51

ब्रह्मादयः सुराः सर्वे वैकुण्ठं परया मुदा । मन्त्रणार्थं तदा ब्रह्मा विष्णवेऽमितते जसे

అప్పుడు బ్రహ్మాది సమస్త దేవతలు పరమానందంతో వైకుంఠానికి వెళ్లారు. అక్కడ మంత్రణార్థంగా లోకపితామహుడు బ్రహ్మ, అపార తేజస్సుగల విష్ణువును సమీపించాడు.

Verse 52

गत्वा तस्मिंश्च वैकुण्ठे ब्रह्मा लोकपितामहः । ध्यात्वा मुहूर्तमाचष्ट विष्णुं प्रति सुहर्षितः

ఆ వైకుంఠలోకానికి చేరిన లోకపితామహుడు బ్రహ్మ క్షణమాత్రం ధ్యానించాడు; అనంతరం పరమ హర్షంతో విష్ణువును ఉద్దేశించి పలికాడు.

Verse 53

ब्रह्मोवाच । कृष्ण कृष्ण महाबाहो कृपालो परमेश्वर । स्रष्टा त्वं चैव हर्ता त्वं त्वमेव जगतः पिता

బ్రహ్మ అన్నాడు— “కృష్ణా, కృష్ణా! ఓ మహాబాహూ, కరుణామయ పరమేశ్వరా! నీవే సృష్టికర్త, నీవే సంహర్త; నీవే జగత్తుకు తండ్రివి.”

Verse 54

नमस्ते विष्णवे सौम्य नमस्ते गरुडध्वज । नमस्ते कम लाकांत नमस्तेब्रह्मरूपिणे

హే సౌమ్య విష్ణువా, నీకు నమస్కారం; హే గరుడధ్వజా, నీకు నమస్కారం. హే కమలాకాంతా, నీకు నమస్కారం; హే బ్రహ్మరూపధారిణా, నీకు నమస్కారం.

Verse 55

नमस्ते मत्स्यरूपाय विश्वरूपाय वै नमः । नमस्ते दैत्यनाशाय भक्तानामभयाय च

మత్స్యరూపుడైన నీకు నమస్కారం; విశ్వరూపుడైన నీకూ నమస్కారం. దైత్యనాశకుడైన నీకు నమస్కారం, భక్తులకు అభయం ప్రసాదించువాడా నీకు నమస్కారం.

Verse 56

कंसघ्नाय नमस्तेस्तु बलदैत्यजिते नमः । ब्रह्मणैवं स्तुतश्चासीत्प्रत्यक्षोऽसौ जनार्द्दनः

హే కంససంహారకా! నీకు నమస్కారం; హే బలదైత్యజయకర్తా! నీకు నమస్కారం. బ్రహ్మదేవుడు ఇలా స్తుతించగా ఆ జనార్దనుడు ఆయనకు ప్రత్యక్షమయ్యాడు.

Verse 57

पीतांबरो घनश्यामो नागारिकृतवाहनः । चतुर्भुजो महा तेजाः शंखचक्रगदाधरः

ఆయన పీతాంబరధారి, మేఘశ్యామవర్ణుడు; నాగాన్ని వాహనంగా చేసుకున్నవాడు. చతుర్భుజుడు, మహాతేజస్సుతో, శంఖ-చక్ర-గదలను ధరించినవాడు.

Verse 58

स्तूयमानः सुरैः सर्वैः स देवोऽमितविक्रमः । विद्याधरैस्तथा नागैः स्तूयमानश्च सर्वशः

ఆ అపారవిక్రముడైన దేవుడు సమస్త దేవతలచే స్తుతింపబడుతున్నాడు; అలాగే విద్యాధరులు, నాగులు కూడా—అన్ని దిక్కుల నుండీ సర్వత్రా స్తుతించారు.

Verse 59

उत्तस्थौ स तदा देवो भास्करामितदीप्तिमान् । कोटिरत्नप्रभाभास्वन्मुकुटादिविभूषितः

అప్పుడు ఆ దేవుడు లేచాడు—అనేక సూర్యుల వంటి అపార దీప్తితో. కోటి రత్నాల కాంతితో మెరిసే మకుటాది ఆభరణాలతో అలంకృతుడై ఉన్నాడు.