Adhyaya 1

Verse 1

। अध्याय

అధ్యాయం ఆరంభం.

Verse 2

ॐ नमः श्रीपुरुषोत्तमाय । ॐ नमः श्रीनर्मदायै । ॐ नमो हरिहरहिरण्यगर्भेभ्यो नमो व्यासवाल्मीकिशुकपराशरेभ्यो नमो गुरुगोब्राह्मणेभ्यः । ॐ मज्जन्मातङ्गगण्डच्युतमदमदिरामोदमत्तालिमालं स्नानैः सिद्धाङ्गनानां कुचयुगविगलत्कुङ्कुमासङ्गपिङ्गम् । सायं प्रातर्मुनीनां कुसुमचयसमाच्छन्नतीरस्थवृक्षं पायाद्वो नर्मदाम्भः करिमकरकराक्रान्तरहंस्तरंगम्

ॐ శ్రీపురుషోత్తమాయ నమః। ॐ శ్రీనర్మదాయై (రేవాయై) నమః। హరి, హర, హిరణ్యగర్భులకు నమస్కారం; వ్యాస, వాల్మీకి, శుక, పరాశరులకు నమస్కారం; గురు, గో, బ్రాహ్మణులకు నమస్కారం। స్నానమాడే ఏనుగుల గండస్థలాల నుంచి జారే మదరస సువాసనతో పరిమళించే, సిద్ధాంగనల స్నానంలో వారి స్తనయుగం నుంచి కడిగి జారిన కుంకుమరసంతో అరుణవర్ణంగా మెరసే, ఉదయం–సాయంకాలం మునులు సేకరించిన పుష్పరాశులతో కప్పబడిన తీరం చెట్లతో శోభించే, ఏనుగులు మరియు మకరాల చేతుల స్పర్శతో కదిలే తరంగాలపై హంసలు విహరించే—అటువంటి నర్మదాజలం మీకు రక్షణ కలిగించుగాక।

Verse 3

उभयतटपुण्यतीर्था प्रक्षालितसकलललोकदुरितौघा । देवमुनिमनुजवन्द्या हरतु सदा नर्मदा दुरितम्

రెండు తీరాలూ పుణ్యతీర్థాలతో పవిత్రమైనది, సమస్త లోకాల పాపప్రవాహాన్ని కడిగివేసేది, దేవులు–మునులు–మనుష్యులు వందించే నర్మదా దేవి సదా మా దురితాన్ని (పాపాన్ని) హరించుగాక।

Verse 4

नाशयतु दुरितमखिलं भूतं भव्यं भवच्च भुवि भविनाम् । सकलपवित्रि तव सुधा पुण्यजला नर्मदा भवति

భూమిపై నివసించే వారిలో భూతం, భవిష్యత్తు, వర్తమానం—మూడు కాలాల నుంచీ పుట్టే సమస్త దురితాన్ని (పాపాన్ని) ఆమె నశింపజేయుగాక। ఓ సర్వపవిత్రిణీ! నీ అమృతస్వరూప సుధయే పుణ్యజలంగా నర్మదగా అవతరిస్తుంది।

Verse 5

तटपुलिनं शिवदेवा यस्या यतयोऽपि कामयन्ते वा । मुनिनिवहविहितसेवा शिवाय मम जायतां रेवा

రేవా నాకు శుభకరమగునుగాక—ఆమె తీరములు, ఇసుక తీరములు శివదేవస్వరూప యతులకూడా కోరదగినవి; మునిగణసేవిత; శివానురక్త, మంగళమయి।

Verse 6

नारायणं नमस्कृत्वा नरं चैव नरोत्तमम् । देवीं सरस्वतीं व्यासं ततो जयमुदीरयेत्

నారాయణునకు నమస్కరించి, నరోత్తముడైన నరునకును; దేవి సరస్వతీ, వ్యాసునకు వందనం చేసి, అనంతరం ‘జయ’మని ఉద్ఘోషించాలి।

Verse 7

नैमिषे पुण्यनिलये नानाऋषिनिषेविते । शौनकः सत्रमासीनः सूत पप्रच्छ विस्तरात्

పుణ్యనిలయమైన నైమిషంలో, అనేక ఋషులు సేవించే ఆ స్థలంలో, సత్రయాగంలో ఆసీనుడైన శౌనకుడు సూతుని విస్తారంగా ప్రశ్నించాడు।

Verse 8

मन्येऽहं धर्मनैपुण्यं त्वयि सूत सदार्चितम् । पुण्यामृतकथावक्ता व्याससशिष्यस्त्वमेव हि

హే సూతా! ధర్మనైపుణ్యం నిత్యం నీలో స్థిరమై ఉందని నేను భావిస్తున్నాను; ఎందుకంటే నీవు పుణ్యామృతసమ కథలను చెప్పువాడవు, నిజంగా వ్యాసుని శిష్యుడవు।

Verse 9

अतस्त्वां परिपृच्छामि धर्मतीर्थाश्रयं कवे । बहूनि सन्ति तीर्थानि बहुशो मे श्रुतानि च

అందువల్ల, హే కవీ, ధర్మతీర్థాలకు ఆశ్రయమైన నిన్ను నేను ప్రశ్నిస్తున్నాను. తీర్థాలు అనేకం ఉన్నాయి; వాటి గురించి నేను పలుమార్లు చాలా విన్నాను।

Verse 10

श्रुता दिव्यनदी ब्राह्मी तथा विष्णुनदी मया । तृतीया न मया क्वापि श्रुता रौद्री सरिद्वरा

నేను బ్రహ్ముని దివ్యనదిని, అలాగే విష్ణుని నదిని విన్నాను; కానీ ఎక్కడా మూడవది—రుద్రుని పరమ శ్రేష్ఠ నది—వినలేదు।

Verse 11

तां वेदगर्भां विख्यातां विबुधौघाभिवन्दिताम् । वद मे त्वं महाप्राज्ञ तीर्थपूगपरिष्कृताम्

ఓ మహాప్రాజ్ఞా! వేదగర్భగా ప్రసిద్ధి చెందిన, దేవగణములచే వందింపబడిన, అనేక తీర్థములతో శోభితమైన ఆ నదిని నాకు వివరించుము।

Verse 12

कं देशमाश्रिता रेवा कथं श्रीरुद्रसंभवा । तत्संश्रितानि तीर्थानि यानि तानि वदस्व मे

రేవా (నర్మదా) ఏ దేశంలో నివసిస్తుంది? ఆమె ఎలా శ్రీరుద్రసంభవగా ప్రసిద్ధి చెందింది? అలాగే ఆమెపై ఆధారపడిన తీర్థాలు ఏవైతే ఉన్నాయో అవన్నీ నాకు చెప్పుము।

Verse 13

सूत उवाच । साधु पृष्टं कुलपते चरित्रं नर्मदाश्रितम् । चित्रं पवित्रं दोषघ्नं श्रुतमुक्तं च सत्तम

సూతుడు పలికెను—ఓ కులపతే! నర్మదాసంబంధమైన ఈ చరిత్రను గురించి నీవు శుభప్రశ్న అడిగితివి. ఇది విచిత్రము, పవిత్రము, దోషనాశకము; ఓ సత్తమా, ఇది వినుటకును చెప్పుటకును యోగ్యము।

Verse 14

वेदोपवेदवेदाङ्गादीन्यभिव्यस्य पूरितः । अष्टादशपुराणानां वक्ता सत्यवतीसुतः

వేదాలు, ఉపవేదాలు, వేదాంగాలు మొదలైనవన్నీ సమగ్రంగా వివరించి, సత్యవతీపుత్రుడు (వ్యాసుడు) అష్టాదశ పురాణములకు ప్రవక్తగా నిలిచెను।

Verse 15

तं नमस्कृत्य वक्ष्यामि पुराणानि यथाक्रमम् । येषामभिव्याहरणादभिवृद्धिर्वृषायुषोः

ఆయనికి నమస్కరించి నేను యథాక్రమంగా పురాణాలను వివరిస్తాను; వాటిని భక్తితో ఉచ్చరించుటవలన ధర్మమూ ఆయుష్షూ వృద్ధి చెందును।

Verse 16

श्रुतिः स्मृतिश्च विप्राणां चक्षुषी परिकीर्तिते । काणस्तत्रैकया हीनो द्वाभ्यामन्धः प्रकीर्तितः

శ్రుతి మరియు స్మృతి విప్రులకు రెండు కన్నులని కీర్తించబడినవి; ఒకటి లేనివాడు కాణుడు, రెండూ లేనివాడు అంధుడని చెప్పబడును।

Verse 17

श्रुतिस्मृतिपुराणानि विदुषां लोचनत्रयम् । यस्त्रिभिर्नयनैः पश्येत्सोऽंशो माहेश्वरो मतः

శ్రుతి, స్మృతి, పురాణములు—ఇవి విద్వాంసుల త్రినేత్రములు; ఈ మూడు నేత్రాలతో దర్శించువాడు మహేశ్వరుని (శివుని) అంసమని భావించబడును।

Verse 18

आत्मनो वेदविद्या च ईश्वरेण विनिर्मिता । शौनकीया च पौराणी धर्मशास्त्रात्मिका च या

ఆత్మహితార్థంగా ఈశ్వరుడు వేదవిద్యను నిర్మించాడు; అలాగే శౌనకసంబంధమైన పౌరాణిక పరంపర కూడా ఉంది, అది ధర్మశాస్త్రస్వరూపమైంది।

Verse 19

तिस्रो विद्या इमा मुख्याः सर्वशास्त्रविनिर्णये । पुराणं पञ्चमो वेद इति ब्रह्मानुशासनम्

సర్వశాస్త్ర నిర్ణయంలో ఈ మూడు విద్యలే ప్రధానము; ‘పురాణము పంచమ వేదము’—ఇది బ్రహ్మ ఆజ్ఞగా చెప్పబడింది।

Verse 20

यो न वेद पुराणं हि न स वेदात्र किंचन । कतमः स हि धर्मोऽस्ति किं वा ज्ञानं तथाविधम्

పురాణాన్ని ఎరుగని వాడు ఇక్కడ ఏదీ ఎరుగడు. అటువానికి ధర్మం ఏముంటుంది? అలాంటి జ్ఞానం ఎక్కడుంటుంది?

Verse 21

अन्यद्वा तत्किमत्राह पुराणे यन्न दृश्यते । वेदाः प्रतिष्ठिताः पूर्वं पुराणे नात्र संशयः

ఇక్కడ ఇంకేమి చెప్పాలి? పురాణంలో కనిపించనిది నిజంగా ఎక్కడా కనిపించదు. వేదాలు కూడా మొదట పురాణంలోనే ప్రతిష్ఠితమయ్యాయి—ఇందులో సందేహం లేదు.

Verse 22

बिभेत्यल्पश्रुताद्वेदो मामयं प्रतरिष्यति । इतिहासपुराणैश्च कृतोऽयं निश्चयः पुरा

అల్పశ్రుతుడిని వేదం భయపడుతుంది—“ఇతడు నన్ను తప్పుగా గ్రహించి అతిక్రమిస్తాడు” అని. అందుకే ప్రాచీనకాలం నుంచే ఇతిహాస-పురాణాల ద్వారా ఈ నిర్ణయం స్థిరమైంది: వాటి ఆధారంతోనే వేదాన్ని ఆశ్రయించాలి.

Verse 23

आत्मा पुराणं वेदानां पृथगंगानि तानि षट् । यच्च दृष्टं हि वेदेषु तद्दृष्टं स्मृतिभिः किल

పురాణం వేదాలకు ప్రాణస్వరూపం; వాటి ఆరు అంగాలు వేరువేరు ఉపకారకాలు. వేదాలలో కనిపించేది స్మృతులలో కూడా కనిపిస్తుందని చెప్పబడింది.

Verse 24

उभाभ्यां यत्तु दृष्टं हि तत्पुराणेषु गीयते । पुराणं सर्वशास्त्राणां प्रथमं ब्रह्मणः स्मृतम्

వేదం మరియు స్మృతి—రెండింటిలో కనిపించే తత్త్వమే పురాణాలలో గానమవుతుంది. పురాణం సమస్త శాస్త్రాలలో ప్రథమం, బ్రహ్మదేవుని స్మృతిగా ప్రసిద్ధం.

Verse 25

अनन्तरं च वक्त्रेभ्यो वेदास्तस्य विनिर्गताः । पुराणमेकमेवासीदस्मिन् कल्पान्तरे मुने

అనంతరం ఆయన ముఖముల నుండి వేదములు వెలువడినవి. కాని, ఓ మునీ, పూర్వ కల్పాంతరమున ఒక్క పురాణమే ఉండెను.

Verse 26

त्रिवर्गसाधनं पुण्यं शतकोटिप्रविस्तरम् । स्मृत्वा जगाद च मुनीन्प्रति देवश्चतुर्मुखः

త్రివర్గసాధనమగు, పరమ పుణ్యప్రదమగు, శతకోటివిస్తారముగల ఆ పురాణమును స్మరించి చతుర్ముఖ దేవుడు బ్రహ్మ మునుల పట్ల దానిని పలికెను.

Verse 27

प्रवृत्तिः सर्वशास्त्राणां पुराणस्याभवत्ततः । कालेनाग्रहणं दृष्ट्वा पुराणस्य ततो मुनिः

ఆ పురాణమునుండియే సమస్త శాస్త్రముల ప్రవృత్తి మరియు వికాసము కలిగెను. తరువాత కాలప్రవాహమున పురాణము సరిగా గ్రహింపబడకపోవుట చూచి ముని దానిని సంరక్షించుటకు యత్నించెను.

Verse 28

व्यासरूपं विभुः कृत्वा संहरेत्स युगे युगे । अष्टलक्षप्रमाणे तु द्वापरे द्वापरे सदा

విభువు ప్రభువు యుగయుగములలో వ్యాసరూపమును ధరించి దానిని సంకలనం చేసి క్రమబద్ధం చేయును. ప్రతి ద్వాపరయుగమున దాని ప్రమాణము ఎల్లప్పుడూ ఎనిమిది లక్షలు (శ్లోక/మాత్ర)గా నిలుచును.

Verse 29

तदष्टादशधा कृत्वा भूलोकेऽस्मिन् प्रभाष्यते । अद्यापि देवलोके तच्छतकोटिप्रविस्तरम्

దానిని అష్టాదశ భాగములుగా విభజించి ఈ భూలోకమున ప్రకటించుచున్నారు. ఇంకా నేడు కూడా దేవలోకమున అది శతకోటివిస్తారముతోనే విరాజిల్లుచున్నది.

Verse 30

तथात्र चतुर्लक्षं संक्षेपेण निवेशितम् । पुराणानि दशाष्टौ च साम्प्रतं तदिहोच्यते । नामतस्तानि वक्ष्यामि शृणु त्वमृषिसत्तम

ఇక్కడ సంక్షేపంగా నాలుగు లక్షల (శ్లోక-పరిమాణం) స్థాపించబడింది. ప్రస్తుతం ఇక్కడ అష్టాదశ పురాణాలు ఉపదేశించబడుతున్నాయి. ఇప్పుడు వాటి నామాలను చెప్పుదును—ఓ ఋషిశ్రేష్ఠా, వినుము.

Verse 31

सर्गश्च प्रतिसर्गश्च वंशो मन्वन्तराणि च । वंशानुचरितं चैव पुराणं पञ्चलक्षणम्

సర్గము, ప్రతిసర్గము, వంశము, మన్వంతరములు, వంశానుచరితము—ఈ ఐదు లక్షణాలే పురాణమని చెప్పబడును.

Verse 32

ब्राह्मं पुराणं तत्राद्यं संहितायां विभूषितम् । श्लोकानां दशसाहस्रं नानापुण्यकथायुतम्

వాటిలో మొదటిది బ్రాహ్మ పురాణము; అది సంహితా-రూపంగా విభూషితము. అందులో పది వేల శ్లోకములు ఉండి, నానావిధ పుణ్యకథలతో నిండియున్నది.

Verse 33

पाद्मं च पञ्चपञ्चाशत्सहस्राणि निगद्यते । तृतीयं वैष्णवंनाम त्रयोविंशतिसंख्यया

పాద్మ పురాణము యాభై ఐదు వేల శ్లోకములని చెప్పబడును. మూడవది ‘వైష్ణవ’ నామక పురాణము; దాని సంఖ్య ఇరవై మూడు వేల (శ్లోకములు).

Verse 34

चतुर्थं वायुना प्रोक्तं वायवीयमिति स्मृतम् । शिवभक्तिसमायोगाच्छैवं तच्चापराख्यया

నాలుగవది వాయువు చెప్పినది; అది ‘వాయవీయ’ అని స్మరించబడును. శివభక్తితో సమాయోగమున్నందున అది మరో పేరుతో ‘శైవ’మని కూడా ప్రసిద్ధం.

Verse 35

चतुर्विंशतिसंख्यातं सहस्राणि तु शौनक । चतुर्भिः पर्वभिः प्रोक्तं भविष्यं पञ्चमं तथा

హే శౌనకా! దీని గ్రంథవిస్తారం ఇరవై నాలుగు వేల శ్లోకాలుగా చెప్పబడింది. అలాగే ఐదవ భవిష్యపురాణం నాలుగు పర్వములుగా ఉపదేశించబడింది.

Verse 36

चतुर्दशसहस्राणि तथा पञ्च शतानि तत् । मार्कण्डं नवसाहस्रं षष्ठं तत्परिकीर्तितम्

ఆ పురాణం పద్నాలుగు వేల ఐదు వందల శ్లోకాల పరిమాణమని చెప్పబడింది. మార్కండేయ పురాణం తొమ్మిది వేల శ్లోకాలది; అది ఆరవదిగా ప్రకటించబడింది.

Verse 37

आग्नेयं सप्तमं प्रोक्तं सहस्राणि तु षोडश । अष्टमं नारदीयं तु प्रोक्तं वै पञ्चविंशतिः

ఆగ్నేయ పురాణం ఏడవదిగా చెప్పబడింది; దానిలో పదహారు వేల శ్లోకాలు ఉన్నాయి. ఎనిమిదవ నారదీయ పురాణం ఇరవై ఐదు వేల శ్లోకాలుగా ప్రకటించబడింది.

Verse 38

नवमं भगवन्नाम भागद्वयविभूषितम् । तदष्टादशसाहस्रं प्रोच्यते ग्रन्थसंख्यया

తొమ్మిదవది భాగవతమనే పురాణం; అది రెండు భాగాలతో అలంకృతమైంది. దాని గ్రంథసంఖ్య పద్దెనిమిది వేల శ్లోకాలుగా చెప్పబడుతుంది.

Verse 39

दशमं ब्रह्मवैवर्तं तावत्संख्यमिहोच्यते । लैङ्गमेकादशं ज्ञेयं तथैकादशसंख्यया

పదవది బ్రహ్మవైవర్త పురాణం; ఇక్కడ దాని శ్లోకసంఖ్య కూడా అంతే అని చెప్పబడింది. పదకొండవది లైంగ (లింగ) పురాణం; దాని సంఖ్య పదకొండు వేల శ్లోకాలుగా పేర్కొనబడింది.

Verse 40

भागद्वयं विरचितं तल्लिङ्गमृषिपुंगव । चतुर्विंशतिसाहस्रं वाराहं द्वादशं विदुः

ఓ ఋషిపుంగవా! ఆ లింగపురాణము రెండు భాగములుగా విరచితమైంది. పండితులు వారాహపురాణమును ద్వాదశమని చెప్పుదురు; దానిలో ఇరవై నాలుగు వేల శ్లోకములు ఉన్నవి.

Verse 41

विभक्तं सप्तभिः खण्डैः स्कान्दं भाग्यवतां वर । तदेकाशीतिसाहस्रं संख्यया वै निरूपितम्

ఓ భాగ్యవంతులలో వరా! స్కాందపురాణము ఏడు ఖండములుగా విభజింపబడినది. దాని పరిమాణము సంఖ్య ప్రకారం నిజముగా ఎనభై ఒక వేల శ్లోకములని నిరూపితమైంది.

Verse 42

ततस्तु वामनं नाम चतुर्दशतमं स्मृतम् । संख्यया दशसाहस्रं प्रोक्तं कुलपते पुरा

అనంతరం ‘వామన’ నామక పురాణము చతుర్దశమని స్మరింపబడును. ఓ కులపతే! పూర్వకాలమున దాని సంఖ్య పది వేల శ్లోకములని ప్రకటించబడింది.

Verse 43

कौर्मं पञ्चदशं प्राहुर्भागद्वयविभूषितम् । दशसप्तसहस्राणि पुरा सांख्यपते कलौ

కౌర్మపురాణమును పంచదశమని చెప్పుదురు; అది రెండు భాగములతో విభూషితము. ఓ సాంఖ్యపతే! కలియుగంలో పూర్వకాలమున దాని పరిమాణము పదిహేడు వేల శ్లోకములని చెప్పబడింది.

Verse 44

मात्स्यं मत्स्येन यत्प्रोक्तं मनवे षोडशं क्रमात् । तच्चतुर्दशसाहस्रं संख्यया वदतां वर

మత్స్యావతారుడు మనువుకు ఉపదేశించిన మాత్స్యపురాణము క్రమముగా షోడశము. ఓ వక్తలలో వరా! దాని సంఖ్య పద్నాలుగు వేల శ్లోకములు.

Verse 45

गारुडं सप्तदशमं स्मृतं चैकोनविंशतिः । अष्टादशं तु ब्रह्माण्डं भागद्वयविभूषितम्

గారుడ పురాణం పదిహేడవదిగా స్మరించబడుతుంది; బ్రహ్మాండ పురాణం పదిహేడవది తరువాత అష్టాదశమది, రెండు భాగాలతో విభూషితమైంది।

Verse 46

तच्च द्वादशसाहस्रं शतमष्टसमन्वितम् । तथैवोपपुराणानि यानि चोक्तानि वेधसा

ఆ బ్రహ్మాండ పురాణం పన్నెండు వేల శ్లోకాలతో, అదనంగా నూట ఎనిమిదితో కూడి ఉంది; అలాగే సృష్టికర్త వేదసుడు (బ్రహ్మ) చెప్పిన ఉపపురాణాలూ ఉన్నాయి।

Verse 47

इदं ब्रह्मपुराणस्य सुलभं सौरमुत्तमम् । संहिताद्वयसंयुक्तं पुण्यं शिवकथाश्रयम्

ఈ ఉత్తమ సౌర (ఉపపురాణం) బ్రహ్మపురాణంలో సులభంగా లభ్యమవుతుంది; ఇది రెండు సంహితలతో సంయుక్తమై, పుణ్యప్రదమై, శివకథలను ఆశ్రయించింది।

Verse 48

आद्या सनत्कुमारोक्ता द्वितीया सूर्यभाषिता । सनत्कुमारनाम्ना हि तद्विख्यातं महामुने

మొదటి సంహిత సనత్కుమారుడు ఉపదేశించాడు; రెండవది సూర్యుడు భాషించాడు। ఓ మహామునీ, ఇది ‘సనత్కుమార’ అనే నామంతోనే ప్రసిద్ధి చెందింది।

Verse 49

द्वितीयं नारसिंहं च पुराणे पाद्मसंज्ञिते । शौकेयं हि तृतीयं तु पुराणे वैष्णवे मतम्

పద్మపురాణంలో రెండవ (ఉపపురాణం) ‘నారసింహం’; మూడవది ‘శౌకేయం’—ఇదే వైష్ణవ పురాణ పరంపరలో అభిప్రాయం.

Verse 50

बार्हस्पत्यं चतुर्थं च वायव्यं संमतं सदा । दौर्वाससं पञ्चमं च स्मृतं भागवते सदा

నాల్గవది బార్హస్పత్యము; వాయవ్యము సదా సమ్మతమైన ప్రామాణ్యంగా అంగీకరింపబడును. ఐదవది దౌర్వాససము; భాగవత పరంపరలోనూ అది నిత్యం స్మరింపబడును.

Verse 51

भविष्ये नारदोक्तं च सूरिभिः कथितं पुरा । कापिलं मानवं चैव तथैवोशनसेरितम्

భవిష్య పురాణంలో ఇది నారదుడు పలికినదని, పూర్వం మునులు వివరించినదని చెప్పబడింది. అలాగే కాపిలము, మానవము, మరియు ఉశనసు బోధించినదీ పేర్కొనబడింది.

Verse 52

ब्रह्माण्डं वारुणं चाथ कालिकाद्वयमेव च । माहेश्वरं तथा साम्बं सौरं सर्वार्थसंचयम्

‘బ్రహ్మాండము’, ‘వారుణము’ మరియు ‘కాలికా’ అనే రెండు; అలాగే ‘మాహేశ్వరము’, ‘సాంబము’, ‘సౌరము’, ‘సర్వార్థ-సంచయము’—ఇవి పేర్లు చెప్పబడినవి.

Verse 53

पाराशरं भागवतं कौर्मं चाष्टादशं क्रमात् । एतान्युपपुराणानि मयोक्तानि यथाक्रमम्

తదుపరి పారాశరము, భాగవతము, కౌర్మము—ఇలా క్రమంగా పద్దెనిమిది (పూర్తి). ఈ ఉపపురాణములను నేను యథాక్రమంగా పలికితిని.

Verse 54

पुराणसंहितामेतां यः पठेद्वा शृणोति च । सोऽनन्तपुण्यभागी स्यान्मृतो ब्रह्मपुरं व्रजेत्

ఈ పురాణ-సంహితను ఎవడు పఠించునో లేదా వినునో, అతడు అనంత పుణ్యభాగి అవును; మరణానంతరం బ్రహ్మలోకమును పొందును.