Adhyaya 99

Verse 1

विष्णुरुवाच । स्तोत्रं पवित्रं परमं पुराणं पापापहं पुण्यमयं शिवं च । धन्यं सुसूक्तं परमं सुजाप्यं निशम्य राजा स सुखी बभूव

విష్ణువు పలికెను—పరమ పవిత్రమైన, పురాణప్రామాణ్యముగల, పాపహరమైన, పుణ్యమయమైన, శివమంగళకరమైన ఆ స్తోత్రమును విని రాజు సంతోషించెను। అది ధన్యమైనది, సుసూక్తమైనది, జప్యస్తోత్రాలలో శ్రేష్ఠమైనది।

Verse 2

गतासु तृष्णा क्षुधया समेता देवोपमो भूमिपतिर्बभूव । भार्या च तस्यापि विभाति रूपैर्युक्तावुभौ पापविबंधमाप्तौ

దాహం మరియు ఆకలితో బాధపడుతున్నప్పటికీ ఆ భూపతి దేవసమానంగా ప్రకాశించెను; అతని భార్య కూడా రూపలావణ్యాలతో వెలిగెను। ఇద్దరూ కలసి పాపకృత బంధనంలో పడినవారే।

Verse 3

देवः सुदेवैः परिवारितोसौ विप्रैः सुसिद्धैर्हरिभक्तियुक्तैः । आगत्य भूपं गतकल्मषं तं श्रीशंखचक्राब्जगदासिधर्ता

శ్రీశంఖచక్రపద్మగదాఖడ్గధారి అయిన ఆ దేవుడు, సుదేవులతోను హరిభక్తియుక్త సుసిద్ధ విప్రులతోను పరివృతుడై వచ్చి, కల్మషరహితుడైన ఆ రాజుని సమీపించెను।

Verse 4

श्रीनारदो भार्गव व्यास पुण्या समागतस्तत्र मृकंडसूनुः । वाल्मीकि नामा मुनिर्विष्णुभक्तः समागतो ब्रह्मसुतो वसिष्ठः

అక్కడ పుణ్యశ్రీనారదుడు వచ్చెను; భార్గవుడు మరియు వ్యాసుడును సమాగమించిరి; పుణ్యాత్ముడైన మృకండసూనుడును వచ్చెను. విష్ణుభక్త ముని వాల్మీకియు, బ్రహ్మమానసపుత్రుడైన మహర్షి వసిష్ఠుడును అక్కడికి వచ్చిరి।

Verse 5

गर्गो महात्मा हरिभक्तियुक्तो जाबालिरैभ्यावथ कश्यपश्च । आजग्मुरेते हरिणा समेता विष्णुप्रिया भागवतां वरिष्ठाः

హరిభక్తితో యుక్తుడైన మహాత్ముడు గర్గుడు, అలాగే జాబాలి, రైభ్యుడు, కశ్యపుడు—విష్ణుప్రియులు, భాగవతులలో శ్రేష్ఠులు—హరితో కూడి అక్కడికి సమేతంగా వచ్చారు.

Verse 6

पुण्याः सुधन्या गतकल्मषास्ते हरेः सुपादांबुजभक्तियुक्ताः । श्रीवासुदेवं परिवार्य तस्थुः स्तुवंति भूपं विविधप्रकारैः

వారు పుణ్యవంతులు, పరమ ధన్యులు, పాపకల్మషరహితులు, హరి యొక్క ఉత్తమ పాదపద్మాల భక్తితో యుక్తులు. శ్రీ వాసుదేవుని చుట్టూ నిలిచి, రాజును అనేక విధాలుగా స్తుతించారు.

Verse 7

देवाश्च सर्वे हुतभुङ्मुखाश्च ब्रह्मा हरिश्चापि सुदिव्यदेव्यः । गायंति दिव्यं मधुरं मनोहरं गंधर्वराजादिसुगायनाश्च

సర్వ దేవతలు, హుతభుక్ అగ్నిముఖుడు, బ్రహ్మా మరియు హరి (విష్ణువు), అలాగే పరమ దివ్య దేవతలు—గంధర్వరాజాది సుగాయకులు కూడ—మధురమైన, మనోహరమైన దివ్య గీతాలను ఆలపించారు.

Verse 8

सुवेद युक्तैः परमार्थसंमितैः स्तवैः सुपुण्यैर्मुनयः स्तुवंति । दृष्ट्वा पतिं भूपतिमेव देवो हरिर्बभाषे वचनं मनोहरम्

మునులు వేదయుక్తమైన, పరమార్థసమ్మతమైన, అత్యంత పుణ్యమైన స్తవాలతో (ఆయనను) స్తుతించారు. ఆ భూపతియైన స్వామిని చూచి దేవుడు హరి మనోహరమైన వచనాన్ని పలికాడు.

Verse 9

वरं यथेष्टं वरयस्व भूपते ददाम्यहं ते परितोषितो यतः । हरेस्तु वाक्यं स निशम्य राजा दृष्ट्वा मुरारिं वदमानमग्रे

ఓ భూపతే! నీ ఇష్టానుసారం వరం కోరుకో; నేను నీకు ఇస్తాను, ఎందుకంటే నేను సంతోషించాను. హరి వాక్యాన్ని విని, ముందర పలుకుతున్న మురారిని చూచి రాజు శ్రద్ధగా వినసాగాడు.

Verse 10

नीलोत्पलाभं मुरघातिनं प्रभुं तं शंखचक्रासिगदाप्रधारिणम् । श्रियासमेतं परमेश्वरं तं रत्नोज्ज्वलं कंकणहारभूषितम्

నేను ఆ ప్రభువును దర్శిస్తున్నాను—నీలకమలవర్ణ శ్యాముడు, మురసంహారకుడు; శంఖ-చక్ర-ఖడ్గ-గదాధారి; శ్రీ (లక్ష్మీ) సమేత పరమేశ్వరుడు, రత్నప్రభతో కంకణహారాలతో అలంకృతుడు।

Verse 11

रविप्रभं देवगणैः सुसेवितं महार्घहाराभरणैः सुभूषितम् । सुदिव्यगंधैर्वरलेपनैर्हरिं सुभक्तिभावैरवनीं गतो नृपः

సూర్యప్రభతో ప్రకాశించే, దేవగణాలచే సుసేవితుడు, అమూల్య హారాభరణాలతో సుభూషితుడు, దివ్య సుగంధాలు మరియు శ్రేష్ఠ లేపనాలతో అనులిప్తుడైన ఆ హరిపై శుద్ధ భక్తిభావంతో రాజు భూమిని విడిచి ప్రస్థానమయ్యాడు।

Verse 12

दंडप्रणामैः सततं नमाम जयेति वाचाथ महानृपस्तदा । दासोस्मि भृत्योस्मि पुरः स ते सदा भक्तिं न जाने न च भावमुत्तमम्

అప్పుడు మహారాజు ఇలా అన్నాడు—“‘జయ’ అని పలుకుతూ నేను దండవత్ ప్రణామాలతో నిన్ను నిత్యం నమస్కరిస్తున్నాను. నేను నీ దాసుడను, నీ సేవకుడను; ఎల్లప్పుడూ నీ సమక్షంలోనే ఉంటాను. నాకు నిజమైన భక్తి తెలియదు; ఉత్తమ భావమూ నాలో లేదు.”

Verse 13

जायान्वितं मामिह चागतं हरे प्रपाहि वै त्वां शरणं प्रपन्नम् । धन्यास्तु ते माधव मानवा द्विजाः सदैव ते ध्यानमनोविलीनाः

హే హరి! నేను భార్యతో కలిసి ఇక్కడికి వచ్చాను; నన్ను కాపాడు—నేను నిశ్చయంగా నీ శరణు పొందాను. హే మాధవా! నిత్యం నీ ధ్యానంలో లీనమయ్యే మనుష్యులు, ముఖ్యంగా ద్విజులు, ధన్యులు।

Verse 14

समुच्चरंतो भव माधवेति प्रयांति वैकुंठमितः सुनिर्मलाः । तवैव पादांबुजनिर्गतं पयः पुण्यं तथा ये शिरसा वहंति

“హే మాధవా, నీవే శరణం!” అని గట్టిగా ఉచ్చరిస్తూ పరమ పవిత్రులు ఇక్కడి నుండి వెళ్లి వైకుంఠాన్ని పొందుతారు. అలాగే నీ పద్మపాదాల నుండి ప్రవహించిన పుణ్యజలాన్ని శిరస్సుపై ధరించేవారూ ధన్యులు।

Verse 15

समस्ततीर्थोद्भव तोय आप्लुतास्ते मानवा यांति हरेः सुधाम

సమస్త తీర్థాల నుండి ఉద్భవించిన జలాలలో స్నానం చేసిన మనుష్యులు హరి యొక్క పరమ ధామమైన అమృతమయ పదాన్ని పొందుతారు।

Verse 16

नास्ति योगो न मे भक्तिर्ज्ञानं नास्ति न मे क्रिया । कस्य पुण्यस्य संगेन वरं मह्यं प्रयच्छसि

నాకు యోగం లేదు, భక్తి లేదు; జ్ఞానం లేదు, క్రియాకర్మమూ లేదు. ఏ పుణ్యసంగతితో మీరు నాకు ఈ వరాన్ని ప్రసాదిస్తున్నారు?

Verse 17

हरिरुवाच । वासुदेवाभिधानं यन्महापातकनाशनम् । भवता विज्वलात्पुण्याच्छ्रुतं राजन्विकल्मषः

హరి పలికెను—ఓ రాజా, నీవు నిష్కల్మష భావంతో ఆ ప్రకాశవంతమైన పుణ్యప్రభవ మూలం నుండి ‘వాసుదేవ’ అనే నామం మహాపాతకనాశకమని వినితివి।

Verse 18

तेन त्वं मुक्तिभागी च संजातो नात्र संशयः । मम लोके प्रभुंक्ष्व त्वं दिव्यान्भोगान्मनोनुगान्

అందువల్ల నీవు నిస్సందేహంగా ముక్తిభాగి అయ్యావు. నా లోకంలో నీ మనసుకు అనుగుణమైన దివ్య భోగాలను అనుభవించు।

Verse 19

राजोवाच । यदिदेववरोदेयोममदीनस्यवैत्वया । विज्वलायप्रयच्छत्वंप्रथमंवरमुत्तमम्

రాజు పలికెను—హే దేవా, మీరు ఈ దీనుడైన నాకొక వరం ఇవ్వదలచితే, ముందుగా విజ్వలాకు శ్రేష్ఠమైన ఉత్తమ వరాన్ని ప్రసాదించండి।

Verse 20

हरिरुवाच । विज्वलस्य पिता पुण्यः कुंजलो ज्ञानमंडितः । वासुदेवमहास्तोत्रं नित्यं पठति भूपते

హరి పలికెను—ఓ రాజా, విజ్వలుని తండ్రి పుణ్యవంతుడు కుంజలుడు, జ్ఞానమండితుడు; అతడు నిత్యం వాసుదేవ మహాస్తోత్రాన్ని పఠిస్తాడు।

Verse 21

पुत्रैः प्रियासमेतोऽसौ मम गेहं प्रयास्यति । एतत्तु जपते स्तोत्रं सदा दास्याम्यहं फलम्

అతడు తన కుమారులతోను ప్రియ భార్యతోను కలిసి నా ధామానికి వస్తాడు. మరియు ఎవడు ఈ స్తోత్రాన్ని నిరంతరం జపిస్తాడో, అతనికి నేను నిత్యం ఫలాన్ని ప్రసాదిస్తాను.

Verse 22

एवमुक्ते शुभे वाक्ये राजा केशवमब्रवीत् । इदं स्तोत्रं महापुण्यं सफलं कुरु केशव

ఆ శుభవాక్యాలు పలికిన తరువాత రాజు కేశవునితో అన్నాడు—ఓ కేశవా, ఈ మహాపుణ్య స్తోత్రాన్ని ఫలప్రదంగా చేయుము.

Verse 23

हरिरुवाच । कृते युगे महाराज यदा स्तोष्यंति मानवाः । तदा मोक्षं प्रयास्यंति तत्क्षणान्नात्र संशयः

హరి పలికెను—ఓ మహారాజా, కృతయుగంలో మనుష్యులు సంపూర్ణ తృప్తిని పొందినప్పుడు, అదే క్షణంలోనే వారు మోక్షాన్ని పొందుతారు; ఇందులో సందేహం లేదు.

Verse 24

त्रेतायां मासमात्रेण षड्भिर्मासैस्तु द्वापरे । वर्षेणैकेन च कलौ ये जपंति च मानवाः

త్రేతాయుగంలో కేవలం ఒక నెల జపంతో, ద్వాపరయుగంలో ఆరు నెలలలో, కలియుగంలో ఒక సంవత్సరంలో—జపం చేసే మనుష్యులు దానిని సిద్ధి చేసుకుంటారు.

Verse 25

स्वर्गं प्रयांति राजेंद्र वैष्णवं गतिदायकम् । त्रिकालमेककालं वा स्नातो जपति ब्राह्मणः

హే రాజేంద్ర! బ్రాహ్మణుడు స్నానం చేసి త్రికాలమో ఏకకాలమో జపం చేస్తే, పరమగతిని ప్రసాదించే వైష్ణవ స్వర్గాన్ని పొందుతాడు।

Verse 26

यं यं तु वांछते कामं स स तस्य भविष्यति । क्षत्रियो जयमाप्नोति धनधान्यैरलंकृतः

మనుడు ఏ ఏ కోరికను కోరుకుంటాడో, ఆ ఆ కోరిక అతనికి నెరవేరుతుంది. క్షత్రియుడు జయాన్ని పొందుతూ ధనధాన్యాలతో సమృద్ధిగా ప్రకాశిస్తాడు.

Verse 27

वैश्यो भविष्यति श्रीमान्सुखी शूद्रो भविष्यति । अंत्यजं श्रावयेद्योयं पापान्मुक्तो भविष्यति

వైశ్యుడు శ్రీమంతుడవుతాడు, శూద్రుడు సుఖవంతుడవుతాడు. మరియు ఈ పాఠాన్ని అంత్యజునికి వినిపించేవాడు పాపాల నుండి విముక్తుడవుతాడు.

Verse 28

श्रावको नरकं घोरं कदाचिन्नैव पश्यति । मम स्तोत्रप्रसादाच्च सर्वसिद्धो भविष्यति

భక్తుడు ఎప్పటికీ ఘోర నరకాన్ని చూడడు. నా స్తోత్రప్రసాదం వల్ల అతడు సర్వసిద్ధిని పొందుతాడు.

Verse 29

ब्राह्मणैर्भोज्यमानैश्च श्राद्धकाले पठिष्यति । पितरो वैष्णवं लोकं तृप्ता यास्यंति भूपते

హే భూపతే! శ్రాద్ధకాలంలో బ్రాహ్మణులకు భోజనం పెట్టుచూ దీనిని పఠిస్తే, పితృదేవతలు తృప్తి పొంది వైష్ణవ లోకాన్ని చేరుతారు.

Verse 30

तर्पणांते जपं कुर्याद्ब्राह्मणो वाथ क्षत्रियः । पिबंति चामृतं तस्य पितरो हृष्टमानसाः

తర్పణాంతంలో బ్రాహ్మణుడు గానీ క్షత్రియుడు గానీ జపం చేయవలెను; ఆ జపఫలాన్ని పితృదేవతలు హర్షచిత్తంతో అమృతంలా ఆస్వాదిస్తారు।

Verse 31

होमेषु यज्ञमध्ये च भावाज्जपति मानवः । तत्र विघ्ना न जायंते सर्वसिद्धिर्भविष्यति

హోమాలలోను యజ్ఞమధ్యములోను భక్తిభావంతో మంత్రజపం చేసే మనుష్యునికి అక్కడ విఘ్నాలు కలుగవు; సంపూర్ణ సిద్ధి నిశ్చయంగా కలుగుతుంది।

Verse 32

विषमे दुर्गसंस्थाने हिंस्रव्याघ्रस्य संकटे । चौराणां संकटे प्राप्ते तत्र स्तोत्रमुदीरयेत्

విషమ మార్గంలో, దుర్గమ స్థలంలో, క్రూరవ్యాఘ్ర భయంలో, దొంగల ప్రమాదం వచ్చినప్పుడు—అప్పుడు ఆ స్తోత్రాన్ని పఠించాలి।

Verse 33

तत्र शांतिर्महाराज भविष्यति न संशयः । अन्येष्वेव सुभव्येषु राजद्वारे गते नरे

మహారాజా, అక్కడ నిస్సందేహంగా శాంతి కలుగుతుంది; మనిషి రాజద్వారానికి వెళ్లినప్పుడు, అలాగే ఇతర శుభ సందర్భాలలో కూడా ఇదే ఫలితం కలుగుతుంది।

Verse 34

वासुदेवाभिधानस्य अयुतं जपते नरः । ब्रह्मचर्येण संस्नातः क्रोधलोभविवर्जितः

‘వాసుదేవ’ నామాన్ని పదివేలసార్లు జపించే మనిషి—బ్రహ్మచర్యనిష్ఠతో శుద్ధుడై, క్రోధలోభాలను విడిచినవాడు—మహాపుణ్యాన్ని పొందుతాడు।

Verse 35

तिलतंडुलकैर्होमं दशांशमाज्यमिश्रितम् । वासुदेवं प्रपूज्यैव दद्यात्प्रयतमानसः

నువ్వులు మరియు బియ్యపు గింజలతో, నెయ్యిని దశాంశముగా కలిపి హోమం చేయవలెను. వాసుదేవుని విధివిధానంగా పూజించి, నియమితమైన ఏకాగ్ర మనస్సుతో దానం/ఆహుతి ఇవ్వవలెను.

Verse 36

श्लोकं प्रति ततो देयं होमं ध्यानेन मानवैः । तेषां सुभृत्यवन्नित्यं पार्श्वं नैव त्यजाम्यहम्

కాబట్టి ప్రతి శ్లోకానికి, ధ్యానం చేస్తూ మనుష్యులు హోమ ఆహుతి సమర్పించాలి. నేను వారి పక్కను ఎప్పుడూ విడువను; నిత్యం విశ్వాసభృతుడిలా వారి సమీపంలోనే ఉంటాను.

Verse 37

कलौ युगे सुसंप्राप्ते स्तोत्रे दास्यं प्रयास्यति । वेदभंगप्रसंगेन यस्य कस्य न दीयते

కలియుగం పూర్తిగా వచ్చినప్పుడు (సత్య) స్తోత్రం దాస్యస్థితికి చేరుతుంది; ‘వేదభంగం’ అనే నెపంతో అది ఎవరికైనా ఇవ్వబడదు.

Verse 38

सर्वकामसमृद्धार्थः स चैव हि भविष्यति । एवं हि सफलं स्तोत्रं मया भूप कृतं शृणु

అతడు నిశ్చయంగా సమస్త కోరికలలో సమృద్ధుడై, కార్యసిద్ధిని పొందుతాడు. ఓ రాజా, వినుము—ఇలా ఫలప్రదమైన ఈ స్తోత్రాన్ని నేను రచించితిని.

Verse 39

ब्रह्मणा निर्मितं तेन जप्तं रुद्रेण वै पुरा । ब्रह्महत्याविनिर्मुक्त इंद्रो मुक्तश्च किल्बिषात्

ఆ (మంత్రం) బ్రహ్మచే నిర్మితమైంది; పూర్వకాలంలో రుద్రుడు దానిని జపించాడు. ఆ మంత్రబలంతో ఇంద్రుడు బ్రహ్మహత్యాపాపం నుండి విముక్తుడై, దోషకలుషం నుండి కూడా విడుదలయ్యాడు.

Verse 40

देवाश्च ऋषयो गुह्याः सिद्धविद्याधरामराः । नागैस्तु पूजितं स्तोत्रमापुः सिद्धिं मनीप्सिताम्

దేవులు, ఋషులు, గుహ్యకులు, సిద్ధులు, విద్యాధరులు, అమరులు—నాగులు చేసినట్లే ఆ స్తోత్రాన్ని పూజించి—కోరుకున్న ఆధ్యాత్మిక సిద్ధిని పొందారు।

Verse 41

पुण्यो धन्यः स वै दाता पुत्रवान्हि भविष्यति । जपिष्यति मम स्तोत्रं नात्र कार्या विचारणा

ఆ దాత నిజంగా పుణ్యవంతుడూ ధన్యుడూ; అతడు పుత్రవంతుడు అవుతాడు। అతడు నా స్తోత్రాన్ని జపిస్తాడు—ఇందులో సందేహం గానీ విచారణ గానీ అవసరం లేదు।

Verse 42

आगच्छ त्वं स्त्रिया सार्धं मम स्थानं नृपोत्तम । हस्तावलंबनं दत्तं हरिणा तस्य भूपतेः

హే నృపోత్తమా! భార్యతో కూడి నా ధామానికి రా. ఆ రాజుకు హరి తన హస్తావలంబనాన్ని—దివ్య సహాయం, రక్షణను—అనుగ్రహించాడు।

Verse 43

नेदुर्दुंदुभयस्तत्र गंधर्वा ललितं जगुः । ननृतुश्चाप्सरः श्रेष्ठाः पुष्पवृष्टिं प्रचक्रिरे

అక్కడ దుందుభులు మ్రోగాయి; గంధర్వులు మధురంగా పాడారు. శ్రేష్ఠ అప్సరసలు నర్తించి పుష్పవృష్టి చేశారు।

Verse 44

देवाश्च ऋषयः सर्वे वेदस्तोत्रैः स्तुवंति ते । ततो दयितया सार्द्धं जगाम नृपतिर्हरिम्

సర్వ దేవులు, ఋషులు వేదస్తోత్రాలతో అతనిని స్తుతించారు; ఆపై రాజు తన ప్రియతో కలిసి హరి వద్దకు వెళ్లాడు।

Verse 45

तं स्तूयमानं सुरसिद्धसंघैः स विज्वलः पश्यति हृष्टमानसः । समागतस्तिष्ठति यत्र वै पिता माता च वेगेन महाप्रभावः

దేవసిద్ధసంఘాలు స్తుతిస్తున్న ఆ మహాపురుషుని విజ్వలుడు హర్షభరిత మనస్సుతో దర్శించాడు. అంతట మహాప్రభావశాలులైన అతని తండ్రి తల్లి వేగంగా వచ్చి అతడు ఉన్న చోటనే నిలిచారు।

Verse 99

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थे च्यवनचरित्रे नवनवतितमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీపద్మపురాణం భూమిఖండంలో వెనోపాఖ్యానము, గురుతీర్థము మరియు చ్యవనచరిత్రము అనే ప్రసంగంలో తొంభై తొమ్మిదవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది।