Adhyaya 81

Verse 1

सुकर्मोवाच । यथेंद्रोसौ महाप्राज्ञः सदा भीतो महात्मनः । ययातेर्विक्रमं दृष्ट्वा दानपुण्यादिकं बहु

సుకర్ముడు అన్నాడు—యయాతి పరాక్రమాన్ని, దాన‑పుణ్యాది అనేక మహిమలను చూచి, ఆ మహాప్రాజ్ఞుడైన ఇంద్రుడు ఆ మహాత్మ రాజుని ఎల్లప్పుడూ ఎందుకు భయపడేవాడు?

Verse 2

मेनकां प्रेषयामास अप्सरां दूतकर्मणि । गच्छ भद्रे महाभागे ममादेशं वदस्व हि

అతడు అప్సరసైన మేనకను దూతకార్యానికి పంపి ఇలా అన్నాడు—“భద్రే మహాభాగే! వెళ్లి నా ఆజ్ఞను నిశ్చయంగా చెప్పు.”

Verse 3

कामकन्यामितो गत्वा देवराजवचो वद । येनकेनाप्युपायेन राजानं त्वमिहानय

“ఇక్కడి నుంచి కామకన్యకు వెళ్లి దేవరాజు వాక్యాన్ని చెప్పు; ఏ ఉపాయమైనా సరే, ఆ రాజును ఇక్కడికి తీసుకురా.”

Verse 4

एवं श्रुत्वा गता सा च मेनका तत्र प्रेषिता । समाचष्ट तु तत्सर्वं देवराजस्य भाषितम्

ఇలా విని అక్కడికి పంపబడిన మేనక వెళ్లి, దేవరాజుడు (ఇంద్రుడు) పలికిన మాటలన్నిటినీ పూర్తిగా వివరించింది.

Verse 5

एवमुक्ता गता सा च मेनका तत्प्रचोदिता । गतायां मेनकायां तु रतिपुत्री मनस्विनी

ఇలా చెప్పబడగా, ఆమె ప్రేరణతో మేనక బయలుదేరింది. మేనక వెళ్లిన తరువాత రతిపుత్రి అయిన ధైర్యశాలిని (అక్కడ) నిలిచి/కార్యంలో ప్రవేశించింది.

Verse 6

राजानं धर्मसंकेतं प्रत्युवाच यशस्विनी । राजंस्त्वयाहमानीता सत्यवाक्येन वै पुरा

యశస్విని ధర్మానికి ప్రమాణమైన రాజుతో పలికింది— “ఓ రాజా, పూర్వం నీ సత్యవాక్యంతోనే నన్ను ఇక్కడికి తీసుకొచ్చావు।”

Verse 7

स्वकरश्चांतरे दत्तो भवनं च समाहृता । यद्यद्वदाम्यहं राजंस्तत्तत्कार्यं हि वै त्वया

నేను నా చేతిని నీ చేతిలో ఉంచాను; గృహవ్యవస్థ కూడా సిద్ధమైంది. ఓ రాజా, నేను ఏది ఏది చెప్పుతానో, అది అది నీవే తప్పక చేయాలి।

Verse 8

तदेवं हि त्वया वीर न कृतं भाषितं मम । त्वामेवं तु परित्यक्ष्ये यास्यामि पितृमंदिरम्

ఓ వీరా, నా మాట ప్రకారం నీవు చేయలేదు. అందుచేత నిన్ను ఈ స్థితిలో విడిచి, నేను నా తండ్రి ఇంటికి వెళ్లిపోతాను।

Verse 9

राजोवाच । यथोक्तं हि त्वया भद्रे तत्ते कर्त्ता न संशयः । असाध्यं तु परित्यज्य साध्यं देवि वदस्व मे

రాజు అన్నాడు— “హే భద్రే, నీవు చెప్పినట్లే అది చేయగల శక్తి నీకుంది; సందేహం లేదు. కాని అసాధ్యాన్ని విడిచి, హే దేవీ, సాధ్యమైనదేమిటో నాకు చెప్పు।”

Verse 10

अश्रुबिंदुमत्युवाच । एतदर्थे महीकांत भवानिह मया वृतः । सर्वलक्षणसंपन्नः सर्वधर्मसमन्वितः

అశ్రుబిందుమతి చెప్పింది— “హే మహీకాంతా, ఈ ప్రయోజనార్థమే నేను ఇక్కడ నిన్ను వరించాను; నీవు సమస్త శుభలక్షణాలతో సంపన్నుడవు, సమస్త ధర్మగుణాలతో సమన్వితుడవు।”

Verse 11

सर्वं साध्यमिति ज्ञात्वा सर्वधर्तारमेव च । कर्त्तारं सर्वधर्माणां स्रष्टारं पुण्यकर्मणाम्

ఆయనద్వారా సమస్తమూ సాధ్యమని, ఆయనే సర్వధారకుడని తెలిసి—ఆయనే సమస్త ధర్మాల కర్త, పుణ్యకర్మల స్రష్ట అని గ్రహించాలి।

Verse 12

त्रैलोक्यसाधकं ज्ञात्वा त्रैलोक्येऽप्रतिमं च वै । विष्णुभक्तमहं जाने वैष्णवानां महावरम्

ఆయన త్రిలోకాల లక్ష్యాలను సాధించేవాడని, త్రిలోకాలలో నిజంగా అపరిమితుడని తెలిసి, నేను ఆయనను విష్ణుభక్తుడిగా—వైష్ణవులలో మహావరుడిగా—గుర్తిస్తున్నాను।

Verse 13

इत्याशया मया भर्त्ता भवानंगीकृतः पुरा । यस्य विष्णुप्रसादोऽस्ति स सर्वत्र परिव्रजेत्

ఈ భావంతోనే నేను మునుపే మిమ్మల్ని భర్తగా అంగీకరించాను. విష్ణు ప్రసాదం ఉన్నవాడు ఎక్కడైనా స్వేచ్ఛగా సంచరించగలడు।

Verse 14

दुर्लभं नास्ति राजेंद्र त्रैलोक्ये सचराचरे । सर्वेष्वेव सुलोकेषु विद्यते तव सुव्रत

హే రాజేంద్రా! త్రిలోకాలలో—చరాచర సమస్త జీవుల్లో—దుర్లభమని ఏదీ లేదు. హే సువ్రతా! ప్రతి శుభలోకంలో నీ ఈ వ్రతం ప్రసిద్ధంగా ఉంది।

Verse 15

विष्णोश्चैव प्रसादेन गगने गतिरुत्तमा । मर्त्यलोकं समासाद्य त्वयैव वसुधाधिप

విష్ణు ప్రసాదంతోనే ఆకాశంలో నీ గతి ఉత్తమమైంది; మర్త్యలోకానికి వచ్చి, హే వసుధాధిపా, ఈ కార్యం నీవే సాధించావు।

Verse 16

जरापलितहीनास्तु मृत्युहीना जनाः कृताः । गृहद्वारेषु सर्वेषु मर्त्यानां च नरर्षभ

మనుష్యులు జరా, పళితము లేనివారిగా చేయబడ్డారు; మరణమూ వారికి లేకుండా చేయబడింది. ఓ నరర్షభా, సమస్త మానవుల గృహద్వారముల వద్ద ఇదే స్థితి వ్యాపించింది।

Verse 17

कल्पद्रुमा अनेकाश्च त्वयैव परिकल्पिताः । येषां गृहेषु मर्त्यानां मुनयः कामधेनवः

మీ చేతనే అనేక కల్పద్రుమాలు సృష్టించబడ్డాయి. ఎవరి గృహములలో మునులు నివసిస్తారో, ఆ మానవుల ఇంటిలో నిజంగా కామధేనువులు ఉన్నట్లే।

Verse 18

त्वयैव प्रेषिता राजन्स्थिरीभूताः सदा कृताः । सुखिनः सर्वकामैश्च मानवाश्च त्वया कृताः

ఓ రాజా, వారు మీ చేతనే పంపబడినవారు; మీ చేతనే వారు సదా స్థిరంగా స్థాపింపబడ్డారు. మీ చేతనే మనుష్యులు సుఖులై, సమస్త కోరికలతో సమృద్ధులయ్యారు।

Verse 19

गृहैकमध्ये साहस्रं कुलीनानां प्रदृश्यते । एवं वंशविवृद्धिश्च मानवानां त्वया कृता

ఒకే గృహమధ్యంలో కులీన వంశజులు వెయ్యిమంది కనిపిస్తారు. ఈ విధంగా మానవ వంశవృద్ధిని మీరు హీ కలిగించారు।

Verse 20

यमस्यापि विरोधेन इंद्रस्य च नरोत्तम । व्याधिपापविहीनस्तु मर्त्यलोकस्त्वया कृतः

ఓ నరోత్తమా, యముని మరియు ఇంద్రుని విరోధమున్నా మీరు మర్త్యలోకాన్ని వ్యాధి, పాపముల నుండి విముక్తం చేశారు।

Verse 21

स्वतेजसाहंकारेण स्वर्गरूपं तु भूतलम् । दर्शितं हि महाराज त्वत्समो नास्ति भूपतिः

నీ స్వతేజస్సు మరియు రాజగర్వబలంతో భూమినే స్వర్గస్వరూపంగా చూపించావు. ఓ మహారాజా, నీతో సమానమైన రాజు లేడు.

Verse 22

नरो नैव प्रसूतो हि नोत्पत्स्यति भवादृशः । भवंतमित्यहं जाने सर्वधर्मप्रभाकरम्

నీ వంటి మనిషి ఎప్పుడూ పుట్టలేదు; ఇకపై కూడా పుట్టడు. నిన్ను నేను సమస్త ధర్మాలకు ప్రభాకరుడిగా తెలుసుకొంటున్నాను.

Verse 23

तस्मान्मया कृतो भर्ता वदस्वैवं ममाग्रतः । नर्ममुक्त्वा नृपेंद्र त्वं वद सत्यं ममाग्रतः

అందుకే నేను నిన్నే నా భర్తగా ఎన్నుకున్నాను—ఇదే నా ముందర స్పష్టంగా చెప్పు. ఓ నృపేంద్రా, సరదా మాటలు విడిచి నా సమక్షంలో సత్యం పలుకు.

Verse 24

यदि ते सत्यमस्तीह धर्ममस्ति नराधिप । देवलोकेषु मे नास्ति गगने गतिरुत्तमा

ఓ నరాధిపా, నీలో ఇక్కడ సత్యమూ ధర్మమూ నిజంగా ఉంటే, దేవలోకాలలోనూ ఆకాశమార్గంలో నాకు దీనికన్నా ఉత్తమ గతి లేదు.

Verse 25

सत्यं त्यक्त्वा यदा च त्वं नैव स्वर्गं गमिष्यसि । तदा कूटं तव वचो भविष्यति न संशयः

నీవు సత్యాన్ని విడిచినప్పుడు నీవు స్వర్గానికి వెళ్లవు. అప్పుడు నీ మాట కూటమైనదిగా, వంకరగా మారుతుంది—సందేహం లేదు.

Verse 26

पूर्वंकृतं हि यच्छ्रेयो भस्मीभूतं भविष्यति । राजोवाच । सत्यमुक्तं त्वया भद्रे साध्यासाध्यं न चास्ति मे

మునుపు చేసిన శ్రేయస్సు ఏదైనా నిశ్చయంగా భస్మమైపోతుంది. రాజు అన్నాడు—హే భద్రే, నీవు సత్యమే చెప్పావు; నాకు సాధ్యాసాధ్య భేదం లేదు, అన్నీ సాధ్యమే.

Verse 27

सर्वंसाध्यं सुलोकं मे सुप्रसादाज्जगत्पते । स्वर्गं देवि यतो नैमि तत्र मे कारणं शृणु

హే జగత్పతే, నీ మహాప్రసాదంతో నాకు అన్నీ సాధ్యమయ్యాయి, నా గతి శుభలోకం అయింది. హే దేవీ, నేను స్వర్గానికి వెళ్తున్నాను; దానికి కారణం నన్ను విను.

Verse 28

आगंतुं तु न दास्यंति लोके मर्त्ये च देवताः । ततो मे मानवाः सर्वे प्रजाः सर्वा वरानने

కానీ దేవతలు వారిని మర్త్యలోకానికి రావడానికి అనుమతించరు. అందువల్ల, హే వరాననే, నా మనుష్యులందరూ—నా ప్రజలంతా—దాని ప్రభావంలో పడతారు.

Verse 29

मृत्युयुक्ता भविष्यंति मया हीना न संशयः । गंतुं स्वर्गं न वाञ्छामि सत्यमुक्तं वरानने

నన్ను లేకుండా వారు నిశ్చయంగా మృత్యుబంధనంలో పడతారు—సందేహం లేదు. హే వరాననే, నేను స్వర్గానికి వెళ్లదలచుకోను; నేను సత్యమే చెప్పాను.

Verse 30

देव्युवाच । लोकान्दृष्ट्वा महाराज आगमिष्यसि वै पुनः । पूरयस्व ममाद्यत्वं जातां श्रद्धां महातुलाम्

దేవి చెప్పింది—హే మహారాజా, లోకాలను దర్శించి నీవు నిశ్చయంగా మళ్లీ తిరిగి వస్తావు. ఈ రోజు నా కోరికను నెరవేర్చు; నాలో అపారమైన శ్రద్ధ జన్మించింది.

Verse 31

राजोवाच । सर्वमेवं करिष्यामि यत्त्वयोक्तं न संशयः । समालोक्य महातेजा ययातिर्नहुषात्मजः

రాజు పలికెను—నీవు చెప్పినట్లే నేను అన్నిటిని నిశ్చయంగా చేస్తాను; ఇందులో సందేహం లేదు. ఇదంతా పరిశీలించిన మహాతేజస్సు గల నహుషపుత్రుడు యయాతి మరల పలికెను.

Verse 32

एवमुक्त्वा प्रियां राजा चिंतयामास वै तदा । अंतर्जलचरो मत्स्यः सोपि जाले न बध्यते

ప్రియతో ఇలా చెప్పి రాజు అప్పుడు ఆలోచించెను—“నీటిలోనే సంచరించే చేప కూడా ప్రతిసారి వలలో చిక్కదు.”

Verse 33

मरुत्समानवेगोपि मृगः प्राप्नोति बंधनम् । योजनानां सहस्रस्थमामिषं वीक्षते खगः

గాలివేగంతో సమానంగా పరుగెత్తే జింక కూడా బంధనంలో పడుతుంది; కాని పక్షి వెయ్యి యోజనాల దూరంలోని ఆహారాన్నీ గమనిస్తుంది.

Verse 34

सकंठलग्नपाशं च न पश्येद्दैवमोहितः । कालः समविषमकृत्कालः सन्मानहानिदः

దైవమోహితుడు తన కంఠానికి బిగిసిన ఉరినీ చూడడు. కాలము—సమమూ విషమమూ అయిన పరిణామాలను కలిగిస్తూ—మానమర్యాదలను హరిస్తుంది.

Verse 35

परिभावकरः कालो यत्रकुत्रापि तिष्ठतः । नरं करोति दातारं याचितारं च वै पुनः

అవమానమూ విపర్యయమూ కలిగించే కాలము ఎక్కడ ఉన్నా, మనిషిని మళ్లీ మళ్లీ ఒకసారి దాతగా, మరోసారి యాచకుడిగా చేస్తుంది.

Verse 36

भूतानि स्थावरादीनि दिवि वा यदि वा भुवि । सर्वं कलयते कालः कालो ह्येक इदं जगत्

స్థావరాది సమస్త భూతములు—దివిలో గాని భూమిలో గాని—అన్నిటినీ కాలమే కొలిచి నియమిస్తుంది; నిజముగా ఈ సమస్త జగత్తు కాలమే.

Verse 37

अनादिनिधनो धाता जगतः कारणं परम् । लोकान्कालः स पचति वृक्षे फलमिवाहितम्

ఆది-అంతములేని ధాతనే జగత్తుకు పరమ కారణము; ఆయనే కాలరూపుడై లోకములను, చెట్టుపై ఏర్పడిన ఫలం పండినట్లు, పరిపక్వం చేస్తాడు.

Verse 38

न मंत्रा न तपो दानं न मित्राणि न बांधवाः । शक्नुवंति परित्रातुं नरं कालेन पीडितम्

మంత్రాలు కాదు, తపస్సు కాదు, దానం కాదు—మిత్రులు కాదు, బంధువులు కాదు—కాలపీడితుడైన మనుష్యుణ్ని రక్షించగలరు.

Verse 39

त्रयः कालकृताः पाशाः शक्यंते नातिवर्तितुम् । विवाहो जन्ममरणं यदा यत्र तु येन च

కాలకృతమైన మూడు పాశములను అతిక్రమించలేము—వివాహము, జనన-మరణము, మరియు ఎప్పుడు, ఎక్కడ, ఎవరి చేత (అవి జరుగునో).

Verse 40

यथा जलधरा व्योम्नि भ्राम्यंते मातरिश्वना । तथेदं कर्मयुक्तेन कालेन भ्राम्यते जगत्

ఆకాశంలో మేఘాలు వాయువుచేత నడిపింపబడి తిరుగునట్లు, అలాగే కర్మయుక్తమైన కాలముచేత ఈ జగత్తు తిప్పబడుతుంది.

Verse 41

सुकर्मोवाच । कालोऽयं कर्मयुक्तस्तु यो नरैः समुपासितः । कालस्तु प्रेरयेत्कर्म न तं कालः करोति सः

సుకర్ముడు పలికెను—ఈ కాలము కర్మసంబంధమై మనుష్యులచే ఉపాసింపబడుతుంది. కాలమే కర్మను ప్రేరేపిస్తుంది; కాని కాలము స్వయంగా ఆ కర్మను చేయదు.

Verse 42

उपद्रवा घातदोषाः सर्पाश्च व्याधयस्ततः । सर्वे कर्मनियुक्तास्ते प्रचरंति च मानुषे

అందునుంచి ఉపద్రవాలు, ఘాతక దోషాలు, సర్పాలు మరియు వ్యాధులు పుడతాయి. అవన్నీ కర్మనియుక్తమై మనుష్యులలో సంచరిస్తాయి.

Verse 43

सुखस्य हेतवो ये च उपायाः पुण्यमिश्रिताः । ते सर्वे कर्मसंयुक्ता न पश्येयुः शुभाशुभम्

సుఖహేతువులని చెప్పబడే ఉపాయాలు పుణ్యమిశ్రితమైనా, అవన్నీ కర్మసంబంధితమే. అందువల్ల వాటిని సహజంగా శుభమో అశుభమో అని చూడకూడదు.

Verse 44

कर्मदा यदि वा लोके कर्मसंबधि बांधवाः । कर्माणि चोदयंतीह पुरुषं सुखदुःखयोः

లోకంలో కర్మదాతలైనా, కర్మసంబంధ బంధువులైనా ఉండనివ్వండి; ఇక్కడ మనిషిని సుఖదుఃఖాల వైపు నడిపించేది తన స్వకర్మలే.

Verse 45

सुवर्णं रजतं वापि यथा रूपं विनिश्चितम् । तथा निबध्यते जंतुः स्वकर्मणि वशानुगः

బంగారం లేదా వెండి యొక్క రూపం ఎలా నిర్ధారితమో, అలాగే జీవుడు స్వకర్మవశుడై తన కర్మలోనే బలంగా బంధింపబడతాడు.

Verse 46

पंचैतानीह सृज्यंते गर्भस्थस्यैव देहिनः । आयुः कर्म च वित्तं च विद्यानिधनमेव च

ఇక్కడ దేహధారి జీవునికి—గర్భస్థుడై ఉన్నప్పుడే—ఐదు విషయాలు నియతమవుతాయి: ఆయుష్షు, కర్మ, ధనం, విద్య మరియు మరణం।

Verse 47

यथा मृत्पिंडतः कर्ता कुरुते यद्यदिच्छति । तथा पूर्वकृतं कर्म कर्तारमनुगच्छति

కుమ్మరి మట్టిపిండం నుండి తాను కోరినదాన్ని ఎలా తయారు చేస్తాడో, అలాగే పూర్వకృత కర్మ కర్తను అనుసరిస్తుంది।

Verse 48

देवत्वमथ मानुष्यं पशुत्वं पक्षिता तथा । तिर्यक्त्वं स्थावरत्वं च प्राप्यते च स्वकर्मभिः

తన స్వకర్మల వలన దేవత్వం, మానవజన్మం, పశుత్వం లేదా పక్షిత్వం లభిస్తుంది; అదే కర్మలతో తిర్యక్ స్థితి మరియు స్థావర (వృక్షాది) స్థితి కూడా చేరుతుంది।

Verse 49

स एव तत्तथा भुंक्ते नित्यं विहितमात्मना । आत्मना विहितं दुःखं चात्मना विहितं सुखम्

అతడు ఎల్లప్పుడూ తన ఆత్మచేతనే విధించబడినదాన్నే అనుభవిస్తాడు; తనచేతనే దుఃఖం నిర్మితమవుతుంది, తనచేతనే సుఖం నిర్మితమవుతుంది।

Verse 50

गर्भशय्यामुपादाय भुंजते पूर्वदैहिकम् । संत्यजंति स्वकं कर्म न क्वचित्पुरुषा भुवि

గర్భశయ్యను ఆశ్రయించి వారు పూర్వదేహకృత కర్మఫలాన్ని అనుభవిస్తారు; భూమిపై ఎక్కడా మనుష్యులు తమ కర్మను ఎప్పుడూ విడిచిపెట్టరు।

Verse 51

बलेन प्रज्ञया वापि समर्थाः कर्तुमन्यथा । सुकृतान्युपभुंजंति दुःखानि च सुखानि च

బలముచేత గాని బుద్ధిచేత గాని మనుష్యులు వేరుగా చేయగలిగినా, వారు తమ పూర్వసుకృతఫలమునే అనుభవిస్తారు—దుఃఖమును, సుఖమును కూడ।

Verse 52

हेतुं प्राप्य नरो नित्यं कर्मबंधैस्तु बध्यते । यथा धेनुसहस्रेषु वत्सो विंदति मातरम्

తగిన హేతువును పొందగానే నరుడు నిత్యం కర్మబంధములతో బద్ధుడగును; వేల గోవులలో దూడ తన తల్లినే కనుగొనునట్లు।

Verse 53

तथा शुभाशुभं कर्म कर्तारमनुगच्छति । उपभोगादृते यस्य नाश एव न विद्यते

అలాగే శుభాశుభ కర్మ కర్తను అనుసరిస్తుంది; ఫలానుభవం లేకుండా దాని నాశము ఎప్పటికీ ఉండదు।

Verse 54

प्राक्तनं बंधनं कर्म कोन्यथा कर्तुमर्हति । सुशीघ्रमपि धावंतं विधानमनुधावति

ప్రాచీన బంధనమైన కర్మను ఎవరు వేరుగా చేయగలరు? అతి వేగంగా పరుగెత్తువానినీ విధి విధానము వెంబడించును।

Verse 55

शेते सह शयानेन पुरा कर्म यथाकृतम् । उपतिष्ठति तिष्ठंतं गच्छंतमनुगच्छति

పూర్వం యథాకృతమైన కర్మ మనిషితోనే ఉంటుంది—అతడు పడుకుంటే అది కూడ పడుకుంటుంది, లేస్తే లేస్తుంది, నిలిచినవాడి దగ్గర నిలుస్తుంది, వెళ్లువానిని అనుసరిస్తుంది।

Verse 56

करोति कुर्वतः कर्मच्छायेवानु विधीयते । यथा छायातपौ नित्यं सुसंबद्धौ परस्परम्

కర్త చేసిన కర్మ అతనిని నీడవలె అనుసరిస్తుంది; నీడ మరియు ఎండ ఎల్లప్పుడూ పరస్పరం అనుబంధమై ఉన్నట్లే।

Verse 57

तद्वत्कर्म च कर्ता च सुसंबद्धौ परस्परम् । ग्रहा रोगा विषाः सर्पाः शाकिन्यो राक्षसास्तथा

అదేవిధంగా కర్మమూ కర్తయూ పరస్పరం గాఢంగా బంధితులు; అలాగే గ్రహపీడలు, రోగాలు, విషాలు, సర్పాలు, శాకినీలు మరియు రాక్షసులు కూడా।

Verse 58

पीडयंति नरं पश्चात्पीडितं पूर्वकर्मणा । येन यत्रोपभोक्तव्यं सुखं वा दुःखमेव वा

పూర్వకర్మవల్ల బాధపడిన మనిషిని తరువాత మరింతగా వేధిస్తారు; ఏ విధంగా, ఏ చోట అనుభవించవలసినదో—సుఖమో లేదా కేవలం దుఃఖమో—అది తప్పక అనుభవించాలి।

Verse 59

स तत्र बद्ध्वा रज्ज्वा वै बलाद्दैवेन नीयते । दैवः प्रभुर्हि भूतानां सुखदुःखोपपादने

అక్కడ అతన్ని తాడుతో కట్టి, బలవంతంగా దైవం చేత నడిపించబడతాడు; సుఖదుఃఖాలను కలిగించడంలో దైవమే భూతజాతికి ప్రభువు।

Verse 60

अन्यथा चिंत्यते कर्म जाग्रता स्वपतापि वा । अन्यथा स तथा प्राज्ञ दैव एवं जिघांसति

మనిషి మేల్కొన్నా నిద్రలోనూ కర్మను ఒక విధంగా ఆలోచిస్తాడు; కానీ అది మరో విధంగా జరుగుతుంది. ఓ ప్రాజ్ఞా, దైవం ఇలా చేస్తుంది—సంకల్పాన్ని కొట్టివేయాలనుకున్నట్లుగా।

Verse 61

शस्त्राग्नि विष दुर्गेभ्यो रक्षितव्यं च रक्षति । अरक्षितं भवेत्सत्यं तदेवं दैवरक्षितम्

శస్త్రాలు, అగ్ని, విషం, దుర్గమమైన అపాయాల నుండి మనిషిని రక్షించాలి. రక్షింపబడినదే రక్షిస్తుంది; రక్షణలేనిది నిజంగా నశిస్తుంది—ఇదే దైవరక్షణగా చెప్పబడింది.

Verse 62

दैवेन नाशितं यत्तु तस्य रक्षा न दृश्यते । यथा पृथिव्यां बीजानि उप्तानि च धनानि च

దైవం నశింపజేసిన దానికి రక్షణ ఎక్కడా కనిపించదు. భూమిలో విత్తిన విత్తనాలు, దాచిన ధనమూ (కూడా) కొన్నిసార్లు పోయినట్లే.

Verse 63

तथैवात्मनि कर्माणि तिष्ठंति प्रभवंति च । तैलक्षयाद्यथा दीपो निर्वाणमधिगच्छति

అలాగే ఆత్మలో కర్మలు నిలిచి ఉంటాయి, అక్కడి నుంచే పుట్టుకొస్తాయి. నూనె క్షయమైతే దీపం నిర్వాణం (ఆరిపోవడం) పొందినట్లే.

Verse 64

कर्मक्षयात्तथा जंतुः शरीरान्नाशमृच्छति । कर्मक्षयात्तथा मृत्युस्तत्त्वविद्भिरुदाहृतः

కర్మ క్షయమైతే జీవి శరీర నాశాన్ని పొందుతుంది. తత్త్వవేత్తలు—కర్మక్షయమే మరణమని ప్రకటించారు.

Verse 65

विविधाः प्राणिनस्तस्य मृत्यो रोगाश्च हेतवः । तथा मम विपाकोयं पूर्वं कृतस्य नान्यथा

ఆ ప్రాణికి మరణం, రోగం కలిగించే కారణాలు అనేక విధాలుగా ఉంటాయి. అలాగే నేను అనుభవిస్తున్న ఫలం పూర్వకృత కర్మ ఫలపాకమే—ఇతరమేమీ కాదు.

Verse 66

संप्राप्तो नात्र संदेहः स्त्रीरूपोऽयं न संशयः । क्व मे गेहं समायाता नाटका नटनर्तकाः

అతడు నిశ్చయంగా వచ్చాడు—ఇందులో సందేహం లేదు. అతడు స్త్రీరూపం ధరించాడన్నదీ సందేహమే లేదు. నా ఇల్లు ఎక్కడికి తీసుకువచ్చారు—నటులు, కళాకారులు, నర్తకులతో కూడి?

Verse 67

तेषां संगप्रसंगेन जरा देहं समाश्रिता । सर्वं कर्मकृतं मन्ये यन्मे संभावितं ध्रुवम्

వారితో నిరంతర సంగమం వల్ల నా దేహాన్ని జరా ఆశ్రయించింది. నాపై జరిగినదంతా నా పూర్వకర్మఫలమేనని నేను భావిస్తున్నాను—ఇది నిశ్చయంగా కర్మనియతం.

Verse 68

तस्मात्कर्मप्रधानं च उपायाश्च निरर्थकाः । पुरा वै देवराजेन मदर्थे दूतसत्तमः

కాబట్టి కర్మమే ప్రధానము; కేవలం ఉపాయాలు, యుక్తులు వ్యర్థములు. పూర్వకాలంలో దేవరాజు నా కోసం ఒక ఉత్తమ దూతను పంపాడు.

Verse 69

प्रेषितो मातलिर्नाम न कृतं तस्य तद्वचः । तस्य कर्मविपाकोऽयं दृश्यते सांप्रतं मम

మాతలి అనే దూత పంపబడెను; కానీ నేను అతని మాటను అనుసరించలేదు. ఇప్పుడు ఆ కర్మఫల పరిపాకం నా ముందే కనిపిస్తోంది.

Verse 70

इति चिंतापरो भूत्वा दुःखेन महतान्वितः । यद्यस्याहि वचः प्रीत्या न करोमि हि सर्वथा

ఇలా చింతలో మునిగి, మహా దుఃఖంతో వ్యాకులుడయ్యాడు. (అతడు అనుకున్నాడు:) “నేను ప్రీతితో అతని మాటలను పూర్తిగా చేయకపోతే…”

Verse 71

सत्यधर्मावुभावेतौ यास्यतस्तौ न संशयः । सदृशं च समायातं यद्दृष्टं मम कर्मणा

సత్యమూ ధర్మమూ—ఈ ఇద్దరూ నిశ్చయంగా తమ నియత గమ్యాన్ని చేరుతారు; ఇందులో సందేహం లేదు. నా కర్మవశాత్తు నేను ముందే చూచినట్లే, అదే విధంగా ఫలితం సంభవించింది.

Verse 72

भविष्यति न संदेहो दैवो हि दुरतिक्रमः । एवं चिंतापरो भूत्वा ययातिः पृथिवीपतिः

ఇది తప్పక జరుగుతుంది—సందేహం లేదు; ఎందుకంటే దైవం (విధి) దాటడం కష్టం. ఇలా ఆలోచిస్తూ భూపతి రాజు యయాతి చింతలో లీనుడయ్యాడు.

Verse 73

कृष्णं क्लेशापहं देवं जगाम शरणं हरिम् । ध्यात्वा नत्वा ततः स्तुत्वा मनसा मधुसूदनम्

క్లేశాలను తొలగించే దేవుడు హరి—కృష్ణుని శరణు కోరాడు. మధుసూదనుని మనసులో ధ్యానించి, నమస్కరించి, ఆపై స్తుతించి, అంతరంగముతో ఆరాధించాడు.

Verse 74

त्राहि मां शरणं प्राप्तस्त्वामहं कमलाप्रिय

హే కమలాప్రియ! నేను నీ శరణు పొందాను—నన్ను రక్షించుము.

Verse 81

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थवर्णने ययातिचरित्रे एकाशीतितमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీపద్మపురాణంలోని భూమిఖండంలో, వేనోపాఖ్యానము మరియు మాతా-పితృ తీర్థవర్ణనాంతర్గతంగా, యయాతిచరిత్రమును తెలిపే ఎనభై ఒకటవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది.