Adhyaya 32

Verse 1

सूत उवाच । नानारत्नैः सुदीप्तांगो हाटकेनापि सर्वतः । राजमानो गिरिश्रेष्ठो यथा सूर्यः स्वरश्मिभिः

సూతుడు పలికెను—నానారత్నాలతో అలంకృతమై, దేహం సుదీప్తంగా వెలిగుతూ, చుట్టూ స్వర్ణకాంతితో మెరిసే ఆ గిరిశ్రేష్ఠుడు తన కిరణాలతో సూర్యునివలె విరాజిల్లెను।

Verse 2

छायामशोकां संप्राप्य शीतलां सुखदायिनीम् । ध्यायंति योगिनः सर्वे उपविष्टा दृढासने

శోకరహితమైన, శీతలమైన, సుఖదాయినీ అయిన నీడను పొందిన యోగులందరూ దృఢాసనంలో కూర్చొని ధ్యానం చేస్తారు।

Verse 3

क्वचित्तपंति मुनयः क्वचिद्गायंति किन्नराः । संतुष्टा ऋषिगंधर्वा वीणातालकराविलाः

ఎక్కడో మునులు తపస్సు చేస్తారు, మరెక్కడో కిన్నరులు మధురంగా పాడుతారు. సంతుష్టులైన ఋషి-గంధర్వులు వీణా-తాళాలతో నిమగ్నులై ఉంటారు.

Verse 4

तालमानलये लीनाः स्वरैः सप्तभिरन्वितैः । मूर्च्छनारत्निसंयुक्तैर्व्यक्तं गीतं मनोहरम्

తాళం, మానం, లయలో లీనమై, ఏడు స్వరాలతో సమన్వితమై, మూచ్ఛనా-రాగ విన్యాసాలతో కూడిన ఆ గీతం స్పష్టంగా, మనోహరంగా వెలిగింది.

Verse 5

तस्मिन्वै पर्वतश्रेष्ठे चंदनच्छायसंश्रिताः । गंधर्वा गीततत्वज्ञा गीतं गायंति तत्पराः

ఆ శ్రేష్ఠ పర్వతంపై చందన వృక్షాల నీడలో ఆశ్రయించి, గీతతత్త్వాన్ని తెలిసిన గంధర్వులు ఏకాగ్రభక్తితో గానం చేస్తారు.

Verse 6

नृत्यंति योषितस्तत्र देवानां पर्वत्तोत्तमे । पापहा पुण्यदो दिव्यः सुश्रेयसां प्रदायकः

అక్కడ దేవతల ఆ ఉత్తమ పర్వతంపై అప్సరసలు నృత్యం చేస్తారు. అది దివ్యస్థలం—పాపనాశకము, పుణ్యప్రదము, పరమ శ్రేయస్సు ప్రసాదకము.

Verse 7

वेदध्वनिः समधुरः श्रूयते पर्वतोत्तमे । चंदनाशोकपुन्नागैः शालैस्तालैस्तमालकैः

ఆ పర్వతోత్తమంలో వేదాల అత్యంత మధుర ధ్వని వినిపిస్తుంది—చందనం, అశోకం, పున్నాగం, శాల, తాళ, తమాల వృక్షాల మధ్యగా.

Verse 8

वटैस्तु मेघसंकाशै राजते पर्वतोत्तमः । संतानकैः कल्पवृक्षै रंभापादपसंकुलैः

మేఘసమానమైన వటవృక్షాలతో అలంకృతమైన ఆ శ్రేష్ఠ పర్వతము ప్రకాశిస్తుంది; సంతానక, కల్పవృక్షములు మరియు రంభా-సంబంధిత ఉపవనములతో అది నిండివుంది।

Verse 9

नगेंद्रो भाति सर्वत्र नाकवृक्षैः सुपुष्पितैः । नानाधातुसमाकीर्णो नानारत्नचयो गिरिः

పుష్పభరితమైన దివ్య వృక్షాలతో అలంకృతమైన ఆ పర్వతరాజు ఎక్కడికక్కడ ప్రకాశిస్తాడు; నానావిధ ధాతువులతో వ్యాపించి, నానారత్న సమూహాలతో కుప్పలుగా నిండిన గిరి అది।

Verse 10

नानाकौतुकसंयुक्तो नानामंगलसंयुतः । वेदवृंदैः सुसंजुष्टो ह्यप्सरोगणसंकुलः

అది అనేక ఉత్సవానందాలతో నిండినది, బహువిధ మంగళకర్మలతో అలంకృతమైనది; వేదపాఠక సమూహాలు సేవించగా, అప్సరాగణాలతో కిటకిటలాడింది।

Verse 11

ऋषिभिर्मुनिभिः सिद्धैर्गंधर्वैःपरिभातिसः । गजैश्चाचलसंकाशैः सिंहनादैर्विराजते

ఋషులు, మునులు, సిద్ధులు, గంధర్వులు చుట్టుముట్టగా అతడు ప్రకాశిస్తాడు; పర్వతసమాన గజములు మరియు సింహనాదసమాన గర్జనలతో మరింత విరాజిల్లుతాడు।

Verse 12

शरभैर्मत्तशार्दूलैर्मृगधूर्तैरलंकृतः । वापीकूपतडागैश्च संपूर्णैर्विमलोदकैः

అది శరభములు, మత్తమైన వ్యాఘ్రములు, చతుర మృగములతో అలంకృతమైంది; అలాగే నిర్మల జలంతో నిండిన వాపీలు, కూపాలు, తడాగాలతో శోభించింది।

Verse 13

हंसकारंडवाकीर्णैः सर्वत्र परिशोभते । कनकोत्पलैश्च श्वेतैश्च रक्तोत्पलैर्विराजते

అది ఎక్కడికక్కడ హంసలు, కారండవ పక్షులతో నిండీ ప్రకాశిస్తుంది; కనకోత్పలాలు, శ్వేతోత్పలాలు, రక్తోత్పలాలతో మహా విరాజిల్లుతుంది.

Verse 14

नदीस्रवणसंघातैर्विमलैश्चोदकैस्तथा । शालतालैश्च रूपैश्च सगजैः स्फाटिकैस्तथा

నదుల ప్రవాహ సమూహాలతో, నిర్మల జలాలతో అది సమృద్ధిగా ఉంది; శాల, తాల వృక్షరూపాలతో కూడి, స్ఫటికంలా మెరుస్తున్న గజాలతోనూ శోభిస్తుంది.

Verse 15

विस्तीर्णैः कांचनैर्दिव्यैः सूर्यवह्निसमप्रभैः । शिलातलैश्च संपूर्णः शैलराजो विराजते

సూర్యాగ్ని సమాన కాంతి గల విస్తారమైన దివ్య స్వర్ణ శిలాపట్టాలతో, సంపూర్ణ శిలాతలాలతో కూడిన ఆ శైలరాజు మహా వైభవంగా విరాజిల్లుతున్నాడు.

Verse 16

विमानैर्देवतानां च प्रासादैः पर्वतोत्तमैः । हंसचंद्रप्रतीकाशैर्हेमदंडैरलंकृतः

దేవతల విమానాలతోను, పర్వతోత్తమ సమానమైన ప్రాసాదాలతోను అది అలంకృతమైంది; హంస-చంద్ర సమాన కాంతి గల హేమదండాలతో మరింత శోభించింది.

Verse 17

कलशैश्चामरैर्युक्तैः प्रासादैः परिशोभितः । नानागुणप्रमुदित देववृंदैश्च शोभितः

కలశాలు, చామరాలు కలిగిన ప్రాసాదాలతో అది సర్వతోముఖంగా శోభించింది; అనేక గుణాలతో పరవశించిన దేవవృందాలతో కూడ మరింత సుందరంగా వెలిగింది.

Verse 18

देववृंदैरनेकैश्च गंधर्वैश्चारणैस्तथा । सर्वत्र राजते पुण्यो मेरुर्गिरिवरोत्तमः

అనేక దేవగణములు, గంధర్వులు మరియు చారణులతో పరివృతమైన పర్వతశ్రేష్ఠుడు పుణ్యమైన మేరువు అన్ని దిక్కులా ప్రకాశించి శోభిల్లుచున్నాడు।

Verse 19

तस्माद्गंगामहापुण्या पुण्यतोया महानदी । प्रसूता पुण्यतीर्थाढ्या हंसपद्मैः समाकुला

అందువల్ల మహాపుణ్యమయిన గంగా—పుణ్యజలములు కలిగిన మహానది—ప్రసవించి వెలసింది; పుణ్యతీర్థాలతో సమృద్ధిగా, హంసలు పద్మాలతో నిండియున్నది।

Verse 20

मुनिभिः सेव्यमाना सा ऋषिसंघैर्महानदी । एवंगुणं गिरिश्रेष्ठं पुण्यकौतुकमंगलम्

ఆ మహానది మునులు, ఋషిసంఘములచే సేవింపబడి పూజింపబడుచున్నది; ఈ విధంగా గిరిశ్రేష్ఠుని సన్నిధిలో గుణవంతమై పుణ్యానందమంగళాన్ని ప్రసాదించుచున్నది।

Verse 21

अंगश्चात्रिसुतः पुण्यः प्रविवेश महामुनिः । गंगातीरे सुपुण्ये च एकांते चारुकंदरे

అప్పుడు అత్రిసుతుడైన పుణ్యాత్మ మహాముని అంగుడు గంగానదీ యొక్క అత్యంత పుణ్యమైన తీరమున, ఏకాంతములోని అందమైన గుహలో ప్రవేశించెను।

Verse 22

तत्रोपविश्य मेधावी कामक्रोधविवर्जितः । सर्वेंद्रियाणि संयम्य हृषीकेशं मनोगतम्

అక్కడ ఉపవేశించి మేధావి సాధకుడు కామక్రోధములను విడిచి, సమస్త ఇంద్రియములను నియమించి, అంతర్మనస్సును హృషీకేశునందు స్థిరపరచవలెను।

Verse 23

ध्यायमानः स धर्मात्मा कृष्णं क्लेशापहं प्रभुम् । आसने शयने याने ध्याने च मधुसूदनम्

ఆ ధర్మాత్మ భక్తుడు క్లేశాలను తొలగించే ప్రభువు శ్రీకృష్ణుడు—మధుసూదనుని—ఆసనంలో, శయనంలో, ప్రయాణంలో, ధ్యానకాలంలో నిరంతరం ధ్యానిస్తాడు।

Verse 24

नित्यं पश्यति युक्तात्मा योगयुक्तो जितेंद्रियः । चराचरेषु जीवेषु तेषु पश्यति केशवम्

యోగంలో స్థిరుడై, ఇంద్రియాలను జయించిన ఆ యుక్తాత్ముడు నిత్యం దర్శిస్తాడు; చరాచర సమస్త జీవుల్లో కేశవునే చూస్తాడు।

Verse 25

आर्द्रेषु चैव शुष्केषु सर्वेष्वन्येषु स द्विजः । एवं वर्षशतं जातं तप्यमानस्य तस्य च

తడి ప్రదేశాల్లోనూ, పొడి ప్రదేశాల్లోనూ, ఇతర అన్ని పరిస్థితుల్లోనూ ఆ ద్విజుడు సమభావంతోనే నిలిచాడు; తపస్సు చేస్తూ అతనికి నూరు సంవత్సరాలు గడిచాయి।

Verse 26

समालोक्य जगन्नाथश्चक्रपाणिर्द्विजोत्तमम् । बहुविघ्नान्सुघोरांश्च दर्शयत्येव नित्यशः

చక్రధారి జగన్నాథుడు ఆ ద్విజోత్తముని చూచి నిత్యం అనేక అతి ఘోర విఘ్నాలను ప్రత్యక్షం చేస్తూనే ఉన్నాడు।

Verse 27

तेजसा तस्य देवस्य नृसिंहस्य महात्मनः । निरातंकः स धर्मात्मा दहत्यग्निरिवेंधनम्

ఆ మహాత్మ దేవుడు నృసింహుని తేజస్సుతో ఆ ధర్మాత్ముడు నిర్భయుడై, అగ్ని ఇంధనాన్ని దహించునట్లు దహిస్తాడు।

Verse 28

नियमैः संयमैश्चान्यैरुपवासैर्द्विजोत्तमः । क्षीयमाणस्तु संजातो दीप्यमानः स्वतेजसा

వ్రతాలు, నియమాలు, సంయమాలు మరియు ఇతర ఉపవాసాల వల్ల ఆ శ్రేష్ఠ ద్విజుడు క్షీణించాడు; అయినా క్షయమవుతున్నప్పటికీ తన స్వతేజస్సుతో ప్రకాశించాడు।

Verse 29

सूर्यपावकसंकाशस्त्वंग एवं प्रदृश्यते । एवं तपःसु निरतं ध्यायमानं जनार्दनम्

హే అంగ! నీ దేహం సూర్యాగ్నుల వలె ప్రకాశమానంగా కనిపిస్తోంది—ఇలా దర్శనమవుతోంది. ఇదే విధంగా తపస్సులో నిమగ్నుడై ధ్యానస్థుడైన జనార్దనుని ధ్యానించాలి।

Verse 30

आविर्भूयाब्रवीद्देवो वरं वरय मानद । तं च दृष्ट्वा हृषीकेशमंगः परम निर्वृतः

ప్రత్యక్షమై దేవుడు పలికెను: “హే మానద! వరం కోరుకో.” హృషీకేశుని దర్శించిన అంగుడు పరమానంద-శాంతులతో నిండిపోయాడు।

Verse 31

तुष्टाव प्रणतो भूत्वा वासुदेवं प्रसन्नधीः

ప్రసన్నబుద్ధితో అతడు నమస్కరించి వాసుదేవుని స్తుతించాడు।

Verse 32

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने अंगवरप्रदानं । नाम द्वात्रिंशोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీ పద్మపురాణం భూమిఖండంలో, వేనోపాఖ్యానాంతర్గతంగా “అంగవరప్రదానం” అనే ముప్పై రెండవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది।

Verse 33

गुणरूपाय गुह्याय गुणातीताय ते नमः । गुणाय गुणकर्त्रे च गुणाढ्याय गुणात्मने

గుణరూపుడవైన, గుహ్యుడవైన, గుణాతీతుడవైన నీకు నమస్కారం. నీవే గుణములు, గుణకర్తవు, గుణసంపన్నుడవు, గుణాత్మస్వరూపుడవు—నీకు ప్రణామము.

Verse 34

भवाय भवकर्त्रे च भक्तानां भवहारिणे । भवोद्भवाय गुह्याय नमो भवविनाशिने

భవుడైన (శివుడైన) నీకు నమస్కారం—సంసారభావానికి కర్తవు, భక్తుల భవబంధాన్ని హరించువాడవు. భవోద్భవుడవైన గుహ్య ప్రభువా, భవవినాశకుడా—నీకు ప్రణామము.

Verse 35

यज्ञाय यज्ञरूपाय यज्ञेशाय नमोनमः । यज्ञकर्मप्रसंगाय नमः शंखधराय च

యజ్ఞమే అయిన, యజ్ఞరూపుడైన, యజ్ఞేశ్వరుడైన ఆయనకు పునఃపునః నమస్కారం. యజ్ఞకర్మలో నిమగ్నుడైన ప్రభువుకు, శంఖధారికి కూడా ప్రణామము.

Verse 36

नमोनमो हिरण्याय नमो रथांगधारिणे । सत्याय सत्यभावाय सर्वसत्यमयाय च

హిరణ్యమయుడైన ప్రభువుకు పునఃపునః నమస్కారం; చక్రధారికి నమస్కారం. సత్యానికి, సత్యస్వరూపానికి, సమస్త సత్యమయుడైనవానికి ప్రణామము.

Verse 37

धर्माय धर्मकर्त्रे च सर्वकर्त्रे च ते नमः । धर्मांगाय सुवीराय धर्माधाराय ते नमः

ధర్మస్వరూపుడవైన, ధర్మకర్తవైన, సర్వకర్తవైన నీకు నమస్కారం. ధర్మమే అంగముగా కలవాడా, సువీరుడా, ధర్మాధారుడా—నీకు ప్రణామము.

Verse 38

नमः पुण्याय पुत्राय ह्यपुत्राय महात्मने । मायामोहविनाशाय सर्वमायाकराय ते

మీకు నమస్కారం—హే పుణ్యస్వరూపా, హే పుత్రరూపా, అయినా అపుత్ర మహాత్మా; మాయాజనిత మోహాన్ని నశింపజేసేవాడా, సమస్త మాయకు కారణభూతుడా, నీకు ప్రణామం।

Verse 39

मायाधराय मूर्ताय त्वमूर्ताय नमोनमः । सर्वमूर्तिधरायैव शंकराय नमोनमः

మాయను ధరించువాడా, సాకారుడా మరియు నిరాకారుడా—అటువంటి శంకరునికి పునఃపునః నమస్కారం; సమస్త రూపాలను ఏకైకంగా ధరించువాడైన ఆయనకు పునఃపునః ప్రణామం।

Verse 40

ब्रह्मणे ब्रह्मरूपाय परब्रह्मस्वरूपिणे । नमस्ते सर्वधाम्ने च नमो धामधराय च

బ్రహ్మరూపుడైన బ్రహ్మకు, పరబ్రహ్మస్వరూపుడైన నీకు నమస్కారం. హే సమస్త ధామాలకు ధామమైనవాడా, నీకు ప్రణామం; హే ధామధారకా, నీకూ నమో నమః।

Verse 41

श्रीमते श्रीनिवासाय श्रीधराय नमोनमः । क्षीरसागरवासाय चामृताय च ते नमः

శ్రీమంతుడైన శ్రీనివాసా, శ్రీధరా—నీకు పునఃపునః నమస్కారం. క్షీరసాగర నివాసీ, అమృతస్వరూపుడా—నీకు నా ప్రణామం।

Verse 42

महौषधाय घोराय महाप्रज्ञापराय च । अक्रूराय प्रमेध्याय मेध्यानां पतये नमः

మహౌషధిస్వరూపుడా, ఘోర తేజస్సుగలవాడా, మహాప్రజ్ఞలో పరాయణుడా—ఆ ప్రభువుకు నమస్కారం. అక్రూరుడా, పరమ పవిత్రుడా, పవిత్రులందరి అధిపతివా—నీకు ప్రణామం।

Verse 43

अनंताय ह्यशेषाय चानघाय नमोनमः । आकाशस्य प्रकाशाय पक्षिरूपाय ते नमः

అనంతుడవు, సమస్తవ్యాపకుడవు, నిర్దోషుడవు—నీకు పునఃపునః నమస్కారం. ఆకాశప్రకాశస్వరూపా, పక్షిరూపధారిణీ, నీకు నమస్కారం.

Verse 44

हुताय हुतभोक्त्रे च हवीरूपाय ते नमः । बुद्धाय बुधरूपाय सदाबुद्धाय ते नमः

హుతస్వరూపా, హుతభోక్తా, హవిస్వరూపా—నీకు నమస్కారం. బుద్ధస్వరూపా, బుధరూపా, సదా జాగృతుడవైన సదాబుద్ధా—నీకు నమస్కారం.

Verse 45

नमो हव्यायकव्याय स्वधाकाराय ते नमः । स्वाहाकाराय शुद्धाय ह्यव्यक्ताय महात्मने

దేవులకు హవ్యమై, పితృలకు కవ్యమై ఉన్న నీకు నమస్కారం; ‘స్వధా’కారస్వరూపా, నీకు నమస్కారం. ‘స్వాహా’కారస్వరూపా, శుద్ధా, అవ్యక్తా, మహాత్మా ప్రభూ—నీకు నమస్కారం.

Verse 46

व्यासाय वासवायैव वसुरूपाय ते नमः । वासुदेवाय विश्वाय वह्निरूपाय ते नमः । हरये केवलायैव वामनाय नमोनमः

వ్యాసరూపా, వాసవరూపా, వసువుల స్వరూపా—నీకు నమస్కారం. వాసుదేవా, విశ్వస్వరూపా, వహ్నిరూపా—నీకు నమస్కారం. కేవల హరి, వామనుడా—నీకు పునఃపునః నమస్కారం.

Verse 47

नमो नृसिंहदेवाय सत्वपालाय ते नमः

నృసింహదేవునికి నమస్కారం; సమస్త సత్త్వాలను కాపాడే పాలకుడా, నీకు నమస్కారం.

Verse 48

नमो गोविंदगोपाय नम एकाक्षराय च । नमः सर्वाक्षरायैव हंसरूपाय ते नमः

గోవిందా, గోపాలకుల రక్షకా, నీకు నమస్కారం. ఏకాక్షర (ఓం) స్వరూపా, నీకు నమస్కారం. సర్వాక్షర స్వరూపా, నీకు నమస్కారం. హంసరూపధారివైన నీకు నమస్కారం.

Verse 49

त्रितत्त्वाय नमस्तुभ्यं पंचतत्त्वाय ते नमः । पंचविंशतितत्त्वाय तत्त्वाधाराय वै नमः

త్రితత్త్వ స్వరూపా, నీకు నమస్కారం; పంచతత్త్వ స్వరూపా, నీకు నమస్కారం. పంచవింశతి తత్త్వ స్వరూపా, తత్త్వాధారమై ఉన్న నీకు నిశ్చయంగా నమస్కారం.

Verse 50

कृष्णाय कृष्णरूपाय लक्ष्मीनाथाय ते नमः । नमः पद्मपलाशाय आनंदाय पराय च

కృష్ణునికి, కృష్ణస్వరూపునికి, లక్ష్మీనాథునికి నమస్కారం. పద్మపలాశనేత్రునికి నమస్కారం; ఆనందస్వరూపునికి; పరమునికీ నమస్కారం.

Verse 51

नमो विश्वंभरायैव पापनाशाय वै नमः । नमः पुण्यसुपुण्याय सत्यधर्माय ते नमः

విశ్వంభరా, జగత్తును ధారించే వాడా, నీకు నమస్కారం; పాపనాశకునికి నిశ్చయంగా నమస్కారం. పుణ్య-సుపుణ్య స్వరూపా, నీకు నమస్కారం; సత్యధర్మ స్వరూపా, నీకు నమస్కారం.

Verse 52

नमोनमः शाश्वतअव्ययाय नमोनमः संघ नभोमयाय । श्रीपद्मनाभाय महेश्वराय नमामि ते केशवपादपद्मम्

శాశ్వతుడవు, అవ్యయుడవు—నీకు మళ్లీ మళ్లీ నమస్కారం; ఆకాశమయ దివ్యసంఘ స్వరూపా—నీకు మళ్లీ మళ్లీ నమస్కారం. శ్రీ పద్మనాభా, మహేశ్వరా, హే కేశవా—నీ పాదపద్మానికి నేను ప్రణామం చేస్తాను.

Verse 53

आनंदकंद कमलाप्रिय वासुदेव सर्वेश ईश मधुसूदन देहि दास्यम् । पादौ नमामि तव केशव जन्मजन्म कृपां कुरुष्व मम शांतिद शंखपाणे

హే ఆనందకందా, కమలాప్రియ వాసుదేవా, సర్వేశ్వరా, పరమేశా, మధుసూదనా! నాకు దాస్యభావాన్ని ప్రసాదించు. హే కేశవా! జన్మజన్మలలో నీ పాదాలకు నమస్కరిస్తాను; హే శాంతిదాతా, శంఖధారీ! నాపై కరుణ చూపు.

Verse 54

संसारदारुणहुताशनतापदग्धं पुत्रादिबंधुमरणैर्बहुशोकतापैः । ज्ञानांबुदेन मम प्लावय पद्मनाभ दीनस्य मच्छरणरूपभवस्व नाथ

సంసారమనే భయంకర అగ్ని తాపంతో దగ్ధుడనై, కుమారాది బంధువుల మరణాల వల్ల అనేక శోకాలతో బాధపడుతున్న నన్ను—హే పద్మనాభా! జ్ఞానసముద్రంతో ముంచెత్తు. హే నాథా! ఈ దీనునికి నీ పాదాలే శరణముగా నిలువు.

Verse 55

एवं स्तोत्रं समाकर्ण्य त्वंगस्यापि महात्मनः । दर्शयित्वा स्वकं रूपं घनश्यामं महौजसम्

ఇలా మహాత్ముడు త్వఙ్గుడు చేసిన స్తోత్రాన్ని కూడా వినిన తరువాత, ఆయన తన స్వరూపాన్ని దర్శింపజేశాడు—మేఘశ్యామవర్ణంతో, మహాతేజస్సుతో ప్రకాశించునట్లు.

Verse 56

शंखचक्रगदापाणिं पद्महस्तं महाप्रभुम् । वैनतेयसमारूढमात्मरूपं प्रदर्शितम्

ఆయన తన ఆత్మస్వరూపాన్ని ప్రదర్శించాడు—మహాప్రభువు, చేతుల్లో శంఖం, చక్రం, గదా ధరించి, పద్మాన్ని పట్టుకొని, వైనతేయుడు (గరుడుడు) మీద ఆసీనుడై ఉన్న రూపం.

Verse 57

सर्वाभरणशोभांगं हारकंकणकुंडलैः । राजमानं परं दिव्यं निर्मलं वनमालया

ఆయన అవయవాలు సమస్త ఆభరణాల కాంతితో మెరిశాయి—హారాలు, కంకణాలు, కుండలాలతో; ఆయన పరమ దివ్యుడు, నిర్మలుడు, వనమాలతో అలంకృతుడై రాజిల్లెను.

Verse 58

अंगस्याग्रे हृषीकेशः शोभमान महत्प्रभः । श्रीवत्सांकेन पुण्येन कौस्तुभेन जनार्दनः

అంగుని అగ్రభాగంలో అపార తేజస్సుతో హృషీకేశుడు విరాజిల్లెను—జనార్దనుడు; ఆయన వక్షస్థలంపై పుణ్యమైన శ్రీవత్సచిహ్నం, కౌస్తుభమణి అలంకారంగా మెరిసెను।

Verse 59

दर्शयित्वा स्वकं देहं सर्वदेवमयो हरिः । स उवाच महात्मानं तमंगमृषिसत्तमम्

తన స్వదేహాన్ని దర్శింపజేసి, సమస్త దేవతామయుడైన హరి ఆపై ఆ మహాత్ముడైన—అంగుని ఋషులలో శ్రేష్ఠుడైన—వారితో పలికెను।

Verse 60

भो भो विप्र महाभाग श्रूयतां वचनं शुभम् । मेघगंभीरघोषेण समाभाष्य द्विजोत्तमम्

“ఓ ఓ మహాభాగ విప్రా! శుభమైన నా వచనాన్ని వినుము,” అని మేఘగంభీర గర్జనవంటి స్వరంతో ఆ ద్విజోత్తముని సంభాషించెను।

Verse 61

तपसानेन तुष्टोस्मि वरं वरय शोभनम् । तुष्यमाणं हृषीकेशं तं दृष्ट्वा कमलापतिम्

“నీ తపస్సుతో నేను సంతుష్టుడను; శోభనమైన వరం కోరుకొనుము.” అని పలికిన తుష్ట హృషీకేశుని—కమలాపతిని—చూచి (అతడు) భక్తితో పరవశించెను।

Verse 62

दीप्यमानं विराजंतं विश्वरूपं जनेश्वरम् । पादांबुजद्वयं तस्य प्रणम्य च पुनःपुनः

దీప్తిమంతుడై విరాజిల్లే విశ్వరూప జनेశ్వరుని పాదపద్మయుగ్మానికి పునఃపునః నమస్కరించి (అతడు) తదుపరి పలికెను/ముందుకు సాగెను।

Verse 63

हर्षेण महताविष्टस्तमुवाच जनार्दनम् । दासोहं तव देवेश शंखचक्रगदाधर

మహా హర్షంతో మునిగిపోయి అతడు జనార్దనునితో పలికెను— “హే దేవేశా! శంఖచక్రగదాధర ప్రభూ, నేను నీ దాసుడను.”

Verse 64

वरं मे दातुकामोसि देहि त्वं वंशजं सुतम् । दिवि शक्रो यथाऽभाति सर्वतेजः समन्वितः

“నీవు నాకు వరం ఇవ్వదలచినవాడవు; కావున నా వంశంలో పుట్టే కుమారుని దయచేయుము— అతడు దివిలో శక్రునివలె, సమస్త తేజస్సుతో ప్రకాశించునట్లు.”

Verse 65

तादृशं देहि मे पुत्रं सर्वलोकस्य रक्षकम् । सर्वदेवप्रियं देव ब्रह्मण्यं धर्मपंडितम्

“అటువంటి కుమారుని నాకు దయచేయుము— సర్వలోక రక్షకుడై, హే దేవా, సర్వదేవులకు ప్రియుడై, బ్రాహ్మణ్యభక్తుడై, ధర్మపండితుడై ఉండునట్లు.”

Verse 66

दातारं ज्ञानसंपन्नं धर्मतेजः समन्वितम् । त्रैलोक्यरक्षकं कृष्ण सत्यधर्मानुपालकम्

“హే కృష్ణా! దాతగా, జ్ఞానసంపన్నుడిగా, ధర్మతేజస్సుతో యుక్తుడిగా; త్రైలోక్యరక్షకుడిగా, సత్యధర్మాన్ని అనుసరించి నిలిచేవాడిగా ఉండే కుమారుని దయచేయుము.”

Verse 67

यज्वनामुत्तमं चैकं शूरं त्रैलोक्यभूषणम् । ब्रह्मण्यं वेदविद्वांसं सत्यसंधं जितेंद्रियम्

అతడు యజ్వులలో ఉత్తముడు—అద్వితీయుడు; శూరుడు, త్రైలోక్యభూషణుడు; బ్రాహ్మణ్యనిష్ఠుడు, వేదవిద్వాంసుడు; సత్యసంధుడు, జితేంద్రియుడు.

Verse 68

अजितं सर्वजेतारं विष्णुं तेजःसमप्रभम् । वैष्णवं पुण्यकर्तारं पुण्यजं पुण्यलक्षणम्

అజితుడు, సర్వజేత, తేజస్సుతో సమప్రభుడైన విష్ణువు—వైష్ణవ ప్రభువు—పుణ్యకర్త; పుణ్యజనుడు, పుణ్యలక్షణసంపన్నుడు.

Verse 69

शांतं तु तपसोपेतं सर्वशास्त्रविशारदम् । वेदज्ञं योगिनां श्रेष्ठं भवतो गुणसंनिभम्

అతడు నిజంగా శాంతస్వరూపుడు, తపస్సుతో యుక్తుడు, సమస్త శాస్త్రాలలో విశారదుడు—వేదజ్ఞుడు, యోగులలో శ్రేష్ఠుడు, మీ గుణాలకు సమానగుణసంపన్నుడు.

Verse 70

ईदृशं देहि मे पुत्रं दातुकामो यदा वरम् । श्रीवासुदेव उवाच । एभिर्गुणैः समोपेतस्तव पुत्रो भविष्यति

“మీరు వరం ప్రసాదించదలచినప్పుడు నాకు ఇలాంటి కుమారుణ్ని దయచేయండి.” శ్రీ వాసుదేవుడు పలికెను—“ఈ గుణాలతో సమ్యక్ యుక్తుడైన నీ కుమారుడు అవుతాడు.”

Verse 71

अत्रिवंशस्य वै धर्ता विश्वस्यास्य महामते । तेजसा यशसा पुण्यैः पितरं चोद्धरिष्यति

హే మహామతీ! అతడు అత్రివంశానికి ధర్తగా ఉంటాడు; తన తేజస్సు, యశస్సు, పుణ్యాల ద్వారా తన తండ్రినీ ఉద్ధరిస్తాడు.

Verse 72

उद्धरिष्यति यः सत्यैः पितरं च पितामहम् । भवान्यास्यति मे स्थानं तद्विष्णोः परमं पदम्

సత్యాచరణతో తండ్రిని, పితామహుని ఉద్ధరించువాడు నా ధామాన్ని పొందును—అదే విష్ణువின் పరమపదము.

Verse 73

इत्युक्त्वा देवदेवेशस्तमंगं प्रति स द्विज । कस्यचित्पुण्यवीर्यस्य पुण्यां कन्यां विवाहय

ఇట్లు చెప్పి దేవదేవేశ్వరుడు, ఓ ద్విజా, అంగునితో పలికెను— “మహాపుణ్యము, పుణ్యవీర్యము గల ఎవరో ఒకరి పుణ్యవతీ కన్యను నీవు వివాహము చేసుకొనుము।”

Verse 74

तस्यामुत्पादय सुतं शुभं पुण्यावह प्रियम् । स भविष्यति धर्मात्मा मत्प्रसादान्महामते

ఆమెయందు నీవు ఒక కుమారుని జనింపజేయుము— శుభుడు, ప్రియుడు, పుణ్యప్రదుడు. ఓ మహామతీ, నా ప్రసాదముచేత అతడు ధర్మాత్ముడగును.

Verse 75

सर्वज्ञः सर्ववेत्ता च यादृशो वांछितस्त्वया । एवं वरं ततो दत्वा अंतर्धानं गतो हरिः

సర్వజ్ఞుడు, సర్వవేత్తయైన హరి నీవు కోరినట్లే వరమిచ్చి, అనంతరం అంతర్ధానమయ్యెను.