Mantraśodhana, Dīkṣā-krama, Guru-Pādukā, Ajapā-Haṃsa, and Ṣaṭcakra-Kuṇḍalinī Sādhana

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । परीक्ष्य शिष्यं तु गुरुर्मंत्रशोधनमाचरेत् । प्राक्प्रत्यग्दक्षिणोदक्चपंचसूत्राणि पातयेत् ॥ १ ॥

సనత్కుమారుడు పలికెను—శిష్యుణ్ని సమ్యక్‌గా పరీక్షించిన తరువాత గురువు మంత్రశోధన చేయవలెను; మరియు తూర్పు, పడమర, దక్షిణ, ఉత్తర దిశలలో పంచసూత్రాలను విన్యసింపజేయవలెను।

Verse 2

चतुष्टयं चतुष्कानां स्यादेवं नृपकोष्ठके । तत्राद्यप्रथमे त्वाद्यं द्वितीयाद्ये द्वितीयकम् ॥ २ ॥

ఇలా నృపకోష్టకము (రాజ-పట్టిక) లో నాలుగుల గుంపుల నుండి ఒక చతుష్టయం ఏర్పడును; అందులో మొదటి స్థానంలో మొదటిదాన్ని, రెండవ స్థానంలో రెండవదాన్ని విన్యసించవలెను।

Verse 3

तृतीयाद्ये तृतीयं स्याञ्चतुर्थाद्ये तुरीयकम् । तत्तदाग्नेयकोष्ठेषु तत्तत्पंचममक्षरम् ॥ ३ ॥

మూడవతో ప్రారంభమయ్యే సమూహంలో మూడవదాన్ని, నాలుగవతో ప్రారంభమయ్యే సమూహంలో నాలుగవదాన్ని గ్రహించవలెను; మరియు ప్రతి సంబంధిత ఆగ్నేయ-కోష్టంలో (దక్షిణ-తూర్పు ఖండంలో) ఆ సమూహపు ఐదవ అక్షరాన్ని విన్యసించవలెను।

Verse 4

विलिख्य क्रमतो धीमान्मनुं संशोधयेत्ततः । नामाद्यक्षरमारभ्य यावन्मन्त्रादि वर्णकम् ॥ ४ ॥

మంత్రాన్ని క్రమంగా వ్రాసి, జ్ఞానవంతుడు తరువాత దానిని శోధించి సరిచేయవలెను; నామంలోని మొదటి అక్షరం నుండి ప్రారంభించి మంత్రాది భాగములలోని ప్రతి వర్ణం వరకు పరిశీలించవలెను।

Verse 5

चतुष्के यत्र नामार्णस्तत्स्यात्सिद्धिचतुष्ककम् । प्रादक्षिण्यात्तद्द्वितीयं साध्याख्यं परिकीर्तितम् ॥ ५ ॥

నామాక్షరాలు ఉన్న చతుష్కమే ‘సిద్ధి-చతుష్కం’ అని చెప్పబడును; వాటిని ప్రదక్షిణ (దక్షిణావర్త) క్రమంలో తీసుకుంటే ఏర్పడే రెండవ చతుష్కం ‘సాధ్య’ అని ప్రసిద్ధి।

Verse 6

तृतीयं पुंसि सिद्धाख्यं तुरीयमरिसंज्ञकम् । द्वयोर्वर्णावेककोष्ठे सिद्धसिद्धेति तन्मतम् ॥ ६ ॥

పుంలింగంలో మూడవది ‘సిద్ధ’ అని, నాలుగవది ‘అరి’ అని పిలువబడుతుంది. రెండు వర్ణాలు ఒకే కోష్ఠంలో ఉంటే దానికి ‘సిద్ధ–సిద్ధ’ అనే నామం సమ్మతం.

Verse 7

तद्द्वितीये तु मंत्रार्णे सिद्धसाध्यः प्रकीर्तितः । तृतीये तत्सुसिद्धः स्यात्सिद्धारिस्तञ्चतुर्थके ॥ ७ ॥

కాని మంత్రార్ణంలోని రెండవ స్థానంలో అది ‘సిద్ధ-సాధ్య’ అని ప్రకటించబడింది. మూడవలో అది ‘సుసిద్ధ’ అవుతుంది; నాలుగవలో ‘సిద్ధారి’ (సిద్ధికి విఘ్నకారి) అని అంటారు.

Verse 8

नामार्णान्यचतुष्कात्तु द्वितीये मंत्रवर्णके । चतुष्के चेत्तदा पूर्वं यत्र नामाक्षरं स्थितम् ॥ ८ ॥

నామార్ణాలు నాలుగు చొప్పున గుంపులో లేకపోతే, మంత్రవర్ణాల రెండవ చతుష్కంలో—చతుష్క విధానం చేయవలసి ఉంటే—నామాక్షరం ఉన్న స్థానంలోనే ముందుగా వాటిని ఉంచాలి.

Verse 9

तत्र तत्कोष्ठमारभ्य गणयेत्पूर्ववत्क्रमात् । साध्यसिद्धः साध्यसाध्यस्तत्सुसिद्धश्च तद्रिप्रुः ॥ ९ ॥

అక్కడ ఆ కోష్ఠం నుండి ప్రారంభించి, మునుపటిలాగే క్రమంగా లెక్కించాలి. అప్పుడు వరుసగా ‘సాధ్య-సిద్ధ’, ‘సాధ్య-సాధ్య’, ‘తత్-సుసిద్ధ’ మరియు ‘తద్రిప్రు’ (విఘ్నకారి) ఫలితాలు వస్తాయి.

Verse 10

तृतीये चेञ्चतुष्के तु यदि स्यान्मंत्रवर्णकः । तदा पूर्वोक्तरीत्या तु क्रमाद्देयं मनीषिभिः ॥ १० ॥

మూడవ చతుష్కంలో మంత్రవర్ణకం కనబడితే, పండితులు ముందుగా చెప్పిన విధానానుసారం క్రమంగా దానిని ఇవ్వాలి/స్థాపించాలి.

Verse 11

सुसिद्धसिद्धस्तत्साध्यस्तत्सुसिद्धश्च तदृषिः । तुरीये चेञ्चतुष्के तु तदैवं गणयेत्सुधीः ॥ ११ ॥

‘సు-సిద్ధ-సిద్ధ’, ‘తత్-సాధ్య’, ‘తత్-సు-సిద్ధ’—అలాగే ఆ ఋషి; నాల్గవ భాగంలో, చతుష్క సమూహంలో, జ్ఞాని ఇదే విధంగా యథావిధిగా లెక్కించవలెను।

Verse 12

अरिसिद्धोऽरिसाध्यश्च तत्सुसिद्धश्च तद्रिपुः । रिद्धसिद्धो यथोक्तेन द्विगुणात्सिद्धिसाध्यकः ॥ १२ ॥

ఒకడు ‘అరి-సిద్ధ’, మరొకడు ‘అరి-సాధ్య’; అలాగే ‘తత్-సు-సిద్ధ’ మరియు దానికి తగిన ‘రిపు’ కూడా. ముందుగా చెప్పిన విధంగా ‘ఋద్ధ-సిద్ధ’ ద్విగుణ ప్రమాణంతో సిద్ధిని సాధించువాడు।

Verse 13

सिद्धः सुसिद्धोर्द्धतयात्सिद्धारिर्हंति गोत्रजान् । द्विगुणात्साध्यसिद्धस्तु साध्यसाध्यो विलंबतः ॥ १३ ॥

‘సిద్ధ’ సు-సిద్ధ యొక్క అధిక శక్తివల్ల తన గోత్రజులను నశింపజేస్తాడు—ఇది ‘సిద్ధారి’. ద్విగుణ ప్రభావంతో ‘సాధ్య-సిద్ధ’ అవుతాడు; అయితే ‘సాధ్య-సాధ్య’ ఫలాన్ని ఆలస్యంగా పొందును।

Verse 14

साध्यः सुसिद्धो द्विगुणात्साध्यारिर्हंति बांधवान् । सुसिद्धसिद्धोर्द्धतया तत्साध्यो द्विगुणाज्जपात् ॥ १४ ॥

‘సాధ్య’ ద్విగుణ ప్రయత్నంతో ‘సు-సిద్ధ’ అవుతాడు; ‘సాధ్యారి’ బంధువులకు హాని చేస్తాడు. అయితే ‘సు-సిద్ధ-సిద్ధ’ యొక్క అధిక శక్తివల్ల అదే ‘తత్-సాధ్య’ ద్విగుణ జపంతో మళ్లీ లభిస్తుంది।

Verse 15

तत्सुसिद्धप्राप्तिमात्रात्सुसिद्धारिः कुटुंबहृत् । अरिसिद्धस्तु पुत्रघ्नोऽरिसाध्यः कन्यकापहः ॥ १५ ॥

ఆ ‘తత్-సు-సిద్ధ’ లభించిన మాత్రాన ‘సు-సిద్ధారి’ కుటుంబాన్ని హరించువాడవుతాడు. ‘అరి-సిద్ధ’ పుత్రఘ్నుడని, ‘అరి-సాధ్య’ కన్యకను అపహరించువాడని చెప్పబడింది।

Verse 16

तत्सुसिद्धः कलत्रघ्नः साधकघ्नोरेऽप्यरिः स्मृतः । अन्येऽप्यत्र प्रकारा हि संति वै बहवो मुने ॥ १६ ॥

ఆ వినియోగము పూర్తిగా సిద్ధమని చెప్పబడింది; అది భార్యను నశింపజేసేది, సాధకునికీ శత్రువుగా స్మృతమైంది. ఓ మునీ, ఇక్కడ ఇలాంటి మరెన్నో విధాలు నిజంగా ఉన్నాయి.

Verse 17

सर्वेषु मुख्योऽयं तेऽत्र कथितो कथहाभिधः । एवं संशोध्य मंत्रं तु शुद्धे काले स्थले तथा ॥ १७ ॥

అన్ని విధానాలలో ఇది ప్రధానమైనది; ‘కథహా’ అనే పేరుతో ఇక్కడ నీకు వివరించబడింది. ఈ విధంగా మంత్రాన్ని పరిశీలించి శుద్ధి చేసి, శుద్ధ కాలంలో శుద్ధ స్థలంలోనే ప్రయోగించాలి.

Verse 18

दीक्षयेञ्च गुरुः शिष्यं तद्विधानमुदीर्यते । नित्यकृत्यं विधायाथ प्रणम्य गुरुपादुकाम् ॥ १८ ॥

గురు శిష్యునికి దీక్ష ఇవ్వాలి; ఆ దీక్షావిధానం ముందుగా ప్రకటించబడుతుంది. తరువాత నిత్యకృత్యాలు చేయించి, గురుపాదుకలకు ప్రణామం చేయాలి.

Verse 19

प्रार्थयेत्सद्गुरुं भक्त्याभीष्टार्थमादृतः । संपूज्य वस्त्रालंकारगोहिरण्यधरादिभिः ॥ १९ ॥

భక్తితో, గౌరవంతో, కోరుకున్న ఫలసిద్ధి కోసం సద్గురువును ప్రార్థించాలి; ముందుగా వస్త్రాలు, ఆభరణాలు, గోవులు, స్వర్ణం, భూమి మొదలైనవాటితో సంపూర్ణంగా పూజించి.

Verse 20

कृत्वा स्वस्ति विधानं तु मंडलादि च तुष्टिमान् । गुरुः शिष्येण सहितः शुचिर्यागगृहं विशेत् ॥ २० ॥

స్వస్తివిధానాన్ని చేసి, మండలాది పూర్వకార్యాలను పూర్తిచేసి, తృప్తితో శుచిగా ఉన్న గురువు శిష్యునితో కలిసి యాగగృహంలో ప్రవేశించాలి.

Verse 21

सामान्यार्घोदकेनाथ संप्रोक्ष्य द्वारमस्त्रतः । दिव्यानुत्सारयेद्विघ्नान्नभस्थानर्च्य वारिणा ॥ २१ ॥

హే నాథా! సాధారణ అర్ఘ్యజలంతో ద్వారాన్ని ప్రోక్షించి, అస్త్రమంత్రంతో రక్షణ చేసి, దివ్య విఘ్నాలను తొలగించాలి; అలాగే జలార్చనతో ఆకాశస్థ దేవతలను ప్రసన్నం చేయాలి।

Verse 22

पार्ष्णिघातैस्त्रिभिर्भौमांस्ततः कर्म समाचरेत् । वर्णकैः सर्वतोभद्रे यथोक्तपरिकल्पिते ॥ २२ ॥

తర్వాత మడమతో మూడు సార్లు భూమిని తట్టి, శాస్త్రోక్తంగా వర్ణాలతో సిద్ధం చేసిన ‘సర్వతోభద్ర’ మండలంలో కర్మను ఆచరించాలి।

Verse 23

वह्निमण्डलमभ्यर्च्य तत्कलाः परिपूज्य च । अस्त्रप्रक्षालितं कुंभं यथाशक्ति विनिर्मितम् ॥ २३ ॥

వహ్ని మండలాన్ని అర్చించి, దాని కళలను సమ్యక్‌గా పూజించి, అస్త్ర మంత్రంతో ప్రక్షాళితమైన (శుద్ధమైన) కుంభాన్ని యథాశక్తి సిద్ధం చేయాలి।

Verse 24

तत्र संस्थाप्य विधिवत्तत्र भानोः कलां यजेत् । विलोममातृकामूलमुच्चरन् शुद्धवारिणा ॥ २४ ॥

ఆ కుంభాన్ని అక్కడ విధివిధానంగా స్థాపించి, సూర్యుని కళ/కిరణభాగాన్ని పూజించాలి; శుద్ధజలంతో మాతృకా మూలాన్ని (వర్ణబీజం) విలోమక్రమంలో ఉచ్చరించాలి।

Verse 25

आपूर्य कुंभं तत्रार्चेत्सोमस्य विधिवत्कलाः । धूम्रार्चिरूष्मा ज्वलिनी ज्वालिनी विस्फुलिंगिनी ॥ २५ ॥

కుంభాన్ని నింపి, అక్కడ విధివిధానంగా సోముని కళలను అర్చించాలి—ధూమ్రార్చి, ఊష్మా, జ్వలినీ, జ్వాలినీ, విస్ఫులింగినీ।

Verse 26

सुश्रीः सुरूपा कपिला हव्यकव्यवहा तथा । वह्नेर्दश कलाः प्रोक्ताः प्रोच्यंतेऽथ रवेः कलाः ॥ २६ ॥

సుశ్రీ, సురూపా, కపిలా, హవ్యకవ్యవహా—ఇవి అగ్నిదేవుని పది కళలుగా ప్రకటించబడ్డాయి. ఇకపై రవి (సూర్య) కళలు వివరించబడుతున్నాయి.

Verse 27

तपिनी तापिनी धूम्रा मरीचिज्वालिनी रुचिः । सुषुम्णा भोगदा विश्वा बोधिनी धारिणी क्षमा ॥ २७ ॥

ఆమె తపినీ, తాపినీ, ధూమ్రా, మరీచి-జ్వాలినీ, రుచి; ఆమె సుషుమ్ణా, భోగదాయిని, విశ్వవ్యాపిని, బోధినీ, ధారిణీ, క్షమాస్వరూపిణి.

Verse 28

अथेंदोश्च कला ज्ञेया ह्यमृता मानदा पुनः । पूषा तुष्टिश्च पुष्टिश्च रतिश्च धृतिसंज्ञिकाः ॥ २८ ॥

ఇప్పుడు ఇందు (చంద్రుడు) యొక్క కళలు తెలుసుకోవలెను—అమృతా, మానదా; మరల పూషా, తుష్టి, పుష్టి, రతి మరియు ధృతి అనే కళలు.

Verse 29

शशिनी चंद्रिका कांतिर्ज्योत्स्ना श्रीः प्रीतिरंगदा । पूर्णापूर्णामृता चेति प्रोक्ताश्चंद्रमसः कलाः ॥ २९ ॥

శశినీ, చంద్రికా, కాంతి, జ్యోత్స్నా, శ్రీ, ప్రీతి, అంగదా, పూర్ణా, అపూర్ణా, అమృతా—ఇవే చంద్రుని కళలుగా చెప్పబడ్డాయి.

Verse 30

वस्त्रयुग्मेन संवेष्ट्य तस्मिन्सर्वैषधीः क्षिपेत् । नवरत्नानि निक्षिप्य विन्यसेत्पञ्चपल्लवान् ॥ ३० ॥

రెండు వస్త్రాలతో దానిని చుట్టి, అందులో సమస్త ఔషధులను వేయాలి. తరువాత నవరత్నాలను ఉంచి, ఐదు పల్లవాలను (పవిత్ర తాజా ఆకుల కొమ్మలు) క్రమంగా అమర్చాలి.

Verse 31

पनसाम्रवटाश्वत्थबकुलेति च तान् विदुः । मुक्तामाणिक्यवैडूर्यगोमेदान्वज्रविद्रुमौ ॥ ३१ ॥

వారు పనస, ఆమ్ర, వట, అశ్వత్థ, బకుల అని ప్రసిద్ధులు; అలాగే ముత్యం, మాణిక్యం, వైడూర్య (లహసునియా), గోమేదం, వజ్రం (వజ్రరత్నం) మరియు విద్రుమం (పగడము) అని కూడా చెప్పబడతారు।

Verse 32

पद्मरागं मरकतं नीलं चेति यथाक्रम् । एवं रत्नानि निक्षिप्य तत्रावाह्येष्टदेवताम् ॥ ३२ ॥

క్రమంగా పద్మరాగం (ఎర్ర మాణిక్యం), మరకతం (పచ్చరాయి) మరియు నీలం (నీలమణి) ఉంచాలి. ఇలా రత్నాలను స్థాపించి అక్కడ తన ఇష్టదేవతను ఆహ్వానించాలి।

Verse 33

संपूज्य विधिवन्मंत्री ततः शिष्यं स्वलंकृतम् । वेद्यां संवेश्य संप्रोक्ष्य प्रोक्षणीस्थेन वारिणा ॥ ३३ ॥

విధివిధానంగా సంపూర్ణ పూజ చేసి, మంత్రోపాసకుడు తరువాత సువిభూషిత శిష్యుణ్ని వేదికపై కూర్చోబెట్టి, ప్రోక్షణీ పాత్రలోని జలంతో శుద్ధి కోసం ప్రోక్షణం చేయాలి।

Verse 34

भूतशुद्ध्यादिकं कृत्वा तच्छरीरे विधानतः । न्यासजालेन संशोध्य मूर्ध्नि विन्यस्य पल्लवान् ॥ ३४ ॥

విధానప్రకారం భూతశుద్ధి మొదలైన శుద్ధిక్రియలు చేసి, ఆ శరీరాన్ని న్యాసజాలంతో పరిశుద్ధం చేసి, తరువాత శిరస్సుపై తాజా పల్లవాలను ఉంచాలి।

Verse 35

अष्टोत्तरशतेनाथ मूलमंत्रेण मंत्रितैः । अभिषिंचेत्प्रियं शिष्यं जपन्मूलमनुं हृदि ॥ ३५ ॥

మూలమంత్రాన్ని నూట ఎనిమిది సార్లు జపించి మంత్రితమైన జలంతో గురువు ప్రియ శిష్యుణ్ని అభిషేకించాలి; హృదయంలో మూలఅణువును జపిస్తూ ఉండాలి।

Verse 36

शिष्टोदकेन वाचम्य परिधायांबरं शिशुः । गुरुं प्रणम्य विधिवत्संविशेत्पुरतः शुचिः ॥ ३६ ॥

శుద్ధజలంతో ఆచమనం చేసి, వస్త్రం ధరించి, శుచిగా నియమబద్ధుడైన శిష్యుడు విధివిధానంగా గురువుకు ప్రణామం చేసి ఆయన ఎదుట కూర్చోవాలి।

Verse 37

अथ शिष्यस्य शिरसि हस्तं दत्वा गुरुस्ततः । जपेदष्टोत्तरशतं देयमन्त्रं विधानतः ॥ ३७ ॥

అనంతరం గురువు శిష్యుని శిరస్సుపై తన హస్తాన్ని ఉంచి, విధానానుసారం ఇవ్వవలసిన మంత్రాన్ని నూట ఎనిమిది సార్లు జపించాలి।

Verse 38

समोऽस्त्वित्यक्षरान्दद्यात्ततः शिष्योऽर्चयेद्गुरुम् । ततः सचन्दनं हस्तं दत्वा शिष्यस्य मस्तके ॥ ३८ ॥

‘సమో’స్తు’ అని ప్రారంభమయ్యే అక్షరాలను ప్రసాదించాలి. తరువాత శిష్యుడు గురువును అర్చించాలి. ఆపై గురువు చందనలేపిత హస్తాన్ని శిష్యుని మస్తకంపై ఉంచి కర్మను సంపూర్ణం చేయాలి।

Verse 39

तत्कर्णे प्रवदेद्विद्यामष्टवारं समाहितः । संप्राप्तविद्यः शिष्योऽपि निपतेद्गुरुपादयोः ॥ ३९ ॥

తదుపరి గురువు సమాహితచిత్తంతో శిష్యుని చెవిలో ఆ విద్యను ఎనిమిది సార్లు ఉచ్ఛరించాలి. విద్యను పొందిన శిష్యుడు కూడా గురుపాదాల వద్ద దండవత్ ప్రణామం చేయాలి।

Verse 40

उत्तिष्ठ वत्स मुक्तोऽसि सम्यगाचारवान्भव । कीर्तिश्रीकांतिपुत्रायुर्बलारोग्य सदास्तु ते ॥ ४० ॥

లేచెయ్యి వత్సా, నీవు ముక్తుడవు; సమ్యగాచారంలో స్థిరుడవు కావు. నీకు ఎల్లప్పుడూ కీర్తి, శ్రీ, కాంతి, పుత్ర, దీర్ఘాయువు, బలం, ఆరోగ్యం కలుగుగాక।

Verse 41

ततः शिष्यः समुत्थाय गन्धाद्यैर्गुरुमर्चयेत् । दद्याञ्च दक्षिणां तस्मै वित्तशाठ्यविवर्जितः ॥ ४१ ॥

అనంతరం శిష్యుడు లేచి చందనాది సుగంధ ద్రవ్యాలతో గురువును ఆరాధించాలి. ధన విషయంలో ఏ మోసం లేకుండా విధిపూర్వకంగా గురుదక్షిణను కూడా సమర్పించాలి॥

Verse 42

संप्राप्यैवं गुरोर्मंत्रं तदारभ्य धनादिभिः । देहपुत्रकलत्रैश्च गुरुसेवापरो भवेत् ॥ ४२ ॥

ఈ విధంగా గురువునుండి మంత్రాన్ని పొందిన తరువాత, ఆ క్షణం నుండే ధన-సాధనాలతోను, తన దేహంతోను, పిల్లలు మరియు భార్యతో కూడ గూరుసేవలో నిమగ్నుడవ్వాలి॥

Verse 43

स्वेष्टदेवं यजेन्मध्ये दत्वा पुष्पांजलिं ततः । अग्निनैर्ऋतिवागीशान् क्रमेण परिपूजयेत् ॥ ४३ ॥

మధ్యంలో తన ఇష్టదేవతను పూజించాలి. తరువాత పుష్పాంజలి సమర్పించి, క్రమంగా అగ్ని, నైరృతి, వాగీశుడు (వాణీశ్వరుడు)లను పరిపూజించాలి॥

Verse 44

यदा मध्ये यजेद्विष्णुं बाह्यादिषु विनायकम् । रविं शिवां शिवं चैव यदा मध्ये तु शङ्करम् ॥ ४४ ॥

మధ్యంలో విష్ణువును పూజించినప్పుడు, బయటి భాగాలలో వినాయకుని పూజించాలి; అలాగే రవి (సూర్యుడు), శివా (దేవి) మరియు శివుని కూడా పూజించాలి. కానీ మధ్యంలో శంకరుని పూజించినప్పుడు, తగిన విధంగా దేవతల విన్యాసం చేయాలి॥

Verse 45

रविं गणेशमंबां च हरिं चाथ यदा शिवाम् । ईशं विघ्नार्कगोविंदान्मध्ये चेद्गणनायकम् ॥ ४५ ॥

రవి (సూర్యుడు), గణేశుడు, అంబా, హరి, తరువాత శివా—ఈ నామాలను పఠించేటప్పుడు ‘విఘ్న’, ‘అర్క’, ‘గోవింద’ మధ్యలో ‘ఈశ’ నామం వస్తే, మధ్యంలో గణనాయకుడు (గణేశుడు)ను స్థాపించాలి॥

Verse 46

शिवं शिवां रविं विष्णुं रवौ मध्यगते पुनः । गणेषं विष्णुमंबां च शिवं चेति यथाक्रमम् ॥ ४६ ॥

శివుడు, శివా, సూర్యుడు, విష్ణువును ఆహ్వానించాలి; మరల సూర్యుడు మధ్యస్థుడై ఉన్నప్పుడు క్రమంగా గణేశుడు, విష్ణువు, అంబా, శివుడు అని స్థాపించాలి।

Verse 47

एवं नित्य समभ्यर्च्य देवपञ्चकमादृतः । ब्राह्मे मुहूर्त्ते ह्युत्थाय कृत्वाचावश्यकं बुधः ॥ ४७ ॥

ఇలా ప్రతిదినం భక్తితో పంచదేవతలను సమ్యకంగా ఆరాధించి, జ్ఞాని బ్రాహ్మముహూర్తంలో లేచి నిత్యావశ్యక కర్మలను చేయాలి।

Verse 48

अशंकितो वा शय्यायां स्वकीयशिरसि स्मरेत् । सहस्रदलशुक्लाब्जकणिकास्थेंदुमण्डले ॥ ४८ ॥

లేదా శయ్యపై భయములేకుండి, తన శిరస్సులో ఉన్న చంద్రమండలాన్ని స్మరించాలి; అది సహస్రదళ శ్వేత పద్మం మధ్యకేశరంపై నిలిచి ఉంటుంది।

Verse 49

अकथादित्रिकोणस्थं वराभयकरं गुरुम् । द्विनेत्रं द्विभुजं शुक्लगंधमाल्यानुलेपनम् ॥ ४९ ॥

‘అకథా’ మొదలైన త్రికోణంలో స్థితుడై, వరదాభయ ముద్రలు చూపే గురువును ధ్యానించాలి; ఆయన ద్వినేత్రుడు, ద్విభుజుడు, శ్వేత సుగంధం, మాల్యాలు, అనులేపనాలతో అలంకృతుడు।

Verse 50

वामे शक्त्या युतं ध्यात्वा मानसैरुपचारकैः । आराध्य पादुकामन्त्रं दशधा प्रजपेत्सुधीः ॥ ५० ॥

ఎడమవైపు శక్తితో యుక్తుడైన దేవుని ధ్యానించి, మానసిక ఉపచారాలతో ఆరాధించాలి; అనంతరం జ్ఞాని సాధకుడు పాదుకా మంత్రాన్ని పదిసార్లు జపించాలి।

Verse 51

वा माया श्रीर्भगेंद्वाढ्या वियद्धंसखकाग्नयः । हसक्षमलवार्यग्निवामकर्णेंदुयुग्मरुत् ॥ ५१ ॥

ఇవి బీజాక్షర సమూహాలు— ‘వా’, ‘మాయా’, ‘శ్రీః’, మరియు ‘భగ’ (చంద్ర-నాదంతో యుక్తం); తదుపరి ‘వియత్’, ‘హంస’, ‘ఖ’, ‘కా’, ‘అగ్ని’. మరల ‘హ-స’, ‘క్ష’, ‘మల’, ‘వారి’, ‘అగ్ని’, ‘ఎడమ చెవి’ నాదం, జత ‘చంద్ర’-నాదాలు మరియు ‘మరుత్’ (ప్రాణవాయువు) కూడా।

Verse 52

ततो भृग्वाकाशखाग्निभगेंद्वाढ्याः परंतिमः । सहक्षमलतोयाग्निचंद्रशांतियुतो मरुत् ॥ ५२ ॥

అనంతరం మరుత్-తత్త్వం పరమంగా వర్ణించబడుతుంది— అది భృగు, ఆకాశం, ఖ (అంతరిక్షం), అగ్ని, భగ, ఇందు (చంద్రుడు)లతో సమృద్ధి; అలాగే సహనం, శుద్ధి, జలం, అగ్ని, చంద్ర-శాంతి మరియు శమనంతో యుక్తం।

Verse 53

ततः श्रीश्चामुकांते तु नन्दनाथामुकी पुनः । देव्यंबांते श्रीपांदुकां पूजयामि हृदंतिमे ॥ ५३ ॥

ఆపై నేను చాముకాంతలో శ్రీ (లక్ష్మీ)ని పూజిస్తాను; మళ్లీ ఆముకీలో నందనాథుని; దేవ్యంబాంతలో శ్రీపాండుకాను పూజిస్తాను— ఇవి నా హృదయానికి అత్యంత అంతరంగ ప్రియమైనవి।

Verse 54

अयं श्रीपादुकामंत्रः सर्वसिद्धिप्रदो नृणाम् । गुह्येति च समर्प्याथ मन्त्रैरेतैर्नमेत्सुधीः ॥ ५४ ॥

ఈ శ్రీపాదుకా మంత్రం మనుష్యులకు సమస్త సిద్ధులను ప్రసాదిస్తుంది. ‘గుహ్య’ (అత్యంత గోప్యం) అని అర్పించి, తరువాత జ్ఞాని ఈ మంత్రాలతో నమస్కరించాలి।

Verse 55

अखण्डमंडलाकारं व्याप्तं येन चराचरम् । तत्पदं दर्शितं येन तस्मै श्रीगुरवे नमः ॥ ५५ ॥

చరాచర జగత్తు అఖండమైన, సర్వవ్యాపక మండలాకారంగా వ్యాపించి ఉందని ఎవరి ద్వారా తెలిసిందో, మరియు ఆ పరమ పదాన్ని ఎవరు దర్శింపజేశారో— ఆ శ్రీగురువుకు నమస్కారం।

Verse 56

अज्ञानतिमिरांधस्य ज्ञानाञ्जनशलाकया । चक्षुरुन्मीलितं येन तस्मै श्रीगुरवे नमः ॥ ५६ ॥

అజ్ఞాన తిమిరంతో అంధుడైన జీవుని కన్నులను జ్ఞానాంజన శలాకతో తెరచిన ఆ శ్రీగురువుకు నమస్కారం।

Verse 57

नमोऽस्तु गुरवे तस्मा इष्टदेवस्वरूपिणे । यस्य वागमृतं हंति विषं संसारसंज्ञकम् ॥ ५७ ॥

ఇష్టదేవ స్వరూపుడైన ఆ గురువుకు నమస్కారం; ఆయన అమృతమయ వాక్కు ‘సంసారం’ అనే విషాన్ని నశింపజేస్తుంది।

Verse 58

इति नत्वा पठेत्स्तोत्रं सद्यः प्रत्ययकारकम् । ॐ नमस्ते नाथ भगवान् शिवाय गुरुरूपिणे ॥ ५८ ॥

ఇలా నమస్కరించి, తక్షణమే నిశ్చయాన్ని కలిగించే ఈ స్తోత్రాన్ని పఠించాలి— “ఓం, హే నాథా! హే భగవాన్ శివా! గురురూపిణే నీకు నమస్కారం.”

Verse 59

विद्यावतारसंसिद्ध्यै स्वीकृतानेकविग्रह । नवाय तनरूपाय परमार्थैकरूपिणे ॥ ५९ ॥

విద్యావతార సిద్ధి కోసం అనేక విగ్రహాలను స్వీకరించువాడా; నిత్యనవుడా, సూక్ష్మ తనురూపుడా, పరమార్థ ఏకస్వరూపుడా—నీకు నమస్కారం।

Verse 60

सर्वाज्ञानतमोभेदभानवे चिद्धनाय ते । स्वतंत्राय दयाक्लृप्तविग्रहाय शिवात्मने ॥ ६० ॥

సర్వ అజ్ఞాన తిమిరాన్ని ఛేదించే సూర్యస్వరూపుడా, చిద్ఘనుడా, సంపూర్ణ స్వతంత్రుడా, కరుణచేత స్వీకరించిన విగ్రహుడా, శివాత్మా—నీకు నమస్కారం।

Verse 61

परत्र त्राय भक्तानां भव्यानां भावरूपिणे । विवेकिनां विवेकाय विमर्शाय विमर्शिनाम् ॥ ६१ ॥

పరలోకంలో భక్తులను రక్షించుగాక; మంగళమయ భావస్వరూపుడైన ప్రభువు సజ్జనులను కాపాడుగాక. వివేకులకు వివేకం, విచారణలో నిమగ్నులకు గాఢ విమర్శను ప్రసాదించుగాక.

Verse 62

प्रकाशानां प्रकाशाय ज्ञानिनां ज्ञानरूपिणे । पुरस्तात्पार्श्वयोः पृष्टे नमस्तुभ्यमुपर्यधः ॥ ६२ ॥

నమస్కారం నీకే—నీవు సమస్త ప్రకాశాలకు ప్రకాశము, జ్ఞానులకు జ్ఞానస్వరూపము. ముందుగా, పక్కలలో, వెనుక, పైగా, క్రిందగా—సర్వత్ర నీవే ఉన్నావు.

Verse 63

सदा सञ्चित्स्वरूपेण विधेहि भवदासनम् । त्वत्प्रसादादहं देव कृताकृत्योऽस्मि सर्वतः ॥ ६३ ॥

హే దేవా! శుద్ధ సత్-చిత్-స్వరూపముగా నీ ఆసనంలో నన్ను సదా స్థాపించుము. నీ ప్రసాదముచేత, ప్రభూ, నేను సర్వతోముఖంగా కృతకృత్యుడను—ఇక ఏదీ మిగలలేదు.

Verse 64

मायामृत्युमहापाशाद्विमुक्तोऽस्मि शिवोऽस्मि वः । इति स्तुत्वा ततः सर्व गुरवे विनिवेदयेत् ॥ ६४ ॥

“మాయా మరియు మృత్యువు అనే మహాపాశమునుండి నేను విముక్తుడను; మీకోసం నేను శివుడు—మంగళమయుడను.” ఇలా స్తుతించి, తరువాత సమస్తమును గురువుకు వినివేదించాలి.

Verse 65

प्रातः प्रभृति सायांतं सांयादिप्रातरंततः । यत्करोमि जगन्नाथ तदस्तु तव पूजनम् ॥ ६५ ॥

ప్రాతఃకాలం నుండి సాయంకాలం వరకు, సాయంకాలం నుండి మళ్లీ ప్రాతఃకాలం వరకు—హే జగన్నాథా! నేను ఏది చేసినా అది నీ పూజగా మారుగాక.

Verse 66

ततश्च गुरुपादाब्जगलितामृतधारया । क्षालितं निजमात्मानं निर्मलं भावयेत्सुधीः ॥ ६६ ॥

అప్పుడు గురుపాదపద్మాల నుండి జారే అమృతధారతో తన ఆత్మను కడిగి, సంపూర్ణంగా నిర్మలమైనదిగా భావిస్తూ జ్ఞాని ధ్యానించాలి.

Verse 67

मूलादिब्रह्मरंध्रांतं मूलविद्यां विभावयेत् । मूलाधारादधो भागे वर्तुलं वायुमंडलम् ॥ ६७ ॥

మూలాది కేంద్రం నుండి బ్రహ్మరంధ్రం వరకు మూలవిద్యను ధ్యానించాలి. అలాగే మూలాధారానికి దిగువ భాగంలో వృత్తాకార వాయుమండలాన్ని దర్శించాలి.

Verse 68

तत्रस्थवायुबीजोत्थवायुना च तदूर्द्ध्वकम् । त्रिकोणं मंडलं वह्नेस्तत्रस्थवह्निबीजतः ॥ ६८ ॥

అక్కడ ఉన్న వాయు-బీజం నుండి పుట్టిన వాయువుతో దానిని పైకి ఎత్తాలి. అలాగే అక్కడే ఉన్న వహ్ని-బీజం నుండి అగ్ని యొక్క త్రికోణ మండలం ఉద్భవిస్తుంది.

Verse 69

उत्पन्नेनाग्निना मूलाधारावस्थितविग्रहाम् । प्रसुप्तभुजगाकारां स्वयंभूलिंगवेष्टिनीम् ॥ ६९ ॥

ఉద్భవించిన అగ్నిచేత మూలాధారంలో స్థితమైన ఆమె రూపాన్ని ధ్యానించాలి—సుప్త సర్పాకారంగా ఉండి, స్వయంభూ లింగాన్ని చుట్టుకొని ఉన్నదిగా.

Verse 70

विसतंतुनिभां कोटिविद्युदाभां तनीयसीम् । कुलकुंडलिनीं ध्यात्वा कूर्चेनोत्थापयेञ्च ताम् ॥ ७० ॥

పద్మతంతువులా సూక్ష్మమైనది, కోట్ల మెరుపులా ప్రకాశించే, అత్యంత సన్నని కులకుండలినిని ధ్యానించి ‘కూర్చ’ ద్వారా ఆమెను పైకి లేపాలి.

Verse 71

सुषुम्णावर्त्मनातां च षट्चक्रक्रमभेदिनीम् । गुरुपदिष्टविधिना ब्रह्मरंध्रं नयेत्सुधीः ॥ ७१ ॥

సుషుమ్ణా మార్గమున సాగి, షట్‌చక్ర క్రమమును భేదించుచు, గురువు ఉపదేశించిన విధానమున బుద్ధిమంతుడు దానిని బ్రహ్మరంధ్రానికి నడిపించవలెను।

Verse 72

तत्रस्थामृतसंमग्नीकृत्यात्मानं विभावयेत् । तत्प्रभापटलव्याप्तैविमलं चिन्मयं परम् ॥ ७२ ॥

అక్కడ స్థిరమై, ఆత్మను అమృతానందరసమున మునిగినదిగా భావించి ధ్యానించవలెను। ఆ పరమ ప్రభా పటలముచే వ్యాపించి, నిర్మలమైన చిన్మయ పరతత్త్వాన్ని అనుభవించును।

Verse 73

पुनस्तां स्वस्थलं नीत्वा हृदिदेवं विचिंतयन् । दृष्ट्वा च मानसैर्द्रव्यैः प्रार्थयेन्मनुनामुना ॥ ७३ ॥

తరువాత దానిని మళ్లీ స్థిరస్థానమునకు తీసికొని, హృదయస్థ దేవుని ధ్యానించుచు, మనసులో కల్పించిన ద్రవ్యములతో అర్పణ చేసి, ఈ మంత్రంతో ప్రార్థించవలెను।

Verse 74

त्रैलोक्यचैत न्यमयादिदेव श्रीनाथ विष्णो भवदाज्ञयैव । प्रातः समुत्थाय तव प्रियार्थं संसारयात्रां त्वनुवर्तयिष्ये ॥ ७४ ॥

త్రిలోక చైతన్యమయ ఆదిదేవా! శ్రీనాథ విష్ణో! నీ ఆజ్ఞవలననే నేను ప్రతిప్రభాతము లేచి, నీకు ప్రియమైన కార్యార్థం సంసారయాత్రను అనుసరించుదును।

Verse 75

विष्णोरिति स्थले विप्र कार्य ऊहोऽन्यदैवते । ततः कुर्यात्सर्वसिद्ध्यै त्वजपाया निवेदनम् ॥ ७५ ॥

హే విప్రా! ‘విష్ణోః’ అని నిర్దిష్టమైన స్థలమున, అది ఇతర దేవతకు వర్తింపజేయవలెనంటే తగిన మార్పు (ఊహ) చేయవలెను. అనంతరం సర్వసిద్ధి కొరకు అజపాకు నివేదన చేయవలెను।

Verse 76

षट्शतानि दिवा रात्रौ सहस्राण्येकविंशतिः । अजपाख्यां तु गायत्रीं जीवो जपति सर्वदा ॥ ७६ ॥

పగలు ఆరు వందలు, రాత్రి ఇరవై ఒక వేల (శ్వాసలు) ఉంటాయి. ఈ విధంగా దేహధారి జీవుడు ‘అజపా’ అనే గాయత్రీని ఎల్లప్పుడూ, ప్రయత్నం లేకుండానే, నిరంతరం జపిస్తాడు॥

Verse 77

ऋषिर्हंसस्तथाव्यक्तगायत्रीछंद ईरितम् । देवता परमो हंसश्चाद्यंते बीजशक्तिकम् ॥ ७७ ॥

ఇందుకు ఋషి ‘హంస’; ఛందస్సు ‘అవ్యక్త-గాయత్రీ’ అని ప్రకటించబడింది. దేవత ‘పరమ హంస’; బీజం, శక్తి మంత్రక్రియ ఆది-అంత్యాలలో స్థాపించబడతాయి॥

Verse 78

ततः षडंगं कुर्वीत सूर्यः सोमोनिरंजनः । निराभासश्च धर्मश्च ज्ञानं चेति तथा पुनः ॥ ७८ ॥

ఆపై షడంగాన్ని ప్రతిపాదించాలి—సూర్య, సోమ, నిరంజన, నిరాభాస, ధర్మ, మరియు మళ్లీ జ్ఞానం॥

Verse 79

क्रमादेतान्हंसपूर्वानात्मनेपदपश्चिमान् । जातयुक्तान्साधकेंद्र षडंगेषु नियोजयेत् ॥ ७९ ॥

హే సాధకశ్రేష్ఠా! క్రమంగా వీటిని—‘హంస’తో ప్రారంభించి ఆత్మనేపద-సమూహంతో ముగిస్తూ—తగిన జాతితో కూడి షడంగాలలో నియోగించాలి॥

Verse 80

हकारः सूर्यसंकाशतेजाः संगच्छते बहिः । सकारस्तादृशश्चैव प्रवेशे ध्यानमीरितम् ॥ ८० ॥

‘హ’కారం సూర్యసమాన తేజస్సుతో బయటికి సాగుతుంది. ‘స’కారం కూడా అలాగే; లోపలికి ప్రవేశించే సమయంలో అదే ధ్యానం అని చెప్పబడింది॥

Verse 81

एवं ध्यात्वार्पयेद्धीमान्वह्न्यर्केषु विभागशः । मूलाधारे वादिसांतबीजयुक्ते चतुर्दले ॥ ८१ ॥

ఇలా ధ్యానించిన జ్ఞాని సాధకుడు విభాగక్రమంగా అగ్నిలోను సూర్యునిలోను మంత్రశక్తులను న్యసించాలి. అలాగే మూలాధారంలోని చతుర్దళ పద్మంలో ‘వ’ నుండి ‘స’ వరకు బీజాక్షరయుక్తంగా స్థాపించాలి॥

Verse 82

बंधूकाभे स्वशक्त्या तु सहितापास्वगाय च । पाशांकुशसुधापात्रमोदकोल्लासपाणये ॥ ८२ ॥

బంధూక పుష్పంలా కాంతిమంతుడు, స్వశక్తితో సహితుడై పక్కన సేవకులతో కూడినవాడు; పాశం, అంకుశం, సుధాపాత్రం, మోదకం చేతుల్లో ప్రకాశించువాడికి నమస్కారం॥

Verse 83

षट्शतं तु गणेशाय वागधीशाय चार्पयेत् । स्वाधिष्ठाने विद्रुमाभे वादिलांतार्णसंयुते ॥ ८३ ॥

వాక్కుల అధీశ్వరుడైన గణేశునికి ఆరు వందల (జప/ఆహుతులు) అర్పించాలి. స్వాధిష్ఠానంలో ప్రవాళవర్ణుడై ‘వ’ నుండి ‘ల’ వరకు అంతర్వర్ణక్రమసంయుక్తుడిగా ధ్యానించాలి॥

Verse 84

वामांगशक्तियुक्ताय विद्याधिपतये तथा । स्रुवाक्षमालालसितबाहवे पद्मजन्मने ॥ ८४ ॥

ఎడమ భాగంలోని శక్తితో యుక్తుడైన విద్యాధిపతికి నమస్కారం. స్రువం మరియు అక్షమాల చేతుల్లో మెరసే భుజాలు కలవాడు, పద్మజన్ముడు—ఆయనకు నమః॥

Verse 85

ब्रह्मणे षट्सहस्रं तु हंसारूढाय चार्पयेत् । विद्युल्लसितमेघाभे डादिफांतार्णपत्रके ॥ ८५ ॥

హంసారూఢుడైన బ్రహ్మకు ఆరు వేల (జప/ఆహుతులు) అర్పించాలి. మెరుపులతో ప్రకాశించే మేఘంలా కనిపించే, ‘డ’ నుండి ‘ఫ’ వరకు అక్షరాలతో యుక్తమైన పత్రకంపై (యంత్ర/తాలిస్మాన్) సమర్పించాలి॥

Verse 86

मणिपूरे शंखचक्रगदापंकजधारिणे । सश्रिये षट्सहस्रं च विष्णवे विनिवेदयेत् ॥ ८६ ॥

మణిపూర చక్రంలో శంఖ-చక్ర-గదా-పద్మధారి, శ్రీలక్ష్మీ సహితుడైన విష్ణుభగవానునికి ఆరు వేల జపార్పణ చేయాలి।

Verse 87

अनाहतेऽर्कपत्रे च कादिठांतार्णसंयुते । शुक्ले शूलाभयवरसधाकलशधारिणे ॥ ८७ ॥

అనాహత చక్రంలో సూర్యసమాన పత్రంపై, ‘క’ నుండి ‘ఠ’ వరకు బీజాక్షరాలతో యుక్తంగా, శ్వేతప్రభ దేవుని ధ్యానించాలి—ఆయన శూలం, అభయ-వర ముద్రలు, అమృతకలశం ధరిస్తాడు।

Verse 88

वामांगे शक्तियुक्ताय विद्याधिपतये सुधीः । वृषारूढाय रुद्राय षट्सहस्रं निवेदयेत् ॥ ८८ ॥

వివేకి సాధకుడు వామాంగంలో శక్తితో యుక్తుడైన, విద్యాధిపతియైన, వృషభారూఢుడైన రుద్రునికి ఆరు వేల జపార్పణ చేయాలి।

Verse 89

विशुद्धे षोडशदले स्वराढ्ये शुक्लवर्णके । महाज्योतिप्रकाशायेन्द्रियाधिपतये ततः ॥ ८९ ॥

తర్వాత విశుద్ధ చక్రంలోని పదహారు దళాల, స్వరసంపన్నమైన, శ్వేతవర్ణ కమలంలో మహాజ్యోతిప్రకాశుడైన ఇంద్రియాధిపతిని ధ్యానించాలి।

Verse 90

सहस्रमर्पयेत्प्राणशक्त्या युक्तेश्चराय च । आज्ञाचक्रे हक्षयुक्ते द्विदिलेऽब्जे सहस्रकम् ॥ ९० ॥

ప్రాణశక్తితో యుక్తుడై యుక్తేశ్వరునికి వెయ్యి జపార్పణ చేయాలి; అలాగే ‘హ’ ‘క్ష’ యుక్తమైన ఆజ్ఞా చక్ర ద్విదళ కమలంలో కూడా వెయ్యి అర్పించాలి।

Verse 91

सदाशिवाय गुरवे पराशक्तियुताय वै । सहस्रारे महापद्मे नादबिन्दुद्वयान्विते ॥ ९१ ॥

సదాశివస్వరూపుడై పరాశక్తితో యుక్తుడైన గురుదేవునికి నమస్కారం; సహస్రార మహాపద్మంలో నాద-బిందు ద్వయతత్త్వాలతో సమన్వితుడై నివసించువాడు।

Verse 92

विलसन्मातृकावर्णे वराभयकराय च । प्ररमाद्ये च गुरवे सहस्रं विनिवेदयेत् ॥ ९२ ॥

మాతృకా అక్షరాలతో ప్రకాశించే, వరం మరియు అభయాన్ని ప్రసాదించే హస్తములు గల, ఆద్యుడూ శ్రేష్ఠుడూ అయిన గురుదేవునికి సహస్రం (జపం/ఆహుతి) సమర్పించాలి।

Verse 93

चुलुकेंऽबु पुनर्द्धृत्वा स्वभावादेव सिध्यतः । एकविंशतिसाहस्रप्रमितस्य जपस्य च ॥ ९३ ॥

మళ్లీ చులుకంత నీటిని తీసుకుంటే, ఈ కర్మ స్వభావతఃనే సిద్ధిస్తుంది; అలాగే ఇరవై ఒక వేల పరిమాణమైన జపమూ సిద్ధిస్తుంది।

Verse 94

षट्शताधिकसंख्या स्यादजपाया विभागशः । संकल्पेन मोक्षदाता विष्णुर्मे प्रीयतामिति ॥ ९४ ॥

విభాగాల ప్రకారం అజపా సంఖ్య ఆరు వందలకు కొద్దిగా ఎక్కువగా చెప్పబడింది. “మోక్షదాత విష్ణువు నాపై ప్రసన్నుడగుగాక” అనే సంకల్పంతో దానిని ఆచరించాలి।

Verse 95

अस्याः संकल्पमात्रेण महापापैः प्रमुच्यते । ब्रह्मैवाहं न संसारी नित्यमुक्तो न शोकभाक् ॥ ९५ ॥

ఈ (తత్త్వ) సంకల్పమాత్రంతోనే మహాపాపాల నుండి విముక్తి కలుగుతుంది. (బోధ:) “నేనే బ్రహ్మము; నేను సంసారిని కాదు; నేను నిత్యముక్తుడను, శోకభాగి కాను.”

Verse 96

सञ्चिदानंदरूपोऽहमात्मानमिति भावयेत् । ततः समाचरेद्देहकृत्यं देवार्चनं तथा ॥ ९६ ॥

“నేను సచ్చిదానందస్వరూపమైన ఆత్మను”—అని నిత్యం భావించాలి. అనంతరం విధిపూర్వకంగా దేహకర్తవ్యాలు మరియు దేవార్చనను కూడా చేయాలి.

Verse 97

तद्धिधानं प्रवक्ष्यामि सदाचारस्य लक्षणम् ॥ ९७ ॥

ఇప్పుడు నేను ఆ విధానాన్ని వివరిస్తాను—సదాచార లక్షణాలను తెలిపేదాన్ని.