Hari-nāma Mahimā and Caraṇāmṛta: The Redemption of the Hunter Gulika (Uttaṅka Itihāsa)

Verse 1

सनक उवाच । भूयः श्रृणुष्व विप्रेंद्र माहात्म्यं कमलापतेः । कस्य नो जायते प्रीतिः श्रोतुं हरिकथामृतम् ॥ १ ॥

సనకుడు పలికెను—హే విప్రేంద్రా! మరల కమలాపతి మహాత్మ్యాన్ని వినుము. హరికథామృతాన్ని శ్రవణించుటలో ఎవరికీ ప్రీతి కలగదు?

Verse 2

नराणां विषयान्धानां ममताकुलचेतसाम् । एकमेव हरेर्नाम सर्वपापप्रणाशनम् ॥ २ ॥

విషయాసక్తితో అంధులై, మమకారంతో కలతచెందిన మనుష్యులకు హరి యొక్క ఏక నామమే సమస్త పాపాలను నశింపజేయును।

Verse 3

सकृद्वा न नमेद्यस्तु विष्णुं पापहरं नृणाम् । श्वपचं तं विजानीयात्कदाचिन्नालपेञ्च तम् ॥ ३ ॥

మనుష్యుల పాపాలను హరించే విష్ణువుకు ఒక్కసారి కూడా నమస్కరించని వానిని శ్వపచుడు (అంత్యజుడు) అని తెలుసుకొనవలెను; ఎప్పుడూ అతనితో సంభాషించకూడదు।

Verse 4

हरिपूजाविहीनं तु यस्य वेश्म द्विजोत्तम । श्मशानसदृशं तद्धि कदाचिदपि नो विशेत् ॥ ४ ॥

హే ద్విజోత్తమా! హరి పూజ లేని ఇంటి స్వరూపం నిజంగా శ్మశానంతో సమానం; దానిలో ఎప్పుడూ ప్రవేశించకూడదు।

Verse 5

हरिपूजाविहीनाश्च वेदविद्वेषिणस्तथा । गोद्विजद्वेषनिरता राक्षसाः परिकीर्त्तिताः ॥ ५ ॥

హరి పూజ లేనివారు, వేదాన్ని ద్వేషించువారు, గోవులపై మరియు ద్విజులపై ద్వేషంలో నిమగ్నులైనవారు—వారిని రాక్షసులని ప్రకటించారు।

Verse 6

यो वा को वापि विप्रेन्द्र विप्रद्वेषपरायणः । समर्चयति गोविंदं तत्पूजा विफला भवेत् ॥ ६ ॥

హే విప్రేంద్రా! బ్రాహ్మణ ద్వేషంలో పరాయణుడైన ఎవడైనా, గోవిందుని భక్తితో సమర్చించినా, ఆ పూజ ఫలరహితమగును।

Verse 7

अन्यश्रेयोविनाशार्थं येऽर्चयंति जनार्दनम् । सा पूजैव महाभाग पूजकानाशु हंति वै ॥ ७ ॥

ఇతరుల శ్రేయస్సును నాశనం చేయాలనే ఉద్దేశంతో జనార్దనుని ఆరాధించువారు, ఓ మహాభాగ, ఆ పూజయే పూజకులను త్వరగా నశింపజేస్తుంది।

Verse 8

हरिपूजाकरो यस्तु यदि पापं समाचरेत् । तमेव विष्णुद्वेष्टारं प्राहुस्तत्त्वार्त्थकोविदाः ॥ ८ ॥

హరి పూజ చేయుచున్నవాడే అయినా పాపాన్ని ఆచరిస్తే, తత్త్వార్థాన్ని తెలిసినవారు అతడినే నిజంగా విష్ణుద్వేషి అని చెబుతారు।

Verse 9

ये विष्णुनिरताः संति लोकानुग्रहतत्पराः । धर्मकार्यरताः शश्वद्विष्णुरुपास्तु ते मताः ॥ ९ ॥

విష్ణువులో నిమగ్నులై, లోకానుగ్రహానికి తపనపడుతూ, ఎల్లప్పుడూ ధర్మకార్యాలలో నిమగ్నులై ఉన్నవారు—వారే విష్ణుస్వరూపులని భావించబడతారు।

Verse 10

कोटिजन्मार्दजितैः पुण्यैर्विष्णुभक्तिः प्रजायते । दृढभक्तिमतां विष्णौ पापबुद्धिः कथं भवेत् ॥ १० ॥

కోటికోట్ల జన్మల్లో సంపాదించిన పుణ్యాల వల్ల విష్ణుభక్తి జన్మిస్తుంది. విష్ణువుపై దృఢభక్తి ఉన్నవారికి పాపబుద్ధి ఎలా కలుగుతుంది?

Verse 11

जन्मकोट्यर्जितं पापं विष्णुपूजारतात्मनाम् । क्षयं याति क्षणादेव तेषां स्यात्पापधीः कथम् ॥ ११ ॥

విష్ణుపూజలో రతమైన ఆత్మల కోటి జన్మల పాపం క్షణంలోనే క్షయమవుతుంది; అప్పుడు వారికి పాపబుద్ధి ఎలా ఉంటుంది?

Verse 12

विष्णुभक्तिविहीना ये चंडालाः परिकीर्तिताः । चंडाला अपि वै श्रेष्ठा हरिभक्तिपरायणाः ॥ १२ ॥

విష్ణుభక్తి లేనివారు చండాళులని చెప్పబడతారు; అయితే హరిభక్తికి పూర్తిగా పరాయణులైన చండాళులే నిజంగా శ్రేష్ఠులు.

Verse 13

नराणां विषयांधानां सर्वदुःखविनाशिनी । हरिसेवेति विख्याता भुक्तिमुक्तिप्रदायिनी ॥ १३ ॥

విషయాలలో అంధులైన మనుషుల సమస్త దుఃఖాలను నశింపజేసేది; ‘హరిసేవ’గా ప్రసిద్ధి, భోగమూ మోక్షమూ ప్రసాదించేది.

Verse 14

संगात्स्नेहाद्भयाल्लोभादज्ञानाद्वापि यो नरः । विष्णोरुपासनं कुर्यात्सोऽक्षयं सुखमश्नुते ॥ १४ ॥

సంగం, స్నేహం, భయం, లోభం లేదా అజ్ఞానం వల్ల అయినా ఎవడు విష్ణువును ఉపాసిస్తాడో, వాడు అక్షయ సుఖాన్ని పొందుతాడు.

Verse 15

हरिपादोदकं यस्तु कणमात्रं पिबेदपि । स स्नातः सर्वतीर्थेषु विष्णोः प्रियतरो भवेत् ॥ १५ ॥

హరి పాదోదకాన్ని ఒక్క బిందువైనా త్రాగినవాడు, సర్వ తీర్థాలలో స్నానం చేసినవాడిగా భావింపబడతాడు; విష్ణువుకు అత్యంత ప్రియుడవుతాడు.

Verse 16

अकालमृत्युशमनं सर्वव्याधिविनाशनम् । सर्वदुःखोपशमनं हरिपोदोदक स्मृतम् ॥ १६ ॥

హరి పాదోదకం అకాలమరణాన్ని శమింపజేసేది, సమస్త వ్యాధులను నశింపజేసేది, అన్ని దుఃఖాలను ఉపశమింపజేసేదిగా స్మరించబడింది.

Verse 17

नारायणं परं धाम ज्योतिषां ज्योतिरुत्तमम् । ये प्रपन्ना महात्मानस्तेषां मुक्तिर्हि शाश्वती ॥ १७ ॥

నారాయణుడు పరమ ధామము, జ్యోతులలో అత్యుత్తమ జ్యోతి. ఆయన శరణు పొందిన మహాత్ములకు ముక్తి నిజముగా శాశ్వతమగును॥

Verse 18

अत्राप्युदाहरंतीममितिहासं पुरातनम् । पठतां श्रृण्वतां चैव सर्वपापप्रणाशनम् ॥ १८ ॥

ఇక్కడ కూడా నేను ఈ ప్రాచీన ఇతిహాసాన్ని ఉదాహరిస్తున్నాను. దీన్ని చదివేవారికీ వినేవారికీ ఇది సమస్త పాపనాశకమగును॥

Verse 19

आसीत्पुरा कृतयुगे गुलिको नाम लुब्धकः । परदारपरद्रव्यहरणे सततोद्यतः ॥ १९ ॥

పూర్వకాలంలో కృతయుగంలో గులిక అనే వేటగాడు ఉండెను. అతడు పరస్త్రీ అపహరణకూ పరధన హరణకూ ఎల్లప్పుడూ సిద్ధంగా ఉండెను॥

Verse 20

परनिंदापरो नित्यं जन्तूपद्रवकृत्तथा । हतवान्ब्राह्मणान् गाश्च शतशोऽथ सहस्रशः ॥ २० ॥

అతడు నిత్యం పరనిందలో లీనమై, జీవులకు హాని చేయుటలో అలవాటుపడ్డవాడు. బ్రాహ్మణులనూ గోవులనూ వందలుగా, వేలలుగా కూడా హతమార్చెను॥

Verse 21

देवस्वहरणे नित्यं परस्वहरणे तथा । उद्युक्तः सर्वदा विप्र कीनाशानामधीश्वरः ॥ २१ ॥

ఓ బ్రాహ్మణా! రైతుల అధిపతి అయిన అతడు దేవస్వాన్ని హరించుటలోను, ఇతరుల స్వత్తును అపహరించుటలోను నిత్యం నిమగ్నుడై ఉండెను—ఎల్లప్పుడూ అదే పనిలో తలమునకలై॥

Verse 22

तेन पापान्यनेकानि कृतानि सुमहांति च । न तेषां शक्यते वक्तुं संख्या वत्सरकोटिभिः ॥ २२ ॥

ఆ ప్రవర్తనవల్ల అనేకమైన, అత్యంత ఘోరమైన పాపాలు చేయబడ్డాయి; వాటి సంఖ్యను కోటి సంవత్సరాలైనా చెప్పలేం।

Verse 23

स कदाचिन्महापापो जंतृनामन्तकोपमः । सौवीरराज्ञो नगरं सर्वैश्वर्यसमन्वितम् ॥ २३ ॥

ఆ మహాపాపి, జీవులకు యముని వలె భయంకరుడై, ఒకసారి సర్వైశ్వర్యసంపన్నమైన సౌవీరరాజుని నగరానికి వచ్చాడు।

Verse 24

योषिद्धिर्भूषितार्भिश्च सरोभिनिर्मलोदकैः । अलंकृतं विपणिभिर्ययो देवपुरोपमम् ॥ २४ ॥

ఆ నగరం స్త్రీల సమూహాలతో, అలంకరించబడిన కన్యలతో శోభిల్లింది; నిర్మలజల సరస్సులతో, విపణులతో అలంకృతమై దేవపురంలా కనిపించింది।

Verse 25

तस्योपवनमध्यस्थं रम्यं केशवमंदिरम् । छदितं हेमकलशैर्दृष्ट्वा व्याधो मुदं ययौ ॥ २५ ॥

ఆ ఉపవనమధ్యంలో ఉన్న, బంగారు కలశాలతో కప్పబడిన శిఖరముగల రమ్యమైన కేశవ మందిరాన్ని చూసి వేటగాడు ఆనందంతో నిండిపోయాడు।

Verse 26

हराम्यत्र सुवर्णानि बहूनीति विनिश्चितम् । जगामाभ्यंतरं तस्य कीनाशश्चौर्यलोलुपः ॥ २६ ॥

“ఇక్కడ చాలా బంగారం దొంగిలిస్తాను” అని నిశ్చయించుకొని, దొంగతనానికి లోభపడిన ఆ రైతు ఆ స్థలంలోని అంతర్భాగంలోకి వెళ్లాడు।

Verse 27

तत्रापश्यद्द्विजवरं शांतं तत्त्वार्थकोविदम् । परिचर्यापरं विष्णोरुत्तंकं तपसां निधिम् ॥ २७ ॥

అక్కడ అతడు శ్రేష్ఠ ద్విజమునిని దర్శించాడు—శాంతుడు, తత్త్వార్థంలో నిపుణుడు, విష్ణు పరిచర్యలో పరుడు, తపస్సుల నిధి ఉత్తంకుడు।

Verse 28

एकाकिनं दयासुं च निस्पृहं ध्यानलोलुपम् । चौर्यान्तरायकर्तारं तं दृष्ट्वा लुब्धको मुने ॥ २८ ॥

ఓ మునీ, అతన్ని ఒంటరిగా—కరుణామయుడు, నిస్పృహుడు, ధ్యానంలో లీనుడు—చూసి లోభి వేటగాడు ‘ఇతడు నా దొంగతనానికి అడ్డుపడతాడు’ అని గ్రహించాడు।

Verse 29

द्रव्यजातं तु देवस्य हर्तुकामोऽतिसाहसी । उत्तंकं हंतुमारेभे विधृतासिर्मदोद्धतः ॥ २९ ॥

దేవుని ధనాన్ని దోచుకోవాలనే ఆశతో ఆ అతిసాహసి—ఖడ్గం దూసి, అహంకార మదంతో ఉబ్బి—ఉత్తంకుణ్ని చంపుటకు దాడి ప్రారంభించాడు।

Verse 30

पादेनाक्रम्य तद्वक्षो जटाः संगृह्य पाणिना । हंतुं कृतमतिं व्याधमुत्तंकः प्रेक्ष्य चाब्रवीत् ॥ ३० ॥

ఉత్తంకుడు వేటగాడి వక్షస్థలంపై పాదం మోపి, చేతితో జటలను పట్టుకొని—అతన్ని చంపాలని నిశ్చయించి—అతనిని చూసి ఇలా అన్నాడు।

Verse 31

उत्तंक उवाच । भो भो साधो वृथा मां त्वं हनिष्यसि निरागसम् । मया किमपराद्धं ते तद्वदस्व महामत्ते ॥ ३१ ॥

ఉత్తంకుడు అన్నాడు—“ఓ సద్గుణుడా, నిరపరాధినైన నన్ను నీవు వృథాగా చంపుతావు. నేను నీకు ఏ అపరాధం చేశాను? చెప్పు, ఓ మహామూఢా!”

Verse 32

कृतापराधिनां लोके शक्ताः शिक्षां प्रकुर्वते । नहि सौम्य वृथा घ्नंति सज्जना अपि पापिनः ॥ ३२ ॥

లోకంలో అపరాధం చేసినవారినికూడా శిక్షా-శాసనముల ద్వారా సరిదిద్దగలరు. ఓ సౌమ్యా, సజ్జనులుకూడా పాపులను కారణం లేకుండా హతమార్చరు; యుక్తితోనే దండిస్తారు.

Verse 33

विरोधिष्वपि मूर्खेषु निरीक्ष्यावस्थितान् गुणान् । विरोधं नहि कुर्वंति सज्जनाः शांतचेतसः ॥ ३३ ॥

విరోధించే మూర్ఖులలోనూ ఉన్న గుణాలను గమనించి, శాంతచిత్తులైన సజ్జనులు విరోధం చేయరు; గుణదర్శనమే వారి స్వభావం.

Verse 34

बहुधा बोध्यमानोऽपि यो नरः क्षमयान्वितः । तमुत्तमं नरं प्राहुर्विष्णोः प्रियतरं सदा ॥ ३४ ॥

ఎన్ని సార్లు బోధించినా సరిదిద్దినా క్షమాగుణంతో నిలిచే మనిషినే ఉత్తముడు అంటారు; అతడు సదా శ్రీ విష్ణువుకు అత్యంత ప్రియుడు.

Verse 35

सुजनो न याति वैरं परहितबुद्धिर्वनाशकालेऽपि । छेदेऽपि चंदनतरुः सुरभयति मुखं कुठारस्य ॥ ३५ ॥

సుజనుడు పరహితబుద్ధితో, తన నాశనకాలంలోనూ వైరం పట్టడు. చందనవృక్షం నరికినా, గొడ్డలి ముఖానికే సువాసన పంచినట్లే.

Verse 36

अहो विधिः सुबलवान्बा धते बहुधा जनान् । सर्वसंगविहीनोऽपि बाध्यते हि दुरात्मना ॥ ३६ ॥

అయ్యో! విధి (దైవం) అత్యంత బలవంతం; అది జనులను అనేక విధాల బంధిస్తుంది. సర్వసంగరహితుడైనా దురాత్ముల చేత బంధింపబడి బాధపడతాడు.

Verse 37

अहो निष्कारणं लोके बाधंते बहुधा जनान् । सर्वसंगविहीनोऽपि बाध्यते पिशुनैर्जनैः । तत्रापि साधून्बाधंते न समानान्कदाचन ॥ ३७ ॥

అయ్యో! ఈ లోకంలో జనులు కారణం లేకుండానే అనేక విధాలుగా ఇతరులను బాధిస్తారు. సర్వసంగవిహీనుడైనవాడినికూడా పిశునులు, దుష్టులు వేధిస్తారు. వారిలోనూ వారు ప్రత్యేకంగా సాధువులనే బాధిస్తారు; తమలాంటి వారిని ఎప్పుడూ కాదు.

Verse 38

मृगमीनसज्जनानां तृणजलसंतोषविहितवृत्तानाम् । लुब्धकधीवरपिशुना निष्कारणवैरिणो जगति ॥ ३८ ॥

ఈ జగత్తులో మృగాలు, చేపలు, సజ్జనులు—తృణం, నీటితో సంతృప్తి పడి జీవించే వారు—వారికి కారణం లేకుండానే శత్రువులు ఉంటారు: వేటగాడు, మత్స్యకారుడు, పిశున నిందకుడు.

Verse 39

अहो बलवती माया मोहयत्यखिलं जगत् । पुत्रमित्रकलत्रार्थं सर्वं दुःखेन योजयेत् ॥ ३९ ॥

అయ్యో! మాయ ఎంత బలవంతమైనది—ఆమె సమస్త జగత్తును మోహింపజేస్తుంది; కుమారుడు, మిత్రుడు, భార్య కోసం అన్నిటినీ దుఃఖబంధంలో కట్టిపడేస్తుంది.

Verse 40

परद्रव्यापहारेण कलत्रं पोषितं त्वया । अंते तत्सर्वमुत्सृज्य एक एव प्रयति वै ॥ ४० ॥

ఇతరుల ధనాన్ని అపహరించి నీవు భార్యను, గృహాన్ని పోషించావు; కానీ చివరికి ఆ సమస్తాన్ని విడిచి నీవు నిజంగా ఒంటరిగా వెళ్లిపోతావు.

Verse 41

मम माता मम पिता मम भार्या ममात्मजाः । ममेदमिति जंतूनां ममता बाधते वृथा ॥ ४१ ॥

“నా తల్లి, నా తండ్రి, నా భార్య, నా కుమారులు; ఇది నాది”—ఇలాంటి మమకారం జీవులను వ్యర్థంగా బాధిస్తుంది.

Verse 42

यावदर्जयति द्रव्यं बांधवास्तावदेव हि । धर्माधर्मौ सहैवास्तामिहामुत्र न चापरः ॥ ४२ ॥

మనిషి ధనాన్ని సంపాదిస్తున్నంతవరకు బంధువులు దగ్గరగా ఉంటారు. కానీ ఇహలోకములోనూ పరలోకములోనూ ధర్మం-అధర్మమే తోడుగా ఉంటాయి; మరెవ్వరూ కాదు.

Verse 43

धर्माधर्मार्जितैर्द्रव्यैः पोषिता येन ये नराः । मृतमग्निमुखे हुत्वा घृतान्नं भुंजते हि ते ॥ ४३ ॥

ధర్మం-అధర్మంతో సంపాదించిన ధనంతో ఎవరు పోషింపబడతారో, వారు మరణానంతరం అగ్నిముఖంలో ఆహుతిగా అర్పింపబడి, నెయ్యి కలిసిన అన్నాన్ని భోగిస్తారని చెప్పబడింది.

Verse 44

गच्छंतं परलोकं च नरं तु ह्यनुतिष्टतः । धर्माधर्मौ न च धनं न पुत्रा न च बांधवाः ॥ ४४ ॥

మనిషి పరలోకానికి వెళ్లునప్పుడు అతనితో ధనం గానీ, కుమారులు గానీ, బంధువులు గానీ రావు; ధర్మం-అధర్మమే మాత్రమే అనుసరిస్తాయి.

Verse 45

कामः समृद्धिमायाति नराणां पापकर्मिणाम् । कामः संक्षयमायाति नराणां पुण्यकर्मणाम् ॥ ४५ ॥

పాపకర్మలు చేసే మనుష్యులలో కోరిక పెరుగుతుంది; పుణ్యకర్మలలో నిమగ్నులైన మనుష్యులలో కోరిక క్షీణిస్తుంది.

Verse 46

वृथैव व्याकुला लोका धनादानां सदार्जने ॥ ४६ ॥

ధనం, ఆస్తి ఎల్లప్పుడూ సంపాదించడంలో ప్రజలు వ్యర్థంగా కలత చెందుతారు.

Verse 47

यद्भावि तद्भवत्येव यदभाव्यं न तद्भवेत् । इति निश्चितबुद्धीनां न चिंता बाधते क्वचित् ॥ ४७ ॥

ఏది జరగవలసినదో అది తప్పక జరుగుతుంది; జరగనిదే ఎప్పటికీ జరగదు. కాబట్టి నిశ్చయబుద్ధి గలవారిని చింత ఎప్పుడూ బాధించదు।

Verse 48

देवाधीनमिदं सर्वं जगत्स्थावरजंगमम् । तस्माज्जन्म च मृत्युं च दैवं जानाति नापरः ॥ ४८ ॥

ఈ సమస్త జగత్తు—స్థావర జంగమములు—దేవాధీనమే. అందుచేత జన్మమరణాలను దైవమే నిర్ణయిస్తుంది; మరెవ్వరూ కాదు।

Verse 49

यत्र कुत्र स्थितस्यापि यद्भाव्यं तद्भवेद् ध्रुवम् । लोकस्तु तत्र विज्ञाय वृथायासं करोति हि ॥ ४९ ॥

మనిషి ఎక్కడ ఉన్నా, జరగవలసినది తప్పక జరుగుతుంది. అయినా ప్రజలు ఇది తెలిసికూడా వ్యర్థ ప్రయత్నం చేస్తారు।

Verse 50

अहो दुःखं मनुष्याणां ममताकुलचेतसाम् । महापापानि कृत्वापि परान्पुष्यांति यत्नतः ॥ ५० ॥

అయ్యో, మమకారంతో కలతచెందిన మనుష్యుల దుఃఖస్థితి ఎంత దయనీయము! వారు మహాపాపాలు చేసినా తమవారిని, తమ ప్రయోజనాలను పోషించేందుకు యత్నిస్తారు।

Verse 51

अर्जितं च धनं सर्वं भुंजते बांधवाः सदा । स्वयमेकतमो मूढस्तत्पापफलमश्नुते ॥ ५१ ॥

సంపాదించిన ధనమంతా ఎల్లప్పుడూ బంధువులే అనుభవిస్తారు; కానీ ఆ మూర్ఖుడు ఒంటరిగా తన పాపఫలాన్ని అనుభవించాలి।

Verse 52

इति ब्रवाणं तमृषिं विमुच्य भयविह्वलः । गुलिकः प्रांजलिः प्राह क्षमस्वेति पुनः पुनः ॥ ५२ ॥

ఇలా పలుకుచున్న ఆ ఋషిని విడిచిపెట్టి భయంతో వణికిన గులికుడు అంజలి పెట్టి మళ్లీ మళ్లీ ఇలా అన్నాడు— “క్షమించండి, క్షమించండి.”

Verse 53

सत्संगस्य प्रभावेण हरिसन्निधिमात्रतः । गतपापो लुबग्दकश्च ह्यनुतापीदमब्रवीत् ॥ ५३ ॥

సత్సంగ ప్రభావంతో, కేవలం హరి సన్నిధి మాత్రముచేతనే వేటగాడి పాపాలు తొలగిపోయాయి; అతడు పశ్చాత్తాపంతో ఈ మాటలు పలికాడు.

Verse 54

मया कृता नि पापानि महांति सुबहूनि च । तानि सर्वाणि नष्टानि विप्रेंद्र तव दर्शनात् ॥ ५४ ॥

హే విప్రేంద్రా! నేను మహత్తరమైనవి, అనేకమైన పాపాలు చేసితిని; కాని మీ దర్శనమాత్రంతో అవన్నీ నశించిపోయాయి.

Verse 55

अहोऽहं पापधीर्नित्यं महापापमुपाचरम् । कथं मे निष्कृति र्भूयो यामि कं शरणं विभोः ॥ ५५ ॥

అయ్యో! పాపబుద్ధితో నేను నిత్యం మహాపాపాలు ఆచరించితిని. ఇక నాకు ప్రాయశ్చిత్తం ఎలా? హే విభో! నేను ఎవరి శరణు వేడుదును?

Verse 56

पूर्वजन्मार्जितैः पापैर्लुब्धकत्वमवाप्तवान् । अत्रापि पापजालानि कृत्वा कां गतिमाप्नुयाम् ॥ ५६ ॥

పూర్వజన్మలో కూడబెట్టిన పాపాల వల్ల నేను వేటగాడి స్థితిని పొందితిని; ఇక్కడ కూడా పాపజాలాన్ని చేసి నేను ఏ గతి పొందుదును?

Verse 57

अहो ममायुः क्षयमेति शीघ्रं पापान्यनेकानि समर्ज्जितानि । प्रातिक्रिया नैव कृता मयैषां गतिश्च का स्यान्ममजन्म किं वा ॥ ५७ ॥

అయ్యో! నా ఆయువు త్వరగా క్షీణిస్తోంది; నేను అనేక పాపాలను కూడబెట్టుకున్నాను. వాటికి ప్రాయశ్చిత్తం నేను చేయలేదు—నా గతి ఏమవుతుంది, నాకు ఎలాంటి పునర్జన్మ లభిస్తుంది?

Verse 58

अहो विधिः पापशता कुलं मां किं सृष्टवान्पापतरं च शश्वत् । कथं च यत्पापफलं हि भोक्ष्ये कियत्सु जन्मस्वहमुग्रकर्मा ॥ ५८ ॥

అయ్యో, ఏ విధి ఇది! వందల పాపాలతో నిండిన వంశంలో నన్నెందుకు సృష్టించింది, నన్ను ఎల్లప్పుడూ మరింత పాపిగా ఎందుకు చేసింది? నేను—ఘోర కర్మలు చేసినవాడిని—పాపఫలాన్ని ఎలా అనుభవించాలి, ఎన్ని జన్మల వరకు?

Verse 59

एवं विनिंदन्नात्मानमात्मना लुब्धकस्तदा । अंतस्तापाग्निसंतप्तः सद्यः पंचत्वमागतः ॥ ५९ ॥

అలా ఆ సమయంలో వేటగాడు తన మనసుతో తానే తనను నిందించుకుంటూ, అంతర తాపాగ్నితో దగ్ధుడై వెంటనే మరణాన్ని పొందాడు.

Verse 60

उत्तंकः पतितं प्रेक्ष्य लुबग्धकं तं दयापरः । विष्णुपादोदकेनैवमभ्यषिंचन्महामतिः ॥ ६० ॥

పడిపోయిన ఆ వేటగాడిని చూసి కరుణాపరుడైన మహామతి ఉత్తంకుడు, శ్రీ విష్ణువు పాదప్రక్షాళిత జలంతో అతనిపై చల్లించి అభిషేకం చేశాడు.

Verse 61

हरिपादोदकस्पर्शाल्लुब्धको गतकल्मषः । दिव्यं विमानमारुह्य मुनिमेतदथाब्रवीत् ॥ ६१ ॥

హరి పాదప్రక్షాళిత జలస్పర్శతో వేటగాడి పాపకల్మషాలు తొలగిపోయాయి. తరువాత అతడు దివ్య విమానాన్ని ఎక్కి మునితో ఈ మాటలు చెప్పాడు.

Verse 62

गुलिक उवाच । उत्तंक मुनिशार्दूल गुरुस्त्वं मम सुव्रत । विमुक्तस्त्वत्प्रसादेन महापातककंचुकात् ॥ ६२ ॥

గులిక అన్నాడు— ఓ ఉత్తంక మునిశార్దూలా, ఓ సువ్రతా! నీవే నా గురువు. నీ ప్రసాదముచే నేను మహాపాతకమనే కంచుకావరణం నుండి విముక్తుడనయ్యాను।

Verse 63

गतस्त्वदुपदेशान्मे संतापो मुनिपुंगव । तथैव सर्वपापानि विनष्टान्यतिवेगतः ॥ ६३ ॥

హే మునిపుంగవా! నీ ఉపదేశముచే నా సంతాపం తొలగిపోయింది; అలాగే నా సమస్త పాపములు కూడా అత్యంత వేగముగా నశించాయి।

Verse 64

हरिपादोदकं यस्मान्मयि त्वं सिक्तवान्मुने । प्रापितोऽस्मि त्वया तस्मात्तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ ६४ ॥

హే మునే! నీవు నాపై హరి పాదోదకాన్ని చల్లినందున, నీ ద్వారానే నేను విష్ణువின் పరమ పదాన్ని పొందితిని।

Verse 65

त्वयाहं तारितो विप्र पापादस्माच्छरीरतः । तस्मान्नतोऽस्मि ते विद्वन्मत्कृतं तत्क्षमस्व च ॥ ६५ ॥

హే విప్రా! నీవు నన్ను ఈ శరీరసంబంధ పాపమునుండి తరింపజేసితివి. అందుచేత హే విద్వన్మహాశయా, నీకు నమస్కరిస్తున్నాను—నావలన జరిగిన దోషమేదైనా క్షమించుము।

Verse 66

इत्युक्त्वा देवकुसुमैर्मुनिश्रेष्टं समाकिरम् । प्रदक्षिणात्रयं कृत्वा नमस्कारं चकार सः ॥ ६६ ॥

ఇట్లు చెప్పి అతడు దేవకుసుమములతో మునిశ్రేష్ఠుని పుష్పవృష్టిగా కప్పెను; అనంతరం మూడుసార్లు ప్రదక్షిణ చేసి భక్తితో నమస్కరించెను।

Verse 67

ततो विमानमारुह्य सर्वकामसमन्वितम् । अप्सरोगणसंकीर्णः प्रपेदे हरिमंदिरम् ॥ ६७ ॥

అనంతరం అతడు సమస్త కోరికలతో సమన్వితమైన దివ్య విమానమును అధిరోహించి, అప్సరాగణములతో పరివృతుడై, హరి మందిరధామమును చేరెను।

Verse 68

एतद्दृष्ट्वा विस्मितोऽसौ ह्युत्तंकस्तपसांनिधिः । शिरस्यंजलिमाधाय तुष्टाव कमलापतिम् ॥ ६८ ॥

ఇది చూచి తపస్సుల నిధియైన ఉత్తంకుడు విస్మయమొందెను; శిరస్సుపై అంజలి ఉంచి కమలాపతి విష్ణువును స్తుతించెను।

Verse 69

तेन स्तुतो महाविष्णुर्दत्तवान्वरमत्तमम् । वरेण तेनोक्तंकोऽपि प्रपेदे परमं पदम् ॥ ६९ ॥

ఆ స్తుతితో ప్రసన్నుడైన మహావిష్ణువు ఉత్తమ వరమును ప్రసాదించెను; ఆ వరప్రభావముచే ఉత్తంకుడును పరమపదమును పొందెను।

Verse 70

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे विष्णुमाहात्म्ये सप्तत्रिंशोऽध्यायः ॥ ३७ ॥

ఇట్లు శ్రీ బృహన్నారదీయ పురాణము పూర్వభాగములోని విష్ణుమాహాత్మ్య విభాగమున సప్తత్రింశోధ్యాయము సమాప్తమైంది।