బ్రహ్మ in the Manusmriti

ప్రభో, అచింత్యమూ అప్రమేయమూ అయిన ఈ సమస్త విధానానికి మీరు—స్వయంభూ—ఏకైక మూలము; మరియు దాని కార్య, తత్త్వ, అర్థములను తెలిసినవారు మీరు.

అనంతరం స్వయంభూ భగవాన్—అవ్యక్తుడు—ఈ (జగత్-ప్రక్రియ)ను వ్యక్తం చేస్తూ, మహాభూతాది నుండి ప్రారంభమయ్యే క్రియకు ప్రేరకశక్తిగా ప్రాదుర్భవించి, అంధకారాన్ని నివారించువాడయ్యాడు.

అప్పుడు ఆ అండము స్వర్ణమయమై, సహస్రకిరణ సూర్యుని సమానమైన కాంతిని కలిగింది; అందులోనే స్వయంగా బ్రహ్మ జన్మించాడు—సర్వలోకాల పితామహుడని వర్ణింపబడినవాడు.

అవ్యక్తమైన, నిత్యమైన, సత్-అసత్—ఉభయస్వరూపమైన ఆ కారణతత్త్వం నుండి సృష్టింపబడిన పురుషుడు లోకంలో ‘బ్రహ్మా’ అని కీర్తింపబడతాడు.

ప్రజలను సృష్టించాలనే సంకల్పంతో నేను అత్యంత దుష్కరమైన తపస్సు చేసి, ఆది నుంచే ప్రజల ‘పతులు’ (అధిపతులు)గా పది మహర్షులను సృష్టించాను.

ఈ విధంగా, నా నియోగానికి లోబడి ఉన్న మహాత్ములచే, కర్మానుసారంగా తపోయోగశక్తి ద్వారా స్థావర-జంగమములైన ఈ సమస్త జగత్తు సృష్టించబడింది.

ఈ విధంగా బ్రహ్మాది స్థితి నుండి ప్రారంభమై ఈ (అంతిమ స్థితి) వరకు ముగియు గతి-మార్గములు, నిత్యముగా నిరంతరం సాగుచున్న ఈ ఘోర భూతసంసారములో వివరించబడినవి.

బ్రహ్ముని ‘దిన-రాత్రి’ (క్షపాహ) యొక్క ప్రమాణం సంక్షేపంగా చెప్పబడినదేమో—దాని ప్రకారం యుగాల కాలపరిమాణాలను క్రమంగా ఒక్కొక్కటిగా గ్రహించండి.

గ్రంథంలోని బ్రహ్మాండీయ గణన ప్రకారం, దైవిక యుగాల వెయ్యి ‘బ్రహ్ముని ఒక దినం’గా గ్రహించాలి; అలాగే ఆయన రాత్రి కూడా అంతే కాలపరిమాణం.

పరంపర ప్రకారం, అహోరాత్రి పరిమాణాన్ని తెలిసినవారు ‘బ్రహ్ముని పుణ్య దినం’ వెయ్యి యుగాల పరిపూర్తి వరకు విస్తరిస్తుందని, అలాగే ఆయన రాత్రి కూడా అంతే అని గ్రహిస్తారు.

నాభి పైభాగంలో మనిషి మరింత శుద్ధుడిగా (మేధ్యతర) చెప్పబడుతున్నాడు; అందువల్ల స్వయంభువు అతని ముఖాన్ని అత్యంత శుద్ధమైన భాగంగా (మేధ్యతమ) ప్రకటించాడు.

స్వయంభువు తపస్సు చేసి ఆది కాలంలో అతనిని తన స్వంత ముఖం నుంచే సృష్టించాడని చెప్పబడింది—దేవులకు మరియు పితృులకు అర్పించే హవ్య-కవ్యాలను వహించుటకు, అలాగే ఈ సమస్త (వ్యవస్థ)ను రక్షించుటకు.

గ్రంథానుసారం బ్రాహ్మణుడు ఎల్లప్పుడూ ‘బ్రాహ్మ’ తీర్థంతో ఉపస్పర్శన (జలస్పర్శ ద్వారా శుద్ధి) చేయాలి; లేదా ‘కాయ’ లేదా ‘త్రైదశిక’ తీర్థాలతో; కానీ ‘పిత్ర్య’ తీర్థంతో ఎప్పుడూ చేయకూడదు.

గ్రంథం ప్రకారం—చేతి అరచేతిలో బొటనవేలు మూలస్థానంలో ‘బ్రాహ్మ’ తీర్థం; వేళ్ల మూలంలో ‘కాయ’ తీర్థం; వేళ్ల అగ్రభాగంలో ‘దేవ’ తీర్థం; మరియు ఆ రెండింటి కింద ‘పిత్ర్య’ తీర్థం (ఉంటుంది).

వేదాధ్యయనం ప్రారంభంలోనూ ముగింపులోనూ శిష్యుడు ఎల్లప్పుడూ గురువు పాదాలను స్పర్శించాలి/గ్రహించాలి; అలాగే చేతులను కలిపి పఠించాలి—ఈ సంహత-హస్త ముద్రనే ‘బ్రహ్మాంజలి’ అని స్మరించబడింది.

స్వధా-సూత్ర ప్రవేశం (స్వధానినయన) సమయంలో తప్ప ‘బ్రహ్మ’ (అంటే ఓం) ను ఉచ్చరించకూడదు; ఎందుకంటే శూద్రుడు ‘సముడు’గా పరిగణింపబడేది అతడు ‘వేదంలో జననం’ (వైదిక దీక్ష/వేదాధ్యయన ప్రవేశం) పొందని వరకే అని గ్రంథం పేర్కొంటుంది.

ఆచార్యుడు బ్రహ్మ యొక్క మూర్తి; తండ్రి ప్రజాపతి యొక్క మూర్తి; తల్లి పృథివి యొక్క మూర్తి; మరియు స్వసోదరుడు తన స్వాత్మ యొక్క మూర్తి.

కన్యను వస్త్రాదులతో ఆచ్ఛాదించి, ఆమెను సత్కరించి, వేదశ్రుతి మరియు సదాచారంతో కూడిన పురుషుణ్ని స్వయంగా ఆహ్వానించి కన్యాదానం చేయడం—ఇదే ‘బ్రాహ్మ’ వివాహధర్మమని పేర్కొనబడింది.

బ్రాహ్మ మొదలైన నాలుగు వివాహ రూపాలలో, క్రమంగా, బ్రహ్మవర్చస్సు (వేదతేజస్సు/విద్య) కలిగిన, శిష్టులు (సంస్కృతులు, పండితులు) సమ్మతించే కుమారులు జన్మిస్తారని చెప్పబడింది.

మను ఇలా అన్నాడు: “లేదా పితామహుడు ఆ శ్రాద్ధ భోజనాన్ని స్వీకరించవచ్చు; లేదా అనుమతి లభించినట్లయితే, ఇష్టానుసారం, అతడు స్వయంగా దానిని ఆచరించవచ్చు (నిర్వహించవచ్చు).”