Adhyaya 34

Verse 1

ईश्वर उवाच । सरस्वती वरं प्राप्य वरिष्ठं वडवानलात् । पुनस्तं सागरे क्षेप्तुमुद्यता सा मनस्विनी

ஈஸ்வரர் கூறினார்— வாடவானலத்திடமிருந்து சிறந்த வரம் பெற்ற அந்த மனவலிமைமிக்க சரஸ்வதி, அவனை மீண்டும் கடலில் எறியத் தயாரானாள்।

Verse 2

देवादेशात्प्रभासस्य पुरतः संस्थिता तदा । समुद्रमाहूय तदा वाडवार्पणकांक्षिणी

தேவர்களின் ஆணையினால் அவள் அப்போது பிரபாசத்தின் முன்னிலையில் நின்றாள்; கடலை அழைத்து, வாடவ (அக்னி)யை அவனுக்கு அர்ப்பணிக்க விரும்பினாள்।

Verse 3

त्वमादिः सर्वदेवानां त्वं प्राणः प्राणिनां सदा । देवादेशाद्गृहाण त्वमागत्यार्णव वाडवम्

நீயே எல்லாத் தேவர்களுக்கும் ஆதிமூலம்; நீயே எப்போதும் உயிர்களின் உயிர்மூச்சு. ஆகவே தேவர்களின் ஆணையின்படி, ஓ அர்ணவா (கடலே), வந்து வாடவ அக்கினியை ஏற்றுக்கொள்.

Verse 4

एवं संचिंतितो देव्या यदासावंभसांपतिः । तथा जलात्समुत्तीर्य समायातो महाद्युतिः

தேவி இவ்வாறு சிந்தித்தபோது, நீர்களின் அதிபதி (கடல்) நீரிலிருந்து மேலெழுந்து, பேரொளியுடன் பிரகாசித்து அருகே வந்தான்.

Verse 5

तं दृष्ट्वा विस्मिता देवी दिव्यं विष्णुमिवापरम् । श्यामं कमलपत्राक्षं सागरं सुमनोरमम्

அவனைப் பார்த்து தேவி வியந்தாள்; அவன் இன்னொரு தெய்வ விஷ்ணுவைப் போல—கருநிறம், தாமரை இதழ் போன்ற கண்கள், கடலே தானாக, மிக மனோகரன்.

Verse 6

विचित्रमाल्याभरणं चित्रवस्त्रानुलेपनम् । आपगाभिः सरूपाभिः स्त्रीरूपाभिः समावृतम्

அவன் வியத்தகு மாலைகளும் ஆபரணங்களும் அணிந்து, அழகிய ஆடைகளும் சந்தனாதி பூச்சும் பூண்டு விளங்கினான்; ஒரே போன்ற உருவமுடைய நதிகள் பெண் வடிவம் கொண்டு அவனைச் சூழ்ந்திருந்தன.

Verse 7

एवंविधं समालोक्य सा देवी ब्रह्मणः सुता । सरस्वती जलनिधिमुवाचेदं शुचिस्मिता

அத்தகைய வடிவத்தை நோக்கி, பிரம்மாவின் புதல்வி தேவி சரஸ்வதி தூய புன்னகையுடன் நீர்நிதி (கடல்) யிடம் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தாள்.

Verse 8

त्वमग्रजः सर्वभवोद्भवानां त्वं जीवितं जन्मवतां नराणाम् । तस्मात्सुराणां कुरु कार्यमिष्टं वह्निं गृहाण त्वमिहोपनीतम्

நீ எல்லாப் பிறப்புற்ற உயிர்களுக்கும் மூத்தவன்; பிறப்புடைய மனிதர்களின் உயிராகவும் நீயே. ஆகவே தேவர்களின் விருப்பக் காரியத்தை நிறைவேற்று—இங்கே கொண்டு வந்த இந்த அக்னியை ஏற்றுக்கொள்.

Verse 9

अत्रांतरे सोऽपि विमृश्य सर्वं कार्यं स्वबुद्ध्या किमिहोपपन्नम् । कृत्वाऽनलस्य ग्रहणं मयेदं कार्यं सुराणां विहितं भवेच्च

அவ்விடையில் அவனும் தன் அறிவால் அனைத்தையும் ஆராய்ந்தான்—இங்கே எது பொருத்தமான வழி? ‘நான் இந்த அனலை ஏற்றுக்கொண்டால், தேவர்கள் விதித்த இந்தக் காரியம் நிச்சயமாக என்னால் நிறைவேறும்.’

Verse 10

एवं चिंतयतस्तस्य ग्रहणं रुचितं ततः । वाडवाग्नेः समुद्रस्य सुरपीडाकृते यदा

இவ்வாறு சிந்தித்தபோது, அதை ஏற்றுக்கொள்வது அவனுக்கு விருப்பமானதாக ஆனது—தேவர்களின் துன்பம் நீங்குவதற்காக கடல் வாடவாக்னியைத் தாங்க வேண்டிய வேளையில்.

Verse 11

तदा तेन पुरःस्थेन देवी साभिहिता भृशम् । वाडवं संप्रयच्छैनं सुरशत्रुं सरस्वति

அப்போது அவள் முன் நின்று அவன் தேவியிடம் மிகுந்த பணிவுடன் கூறினான்—‘சரஸ்வதீதேவி, தேவர்களுக்கு பகைவனான இந்த வாடவத்தை எனக்குக் கொடுத்தருள்வாய்.’

Verse 12

ततस्तया प्रणम्याशु पितामहपुरःसरान् । चारणांश्चारुचित्रांग्या सरस्वत्या दिवि स्थितान्

பின்பு அழகும் வியப்பும் நிறைந்த வடிவுடைய சரஸ்வதி, பிதாமஹன் (பிரம்மா) தலைமையிலுள்ள தேவர்களுக்கும், விண்ணில் நிலைத்த சாரணர்களுக்கும் விரைந்து வணங்கினாள்.

Verse 13

पुनश्च करसंस्थोऽसौ वाडवोऽभिहितस्तया । त्वमपो भक्षयस्वेति सुरैरुक्त इमा इति

மீண்டும் அவள் கையில் தாங்கிய வாடவனை நோக்கி—“இந்த நீர்களை அருந்து” என்றாள்; ஏனெனில் தேவர்கள் முன்பே அவனுக்கு அவ்வாறு ஆணையிட்டிருந்தனர்।

Verse 14

एवमुक्त्वा समुद्रस्य तदा देव्या समर्प्पितः । वाडवोऽग्निः सरस्वत्या सुरादेशान्महाबलः

இவ்வாறு கூறி, தேவர்களின் ஆணைப்படி தேவியான சரஸ்வதி மகாபலமுடைய வாடவ அக்கினியை அப்போது கடலுக்கு ஒப்படைத்தாள்।

Verse 15

तं समर्प्य ततस्तस्मि न्नदी भूत्वा सरस्वती । प्रविष्टा सागरं देवी नारदेश्वरमार्गतः

அதை ஒப்படைத்த பின், தேவியான சரஸ்வதி நதியாகி நாரதேச்வர வழியாகக் கடலில் புகுந்தாள்।

Verse 16

दैत्यसूदनसांनिध्ये दत्त्वार्घ्यं लवणांभसि । अर्घ्येश्वरं प्रतिष्ठाप्य दैत्यसूदन पश्चिमे

தைத்யசூதனன் முன்னிலையில் உவர்நீரில் அர்க்யம் செலுத்தி, அர்க்யேஸ்வரனை பிரதிஷ்டை செய்து, தைத்யசூதனனின் மேற்கே நிறுவினாள்।

Verse 17

ततोऽब्धिं संप्रविष्टा सा पंचस्रोता महानदी । स्वरूपेणैव सा पुण्या पुनः पुण्यतमाऽभवत्

பின்பு ஐந்து ஓடைகளாகப் பாயும் அந்த மகாநதி கடலில் புகுந்தது; இயல்பிலேயே புனிதமானவளாயினும் அங்கே மீண்டும் மிகப் புனிதமானவளானாள்।

Verse 18

प्रभासक्षेत्रसंपर्कात्समुद्रस्य च संगमात् । सागरोऽपि समासाद्य सरस्वत्यास्तु वाडवम् । निर्धनो वै धनं प्राप्याचिन्तयत्क्व क्षिपाम्यहम्

பிரபாசக் க்ஷேத்திரத் தொடர்பும் கடல்-சங்கமத்தின் புனிதப் பயனும் காரணமாக, கடலும் சரஸ்வதியின் வாடவாக்னியைப் பெற்றது. செல்வம் பெற்ற ஏழை ‘இதை எங்கே வைப்பேன்?’ என எண்ணுவது போல அது சிந்தித்தது.

Verse 19

स तेनैव करस्थेन दीप्य मानेन सागरः । वह्निना शिखरस्थेन भाति मेरुरिवापरः

கையில் தாங்கியதுபோல் தோன்றும் அந்தத் தீவிரமாக எரியும் அக்னியுடன் கடல் ஒளிர்ந்தது; சிகரத்தில் அக்னி கொண்ட இன்னொரு மேரு மலை போல அது பிரகாசித்தது.

Verse 20

तं तथाविधमालोक्य तत्र ये जलचारिणः । यादोगणास्ते मुमुचुर्दाहभीता महास्वनम्

கடல் அந்த அச்சுறுத்தும் நிலையில் இருப்பதைப் பார்த்து, அங்கிருந்த நீர்வாழ் உயிரினக் கூட்டங்கள் எரிவதற்கான பயத்தால் பேரொலி எழுப்பின.

Verse 21

तं श्रुत्वा भैरवं शब्दमायातो दैत्यसूदनः । आह यादोगणान्सर्वान्मा भैष्ट सुमहाबलाः

அந்த அச்சமூட்டும் ஒலியைக் கேட்டு தைத்யசூதனன் அங்கு வந்து, கடல்வாழ் உயிரினக் கூட்டமெல்லாம் நோக்கி—“மிகுந்த வலிமையுடையோரே, அஞ்சாதீர்” என்று கூறினான்.

Verse 22

यस्मादनेन प्रथमा आपो भक्ष्या न तत्रगाः । प्राणिनस्तन्न भेतव्यं भवद्भिस्तु ममाज्ञया

ஏனெனில் இந்த அக்னியால் அங்குள்ள நீர் முன்புபோல் உண்டாக்கப்படாது; ஆகவே உயிரினங்கள் அஞ்ச வேண்டாம்—என் ஆணையின்படி நீங்கள் அச்சமின்றி இருங்கள்.

Verse 23

एवमुक्तस्तु कृष्णेन तूष्णींभूता जलेचराः

கிருஷ்ணன் இவ்வாறு கூறியதும், நீர்வாழ் உயிர்கள் அனைத்தும் மௌனமடைந்தன.

Verse 24

तूष्णींभूतेषु सर्वेषु जलजेषु जलेश्वरम् । प्राहाच्युतः प्रक्षिप त्वमपां मध्ये तु वाडवम्

அனைத்து நீர்வாழ் உயிர்களும் மௌனமடைந்தபோது, அச்யுதன் நீரின் அதிபதி வருணனை நோக்கி—“நீரின் நடுவே வாடவாக்னியை எறி” என்றான்.

Verse 25

अगाधेम्भसि तेनासौ निक्षिप्तो वाडवोऽनलः । वरुणेन पिबन्नास्ते तज्जलं सुमहाबलः

அப்போது அந்த வாடவாக்னி அளவிடமுடியாத ஆழ்ந்த நீரில் இடப்பட்டது; மகாபலமுடைய அது வருணன் வழியாக அந்த நீரைப் பருகிக்கொண்டே அங்கே நிலைத்திருக்கிறது.

Verse 26

तस्योच्छ्वासानिलोद्धूतं तत्तोयं सागराद्बहिः । निर्मर्यादेव युवतिरितश्चेतश्चधावति

அதன் மூச்சுக் காற்றால் தள்ளப்பட்ட அந்த நீர் கடலைத் தாண்டி வெளியே பாய்ந்து, எல்லையறியாத இளம்பெண் போல இத்திசை அத்திசை ஓடுகிறது.

Verse 27

अथ काले गते देवि शुष्यत्यंबु शनैःशनैः । विदित्वा क्षीयमाणास्ता अपो जलनिधिस्ततः

பின்னர், தேவி, காலம் சென்றபோது நீர் மெதுவாக மெதுவாக வற்றத் தொடங்கியது. அந்த நீர்கள் குறைந்து வருவதை அறிந்து, ஜலநிதியான சமுத்திரம் அப்போது அஞ்சிக் கலங்கியது.

Verse 28

आहैवं पुंडरीकाक्षमपः कुरु त्वमक्षयाः । अन्यथा सर्वनाशेन जलानां मामिहाग्रतः । भक्षयिष्यत्यसौ वह्निर्वाडवो हि जनार्द्दन

அப்போது அவன் தாமரை-கண்ணனான ஜனார்தனனை நோக்கி கூறினான்— “ஆண்டவனே, இந்த நீர்களை அச்சயமாக்குவாயாக; இல்லையெனில் என் கண்முன்னே அந்த வாடவாக்னி நீர்களை முற்றிலும் அழித்து என்னையும் முழுதாக விழுங்கிவிடும்।”

Verse 29

एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य समुद्रस्य तु भीषणम् । कृतं तदक्षयं तोयमा त्मनो भयनाशनम्

கடலின் அந்த அச்சமூட்டும் சொற்களை கேட்டவுடன், பகவான் நீரை அச்சயமாக்கினார்; அதன் இருப்பையே அச்சுறுத்திய பயத்தையும் நீக்கினார்।

Verse 30

ज्ञात्वा सुराः सर्वमिदं विचेष्टितं कृत्यानलस्यास्य निबंधनं तथा । प्रलोभनं तोयपुरःसरा द्विषः पुपूजिरे केशवमत्र चारिणम्

தேவர்கள் இவ்வெல்லா நிகழ்வுகளையும் அறிந்தனர்— அந்த க்ருத்யானலத்தை எவ்வாறு கட்டுப்படுத்தினார்கள், நீரை முன்னோடியாக வைத்து பகைவனை எவ்வாறு கவர்ந்தார்கள்— அப்போது அங்கேச் செயல்பட்டு நடந்த கేశவனை அவர்கள் முறையாகப் போற்றிப் பூஜித்தனர்।

Verse 31

एवं सरस्वती प्राप्ता प्रभासं क्षेत्रमुत्तमम् । ब्रह्मलोकान्महादेवि सर्वपापप्रणाशिनी

இவ்வாறு, ஓ மகாதேவி, பிரம்மலோகத்திலிருந்து எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பவளான சரஸ்வதி, பிரபாசத்தின் உத்தம க்ஷேத்திரத்தை அடைந்தாள்।

Verse 32

सोमेशाद्दक्षिणाग्नेये सागरस्य समी पतः । संस्थिता तु महादेवी वडवानलधारिणी

சோமேசரின் தென்-கிழக்கில், கடலின் அருகே, வாடவானலத்தைத் தாங்கிய மகாதேவி தன் நிலையைக் கொண்டாள்।

Verse 33

स्नात्वाऽग्नितीर्थे पूर्वं तां पूजयेद्विधिना नरः । दंपत्योर्भोजनं तत्र परिधानं सकञ्चु कम्

முதலில் அக்னிதீர்த்தத்தில் நீராடி, மனிதன் முறையின்படி அவளை வழிபட வேண்டும். அங்கே தம்பதியருக்கு உணவு அளித்து, உடைகள் மற்றும் கஞ்சுகம் (அங்கவஸ்திரம்) தானமாக வழங்க வேண்டும்.

Verse 34

दत्त्वा ततो महादेवं पूजयेच्च कपर्द्दिनम् । इति वृत्तं पुरा देवि चाक्षुषस्यांतरेऽभवत्

தானம் அளித்த பின் மகாதேவன்—கபர்தின் (ஜடாதரப் பெருமான்)—அவரை வழிபட வேண்டும். தேவி, இந்நிகழ்வு பழங்காலத்தில் சாக்ஷுஷ மன்வந்தரத்தில் நிகழ்ந்தது.

Verse 35

दधीच्यन्वयजातस्य वाडवस्य महा त्मनः । अस्मिन्पुनर्महादेवि प्राप्ते वैवस्वतेंऽतरे । और्वस्तु भार्गवे वंशे समुत्पन्नो महाद्विजः

ததீசி வம்சத்தில் மகாத்மா வாடவன் பிறந்தான். மீண்டும், மகாதேவி, வைவர்ஸ்வத மன்வந்தரம் வந்தபோது பார்கவ வம்சத்தில் மகாத்விஜன் அவுர்வன் பிறந்தான்.

Verse 36

संक्षिप्तोऽसौ सरस्वत्या देवमात्रा महाप्रभः । तावत्स्थास्यत्यपां गर्भे यावन्मन्वतरावधिः

அந்த மகாபிரபு தேவமாதா சரஸ்வதியால் சுருக்கி (சமाहितமாக) வைக்கப்பட்டான். மன்வந்தர முடிவு வரை அவன் நீரின் கருவில் தங்கியிருப்பான்.

Verse 37

इति ते कथितं देवि सरस्वत्याः समुद्भवम् । श्रुतं पापहरं नृणां कीर्त्तिदं पुण्यवर्द्धनम्

தேவி, இவ்வாறு சரஸ்வதியின் சமுத்பவத்தை உனக்கு உரைத்தேன். இதைக் கேட்டால் மனிதரின் பாவம் நீங்கும், புகழ் கிடைக்கும், புண்ணியம் பெருகும்.