Adhyaya 33

Verse 1

देव्युवाच । पितुर्वधामर्षसुजात मन्युना यद्यत्कृतं कर्म पुरा महर्षिणा । दधीचिपुत्रेण सुरप्रसाधिना सर्वं श्रुतं तद्धि मया समाधिना

தேவி கூறினாள்—தந்தை வதத்தால் எழுந்த அமர்ஷஜன்ய கோபத்தினால், ததீசி புத்ரனும் தேவர்க்கு வெற்றி அளித்த மகரிஷியும் முன்பு செய்த செயல்கள் அனைத்தையும் நான் சமாதியில் கேட்டறிந்தேன்।

Verse 2

पुनःपुनर्वै विबुधैः समानं यद्वृत्तमासी त्किमपि प्रधानम् । कार्यं हि तत्सर्वमनुक्रमेण विज्ञातुमिच्छामि कुतूहलेन

தேவர்களுடன் மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்ந்த முக்கிய நிகழ்வு எது? அந்த முழு நிகழ்வையும் நான் ஆர்வத்துடன் வரிசையாக அறிய விரும்புகிறேன்।

Verse 3

ईश्वर उवाच । उक्तो यदासौ विबुधैः समस्तैरापः पुरा त्वं भुवि भक्षयस्व । यतोऽमराणां प्रथमं हि जाता आपोऽग्रजाः सर्वसुरासुरेभ्यः

ஈசுவரன் கூறினான்—அனைத்து தேவர்களும் அவனை நோக்கி, ‘முன்னொரு காலத்தில் பூமியில் நீர்களை உண்டு விடு’ என்றனர். ஏனெனில் அமரர்களில் நீரே முதலில் பிறந்தவை—எல்லா தேவர், அசுரருக்கும் மூத்தவை।

Verse 4

तेनैवमुक्तस्तु महात्मना तदा प्रदर्शयध्वं मम ता यतः स्थिताः । पीत्वा सुराः सर्वमहं पुरस्तात्कृत्यं करिष्ये सुरभक्षणं हि

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது அந்த மகாத்மா சொன்னான்—‘அந்த நீர்கள் எங்கு உள்ளனவோ எனக்குக் காட்டுங்கள். அவற்றை அனைத்தும் குடித்த பின், அடுத்த கடமையை நிறைவேற்றுவேன்—அதாவது தேவர்களை உண்ணுதல்.’

Verse 5

तत्रापि नेतुं यदि मां समर्था यत्रासते वारिचयाः समेताः । अतोऽन्यथा नाहमलीकवादी प्राणे प्रयाते मुनिवाक्यकारी

‘நீங்கள் என்னை அங்கு அழைத்துச் செல்ல வல்லவர்களாயின்—நீர்தொகுதிகள் கூடி இருக்கும் இடத்துக்கு—அழைத்துச் செல்லுங்கள். இல்லையெனில் நான் பொய் பேசுபவன் அல்ல; உயிர் போனாலும் முனிவாக்கை நிறைவேற்றுபவன்.’

Verse 6

आहोक्ते पुंडरीकाक्ष और्वं हि वाडवं तदा । त्वां प्रापयिष्ये यत्रापः केन यानेन वाडव

அப்போது புண்டரீகாக்ஷன் வாடவ (ஔர்வ)னை நோக்கி— “நீர் உள்ள இடத்திற்குத் தன்னை அழைத்துச் செல்வேன்; ஆனால் ஓ வாடவா, எந்த வாகனத்தில் செல்வாய்?” என்று கூறினான்.

Verse 7

वाडव उवाच । नाहं हयादिभिर्यानैर्गंतुं तत्र समुत्सहे । कुमारीकरसंपर्कमेकं मुक्त्वा मतं हि मे

வாடவன் கூறினான்— “குதிரை முதலிய வாகனங்களால் அங்கே செல்ல நான் விரும்பவில்லை. எனக்கு ஏற்ற ஒரே வழி—கன்னியின் கைத் தொடுதல்.”

Verse 8

विष्णुरुवाच । एतत्ते सुलभं यानं तां कन्यामानयाम्यहम् । या त्वां नेतुं समर्था स्यादपां स्थानं सुनिश्चितम्

விஷ்ணு கூறினார்— “இது உனக்குச் சுலபமாகக் கிடைக்கும் வாகனம். நீரைச் சார்ந்த உறுதியான நிலையிடம் வரை உன்னை அழைத்துச் செல்ல வல்ல அந்தக் கன்னியை நான் கொண்டு வருவேன்.”

Verse 9

ईश्वर उवाच । सुरभीशापसंतप्ता प्रागुपात्तदशाफला । सरस्वती यानभूता तस्य सा विष्णुना कृता

ஈஸ்வரன் கூறினார்— “சுரபியின் சாபத்தால் துன்புற்று, முன்பு ஏற்ற நிலையினால் வந்த பலனைத் தாங்கிய சரஸ்வதியை விஷ்ணு அவனுடைய வாகனமாக ஆக்கினார்.”

Verse 10

ततोऽब्रवीद्विभुर्गंगां पार्श्वतः समुपस्थिताम् । एनं वह्निं महाभागे वेगान्नय महोदधिम् । नान्या शक्ता समानेतुं त्वां विना लोकपावनि

பின்னர் அருகில் நின்ற கங்கையை ஆண்டவன் கூறினான்— “ஓ மகாபாக்யவதியே, இந்த அக்னியை விரைவாக மகாசமுத்திரத்திற்குக் கொண்டு செல். ஓ உலகைப் புனிதப்படுத்துபவளே, உன்னைத் தவிர வேறு யாரும் இதை அங்கே கொண்டு செல்ல இயலாது.”

Verse 11

गङ्गोवाच । नास्ति मे भगवञ्छक्ति रौर्वं वोढुं जगत्पते । रौद्ररूपी महानेष दहत्येवानलो भृशम्

கங்கை கூறினாள்— ஓ பகவான், ஓ ஜகத்பதே! ரௌர்வ அக்கினியைத் தாங்கும் சக்தி எனக்கு இல்லை. இந்த மாபெரும், ரௌத்ர ரூப ஜ்வாலை அக்கினிபோல் மிகுந்து எரிக்கிறது.

Verse 12

ततस्तु यमुनां प्राह सिन्धुं तस्या ह्यनन्तरम् । अन्या नदीश्च विविधाः पृथक्पृथगुदारधीः

பின்னர் அவர் யமுனையை நோக்கி உரைத்தார்; அவளுக்குப் பின் சிந்து நதியையும்; மேலும் பலவகை பிற நதிகளையும்— ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியாக உயர்ந்த நோக்கத்துடன்.

Verse 13

अशक्तास्ताः समानेतुं पृष्टाश्च सुरसत्तमैः । ततः सरस्वतीं प्राह देवदेवो जनार्द्दनः । त्वमेव वज कल्याणि प्रतीच्यां लवणोदधौ

அந்நதிகள் தேவர்களில் சிறந்தோர் கேட்டபோதும் அதை கொண்டு வர இயலாதவையாக இருந்தன. அப்போது தேவர்களின் தேவன் ஜனார்தனன் சரஸ்வதியிடம்— ‘கல்யாணியே! நீயே மேற்கு திசையில் லவணோததி (உப்புக் கடல்) நோக்கிச் செல்’ என்று கூறினான்.

Verse 14

एवं कृते सुराः सर्वे भविष्यन्ति भयोज्झिताः । अन्यथा वाडवेनैते दह्यंते स्वेन तेजसा

இவ்வாறு செய்தால் எல்லாத் தேவரும் அச்சமின்றி இருப்பார்கள்; இல்லையெனில் இவர்கள் வாடவனின் தன் தேஜஸால் எரிந்து போவார்கள்.

Verse 15

तस्मात्त्वं रक्ष विबुधाने तस्मात्तुमुलाद्भयात् । मातेव भव सुश्रोणि सुराणामभयप्रदा

ஆகையால் அந்தக் கடும் அச்சத்திலிருந்து தேவர்களை காக்கவும். சுஷ்ரோணியே! தாய்போல் இருந்து தேவர்களுக்கு அபயம் அருள்வாயாக.

Verse 16

एवमुक्ता हि सा तेन विष्णुना प्रभविष्णुना । आह नाहं स्वतन्त्रास्मि पिता मे ध्रियते चिरात्

அந்த மகாபலன் விஷ்ணு இவ்வாறு கூற, அவள் பதிலளித்தாள்—“நான் சுயாதீனமல்ல; என் தந்தையின் அதிகாரம் நீண்ட காலமாக என்மேல் நிலைத்துள்ளது।”

Verse 17

तस्याहं कारिणी नित्यं कुमारी च धृतव्रता । कालत्रयेप्यस्वतन्त्रा श्रूयते विबुधैः सुता

“நான் எப்போதும் அவரின் ஆணையை நிறைவேற்றுபவள்—கன்னி, விரதத்தில் உறுதியானவள். மூன்று காலங்களிலும் நான் சுயாதீனமல்ல; ஞானிகள் மகளை இவ்வாறே கூறுவர்।”

Verse 18

पित्रादेशं विना नाहं पदमेकमपि क्वचित् । गच्छामि तस्मात्कोऽप्यन्य उपायश्चिंत्यतां हरे

“தந்தையின் ஆணையின்றி நான் எங்கும் ஒரு அடியும் செல்லேன். ஆகவே, ஹரி, வேறு வழி ஒன்றை எண்ணுங்கள்।”

Verse 19

तत्स्वरूपं विदित्वैवं समभ्येत्य पितामहम् । तमब्रवीद्वासुदेवो देवकार्यमिदं कुरु

இவ்வாறு உண்மை நிலையை அறிந்த வாசுதேவன் பிதாமஹன் (பிரம்மா) அருகே சென்று கூறினான்—“தேவர்களின் இந்தக் காரியத்தை நிறைவேற்றுங்கள்।”

Verse 20

नान्यथा शक्यते नेतुं वाडवोऽग्निर्महाबलः । अदृष्टदोषां मुक्त्वेमां कुमारीं तनयां तव

“மகாபலமுடைய வாடவ அக்கினியை வேறு முறையில் எடுத்துச் செல்ல இயலாது. குற்றம் காணப்படாத இந்தக் கன்னி—உங்கள் மகளை—விடுதலை செய்யுங்கள்।”

Verse 21

तच्छ्रुत्वा विष्णुना प्रोक्तं कुमारीं तनयां तदा । शिरस्याधाय सस्नेहमुवाच प्रपितामहः

விஷ்ணு உரைத்ததை கேட்ட ப்ரபிதாமஹன் (பிரம்மா) அப்போது அன்புடன் தன் மகளான குமாரியைத் தலையில் ஏற்றி வைத்து அவளிடம் கூறினான்।

Verse 22

याहि देवि सुरान्सर्वान्रक्ष त्वं भयमागतान् । विनिक्षिप त्वं नीत्वैनं वाडवं लवणांभसि । पितुर्वाक्यं हि सा श्रुत्वा प्रोवाच श्रुतिलक्षणा

“தேவி, செல்; அச்சத்தில் வந்த எல்லா தேவர்களையும் காப்பாற்று. இந்த வாடவ அக்கினியை எடுத்துச் சென்று உப்புக் கடலில் எறிந்து விடு.” தந்தையின் சொல்லைக் கேட்ட வேத-லட்சணையுடைய தேவி பதிலுரைத்தாள்।

Verse 23

सरस्वत्युवाच । एषास्मि प्रस्थिता तात तव वाक्या दसंशयम् । रौद्रोऽयं वाडवो वह्निस्तनुं मे भक्षयिष्यति

சரஸ்வதி கூறினாள்— “தந்தையே, உங்கள் ஆணையினால் நான் ஐயமின்றி புறப்படுகிறேன்; ஆனால் இந்த வாடவ அக்கினி கொடியது, அது என் உடலைக் கவ்வி எரித்துவிடும்.”

Verse 24

प्राप्तं कलियुगं रौद्रं सांप्रतं पृथिवीतले । लोकः पापसमाचारः स्पर्शयिष्यति मां प्रभो

“பிரபோ, இப்போது பூமியில் கொடிய கலியுகம் வந்தடைந்தது; பாவச் செயல்களில் ஈடுபட்ட மக்கள் என்னைத் தொடுவார்கள்.”

Verse 25

ततो दुःखतरं किं स्याद्यत्पापैः सह संगमः

“பாவிகளுடன் சேர்வதைவிட அதிகத் துயரம் வேறு என்ன இருக்க முடியும்?”

Verse 26

ब्रह्मोवाच । यदि पापजनाकीर्णं न वांछसि धरातलम् । पातालतलसंस्था त्वं नय वह्निं महोदधौ

பிரம்மா கூறினார்—பாவிகளால் நிரம்பிய பூமித்தளத்தை நீ விரும்பாவிடில், பாதாளத்தில் தங்கி இந்த அக்னியை மகோததியில் கொண்டு செல்।

Verse 27

यदातिश्रमसंयुक्ता वह्निना दह्यसे भृशम् । तदा विभिद्य वसुधां प्रत्यक्षा भव पुत्रिके

நீ மிகுந்த சோர்வால் பீடிக்கப்பட்டு அக்னியால் கடுமையாக எரியும்போது, அப்போது பூமியைப் பிளந்து அனைவர்முன் வெளிப்படுவாயாக, மகளே।

Verse 28

कृत्वा वक्त्रं विशालाक्षि प्राची भव सुमध्यमे । ततो यास्यंति तीर्थानि त्वां श्रांतां चारुहासिनीम्

பெருங்கண்களையுடையவளே, மெலிந்த இடையுடையவளே! முகத்தை கிழக்காகத் திருப்பி கிழக்குமுகமாக இரு; அப்போது நீ சோர்ந்திருக்கும் வேளையில், இனிய புன்னகையுடையவளே, தீர்த்தங்கள் உன்னிடம் வரும்।

Verse 29

तानि सर्वाणि चागत्य साहाय्यं ते वरानने । करिष्यंति त्रयस्त्रिंशत्कोट्यो वै मम शासनात्

அழகிய முகத்தையுடையவளே! அந்தத் தீர்த்தங்கள் அனைத்தும் வந்து உனக்கு உதவி செய்வன—என் ஆணையினால், முப்பத்துமூன்று கோடி தீர்த்தங்கள் நிச்சயமாக।

Verse 30

गच्छ पुत्रि न संतापस्त्वया कार्यः कथंचन । अरिष्टं व्रज पंथानं मा सन्तु परिपंथिनः

செல், மகளே; நீ எவ்விதத்திலும் துயரப்பட வேண்டாம். தீங்கற்ற பாதையில் பயணம் செய்; உன் வழியில் தடையோ பகையோ இல்லாதிருக்கட்டும்।

Verse 31

ईश्वर उवाच । एवमुक्ता तदा तेन ब्रह्मणाथ सरस्वती । त्यक्त्वा भयं हृष्टमनाः प्रयातुं समुपस्थिता

ஈசுவரன் கூறினார்—பிரம்மா இவ்வாறு உரைத்தபின் சரஸ்வதி அச்சத்தை நீக்கி, மகிழ்ந்த மனத்துடன் புறப்படத் தயாரானாள்।

Verse 32

तस्याः प्रयाणसमये शंखदुंदुभिनिःस्वनैः । मंगलानां च निर्घोषैर्जगदापूरितं शुभैः

அவள் புறப்படும் வேளையில் சங்கு, துந்துபி முழக்கங்களாலும் மங்கள வாழ்த்தொலிகளாலும் உலகமெங்கும் புனித மகிழ்ச்சி நிறைந்தது।

Verse 33

सितांबरधरा देवी सितचंदनगुंठिता । शारदांबुदसंकाशा तारहारविभूषिता

தேவி வெண்மையான ஆடை அணிந்து, வெண்சந்தனப் பூச்சு பூண்டாள்; சரத்கால மேகம்போல் ஒளிர்ந்து, முத்துமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டாள்।

Verse 34

संपूर्णचंद्रवदना पद्मपत्रायतेक्षणा । कीर्तिर्यथा महेंद्रस्य पूरयन्ती दिशो दश

அவள் முகம் பூர்ணசந்திரனைப் போல், கண்கள் தாமரை இதழ்களைப் போல்; மகேந்திரனின் புகழ்போல் பத்துத் திசைகளையும் நிரப்பினாள்।

Verse 35

स्वतेजसा द्योतयंती सर्वमाभासयज्जगत् । अनुव्रजंती गंगा वै तयोक्ता वरवर्णिनि

அவள் தன் ஒளியால் பிரகாசித்து உலகமெங்கும் ஒளிரச் செய்தாள்; அவளைத் தொடர்ந்து கங்கையும் வந்தாள்—அழகிய நிறமுடையவளே, என அவள் உரைத்தாள்।

Verse 36

द्रक्ष्यामि त्वां पुनरहं कुत्र वै वसतीं सखि । एवमुक्ता तया गंगा प्रोवाच स्निग्धया गिरा

“சகியே, உன்னை நான் மீண்டும் எங்கே காண்பேன்—நீ எங்கே வாசம் செய்வாய்?” என்று அவள் கேட்டபோது கங்கை அன்பு நிறைந்த மொழியால் பதிலளித்தாள்।

Verse 37

यदैव वीक्षसे प्राचीदिशि प्राप्स्यसि मां तदा । सुरैः परिवृता सर्वैस्तत्राहं तव सुवृते

நீ எப்போது கிழக்கு திசையை நோக்கிப் பார்ப்பாயோ, அப்போதே என்னை அடைவாய். ஓ நல்விரதையாள், அங்கே எல்லாத் தேவர்களாலும் சூழப்பட்டு நான் உனக்காக இருப்பேன்।

Verse 38

दर्शनं संप्रदास्यामि त्यज शोकं शुचिस्मिते । तामापृच्छ्य ततो गंगां पुनर्दर्शनमस्तु ते

நான் உறுதியாக உனக்கு என் தரிசனத்தை அருள்வேன்; ஓ தூய புன்னகையுடையவளே, துயரை விடு. பின்னர் கங்கையை விடைபெற்று—உனக்கு மீண்டும் தரிசனம் உண்டாகுக।

Verse 39

गच्छ स्वमालयं भद्रे स्मर्त्तव्याऽहं त्वयाऽनघे । यमुनापि तथा चैवं गायत्री सुमनोरमा

ஓ பத்திரையே, உன் இல்லத்திற்குச் செல்; ஓ பாவமற்றவளே, என்னை நினைவு கொள். அதுபோல யமுனையையும், அதேபோல் மனம்கவரும் காயத்ரியையும் நினைவு கொள்।

Verse 40

सावित्रीसहिताः सर्वाः सख्यः संप्रेषितास्तदा । ततो विसृज्य तां देवी नदी भूत्वा सरस्वती

அப்போது சாவித்ரியுடன் கூடிய அவளுடைய எல்லாச் சখிகளும் அனுப்பப்பட்டனர். அதன் பின் தேவி அவளை விடுத்து, நதியாக உருவெடுத்து சரஸ்வதியாக ஆனாள்।

Verse 41

हिमवंतं गिरिं प्राप्य प्लक्षात्तत्र विनिर्गता । अवतीर्णा धरापृष्ठे मत्स्यकच्छपसंकुला

ஹிமவான் மலையை அடைந்து, அங்கே ப்லக்ஷ மரத்திலிருந்து அவள் வெளிப்பட்டாள். பூமியின் மேற்பரப்பில் இறங்கி, மீன்களும் ஆமைகளும் நிறைந்தவளாய் ஆனாள்.

Verse 42

ग्राहडिंडिमसंपूर्णा तिमिनक्रगणैर्युता । हसंती च महादेवी फेनौघैः सर्वतो दिशम्

முதலைகளின் ஆரவாரத்தால் நிறைந்து, திமி மீன்களும் மகரக் கூட்டங்களும் சூழ, மகாதேவி சிரிப்பதுபோல் நகர்ந்து, நுரைத் தாரைகளை எல்லாத் திசைகளிலும் பரப்பினாள்.

Verse 43

पुण्यतो यवहा देवीस्तूयमाना द्विजातिभिः । वाडवं वह्निमादाय हयवेगेन निःसृता

புண்ணியம் அளிப்பவளான தேவி, இருபிறப்பினரால் போற்றப்பட்டு, வாடவ அগ্নியை ஏந்தி, குதிரை வேகத்துடன் பாய்ந்து வெளிப்பட்டாள்.

Verse 44

भित्त्वा वेगाद्धरापृष्ठं प्रविष्टाथ महीतलम् । यदायदाभवच्छ्रांता दह्यते वाडवाग्निना । तदातदा मर्त्यलोके याति प्रत्यक्षतां नदी

வேகத்தால் பூமியின் மேற்பரப்பை உடைத்து அவள் நிலத்திற்குள் புகுந்தாள். எப்போதெல்லாம் அவள் களைப்புற்று வாடவ அগ্নியால் எரியப்படுகிறாளோ, அப்போதெல்லாம் அந்த நதி மானிட உலகில் மீண்டும் வெளிப்படுகிறது.

Verse 45

ततस्तु जायते प्राची संतप्ता वाडवेन तु । ततो वै यानि तीर्थानि कीर्त्तितानि पुरातनैः

அதன்பின் வாடவ (அக்னி)யால் வெப்பமடைந்து ‘பிராசீ’ எனும் நதி தோன்றுகிறது. பின்னர் பழங்காலோர் புகழ்ந்த தீர்த்தங்கள் அனைத்தும் நிச்சயமாக (அவளுடன்) புனிதத் தொடர்பு பெறுகின்றன.

Verse 46

दिव्यांतरिक्षभौमानि सांनिध्यं यांति भामिनि । ततश्चाश्वासिता तैः सा सरस्वती पुनर्नदी । पातालतलमा साद्य जगाम मकरालयम्

ஓ பாமினி! தெய்வீக, ஆகாய, பூமித் தீர்த்த சக்திகள் அவளது சன்னிதிக்கு வந்தன. அவற்றால் ஆறுதல் பெற்ற சரஸ்வதி மீண்டும் நதியாகி பாதாளத் தளத்தை அடைந்து, மகராலயமான சமுத்திரத் தாமத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 47

खदिरामोदमासाद्य तत्र सा वीक्ष्य सागरम् । गंतुं प्रवृत्ता तं वह्निमादाय सुरसुंदरि

கதிர மரங்களின் மணமிகு தோட்டத்தை அடைந்து, அங்கே அவள் சமுத்திரத்தைத் தரிசித்தாள். பின்னர் அந்த தேவசுந்தரி அந்தப் புனித அக்னியை எடுத்துக்கொண்டு முன்னே செல்லத் தொடங்கினாள்.

Verse 48

निरूढभारमात्मानं देवादेशाद्विचिंत्य सा । प्रहृष्टा सुमनास्तस्मात्प्रवृत्ता दक्षिणामुखी

தேவர்களின் ஆணையினால் தன் பாரம் முறையாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது என்று சிந்தித்து அவள் மகிழ்ச்சியும் அமைதியும் பெற்றாள்; ஆகவே தெற்குநோக்கி முன்னே சென்றாள்.

Verse 49

एतस्मिन्नेव काले तु ऋषयो वेदपारगाः । चत्वारश्च महादेवि प्रभासं क्षेत्रमाश्रिताः

அதே நேரத்தில், ஓ மகாதேவி, வேதங்களில் தேர்ந்த நான்கு ரிஷிகள் பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தின் புனித அடைக்கலத்தை நாடினர்.

Verse 50

हरिणश्चाथ वज्रश्च न्यंकुः कपिल एव च । तपस्तप्यंति तत्रस्थाः स्वाध्यायासक्तमानसाः

ஹரிணன், வஜ்ரன், ந்யங்குவும் கபிலனும்—அங்கே தங்கி—தவம் செய்தனர்; அவர்களின் மனம் ஸ்வாத்யாயம் (வேதப் பாராயணம்) மீது பற்றுடையதாக இருந்தது.

Verse 51

पृथक्पृथक्समाहूताः स्नानार्थं तैः सरस्वती । सागरः सम्मुखस्तस्याः सहसा सम्मुपस्थितः

நீராடுவதற்காக அவர்கள் தனித்தனியாக அழைத்தபோது, சரஸ்வதியின் முன் திடீரென கடல் நேராகத் தோன்றியது.

Verse 52

ततः सा चिन्तयामास कथं मे सुकृतं भवेत् । शापभीता च सा साध्वी पंचस्रोतास्तदाऽभवत्

அப்போது அவள் சிந்தித்தாள்—“எனக்கு புண்ணியம் எவ்வாறு உண்டாகும்?” சாபப் பயத்தால் அந்த சாத்வி அப்போது ஐந்து ஓடைகளாக ஆனாள்.

Verse 53

एकैकं तोषयामास तमृषिं वरवर्णिनि । ततोऽस्याः पंच नामानि जातानि पृथिवीतले

அழகிய நிறமுடையவளே! அவள் அந்த ரிஷிகளை ஒவ்வொருவராகத் திருப்திப்படுத்தினாள்; ஆகவே பூமியில் அவளுக்குப் ஐந்து பெயர்கள் தோன்றின.

Verse 54

हरिणी वज्रिणी न्यंकुः कपिला च सरस्वती । पानावगाहनान्नृणां पंचस्रोताः सरस्वती

ஹரிணீ, வஜ்ரிணீ, ந்யங்கு, கபிலா மற்றும் (மூல) சரஸ்வதி—இவ்வாறு சரஸ்வதி ஐந்து ஓடைகளானாள்; இவற்றில் நீர் அருந்தி நீராடினால் மனிதர் தூய்மை பெறுவர்.

Verse 55

ब्रह्महत्या सुरापानं स्तेयं गुर्वंगनागमः । एषां संयोगजं चान्यन्नराणां पंचमं हि यत्

பிராமணஹத்தி, மதுபானம், திருட்டு, குருவின் மனைவியுடன் சேர்தல்—இவற்றின் சேர்க்கையால் உண்டாகும் மற்றொரு பாவமும் மனிதருக்குப் ஐந்தாம் மகாபாவம் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 56

एतत्पंचविधं पुंसां पंचधाऽवस्थिता सती । नाशयेत्पातकं घोरं सखीभिः सहिता नदी

மனிதரின் பாவங்களான இப் பஞ்சவிதக் கூட்டத்தை—ஐந்து ரூபங்களாய் நிலைத்து, சखीபோன்ற ஐந்து ஓடைகளுடன் கூடிய அந்த நதி—கொடுமையான பாதகத்தை அழிக்கிறது.

Verse 57

ब्रह्महत्यां महाघोरां प्रतिलोमा सरस्वती । पानावगाहनान्नृणां नाशयत्यखिलं हि सा

‘பிரதிலோமா’ எனப் போற்றப்படும் சரஸ்வதி—அவளுடைய நீரைப் பருகியும் அதில் நீராடியும் மனிதரின் பிரம்மஹத்த்யை போன்ற மிகக் கொடிய பாவத்தையும் முழுவதுமாக அழிக்கிறாள்.

Verse 58

प्रमादान्मदिरापानदोषेणोपहतात्मनाम् । तद्व्यपोहाय कपिला द्विजानां वहते नदी

அவதானமின்மையால் மதுபானத் தோஷத்தால் ஆன்மா காயமுற்ற இருபிறப்போரின் அந்தக் களங்கத்தை அகற்றுவதற்காக கபிலா நதி ஓடுகிறது.

Verse 59

उपवासाज्जपाद्धोमात्स्नानात्पानाद्द्विजन्मनाम् । सप्ताहान्नाशयेत्पापं तत्तद्भावेन चेतसा

உபவாசம், ஜபம், ஹோமம், ஸ்நானம், (தீர்த்தநீர்) பானம்—இவற்றால் இருபிறப்போரின் பாவம் ஏழு நாளில் அழியும்; ஒவ்வொரு செயலும் உரிய பக்தி-நோக்குடன் மனம் நிறைந்திருந்தால்.

Verse 60

स्वयं तेऽपि विशुध्यंति यथोक्तविधिकारिणः । न्यंकुं नदीं समासाद्य महतः पातकात्कृतात्

சாஸ்திரத்தில் கூறிய விதிப்படி நடப்போர் தாமே தூய்மையடைகின்றனர்; ந்யங்கு நதியை அணுகியவுடன், செய்த பெரும் பாதகங்களிலிருந்தும் விடுபடுகின்றனர்.

Verse 61

स्नानोपासनपानेन वज्रिणी गुरुतल्पगम् । नाशयत्यखिलं पुंसां पापं भूरिभयंकरम्

ஸ்நானம், உபாசனை மற்றும் அவளது நீரைப் பருகுதல் ஆகியவற்றால் வஜ்ரிணீ, ஆண்களின் குருதல்பகமனம் எனும் மிகப் பயங்கரப் பாவத்தை முற்றிலும் அழிக்கிறாள்।

Verse 62

संयोगजस्य पापस्य हरणाद्धरिणी स्मृता । नदी पुण्यजलोपेता सप्ताहमवगाहनात्

தவறான சங்கமத்தால் உண்டாகும் பாவத்தை அகற்றுவதால் அவள் ‘ஹரிணீ’ என நினைக்கப்படுகிறாள். புனித நீரால் நிறைந்த அந்த நதியில் ஏழு நாள் மூழ்கினால் தூய்மை பெறலாம்।

Verse 63

एवमेतानि पापानि सर्वाणि सुरसुंदरि । नदी नाशयते तथ्यं पंचस्रोता सरस्वती

இவ்வாறு, தேவர்களில் அழகியவளே! ஐந்து ஓடைகளாகப் பாயும் சரஸ்வதி நதி உண்மையிலேயே இப்பாவங்கள் அனைத்தையும் அழிக்கிறது।

Verse 64

ततोऽपश्यत्पुनश्चारु सा देवी पथि संस्थितम् । पर्वतं सागरस्यांते रोद्धुं मार्गमिव स्थितम्

பின்னர் அந்த அழகிய தேவி மீண்டும் பார்த்தாள்—தன் பாதையில், கடலின் கரையில் ஒரு மலை நின்றது; அது அவளின் வழியைத் தடுக்க நிற்பதுபோல் இருந்தது।

Verse 65

ब्रह्माण्डमानदण्डोऽयं पुरतो गिरिसत्तमः । व्रजन्त्याः सुरकार्येण मम विघ्नकरः स्थितः

“இந்த மலைமுதல்வன் பிரபஞ்சத்திற்கே அளவுகோல்போல் உள்ளது; தேவர்களின் பணிக்காகச் செல்லும் என்முன் இது தடையாக நின்றுள்ளது.”

Verse 66

उच्चैस्तरं महाशैलमवलोक्य सरस्वती । अथ वेगेन रुद्धेन गिरिणा विस्मिता सती

மிக உயர்ந்த மாபெரும் மலைக்கண்டு சரஸ்வதி—அம்மலையால் தன் வேக ஓட்டம் தடுக்கப்பட்டதால்—வியப்புற்றாள்।

Verse 67

एवं संचिन्तयेद्यावन्मनसा तन्म हाद्भुतम् । तावन्मंगलशब्देन प्रतिबुद्धः कृतस्मरः

அந்த மாபெரும் அதிசயத்தை மனத்தில் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த வேளையில், மங்கள ஒலியால் விழித்தெழுந்து நினைவு தெளிந்தாள்।

Verse 68

गिरिशृंगद्वंद्वचरं ददर्श पुरुषं च सा । तामाह देवीं स नगो मार्गो नास्तीह सुव्रते

இரு மலைச் சிகரங்களுக்கிடையே நடமாடும் ஒருவனை அவள் கண்டாள். அப்பர்வதம் தேவியிடம்—“சுவ்ரதே, இங்கே வழி இல்லை” என்றது।

Verse 69

अन्यत्र क्वापि गच्छ त्वं यत्र तेऽभिमतं शुभे । आहैवमुक्ते सा देवी नरं नगशिरःस्थितम्

“சுபே, உனக்கு விருப்பமான இடமெங்கும் வேறெங்காவது செல்.” என்று கூறியபின், தேவியார் மலைச் சிகரத்தில் இருந்த அவனுக்கு மறுமொழி சொன்னாள்।

Verse 70

देवादेशात्समायाता न निरोध्या गिरे त्वया । एवमुक्ते गिरिः प्राह तां देवीं सुमनोरमाम्

தேவி கூறினாள்—“தேவர்களின் ஆணையால் நான் வந்தேன்; ஓ மலை, நீ என்னைத் தடுக்கலாகாது.” என்று சொன்னபின், அந்த மலை அந்த மனோஹர தேவியிடம் உரைத்தது।

Verse 71

पर्वतोऽहं त्वया भद्रे किं न ज्ञातः कृतस्मरः । त्वत्स्पर्शनान्न दोषोस्ति कुमारी त्वं यतोऽनघे

ஓ பத்திரே! நான் ஒரு மலை; ஆயினும் நீ என்னை ஏன் அறியவில்லை? ஓ அனகே! உன்னைத் தொடுவதில் குற்றமில்லை; ஏனெனில் நீ கன்னி.

Verse 72

अतस्त्वां वरये देवि भार्या मे भव सुव्रते

ஆகையால், ஓ தேவி! நான் உன்னை வரிக்கிறேன்; ஓ சுவிரதையே! நீ என் மனைவியாகு.

Verse 73

सरस्वत्युवाच । पिता मे ध्रियते यस्मात्तेन नाहं स्वयंवरा । तव भार्या भविष्यामि मार्गं यच्छ ममाधुना

சரஸ்வதி கூறினாள்— என் தந்தையின் ஆணை நிலைபெற்றதால் நான் சுயம்வரமுடையவள் அல்ல. நான் உன் மனைவியாகுவேன்; இப்போது எனக்கு வழி அளி.

Verse 74

एवमुक्तो गिरिः प्राह अनिच्छंतीं महाबलात् । उद्वाहयिष्ये त्वां भद्रे कस्त्राता स्ति तवाधुना

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் மலை சொன்னது— அவள் விரும்பாதபோதும் தன் மாபெரும் வலிமையால்: ஓ பத்திரே! நான் உன்னை மணம் செய்வேன்; இப்போது உனக்கு காவலன் யார்?

Verse 75

सा तं मनोभवाक्रान्तं मत्वा दिव्येन चक्षुषा । आह नास्ति मम त्राता त्वामेव शरणं गता

தெய்வக் கண்களால் அவன் காமத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டதை அறிந்து அவள் கூறினாள்— எனக்கு காவலன் இல்லை; உன்னையே சரணடைந்தேன்.

Verse 76

त्वयोद्वाह्या यद्य वश्यमहमेवं महाबल । अस्नातां नोद्वह विभो स्नानं कर्त्तुं च देहि मे

என்னை நீயே மணம் செய்ய வேண்டுமெனில், ஓ மகாபலனே, ஓ ஆண்டவனே, நீராடாத என்னை மணம் செய்யாதே. நீராட எனக்கு அனுமதி அருள்வாயாக.

Verse 77

तामुवाच ततः शैलः स्वसंपदभिमानवान् । सौख्यदं पश्य सुभगे मयि संपूर्णवैभवम्

அப்போது தன் செல்வத்தில் பெருமை கொண்ட மலை அவளிடம் கூறியது—ஓ சுபகியே, என்னுள் உள்ள இந்த முழுமையான வைபவத்தைப் பார்; அது இன்பம் அளிப்பது.

Verse 78

द्वंद्वानि यत्र गायंति किंनराणां मनोरमम् । श्रूयते च सुनिध्वानं तंत्रीवाद्यमथापरम्

அங்கே கின்னரர்களின் மனம்கவரும் எதிரொலி பாடல்கள் பாடப்படுகின்றன; மேலும் தந்தி வாத்தியங்கள் முதலியவற்றின் இனிய, ஒலித்தெழும் நாதமும் கேட்கப்படுகிறது.

Verse 79

तत्र तालास्तमालाश्च पिप्पलाः पनसास्तथा । सदैव फलपुष्पाश्चा दृश्यंते सुमनोरमाः

அங்கே பனை, தமாலம், புனித அரசமரம் (பிப்பலம்), பலா மரங்கள் உள்ளன; அவை எப்போதும் கனிகளும் மலர்களும் சூடி மிக அழகாகத் தோன்றுகின்றன.

Verse 80

कुटजैः कोविदारैश्च कदंबैः कुरबैस्तथा । मत्तालिकुलघुष्टैश्च भूधरो भाति सर्वतः

குடஜம், கோவிதாரம், கடம்பம், குரபம் ஆகிய மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மயங்கிய தேனீக் கூட்டங்களின் முரசொலியால் முழங்கும் அந்த மலை எல்லாத் திசைகளிலும் ஒளிர்கிறது.

Verse 81

हरांगरागवद्भाति क्वचित्कुटजकुड्मलैः । क्वचित्तु कर्णिकारैश्च विष्णोर्वासःसमप्रभः

சில இடங்களில் குடஜ மொட்டுகளால் அது ஹரனின் அங்கங்களில் பூசும் அங்கராகம் போல ஒளிர்கிறது; சில இடங்களில் கர்ணிகார மலர்களால் விஷ்ணு தாமம் போன்ற பிரகாசத்துடன் விளங்குகிறது।

Verse 82

तमालदलसंछन्नः क्वचिद्वैवस्वतद्युतिः । क्वचिद्धातुविलिप्तांगो गणाध्यक्षवपुर्नगः

சில இடங்களில் தமால இலைகளால் மூடப்பட்டு இந்த மலை வைவர்ஸ்வதன் (சூரியன்) போன்ற ஒளியைத் தரிக்கிறது; சில இடங்களில் கனிம நிறங்கள் பூசப்பட்ட அங்கங்களால் கணாதிபதி போன்ற மகிமைமிகு வடிவில் விளங்குகிறது।

Verse 83

चतुर्मुख इवाभाति हरितालवपुः क्वचित् । क्वचित्सप्तच्छदैर्विष्णोर्वपुषा भात्ययं गिरिः

சில இடங்களில் ஹரிதால நிறம் பூண்ட உடலால் இது சதுர்முகன் (பிரம்மா) போலத் தோன்றுகிறது; சில இடங்களில் சப்தச்சத மரங்களால் இந்த மலை விஷ்ணு ரூபம் போல ஒளிர்கிறது।

Verse 84

क्वचित्कात्यायनीप्रख्यः प्रियंगुसुसमाकुलः । क्वचित्केसरसंयुक्तैरनलाभो विभात्यसौ

சில இடங்களில் பிரியங்கு மலர்களால் நிறைந்து அது காத்யாயினி போலத் தோன்றுகிறது; சில இடங்களில் கேசரத்துடன் கூடி அது தீக்குவியல் போல ஒளிர்கிறது।

Verse 85

वृत्तैः सपुलकैः स्निग्धैः स्त्रीणामिव पयोधरैः । दुष्प्राप्यैरल्पपुण्यानां क्वचिदाभाति बिल्वकैः

சில இடங்களில் அது பில்வ மரங்களால் ஒளிர்கிறது—வட்டமாகவும் மென்மையாகவும் புதிய முளைகளால் புலகித்தும், பெண்களின் பையோதரங்கள் போல; ஆனால் குறைந்த புண்ணியமுள்ளோர்க்கு அவை அரிது।

Verse 86

सिंहैर्व्याघ्रैर्मृगैर्नागैर्वराहैर्वानरैस्तथा । क्वचित्क्वचिदसौ भाति परस्परमनुव्रतैः

அவ்விடம் எங்கெங்கோ சிங்கம், புலி, மான், யானை, வராகம், வானரம் ஆகியவற்றால் அலங்கரித்து விளங்குகிறது; அவை அனைத்தும் ஒன்றுக்கொன்று அன்புடன், பரஸ்பர அனுவ்ரதமாய் ஒற்றுமையில் வாழ்கின்றன.

Verse 87

शूलिकोद्भिन्नमाकाशमिव कुर्वद्भिरुच्चकैः । एवमुक्ते प्रत्युवाच शारदा तं नगोत्तमम्

அவர்கள் உரத்த குரலில் கூச்சலிட்டு, ஈட்டிகளால் ஆகாயத்தையே குத்திப் பிளப்பதுபோல் செய்தனர்; இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது சாரதா அந்த உத்தம மலைக்கு மறுமொழி கூறினாள்.

Verse 88

यदि मां त्वं परिणये रुदंतीमेकिकां तथा । गृहाण वाडवं हस्ते यावत्स्नानं करोम्यहम्

நீ என்னை—அழுதுகொண்டிருக்கும் தனிமையான என்னை—திருமணமாக ஏற்க விரும்பினால், நான் நீராடி முடிக்கும் வரை இந்த வாடவத்தை உன் கையில் பிடித்திரு.

Verse 89

एवमुक्ते स जग्राह त नगेद्रोऽपवर्जिम् । कृतस्मरस्तत्संस्पर्शात्क्षणाद्भस्मत्वमागतः

அவள் இவ்வாறு கூறியதும் அந்த மலைநாதன் அதை கையில் எடுத்தான்; ஆனால் ‘க்ருதஸ்மர’ எனப்பட்டவன் அந்தத் தொடுதலாலேயே கணநேரத்தில் சாம்பலானான்.

Verse 90

ततः प्रभृति ते तस्य पाषाणा मृदुतां गताः । गृहदेवकुलार्थाय गृह्यंते शिल्पिभिः सह

அதன் பின்னர் அந்த இடத்தின் கற்கள் மென்மையடைந்தன; கைவினைஞர்கள் அவற்றை குடும்பத் தெய்வங்களுக்கான இல்லத் திருக்கோயில், தேவாரை அமைக்க ஏற்றதாகக் கொண்டு எடுத்துச் செல்கின்றனர்.

Verse 91

दग्ध्वा कृतस्मरं देवी पुनरादाय वाडवम् । समुद्रस्य समीपे सा स्थिता हृष्टतनूरुहा

க்ருதஸ்மரனை எரித்துத் தேவி மீண்டும் வாடவாக்னியைத் தம்முள் எடுத்துக் கொண்டாள். பின்னர் கடலருகே நின்றாள்; மகிழ்ச்சியால் அவளது உடலில் ரோமாஞ்சம் எழுந்தது.

Verse 92

तत्रस्था सा महादेवी तमाह वडवानलम् । पश्य वाडव गर्जन्तं सागरं पुरतः स्थितम्

அங்கே நின்ற மகாதேவி வாடவானலனை நோக்கி— “ஓ வாடவா, பார்; உன் முன் கர்ஜித்து நிற்கும் கடல் இதோ” என்றாள்.

Verse 93

गर्जंतं सोऽपि तं दृष्ट्वा प्रसर्पंतं च वीचिभिः । तामाह किमिदं भद्रे भीतो मे लवणोदधिः

கர்ஜித்து அலைகளால் முன்னே பாயும் அந்தக் கடலைக் கண்டு அவன் தேவியிடம்— “பத்ரே, இது என்ன? இந்த உப்புக் கடல் என்னைக் கண்டு அஞ்சுவது போலிருக்கிறது” என்றான்.

Verse 94

प्रहस्योवाच सा बाला को न भीतस्तवानल । भक्ष्यस्ते विहितो यस्मात्तव देवैर्महाबल

சிரித்துக் கொண்டே அந்தப் பெண் கூறினாள்— “ஓ அனலா, உன்னை யார் அஞ்சமாட்டார்? ஓ மகாபலா, தேவர்களே உனக்கான உணவை நியமித்துள்ளனர்.”

Verse 95

स तस्यास्तद्वचः श्रुत्वा संप्रहृष्टस्तु पावकः । दास्यामि ते वरं भद्रे यथेष्टं प्रार्थयस्व नः

அவளது சொற்களை கேட்ட பாவகன் மிக மகிழ்ந்து கூறினான்— “பத்ரே, உனக்கு வரம் அளிப்பேன்; உனக்கு விருப்பமானதை என்னிடம் வேண்டிக் கொள்.”

Verse 96

तेनैवमुक्ता सा देवी वाडवेनाग्निना तदा । सस्मार कारणात्मानं विष्णुं कमललोचनम्

அவ்வாடவாக்னி இவ்வாறு கூறியபோது, தேவி அப்போது காரணாத்மா, தாமரைக்கண்ணன் விஷ்ணுவை நினைவு கூர்ந்தாள்.

Verse 97

दृष्टोसावात्महृत्संस्थस्तया देवो जनार्द्दनः । स्मृतमात्रः सरस्वत्या परस्त्रिभुवनेश्वरः

மனக்கண்ணால் அவள் தன் இதயத்தில் உறையும் அதே ஜனார்தனனை கண்டாள்—மூன்று உலகங்களின் பரமேஸ்வரன்; சரஸ்வதி நினைத்த மாத்திரத்தில் தோன்றுபவன்.

Verse 98

मनोदृष्ट्या विलोक्याह सा तमंतःस्थमच्युतम् । वाडवो यच्छति वरमहं तं प्रार्थयामि किम्

மனக்கண்ணால் உள்ளே உறையும் அச்யுதனை நோக்கி அவள் கூறினாள்—“வாடவன் வரம் தருகிறான்; நான் அவனிடம் என்ன வேண்டுவது?”

Verse 99

ततस्तेन हृदिस्थेन प्रोक्ता देवी सरस्वती । प्रार्थनीयो वरो भद्रे सूचीवक्त्रत्वमादरात्

அப்போது இதயத்தில் உறையும் அவர் தேவீ சரஸ்வதியிடம் கூறினார்—“பத்ரே, பக்தியுடன் வரம் கேள்; ஊசி போன்ற வாய்முகம் பெறுதல்.”

Verse 100

ततस्त्वभिहितो देव्या यदि मे त्वं वरप्रदः । ततः सूचीमुखो भूत्वा त्वं पिबापो महाबल

பின் தேவி அவனிடம் கூறினாள்—“நீ உண்மையிலே எனக்கு வரம் அளிப்பவனானால், ஓ மகாபலனே, ஊசிவாயாகி இந்த நீர்களை குடித்துவிடு.”

Verse 101

एवमुक्तेन तत्तेन सूचीवेधसमं कृतम् । घटिकापूरणं यद्वत्पपौ तद्वदनं जलम्

இவ்வாறு அறிவுறுத்தப்பட்ட அவன், தன் வாய்த் திறப்பை ஊசியின் துளிபோல் நுண்மையாக்கினான்; மேலும், கடிகாப் பாத்திரம் நீரால் நிரம்புவது போல, அதே முறையில் நீரைப் பருகினான்।

Verse 102

एवं स वाडवो वह्निः सुराणां भक्षणोद्यतः । वंचितो विष्णुना याति मेधामाधाय यत्नतः

இவ்வாறு தேவர்களை விழுங்க முனைந்த அந்த வாடவாக்னி, விஷ்ணுவால் வஞ்சிக்கப்பட்டு, முயற்சியுடன் தன் உறுதியை அடக்கிக் கொண்டு அங்கிருந்து அகன்றான்।

Verse 103

सर्गमेतं नरः पुण्यं वाच्यमानं शृणोति यः । स विष्णु लोकमासाद्य तेनैव सह मोदते

இந்தப் புண்ணிய வரலாற்றை ஓதப்படும்போது கேட்கும் மனிதன் விஷ்ணுலோகத்தை அடைந்து, அந்தப் பகவானுடனே சேர்ந்து மகிழ்வான்।