Adhyaya 297

Verse 1

देव्युवाच । देवदेव जगन्नाथ संसारार्णवतारक । सविस्तरं तु मे ब्रूहि ऋषितोयामहोदयम्

தேவி கூறினாள்—தேவர்களின் தேவனே, ஜகந்நாதனே, சம்சாரக் கடலைக் கடத்தும் தாரகனே! ரிஷிதோயையின் உதய மகிமையை எனக்கு விரிவாகச் சொல்லும்.

Verse 2

ऋषितोयेति तन्नाम कथं ख्यातं धरातले । कथं सा पुनरायाता देवदारुवने शुभे

‘ரிஷிதோயா’ என்ற பெயர் பூமியில் எவ்வாறு புகழ்பெற்றது? மேலும் அவள் மீண்டும் புனிதமான தேவதாரு வனத்திற்கு எவ்வாறு வந்தாள்?

Verse 3

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि सावधाना वचो मम । माहात्म्यमृषितोयायाः सर्वपातकनाशनम्

ஈசுவரன் கூறினான்—தேவி, கேள்; நான் விளக்குகிறேன், என் சொற்களை கவனமாகக் கேள். ரிஷிதோயையின் மஹாத்மியம் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது.

Verse 4

देवदारुवने पुण्य ऋषयस्तपसा युताः । निवसंति वरारोहे शतशोथ सहस्रशः

புனிதமான தேவதாரு வனத்தில் தவத்தால் நிறைந்த முனிவர்கள் வாழ்கின்றனர், அழகிய இடுப்புடையவளே—அவர்கள் நூற்றுக்கணக்காகவும் ஆயிரக்கணக்காகவும் உள்ளனர்.

Verse 6

ते सर्वे चिंतयामासुः समेत्य च परस्परम् । सरस्वती महापुण्या शिरस्याधाय वाडवम्

அவர்கள் அனைவரும் ஒருவரோடு ஒருவர் கூடிச் சிந்தித்தனர். மிகப் புனிதமான சரஸ்வதி தன் தலையில் வாடவ அக்கினியைத் தாங்கியிருந்தாள் (என்பதே அவர்களின் கவலை).

Verse 7

प्रभासं चिरकालेन क्षेत्रं चैव गमिष्यति । वापीकूपतडागादि मुक्त्वा सागरगामिनीम्

அவள் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்திற்கும் செல்வாள். கிணறு, படிக்கிணறு, குளம் முதலியவற்றை விட்டுவிட்டு கடல்நோக்கி ஓடும் நதியாக ஆகுவாள்.

Verse 8

नाह्लादं कुरुते चेतः स्नानदानजपेषु च । ब्रह्माणं प्रार्थयिष्यामो गत्वा ब्रह्मनिकेतनम्

இனி நீராடல், தானம், ஜபம் ஆகியவற்றில் எங்கள் மனம் மகிழ்ச்சி அடைவதில்லை. வாருங்கள்; பிரம்மனின் நிகேதனத்திற்குச் சென்று அவரை வேண்டி வழிகாட்டல் பெறுவோம்.

Verse 9

ईश्वर उवाच । एवं निमन्त्र्य ते सर्वे ऋषयस्तपसोज्ज्वलाः । गतास्ते ब्रह्मलोकं तु द्रष्टुं देवं पितामहम् । तुष्टुवुर्विविधैः स्तोत्रैर्ब्रह्माणं कमलोद्भवम्

ஈசுவரன் கூறினார்: இவ்வாறு ஒருமித்து ஆலோசித்துத் தவத்தால் ஒளிர்ந்த அந்த முனிவர்கள் அனைவரும் பிதாமக தேவனைத் தரிசிக்க பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றனர். அங்கே தாமரையில் பிறந்த பிரம்மனைப் பலவகை ஸ்தோத்திரங்களால் போற்றினர்.

Verse 10

ऋषय ऊचुः । नमः प्रणवरूपाय विश्व कर्त्रे नमोनमः । तथा विश्वस्य रक्षित्रे नमोऽस्तु परमात्मने

முனிவர்கள் கூறினர்: பிரணவ ரூபனே, உமக்கு வணக்கம்; உலகத்தைப் படைத்தவரே, மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம். மேலும் உலகைக் காக்கும் பரமாத்மாவே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 11

तथा तस्यैव संहर्त्रे नमो ब्रह्मस्वरूपिणे । पितामह नमस्तुभ्यं सुरज्येष्ठ नमोऽस्तु ते

அதேபோல் அந்த உலகையே ஒடுக்குபவரும் பிரம்மஸ்வரூபனுமான உமக்கும் வணக்கம். பிதாமகனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; தேவர்களில் மூத்தவரே, உமக்கு வணக்கம் உண்டாகுக.

Verse 12

चतुर्वक्त्र नमस्तुभ्यं पद्मयोने नमोऽस्तु ते । विरंचये नमस्तुभ्यं विधये वेधसे नमः

ஓ நான்முகனே! உமக்கு வணக்கம்; ஓ தாமரையோனியே! உமக்கு நமஸ்காரம். ஓ விரஞ்சி! உமக்கு பணிவு; ஓ விதாதா, ஓ வேதஸ்! உமக்கு நமः.

Verse 13

चिदानन्द नमस्तुभ्यं हिरण्यगर्भ ते नमः । हंसवाहन ते नित्यं पद्मासन नमोऽस्तुते

ஓ சிதானந்த வடிவனே! உமக்கு வணக்கம்; ஓ ஹிரண்யகர்பா! உமக்கு நமः. ஓ எந்நாளும் அன்னவாகனனே! ஓ பத்மாசனனே! உமக்கு நமோऽஸ்து.

Verse 14

एवं संस्तुवतां तेषामृषीणामूर्ध्वरेतसाम् । उवाच परमप्रीतो ब्रह्मा लोक पितामहः

இவ்வாறு பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்த முனிவர்கள் துதிக்க, உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் உரைத்தான்.

Verse 15

स्वागतं वै द्विजश्रेष्ठा युष्माकं कृतवानहम् । स्तोत्रेणानेन दिव्येन वृणुध्वं वरमुत्तमम्

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே! உங்களுக்குச் சுவாகதம்; உங்கள் வருகையை நான் மரியாதை செய்தேன். இத்தெய்வீக ஸ்தோத்திரத்தால் உத்தம வரத்தைத் தேர்ந்தெடுங்கள்.

Verse 16

ऋषय ऊचुः । अभिषेकाय नो देव नदी पापप्रणाशिनी । विलोक्यते सुरश्रेष्ठ देहि नो वरमुत्तमम्

முனிவர்கள் கூறினர்—ஓ தேவா! எங்கள் அபிஷேகத்திற்குப் பாவநாசினியான ஒரு நதி வேண்டும். ஓ தேவர்களில் சிறந்தவனே! எங்களுக்கு இவ்வுத்தம வரத்தை அருள்வாயாக.

Verse 17

ईश्वर उवाच । इत्युक्तस्तैस्तदा ब्रह्मा मुनिभिस्तपसोज्ज्वलैः । वीक्षांचक्रे तदा सर्वा मूर्तिमत्यश्च निम्नगाः

ஈசுவரன் கூறினார்—தவத்தால் ஒளிரும் முனிவர்கள் இவ்வாறு உரைத்தபோது, அந்நேரம் பிரம்மா கீழ்நோக்கிப் பாயும் மూర్తிமதியான எல்லா நதிகளையும் சுற்றிலும் நோக்கினார்.

Verse 18

गङ्गा च यमुना चैव तथा देवी सरस्वती । चन्द्रभागा च रेवा च शरयूर्गंडकी तथा

கங்கை, யமுனை, தேவியான சரஸ்வதி; மேலும் சந்திரபாகா, ரேவா (நர்மதா), சரயூ, கந்தகி—இப் புனித நதிகள் அனைத்தும் அங்கே இருந்தன.

Verse 19

तापी चैव वरारोहे तथा गोदावरी नदी । कावेरी चन्द्रपुत्री च शिप्रा चर्मण्वती तथा

மேலும் தாபி, அழகியவளே; அதுபோல கோதாவரி நதி; காவேரி, சந்திரபுத்ரீ, சிப்ரா, சர்மண்வதி—இவையும் அங்கே வந்து சேர்ந்தன.

Verse 20

सिन्धुश्च वेदिका चैव नदाः सर्वे वरानने । मूर्तिमत्यः स्थिताः सर्वाः पवित्राः पापनाशिनी

சிந்து, வேதிகா ஆகியவையும்; அழகிய முகத்தவளே, எல்லா நதிகளும் அங்கே மూర్తிமதியாக நின்றன—அனைத்தும் புனிதம், பாவநாசினி.

Verse 21

दृष्ट्वा पितामहः सर्वा गत्वरा धरणीं प्रति । देवदारुवने रम्ये प्रभासे क्षेत्र उत्तमे । कमण्डलौ कृता दृष्टिर्विविशुस्ताः कमण्डलुम्

அவற்றையெல்லாம் கண்ட பிதாமகன் (பிரம்மா) பூமியின்பால் கவனம் செலுத்தினார். பிரபாசத்தின் உத்தம க்ஷேத்திரத்தில் உள்ள இனிய தேவதாரு வனத்தில் அவர் கமண்டலுவின்மேல் பார்வையை நிலைநிறுத்த, அந்த நதிகள் கமண்டலுவுள் புகுந்தன.

Verse 22

।ब्रह्मोवाच । धृताः सर्वा महापुण्या नद्यो ब्रह्मकमण्डलौ । प्रविष्टाः पृथिवीं यांतु ऋषीणामनुकम्पया

பிரம்மா கூறினார்—இந்த மகாபுண்யமிகு நதிகள் அனைத்தும் பிரம்மனின் கமண்டலுவில் தாங்கப்பட்டுள்ளன. ரிஷிகளின் மீது கருணையால் அதில் புகுந்து, இப்போது பூமியிலே பாய்ந்து செல்லட்டும்.

Verse 23

प्रहिणोमि यद्येकां च ह्यन्या रुष्यति मे द्विजाः । तस्मात्सर्वाः प्रमोक्ष्यामि कमण्डलुकृतालयाः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே! நான் ஒன்றையே அனுப்பினால், மற்ற நதிகள் என்மேல் சினங்கொள்ளலாம். ஆகவே கமண்டலுவைத் தம் இல்லமாகக் கொண்ட அனைத்தையும் நான் விடுவிப்பேன்.

Verse 24

ईश्वर उवाच । ततो ब्रह्मा मुमोचाऽथ तत्रस्थाश्च महापगाः । मुक्त्वा ब्रह्मा मुनीन्सर्वान्प्रोवाचेदं पुनःपुनः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—அப்போது பிரம்மன் அவற்றை விடுவித்தான்; அங்கு இருந்த பேர்நதிகள் பாய்ந்து வெளிப்பட்டன. எல்லா முனிவர்களையும் அமைதிப்படுத்தி, பிரம்மன் இவ்வார்த்தைகளை மீண்டும் மீண்டும் கூறினான்.

Verse 25

ऋषिभिः प्रार्थ्यमानेन नद्यो मुक्ता मया यतः । तोयरूपा महावेगा अभिषेकाय सत्वराः

ரிஷிகள் வேண்டியதால் நான் இந்த நதிகளை விடுவித்தேன். இவை நீருருவம் கொண்டு, பேர்வேகத்துடன், அபிஷேகத்திற்காக விரைந்து செல்கின்றன.

Verse 26

ऋषितोयेति नाम्ना सा भविष्यति धरातले । ऋषीणां वल्लभा देवी सर्वपातकनाशिनी

பூமியில் அவள் ‘ரிஷிதோயா’ என்ற நாமத்தால் விளங்குவாள். ரிஷிகளுக்கு அன்பான அந்த தேவிநதி எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பவள்.

Verse 27

ईश्वर उवाच । एवं देवि समायाता देवदारुवने नदी । ऋषितोयेति विख्याता पवित्रा च वरानने

ஈஸ்வரன் கூறினார்—தேவி, இவ்வாறு அந்த நதி தேவதாருவனத்துக்கு வந்து சேர்ந்தது. அவள் ‘ரிஷிதோயா’ எனப் புகழ்பெற்றாள்; அழகிய முகத்தையுடையவளே, அவள் மிகப் புனிதமானவள்.

Verse 28

तूर्यदुंदुभिनिर्घोषैर्वेदमङ्गलनिःस्वनैः । समुद्रं प्रापिता देवी ऋषिभिर्वेदपारगैः

தூரிய-துந்துபி முழக்கங்களும் வேதமங்கள ஒலிகளும் முழங்க, வேதத்தில் தேர்ந்த முனிவர்கள் தேவியை முறையாகக் கடலுக்கு அழைத்துச் சென்றனர்.

Verse 29

सर्वत्र सुलभा देवी त्रिषु स्थानेषु दुर्लभा । महोदये महातीर्थे मूलचंडीशसन्निधौ

தேவி எங்கும் எளிதில் அருள்புரிவாள்; ஆனால் இம்மூன்று இடங்களில்—மஹோதயம், மஹாதீர்த்தம், மூலசண்டீசன் சன்னிதி—அவளை அடைதல் அரிதெனப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 30

समुद्रेण समेता तु यत्र सा पूर्ववाहिनी । यत्रर्षितोया लभ्येत तत्र किं मृग्यते परम्

அவள் கடலுடன் சங்கமித்து கிழக்கே ஓடும் இடத்திலும், ‘ரிஷிதோயா’ கிடைக்கும் இடத்திலும்—அதற்கு அப்பால் இன்னும் உயர்ந்த இலக்கு எதைத் தேட வேண்டும்?

Verse 31

मनुष्यास्ते सदा धन्यास्तत्तोयं तु पिबंति ये । अस्थीनि यत्र लीयंते षण्मासाभ्यन्तरेण तु

அந்தப் புனித நீரை அருந்தும் மனிதர்கள் எப்போதும் பாக்கியவான்கள்; ஏனெனில் அங்கே எலும்புகள்கூட ஆறு மாதங்களுக்குள் கரைந்து லயமாகும் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 32

प्रातःकाले वहेद्गंगा सायं च यमुना तथा

காலையில் இது கங்கையாகப் பாய்கிறது; மாலையில் அதேபோல் யமுனையாகவும் பாய்கிறது.

Verse 33

नदीसहस्रसंयुक्ता मध्याह्ने तु सरस्वती । अपराह्णे वहेद्रेवा सायाह्ने सूर्यपुत्रिका

நண்பகலில் ஆயிரம் நதிகளுடன் இணைந்த சரஸ்வதியாகிறது; பிற்பகலில் ரேவையாகப் பாய்கிறது; மாலையிறுதியில் சூர்யபுத்ரிகையாகிறது.

Verse 34

एवं जानन्नरो यस्तु तत्र स्नान विचक्षणः । आचरेद्विधिना श्राद्धं स तस्याः फलभाग्भवेत्

இவ்வாறு அறிந்து அங்கே நீராடி விதிப்படி ஸ்ராத்தம் செய்கிற விவேகி, அதன் முழுப் புண்ணியப் பலனில் பங்குபெறுவான்.

Verse 35

एवं संक्षेपतः प्रोक्तमृषितोयामहोदयम् । सर्वपापहरं नृणां सर्वकामफलप्रदम्

இவ்வாறு சுருக்கமாக மகோதயத்தில் உள்ள ரிஷிதோயாவின் மகிமை கூறப்பட்டது—அது மனிதரின் எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கி, எல்லா நியாயமான விருப்பங்களின் பலனையும் அளிக்கும்.

Verse 85

तेषां निवसतां तत्र बहुकालो गतः प्रिये । पुत्रपौत्रैः प्रवृद्धास्ते दारुकं व्याप्य संस्थिताः

அன்பே, அங்கே வாழ்ந்துகொண்டிருக்கையில் நீண்ட காலம் கடந்தது. அவர்கள் மகன்கள், பேரன்கள் என வளர்ச்சி பெற்று, தாருகம் முழுவதும் பரவி அங்கேயே குடியிருந்தனர்.

Verse 297

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य ऋषितोयामाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तनवत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்று ஆயிரம் ச்லோகங்களுடைய ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் முதல் ‘பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்ய’ பகுதியில் ‘ரிஷிதோயா மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் பெயருடைய இருநூற்று தொண்ணூற்றேழாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।