Adhyaya 22

Verse 1

ईश्वर उवाच । दक्षेणैवमनुज्ञातः शोचन्कर्म स्वकं तदा । दुःखशोकपरीतात्मा प्रभासं क्षेत्रमागतः

ஈசுவரன் கூறினார்: தக்ஷனால் இவ்வாறு அனுமதி பெற்றவன், அப்போது தன் செயலை நினைந்து புலம்பி, துயரும் சோகமும் நிறைந்த உள்ளத்துடன் பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்துக்கு வந்தான்.

Verse 2

स गत्वा दक्षिणं तीरं सागरस्य समीपतः । ददर्श पर्वतं तत्र कृतस्मरमिति श्रुतम्

அவன் கடலருகே தென் கரைக்கு சென்று, அங்கே ‘கிருதஸ்மரா’ எனப் புகழ்பெற்ற மலையை கண்டான்.

Verse 3

यक्षविद्याधराकीर्णं किन्नरैरुपशोभितम् । चंदनागुरुकर्पूरैरशोकैस्तिलकैः शुभैः

அவ்விடம் யக்ஷர், வித்யாதரர் கூட்டத்தால் நிரம்பி, கின்னரர் அலங்காரத்தால் ஒளிர்ந்தது. சந்தனம், அகுரு, கற்பூர மணத்தால் நறுமணமுற்று, சுபமான அசோகமும் திலகமும் எனும் மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 4

कल्हारैः शतपत्रैश्च पुष्पितैः फलितैः शुभैः । आम्रजम्बूकपित्थैश्च दाडिमैः पनसैस्तथा

அது சுபமான செடிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது—கல்ஹாரமும் நூறு இதழ் தாமரையும் மலர்ந்து கனிந்து அழகுற; மேலும் மாமரம், நாவல், கபித்தம், மாதுளை, பலா மரங்களும் இருந்தன.

Verse 5

निंबुजम्बीरनागैश्च कदलीखंडमंडितैः । क्रमुकैर्नागवल्ल्याद्यैः शालैस्तालैस्तमालकैः

அது நிம்பு, ஜம்பீரம், நாக மரங்களாலும், வாழைத் தழைகள் கூட்டங்களாலும் அழகுபெற்றது. மேலும் பாக்கு மரங்கள், நாகவல்லி போன்ற கொடிகள், சாலம், பனை, தமால மரங்களாலும் இனிமை பெற்றது.

Verse 6

बीजपूरकखर्जूरैर्द्राक्षामधुरपाटलैः । बिल्वचंपकतिंद्वाद्यैः कदंबककुभैस्तथा

அது பீஜபூரகமும் பேரீச்சை மரங்களாலும், திராட்சைக் கொடிகளாலும், இனிய மரங்களாலும், பாடல மலர்களாலும் நிரம்பியது. பில்வம், சம்பகம், திந்து முதலிய மரங்களும், கடம்பம் மற்றும் குப மரங்களும் அங்கு விளங்கின.

Verse 7

धवाशोकशिरीषाद्यैर्नानावृक्षैश्च शोभितम् । कामं कामफलैर्वृक्षैः पुष्पितैः फलितैः शुभैः

அது தவம், அசோகம், சிரீஷம் முதலிய பலவகை மரங்களால் அழகுபெற்றது. அங்கு விருப்பம் நிறைவேற்றும் மரங்களும் இருந்தன—சுபமாக மலர்ந்து கனிகளால் நிறைந்தவை.

Verse 8

हंसकारंडवाकीर्णं चक्रवाकोपशोभितम् । कोकिलाभिः शुकैश्चैव नानापक्षिनिनादि तम्

அவ்விடம் அன்னங்களும் காரண்டவப் பறவைகளும் நிறைந்து, சக்கரவாக ஜோடிகளால் அழகுபெற்று, குயில், கிளி முதலான பலவகைப் பறவைகளின் இனிய குரலால் முழங்கியது।

Verse 9

जातिस्मराः पक्षिणश्च व्याजह्रुर्मानुषीं गिरम् । गंधर्वकिंनरयुगैः सिद्धविद्याधरोरगैः

அங்கு முன்ஜன்ம நினைவுடைய பறவைகள் மனித மொழியைப் பேசின; மேலும் அந்த இடம் கந்தர்வ-கின்னர ஜோடிகள், சித்தர்கள், வித்யாதரர்கள், நாகர்கள் ஆகியோரால் நிறைந்திருந்தது।

Verse 10

क्रीडद्भिर्विविधैर्दिव्यैः शोभितं पर्वतोत्तमम् । देवगंधर्वनृत्यैश्च वेणुवीणानिनादितम्

அந்த சிறந்த மலை பலவகைத் தெய்வீக விளையாட்டில் ஈடுபட்டோரால் அழகுபெற்றது; தேவர்கள், கந்தர்வர்கள் ஆடிய நடனங்களால் மிளிர்ந்து, புல்லாங்குழல் மற்றும் வீணையின் இசையால் நிறைந்திருந்தது।

Verse 11

वेदध्वनितघोषेण यज्ञहोमाग्निहोत्रजैः । समावृतं सर्वमाज्यगंधिभिरुच्छ्रितम्

வேத ஓசையின் எதிரொலிக்கும் முழக்கத்தால் அனைத்தும் சூழப்பட்டிருந்தது; யாகம், ஹோமம், அக்னிஹோத்ரம் ஆகியவற்றிலிருந்து எழும் நெய் மணம் எங்கும் பரவி இருந்தது।

Verse 12

शोभितं चर्षिभिर्दिव्यैश्चातुर्विद्यैर्द्विजोत्तमैः । अत्रिश्चैव वसिष्ठश्च पुलस्त्यः पुलहः क्रतुः

அவ்விடம் தெய்வீக ரிஷிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது—நான்கு வித்யைகளில் தேர்ந்த சிறந்த த்விஜர்களால்—அத்ரி, வசிஷ்ட, புலஸ்த்ய, புலஹ, க்ரது முதலியோரால்।

Verse 13

भृगुश्चैव मरीचिश्च भरद्वाजोऽथ कश्यपः । मनुर्यमोंऽगिरा विष्णुः शातातपपराशरौ

அங்கே ப்ருகு, மரீசி, பரத்வாஜர், கச்யபர்; மனு, யமன், அங்கிரசர், விஷ்ணு; மேலும் சாத்தாதபர், பராசரரும் இருந்தனர்।

Verse 14

आपस्तंबोऽथ संवर्तः कात्यः कात्यायनो मुनिः । गौतमः शंखलिखितौ तथा वाचस्पतिर्मुनिः

அங்கே ஆபஸ்தம்பர், ஸம்வர்த்தர்; காத்யர், காத்யாயன முனி; கௌதமர்; சங்கர், லிகிதர்; மேலும் வாசஸ்பதி முனியும் இருந்தார்।

Verse 15

जामदग्न्यो याज्ञवल्क्य ऋष्यशृंगो विभांडकः । गार्ग्यशौनकदाल्भ्याश्च व्यास उद्दालकः शुकः

அங்கே ஜாமதக்ன்யர் (பரசுராமர்), யாஜ்ஞவல்க்யர்; ரிஷ்யச்ருங்கர், விபாண்டகர்; மேலும் கார்க்யர், சௌனகர், தால்ப்யர்; மற்றும் வ்யாசர், உத்தாலகர், சுகரும் இருந்தனர்।

Verse 16

नारदः पर्वतश्चैव दुर्वासा उग्रतापसः । शाकल्यो गालवश्चैव जाबालिर्मुद्गलस्तथा

அங்கே நாரதர், பர்வதர்; மேலும் கடுந்தவம் கொண்ட துர்வாசர்; அதுபோல சாகல்யர், காலவர்; மற்றும் ஜாபாலி, முத்கலரும் இருந்தனர்।

Verse 17

विश्वामित्रः कौशिकश्च जह्नुर्विश्वावसुस्तथा । धौम्यश्चैव शतानन्दो वैशंपायनजिष्णवः

அங்கே விச்வாமித்ரர், கௌசிகர்; ஜஹ்னு, விச்வாவசு; மேலும் தௌம்யர், சதானந்தர், வைசம்பாயனர், ஜிஷ்ணுவும் இருந்தனர்।

Verse 18

शाकटायनवार्द्धिक्यावग्निको बादरायणः । वालखिल्या महात्मानो ये च भूमण्डले स्थिताः

அங்கே சாகடாயனன், வார்த்திக்யன், அவக்னிகன், பாதராயணன் இருந்தனர்; மேலும் மகாத்மையான வாலகில்யர்கள் மற்றும் பூமண்டலத்தில் நிலைபெற்ற பிற உயர்ந்த முனிவர்களும் இருந்தனர்।

Verse 19

ते सर्वे तत्र तिष्ठंति पर्वते तु कृतस्मरे । तेजस्विनो ब्रह्मपुत्रा ऋषयो धार्मिकाः प्रिये

அன்பே! அவர்கள் அனைவரும் ‘கிருதஸ்மர’ எனப்படும் மலையில் அங்கேயே தங்குகின்றனர்—ஒளிமிக்க, பிரம்மாவிலிருந்து தோன்றிய, தர்மத்தில் நிலைத்த முனிவர்கள்।

Verse 20

ज्वलंतस्तपसा सर्वे निर्द्धूमा इव पावकाः । मासोपवासिनः केचित्केचित्पक्षोपवासिनः

அவர்கள் அனைவரும் தவத்தால் எரிந்தனர்; புகையில்லா தீ போல. சிலர் மாதமுழுதும் உபவாசம், சிலர் பதினைந்து நாள் உபவாசம் மேற்கொண்டனர்।

Verse 21

त्रैरात्रिकाः सांतपना निराहारास्तथा परे । केचित्पुष्प फलाहाराः शीर्णपर्णाशिनस्तथा

சிலர் மூன்று இரவு விரதம், சிலர் சாந்தபன தவம்; மற்றோர் சிலர் நிராஹாரமாக இருந்தனர். சிலர் மலர்-கனி உணவு, சிலர் உதிர்ந்த இலைகளையே உண்டனர்।

Verse 22

केचिद्गोमयभक्षाश्च जलाहारास्तथा परे । साग्निहोत्राः सुविद्वांसो मोक्षमार्गार्थचिन्तकाः

சிலர் கோமயத்தை உண்டனர்; சிலர் நீரையே உணவாகக் கொண்டனர். அக்னிஹோத்ரம் பேணிய அந்தப் பண்டித முனிவர்கள் மோட்சமார்க்கத்தின் பொருளைத் தியானித்தனர்।

Verse 23

इति हासपुराणादिश्रुतिस्मृतिविशारदाः । एते चान्ये च बहवो मार्कंडेयपुरोगमाः

இவ்வாறு அந்த முனிவர்கள்—இதிஹாச-புராணங்களில் தேர்ந்தவர்களும், ஸ்ருதி-ஸ்மிருதிகளில் வல்லவர்களும்—அங்கே கூடியிருந்தனர். மார்கண்டேயர் முன்னிலையில் இவர்களும் மேலும் பலரும் அங்கே வந்திருந்தனர்.

Verse 24

प्रभासं क्षेत्रमासाद्य संस्थिता कृतपर्वते । एवं कृतस्मरस्तत्र सर्वदेवनिषेवितः । मन्वंतरेस्मिन्यो देवि निर्दग्धो वडवाग्निना

பிரபாசப் புண்ணியக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்து அவர் க்ருதபர்வதத்தில் நிலை கொண்டார். அங்கே எல்லாத் தேவர்களாலும் சேவிக்கப்பட்டு அவர் ‘சிந்தைத் தெளிவு’ மீண்டும் பெற்றார்; தேவியே, இதே மன்வந்தரத்தில் அவர் வடவாக்னியால் எரிக்கப்பட்டிருந்தார்.

Verse 25

तं दृष्ट्वा पर्वतं रम्यं दृष्ट्वा चैव महोदधिम् । प्रदक्षिणं ततश्चक्रे सप्तकृत्वो निशाकरः । गिरेः प्रदक्षिणां कृत्वा गतो यत्र महेश्वरः

அழகிய அந்த மலைையும், மகா சமுத்திரத்தையும் கண்டு நிசாகரன் (சந்திரன்) ஏழு முறை பிரதட்சிணை செய்தான். மலையின் பிரதட்சிணை முடித்து மகேஸ்வரர் இருக்கும் இடத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 26

समीपे तु समुद्रस्य स्पर्शलिंगस्वरूपवान् । प्रसादयामास विभुं प्रसन्नेनांतरात्मना

கடலருகே அவர் ஸ்பர்ஷலிங்கத்தின் வடிவில் (அதனை வழிபட்டு) நின்று, அமைதியும் தூய்மையும் நிறைந்த உள்ளத்தால் அனைத்திலும் வியாபித்த இறைவனைப் பிரசன்னப்படுத்த முயன்றார்.

Verse 27

मरणं वेति संध्याय शरणं वा महेश्वरम् । वरं शापाभिघातार्थं मृत्युं वा शंकरान्मम

‘இது மரணமா, அல்லது மகேஸ்வரரின் சரணமா?’ என்று சிந்தித்து அவர் முடிவெடுத்தார்—‘சாபத்தின் தாக்கத்தை முடிக்க, சங்கரனால் வரும் மரணம்கூட எனக்கு மேலானதே.’

Verse 28

इति सोमो मतिं कृत्वा तपसाऽराधयञ्छिवम् । यावद्वर्षसहस्रं तु फलमूलाशनोऽभवत्

இவ்வாறு சோமன் உறுதியான தீர்மானம் கொண்டு தவத்தால் சிவனை ஆராதித்தான்; முழு ஆயிரம் ஆண்டுகள் பழங்களும் வேர்களும் மட்டுமே உண்டு வாழ்ந்தான்.

Verse 29

पूर्णे वर्षसहस्रे तु चतुर्थे वरवर्णिनि । तुतोष भगवान्रुद्रो वाक्यं चेदमुवाच ह

அழகிய நிறமுடையவளே! நான்காவது ஆயிரம் ஆண்டுக் காலம் நிறைவுற்றபோது, பகவான் ருத்ரன் மகிழ்ந்து இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 30

परितुष्टोऽस्मि ते चंद्र वरं वरय सुव्रत । किं ते कामं करोम्यद्य ब्रूहि यत्स्यात्सुदुर्ल्लभम्

சந்திரா! நான் உன்னால் முற்றிலும் திருப்தியடைந்தேன். நல்விரதனே! ஒரு வரம் கேள். இன்று உன் எந்த ஆசையை நிறைவேற்ற வேண்டும்? மிக அரிதானதாயினும் சொல்லு.

Verse 31

एवं प्रत्यक्षमापन्नं दृष्ट्वा देवं वृषध्वजम् । प्रणम्य तं यथाभक्त्या स्तुतिं चक्रे निशाकरः

இவ்வாறு வृषத்வஜனான தேவன் தன் முன் வெளிப்பட்டதைப் பார்த்து, நிசாகரன் உரிய பக்தியுடன் வணங்கி ஒரு ஸ்துதியை இயற்றினான்.

Verse 32

चंद्र उवाच । ॐ नमो देवदेवाय शिवाय परमात्मने । अप्रमेयस्वरूपाय ब्यक्ताव्यक्तस्वरूपिणे

சந்திரன் கூறினான்— ॐ, தேவர்களின் தேவனாகிய சிவனுக்கும் பரமாத்மாவுக்கும் வணக்கம்; அளவிட முடியாத சுவரூபனே, வெளிப்பட்டதும் வெளிப்படாததும் ஆகிய இரு ரூபங்களையும் உடையவனே.

Verse 33

त्वं पतिर्योगिनामीश त्वयि सर्वं प्रतिष्ठितम् । त्वं यज्ञस्त्वं वषट्कारस्त्वमोंकारः प्रजापतिः

ஏ ஈசா! நீயே யோகிகளின் அதிபதி; உன்னிலே அனைத்தும் நிலைபெற்றுள்ளது. நீயே யாகம், நீயே வஷட்காரம், நீயே ஓங்காரம், நீயே பிரஜாபதி.

Verse 34

चतुर्विंशत्यधिकं च भुवनानां शतद्वयम् । तस्योपरि परं ज्योतिर्जागर्ति तव केवलम्

இருநூறு உலகங்களுக்கும்—அவற்றை விட மேலும் இருபத்திநான்கு அதிகமாகவும்—அப்பால், அவற்றின் மேலே பரம ஜோதி ஒளிர்கிறது; அந்த ஜோதி உன்னையே மட்டும் விழித்திருப்பதாகும்.

Verse 35

कल्पांत आदिवाराहमुक्तब्रह्मांडसंस्थितौ । आधारस्तंभभूताय तेजोलिंगाय ते नमः

கல்பாந்தத்தில் ஆதிவராஹன் பிரம்மாண்ட முட்டையை விடுவிக்கும் போது ஆதாரத் தூணாக நிலைபெறும் அந்த தேஜோலிங்க ரூபத்துக்கு உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 36

नमोऽनामयनाम्ने ते नमस्ते कृत्तिवाससे । नमो भैरवनाथाय नमः सोमेश्वराय ते

அநாமய என்ற நாமத்தையுடைய உமக்கு நமஸ்காரம்; கிருத்திவாசரே, உமக்கு நமஸ்காரம். பைரவநாதருக்கு நமஸ்காரம்; சோமேஸ்வரரே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 37

इति संज्ञाभिरेताभिः स्तुत्याभिरमृतेश्वरः । भूतैर्भव्यैर्भविष्यैश्च स्तूयसे सुरसत्तमैः

ஏ அம்ருதேஸ்வரா! இந்நாமங்களாலும் ஸ்துதிகளாலும் நீ புகழப்படுகிறாய்—தேவர்களில் சிறந்தவர்களால்—கடந்த, நிகழ், வருங்காலங்களிலும்.

Verse 38

आद्यो विरंचिनामाभूद्ब्रह्मा लोकपितामहः । मृत्युञ्जयेति ते नाम तदाऽभूत्पार्वतीपते

முதல் யுகத்தில் பிரம்மா ‘விரஞ்சி’ என உலகப் பிதாமகனாகப் புகழப்பட்டபோது, ஓ பார்வதீபதியே, உமது திருநாமம் ‘மிருத்யுஞ்ஜய’—மரணத்தை வென்றவன்—என்று ஆனது।

Verse 39

द्वितीयोऽभूद्यदा ब्रह्मा पद्मभूरिति विश्रुतः । तदा कालाग्निरुद्रेति तव नाम प्रकीर्तितम्

இரண்டாம் நிலையில் பிரம்மா ‘பத்மபூ’ (தாமரையில் பிறந்தவன்) எனப் புகழப்பட்டபோது, உமது நாமம் ‘காலாக்னிருத்ர’—காலத்தின் அக்கினியாகிய ருத்ரன்—என்று பிரகடனமானது।

Verse 40

तृतीयोऽभूद्यदा ब्रह्मा स्वयंभूरिति विश्रुतः । अमृतेशेति ते नाम कीर्तितं कीर्तिवर्द्धनम्

மூன்றாம் நிலையில் பிரம்மா ‘ஸ்வயம்பூ’ எனப் புகழப்பட்டபோது, உமது நாமம் ‘அமிருதேச’—அமிருதத்தின் ஆண்டவன்—என்று பாடப்பட்டது; அது புகழை வளர்க்கும்.

Verse 41

चतुर्थोऽभूद्यदा ब्रह्मा परमेष्ठीति विश्रुतः । अनामयेति देवेश तव नाम स्मृतं तदा

நான்காம் நிலையில் பிரம்மா ‘பரமேஷ்டி’ எனப் புகழப்பட்டபோது, ஓ தேவேசா, உமது நாமம் ‘அநாமய’—துன்பநோயற்றவன்—என்று நினைவுகூரப்பட்டது।

Verse 42

पंचमोऽभूद्यदा ब्रह्मा सुरज्येष्ठ इति श्रुतः । कृत्तिवासेति ते नाम बभूव त्रिपुरांतक

ஐந்தாம் நிலையில் பிரம்மா ‘சுரஜ்யேஷ்ட’ எனக் கேள்விப்பட்டுப் புகழப்பட்டபோது, ஓ திரிபுராந்தகா, உமது நாமம் ‘கிருத்திவாச’—சர்ம ஆடை தரித்தவன்—என்று ஆனது।

Verse 43

षष्ठश्चाभूद्यदा ब्रह्मा हेमगर्भ इति स्मृतः । तदा भैरवनाथेति तव नाम प्रकीर्तितम्

ஆறாம் காலத்தில் பிரம்மா ‘ஹேமகர்ப’ என நினைக்கப்பட்டபோது, உமது திருநாமம் ‘பைரவநாதன்’ என்று புகழப்பட்டது.

Verse 44

अधुना वर्त्तते योऽसौ शतानंद इति श्रुतः । आदिसोमेन यश्चासौ वामनेत्रोद्भवेन ते

இன்றும் இருப்பவன் ‘சதானந்தன்’ எனப் புகழப்படுகிறான்; அவனே உமது இடக்கண்ணிலிருந்து தோன்றிய ‘ஆதி-சோமன்’ ஆவான்.

Verse 45

प्रतिष्ठार्थं तु लिंगस्य आनीतश्चाष्टवार्षिकः । बालरूपी तदा तेन सोमनाथेति कीर्तितम्

லிங்கத்தின் பிரதிஷ்டைக்காக எட்டு வயது சிறுவன் அழைக்கப்பட்டான்; சிறுவன் வடிவில் அவன் அப்போது ‘சோமநாதன்’ என்று கீர்த்தித்தான்.

Verse 46

सहस्रद्वितयं चैव शतं चैव षडुत्तरम्

இரண்டு ஆயிரம், ஒரு நூறு, மேலும் ஆறு—அதாவது 2106.

Verse 47

सप्तमोऽहं महादेव आत्रेय इति विश्रुतः । प्राचेतसेन दक्षेण शप्तस्त्वां शरणं गतः । रक्ष मां देवदेवेश क्षयिणं पापरोगिणम्

மகாதேவா! நான் ஏழாவது; ‘ஆத்ரேயன்’ எனப் புகழ்பெற்றவன். பிரசேதஸின் புதல்வன் தக்ஷன் இட்ட சாபத்தால் துன்புற்று உமது சரணடைந்தேன். தேவர்களின் தேவனே! பாவநோயால் வாடி சிதையும் என்னை காத்தருள்வாயாக.

Verse 48

इति संस्तुवतस्तस्य चंद्रस्य करुणाकरः । तुतोष भगवान्रुद्रो वाक्यं चेदमुवाच ह

இவ்வாறு சந்திரன் துதித்தபோது கருணைநிதியான பகவான் ருத்ரன் மகிழ்ந்து, இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்।

Verse 49

परितुष्टोऽस्मि ते चंद्र वरं वरय सुव्रत । कि ते कामं करोम्यद्य ब्रूहि यत्स्यात्सुदुर्ल्लभम्

ஓ சந்திரா! உன்னால் நான் முழுமையாக மகிழ்ந்தேன். ஓ நல்விரதனே! வரம் கேள். இன்று உன் எந்த விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவேன்? மிக அரிதானதாயினும் சொல்।

Verse 50

मम नामानि गुह्यानि मम प्रियतराणि च । पठिष्यंति नरा ये तु दास्ये तेषां मनोगतम्

எவர் என் மறைநாமங்களையும் எனக்கு மிகப் பிரியமான நாமங்களையும் பாராயணம் செய்கிறார்களோ, அவர்களின் மனவிருப்பத்தை நான் அருள்வேன்।

Verse 51

अतीता ये चंद्रमसो भविष्यंति च येऽधुना । तेषां पूज्यमिदं लिंगं यावदन्योऽष्टवार्षिकः

முன்னே கடந்த சந்திரர்களும், இப்போது இருப்பவர்களும், இனி வருபவர்களும்—அவர்களுக்கெல்லாம் இந்த லிங்கம் வழிபடத்தக்கது; மற்றொரு எட்டு வயது வெளிப்பாடு தோன்றும் வரை।

Verse 52

आः परं चतुर्वक्त्रो ब्रह्मा यो भविता यदा । प्राणनाथेति देवस्य तदा नाम भविष्यति

மேலும்: நான்முகப் பிரம்மா தோன்றும் போது, அந்த தேவனின் நாமம் ‘பிராணநாத’ எனப்படும்।

Verse 53

प्राणास्तु वायवः प्रोक्तास्तदाराधननाम तत् । प्राणनाथेति संप्रोक्तं मेऽधुना तद्भविष्यति

பிராணங்கள் வாயுரூப உயிர்வளங்கள் எனக் கூறப்படுகின்றன; அதுவே ஆராதனைக்குரிய நாமமாகிறது. ‘பிராணநாதன்’ என்று அறிவிக்கப்பட்டது—இன்றுமுதல் அதுவே என் (ஆராத்ய-)நாமமாகும்.

Verse 54

तस्मादग्नीशनामेति कालरुद्रेत्यनंतरम् । तारकेति ततो नाम भविष्यत्येव कीर्तितम्

ஆகவே தேவனின் நாமம் ‘அக்னீசன்’ எனப் போற்றப்படும்; அதன் பின் ‘காலருத்ரன்’. பின்னர் ‘தாரகன்’ என்ற நாமம் வரும்—இவ்வாறு நாமவரிசை அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 55

मृत्युञ्जयेति देवस्य भविता तदनंतरम् । त्र्यंबकेशस्त्वितीशेति भुवनेशेत्यनन्तरम्

அதன் பின் தேவன் ‘மிருத்யுஞ்ஜயன்’ என அழைக்கப்படுவார். பின்னர் ‘த்ரியம்பகேசன்’, பின்னர் ‘இதீசன்’, அதன் பின் ‘புவனேசன்’ எனப் புகழப்படுவார்.

Verse 56

भूतनाथेति घोरेति ब्रह्मेशेत्यथ नामकम् । भविष्यं पृथिवीशेति आदिनाथेत्यनंतरम्

பின்னர் அவர் ‘பூதநாதன்’, பின்னர் ‘கோரன்’, அதன் பின் ‘பிரம்மேசன்’ என நாமம் பெறுவார். எதிர்காலத்தில் ‘பிருதிவீசன்’ என்றும், அதன் பின் ‘ஆதிநாதன்’ என்றும் அழைக்கப்படுவார்.

Verse 57

कल्पेश्वरेति देवस्य चंद्रनाथेत्यनन्तरम् । नाम देवस्य यद्भावि सांप्रतं ते प्रकाशितम्

பின்னர் தேவன் ‘கல்பேச்வரன்’ என்றும், அதன் பின் ‘சந்திரநாதன்’ என்றும் அழைக்கப்படுவார். தேவனுக்குரிய வரவிருக்கும் நாமங்கள் இப்போது உனக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்டன.

Verse 58

इत्येवमादि नामानि स्वसंख्यातानि षोडश । गतानि संभविष्यंति कालस्यानंतभावतः

இவ்வாறு தொடக்கமாகச் சொல்லப்பட்ட, தத்தம் நியத எண்ணிக்கைக் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள பதினாறு நாமங்கள்—காலம் அனந்த இயல்புடையதனால்—சில கடந்தன; சில இன்னும் வருங்காலத்தில் மீண்டும் தோன்றும்।

Verse 59

एकैकं वर्तते नाम ब्रह्मणः प्रलयावधि । ततोन्यज्जायते नाम यथा नामानुरूपतः

பிரம்மாவின் பிரளய முடிவுவரை ஒவ்வொரு நாமமும் தனித்தனியாக நிலைக்கும்; அதன் பின் அந்த நாமத்தின் இயல்புக்கேற்ப மற்றொரு நாமம் தோன்றும்।

Verse 60

अथ किं बहुनोक्तेन रहस्यं ते प्रकाशितम् । वत्स यत्कारणेनेह तपस्तप्तं त्वयाऽखिलम् । तन्मे निःशेषतो ब्रूहि दास्ये तुष्टोऽस्मि ते वरम्

மேலும் சொல்லுவதால் என்ன பயன்? இரகசியம் உனக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்டது. வத்ஸா, எந்த காரணத்திற்காக நீ இங்கு முழுத் தவம் செய்தாயோ அதை எனக்கு முழுமையாகச் சொல்; நான் மகிழ்ந்தேன், உனக்கு வரம் அளிப்பேன்।

Verse 61

चन्द्र उवाच । अहं शप्तस्तु दक्षेण कस्मिंश्चित्कारणांतरे । यक्ष्मणा च क्षयं नीतस्तस्मात्त्वं त्रातुमर्हसि

சந்திரன் கூறினான்—ஒரு காரணத்தினால் தக்ஷனால் நான் சபிக்கப்பட்டேன்; யக்ஷ்மையால் நான் க்ஷயமடைந்தேன். ஆகவே நீர் என்னை காக்க வேண்டும்।

Verse 62

शंभुरुवाच । अधुना भोः समं पश्य सर्वास्ता दक्षकन्यकाः । क्षयस्ते भविता पक्षं पक्षं वृद्धिर्भविष्यति

சம்பு கூறினார்—இப்போது, ஓ சோமா, இந்த தக்ஷக் கன்னியர் அனைவரையும் சமமாக நோக்கு. உனக்கு ஒரு பக்ஷத்தில் குறைவு, அடுத்த பக்ஷத்தில் வளர்ச்சி—பக்ஷம் பக்ஷமாக நிகழும்।

Verse 63

पूर्वोचितां प्रभां सोम प्राप्स्यसे मत्प्रसादतः । प्राचेतसस्य दक्षस्य तपसा हतपाप्मनः

ஓ சோமனே! எனது அருளினாலும், தவத்தினால் பாவங்கள் அழிக்கப்பட்ட பிராசேதஸ தக்ஷனின் தவத்தாலும், உனது முந்தைய பொலிவை நீ மீண்டும் பெறுவாய்.

Verse 64

तस्यान्यथा वचः कर्तुं शक्यं नान्यैः सुरैरपि । ब्राह्मणाः कुपिता हन्युर्भस्मीकुर्युः स्वतेजसा

அவரது வார்த்தையை மற்ற தேவர்களாலும் மாற்ற இயலாது. அந்தணர்கள் கோபಗೊಂಡால், அவர்கள் தங்கள் சொந்த தேஜஸினால் தாக்கி சாம்பலாக்கக் கூடும்.

Verse 65

देवान्कुर्युरदेवांश्च नाशयेयुरिदं जगत् । ब्राह्मणाश्चैव देवाश्च तेज एकं द्विधा कृतम्

அவர்கள் தேவர்களைத் தேவர்கள் அல்லாதவர்களாக மாற்றவும், இவ்வுலகை அழிக்கவும் வல்லவர்கள். அந்தணர்களும் தேவர்களும் உண்மையில் ஒரே தேஜஸ், அது இரண்டு வடிவங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 66

प्रत्यक्षं ब्राह्मणा देवाः परोक्षं दिवि देवताः । न विना ब्राह्मणा देवैर्न देवा ब्राह्मणैर्विना

பூமியில் அந்தணர்கள் கண்கண்ட தெய்வங்கள்; சொர்க்கத்தில் உள்ள தேவர்கள் மறைமுகமான தெய்வங்கள். தேவர்கள் இன்றி அந்தணர்கள் இல்லை, அந்தணர்கள் இன்றி தேவர்கள் இல்லை.

Verse 67

एकत्र मन्त्रा स्तिष्ठन्ति तेज एकत्र तिष्ठति । ब्राह्मणा देवता लोके ब्राह्मणा दिवि देवताः । त्रैलोक्ये ब्राह्मणाः श्रेष्ठा ब्राह्मणा एव कारणम्

ஓரிடத்தில் மந்திரங்கள் குடிகொண்டுள்ளன; ஓரிடத்தில் தேஜஸ் குடிகொண்டுள்ளது. இவ்வுலகில் அந்தணர்களே தெய்வங்கள்; வானுலகிலும் அந்தணர்களே தெய்வங்கள். மூவுலகங்களிலும் அந்தணர்களேச் சிறந்தவர்கள்; அந்தணர்களே (தர்மத்திற்கு) மூலக்காரணம்.

Verse 68

पितुर्नियुक्ताः पितरो भवंति क्रियासु दैवीषु भवंति देवाः । द्विजोत्तमा हस्तनिषक्ततोयास्तेनैव देहेन भवंति देवाः

தந்தையின் நியமத்தாலும் புத்ரதர்மத்தாலும் செய்யப்படும் கிரியைகளில் பித்ருக்கள் சன்னிதியடைகின்றனர்; தெய்வீக கர்மங்களில் தேவர்கள் பிரசன்னமாவர். ஹே த்விஜோத்தமா, கையில் நீர் தாங்கி அர்ப்பணம் செய்யும் போது அந்தப் பிராமணன் அதே உடலால் யாகத்தில் தேவதாரூபனாகிறான்.

Verse 69

षट्क र्मतत्त्वाभिरतेषु नित्यं विप्रेषु वेदार्थकुतूहलेषु । न तेषु भक्त्या प्रविशंति घोरं महाभयं प्रेतभवं कदाचित्

நித்தம் ஷட்கர்மத் தத்துவங்களில் ஈடுபட்டு வேதார்த்தத்தில் ஆர்வமுள்ள பிராமணர்களிடம் பக்தி கொண்டவன், அந்தக் கொடிய மகாபயமான பிரேதபாவத்தில் ஒருபோதும் புகுவதில்லை.

Verse 70

यद्ब्राह्मणाः स्तुत्यतमा वदन्ति तद्देवता कर्मभिराचरंति । तुष्टेषु तुष्टाः सततं भवन्ति प्रत्यक्षदेवेषु परोक्षदेवाः

மிகவும் போற்றத்தக்க பிராமணர்கள் எதை உரைக்கிறார்களோ, அதையே தேவர்கள் தங்கள் கர்மங்களால் நிறைவேற்றுகின்றனர். பிரத்யக்ஷ தேவர்கள் எனும் பிராமணர்கள் திருப்தியடைந்தால், பரோக்ஷ தேவர்களும் எப்போதும் திருப்தியடைகின்றனர்.

Verse 71

यथा रुद्रा यथा देवा मरुतो वसवोऽश्विनौ । ब्रह्मा च सोमसूर्यौ च तथा लोके द्विजोत्तमाः

ருத்ரர்கள், தேவர்கள், மருதர்கள், வசுக்கள், அஷ்வினிகள் இருப்பதுபோலவும்; பிரம்மா, சோமன், சூரியன் இருப்பதுபோலவும்—இவ்வுலகில் த்விஜோத்தமர்கள் (உத்தமப் பிராமணர்கள்) உள்ளனர்.

Verse 72

देवाधीनाः प्रजाः सर्वा यज्ञाधीनाश्च देवताः । ते यज्ञा ब्राह्मणाधीनास्तस्माद्देवा द्विजोत्तमाः

அனைத்து உயிர்களும் தேவர்களைச் சார்ந்தவை; தேவர்கள் யாகத்தைச் சார்ந்தவர்கள். அந்த யாகங்கள் பிராமணர்களைச் சார்ந்தவை; ஆகவே த்விஜோத்தமர்களே (பூமியில்) தேவச్వరூபர்கள்.

Verse 73

ब्राह्मणानर्चयेन्नित्यं ब्राह्मणांस्तर्पयेत्सदा । ब्राह्मणास्तारका लोके ब्राह्मणात्स्वर्गमश्नुते

பிராமணர்களை நாள்தோறும் வழிபட்டு, எப்போதும் அவர்களைத் திருப்திப்படுத்த வேண்டும். பிராமணர்கள் உலகில் தாரகைகள்; பிராமணர்களால் சொர்க்கம் அடையப்படுகிறது.

Verse 75

शक्यं हि कवचं भेत्तुं नाराचेन शरेण वा । अपि वज्र सहस्रेण ब्राह्मणाशीः सुदुर्भिदा

கவசத்தை நாராசம் அல்லது அம்பால் துளைக்கலாம்; ஆனால் பிராமணரின் ஆசீர்வாதம் ஆயிரம் வஜ்ரங்களாலும் உடைக்க முடியாத அளவு அரிதாக உடையும்.

Verse 76

हुतेन शाम्यते पापं हुतमन्नेन शाम्यति । अन्नं हिरण्यदानेन हिरण्यं ब्राह्मणाशिषा

ஹோமத்தில் அர்ப்பணிப்பதால் பாவம் தணிகிறது; அர்ப்பணித்த அன்னமும் நன்மை பெறுகிறது. அன்னம் பொன் தானத்தால் புனிதமாகிறது; பொன் பிராமணரின் ஆசீர்வாதத்தால் புனிதமாகிறது.

Verse 77

य इच्छेन्नरकं गंतुं सपुत्रपशुबांधव । देवेष्वधिकृतं कुर्याद्ब्राह्मणेषु च गोषु च

மக்கள், மாடுகள், உறவினர்கள் உடன் நரகத்திற்குச் செல்ல விரும்புவோர், தேவர்கள், பிராமணர்கள், பசுக்கள் ஆகியோருக்கு எதிராக அபராதம் செய்யட்டும்.

Verse 78

ब्राह्मणान्द्वेष्टि यो मोहाद्देवान्गाश्च मखान्यदि । नैव तस्य परो लोको नाऽयं लोको दुरात्मनः

மயக்கத்தால் பிராமணர்களை வெறுத்து, தேவர்கள், பசுக்கள், யாகங்கள் ஆகியவற்றை இகழ்வோருக்கு மறுலோகமும் இல்லை, இவ்வுலகமும் இல்லை; அவர் துராத்மன்.

Verse 79

अभेद्यमच्छेद्यमनादिमक्षयं विधिं पुराणं परिपालयन्ति । महामतिस्तानभिपूज्य वै द्विजान्भवेदजेयो दिवि देवराडिव

அபேத்யம், அச்சேத்யம், அனாதி, அக்ஷயம் ஆகிய பழம்பெரும் விதியைப் பேணுவோர்—அந்த மகாமதி இருமுறைப் பிறந்தோரைக் (த்விஜரை) முறையாகப் பூஜித்து, விண்ணுலகில் தேவராஜன் இந்திரனைப் போல அஜேயனாவான்.

Verse 80

अग्रं धर्मस्य राजानो मूलं धर्मस्य ब्राह्मणाः । तस्मान्मूलं न हिंसीत मूले ह्यग्रं प्रतिष्ठितम्

தர்மத்தின் முன்னணி முகம் அரசர்கள்; தர்மத்தின் வேர் பிராமணர்கள். ஆகவே வேரைத் துன்புறுத்தாதே; ஏனெனில் வேரிலேயே முன்னணி நிலைபெற்றுள்ளது.

Verse 81

फलं धर्मस्य राजानः पुष्पं धर्मस्य ब्राह्मणाः । तस्मात्पुष्पं न हिंसीत पुष्पात्संजायते फलम्

தர்மத்தின் கனியாக அரசர்கள்; தர்மத்தின் மலராக பிராமணர்கள். ஆகவே மலரைத் துன்புறுத்தாதே; மலரிலிருந்தே கனி பிறக்கிறது.

Verse 82

राजा वृक्षो ब्राह्मणास्तस्य मूलं पौराः पर्णं मन्त्रिणस्तस्य शाखाः । तस्माद्राज्ञा ब्राह्मणा रक्षणीया मूले गुप्ते नास्ति वृक्षस्य नाशः

அரசன் ஒரு மரம்; பிராமணர்கள் அதன் வேர்; குடிமக்கள் அதன் இலைகள்; அமைச்சர்கள் அதன் கிளைகள். ஆகவே அரசன் பிராமணர்களைக் காக்க வேண்டும்; வேர் காக்கப்பட்டால் மரம் அழிவதில்லை.

Verse 83

आसन्नो हि दहत्यग्निर्दूराद्दहति ब्राह्मणः । प्ररोहत्यग्निना दग्धं ब्रह्मदग्धं न रोहति

நெருக்கத்தில் தீ எரிக்கும்; ஆனால் பிராமணரின் (பிரஹ்மதேஜஸ்) தூரத்திலிருந்தே தகிக்கும். தீயால் எரிந்தது மீண்டும் முளைக்கலாம்; பிரஹ்மதேஜஸால் எரிந்தது மீண்டும் முளையாது.

Verse 84

ब्राह्मणानां च शापेन सर्वभक्षो हुताशनः । समुद्रश्चाप्यपेयस्तु विफलश्च पुरंदरः

பிராமணர்களின் சாபத்தால் ஹுதாசனனாகிய அக்னியும் எல்லாவற்றையும் விழுங்குபவனாகிறான்; சமுத்திரமும் குடிக்க இயலாததாகிறது; புரந்தரன் (இந்திரன்) கூட வலியிழந்து முயற்சிகள் பயனற்றவையாகின்றன।

Verse 85

त्वं चन्द्र राजयक्ष्मी च पृथिव्यामूषराणि च । सूर्याचन्द्रमसोः पातः पुनरुद्धरणं तयोः

நீயே சந்திரன், அரசலட்சுமி, பூமியின் உப்புநிலங்களும்; நீயே சூரியன்-சந்திரன் வீழ்ச்சி, மீண்டும் அவர்களின் எழுச்சியும் நீயே।

Verse 86

वनस्पतीनां निर्यासो दानवानां पराजयः । नागानां च वशीकारः क्षत्रस्योत्सादनं तथा । देवोत्पत्ति विपर्यासो लोकानां च विपर्ययः

அதிலிருந்து மரங்களின் சாறு-நிர்யாசம் உண்டாகிறது; தானவர்கள் தோற்கடிக்கப்படுகின்றனர்; நாகர்கள் அடக்கப்படுகின்றனர்; அதுபோல அகந்தை கொண்ட க்ஷத்திரிய வலிமை ஒழிக்கப்படுகிறது; தேவர்களின் பிறப்பிலும் புரட்டல், உலகங்களிலும் கலக்கம் ஏற்படுகிறது।

Verse 87

एवमादीनि तेजांसि ब्राह्मणानां महात्मनाम् । तस्माद्विप्रेषु नृपतिः प्रणमेन्नित्यमेव च

இவ்வாறான பலவகைத் தேஜஸும் வல்லமையும் மகாத்ம பிராமணர்களுக்குண்டு; ஆகையால் அரசன் எப்போதும் பிராமணர்களுக்கு வணங்க வேண்டும்।

Verse 88

परा मप्यापदं प्राप्तो ब्राह्मणान्न प्रकोपयेत् । ते ह्येनं कुपिता हन्युः सद्यः सबलवाहनम्

மிகக் கடும் ஆபத்தில் அகப்பட்டாலும் பிராமணர்களைச் சினமூட்டக் கூடாது; அவர்கள் கோபித்தால் அவனை அவன் படை மற்றும் வாகனங்களுடன் உடனே அழித்துவிடுவர்।

Verse 89

प्रणीतश्चाप्रणीतश्च यथाग्निर्दैवतं महत् । एवं विद्वानविद्वान्वा ब्राह्मणो दैवतं महत्

விதியுடன் ஏற்றப்பட்டாலும் விதியின்றி ஏற்றப்பட்டாலும் அக்னி மகாதெய்வமே; அதுபோலவே பண்டிதனாக இருந்தாலும் அறியாதவனாக இருந்தாலும் பிராமணன் மகாதெய்வமே.

Verse 90

श्मशानेष्वपि तेजस्वी पावको नैव दुष्यति । हूयमानश्च यज्ञेषु भूय एवाभिवर्द्धते

சுடுகாட்டிலும் ஒளிமிகு பாவகன் மாசுபடான்; யாகங்களில் ஆஹுதி பெறும்போது அவன் மேலும் மேலும் வளர்கின்றான்.

Verse 91

एवं यद्यप्य निष्टेषु वर्त्तते सर्वकर्मसु । सर्वेषां ब्राह्मणः पूज्यो दैवतं परमं महत्

இவ்வாறு எல்லாக் காரியங்களிலும் ஒழுங்கற்ற செயல்களில் நடந்தாலும், அனைவருக்கும் பிராமணன் வணங்கத்தக்கவன்—அவன் பரம மகாதெய்வம்.

Verse 92

क्षत्रस्यातिप्रवृद्धस्य ब्राह्मणानां प्रभावतः । ब्राह्मं हि परमं पूज्यं क्षत्रं हि ब्रह्मसंभवम्

க்ஷத்திர வலிமை மிகையாக வளர்ந்தாலும் அது பிராமணர்களின் பிரபாவத்தாலே; பிராம்மத் தத்துவமே பரம வணக்கத்தக்கது, க்ஷத்திரமும் பிரம்மத்திலிருந்தே தோன்றியது.

Verse 93

अद्भ्योऽग्निर्ब्रह्मतः क्षत्रमश्मनो लोहमुत्थितम् । तेषां सर्वत्रगं तेजः स्वासु योनिषु शाम्यति

நீரிலிருந்து அக்னி, பிரம்மத்திலிருந்து க்ஷத்திரம், கல்லிலிருந்து இரும்பு பிறக்கிறது. எங்கும் பரவக்கூடிய அந்தத் தேஜஸ் தன் தன் யோனியில்—மூலத்தில் சேர்ந்தவுடன் அமைதியடைகிறது.

Verse 94

यान्समाश्रित्य तिष्ठन्ति देवलोकाश्च सर्वदा । ब्रह्मैव वचनं येषां को हिंस्यात्ताञ्जिजीविषुः

யாரைச் சார்ந்து தேவருலகங்களும் எப்போதும் நிலைத்திருக்கின்றனவோ, யாருடைய வாக்கே பிரம்மமோ—வாழ விரும்புபவன் அவர்களை யார் தீங்கு செய்வான்?

Verse 95

म्रियमाणोऽप्याददीत न राजा ब्राह्मणात्करम् । न च क्षुधा ऽस्य संसीदेद्ब्राह्मणो विषये वसन्

அரசன் மரணத்தருவாயிலும் பிராமணனிடமிருந்து வரி வாங்கக் கூடாது; அரசாட்சியில் வாழும் பிராமணன் பசியால் வாட விடக்கூடாது.

Verse 96

यस्य राज्ञश्च विषये ब्राह्मणः सीदति क्षुधा । तस्य तच्छतधा राष्ट्रमचिरादेव सीदति

எந்த அரசனின் நாட்டில் பிராமணன் பசியால் துன்புறுகிறானோ, அந்த நாட்டாட்சி விரைவில் நூறுமடங்கு அழிவை அடையும்.

Verse 97

यद्राजा कुरुते पापं प्रमादाद्यच्च विभ्रमात् । वसन्तो ब्राह्मणा राष्ट्रे श्रोत्रियाः शमयन्ति तत्

அரசன் அலட்சியத்தாலோ மயக்கத்தாலோ செய்யும் பாவத்தை, நாட்டில் வாழும் வேதச்ரோத்திரியப் பிராமணர்கள் அமைதிப்படுத்தி நீக்கிவிடுவர்.

Verse 98

पूर्वरात्रांतरात्रेषु द्विजैर्यस्य विधीयते । स राजा सह राष्ट्रेण वर्धते ब्रह्मतेजसा

யாருக்காக இரவின் முதல் மற்றும் நடு யாமங்களில் இருபிறப்பினர் விதிவழிபாடு செய்கிறார்களோ, அந்த அரசன் நாட்டுடன் சேர்ந்து பிரம்மதேஜஸால் வளர்ச்சி அடைவான்.

Verse 99

ब्राह्मणान्पूजयेन्नित्यं प्रातरुत्थाय भूमिपः । ब्राह्मणानां प्रसादेन दीव्यन्ति दिवि देवताः

காலை எழுந்து அரசன் நாள்தோறும் பிராமணர்களை வணங்கி பூஜிக்க வேண்டும். பிராமணர்களின் அருளும் திருப்தியும் பெற்றால் விண்ணுலகத் தேவர்களும் மகிழ்வர்.

Verse 100

अथ किं बहुनोक्तेन ब्राह्मणा मामकी तनुः । ये केचित्सागरांतायां पृथिव्यां कीर्तिता द्विजाः । तदूपं देवदेवस्य शिवस्य परमात्मनः

மேலும் அதிகம் சொல்ல வேண்டுமா? பிராமணர்கள் என் உடலே. கடலால் சூழப்பட்ட இப்பூமியில் புகழ்பெற்ற இருபிறப்பாளர்கள் யாவரும் தேவர்களின் தேவனாகிய பரமாத்மா சிவனின் வடிவமே.

Verse 101

एतान्द्विषंति ये मूढा ब्राह्मणान्संशितव्रतान् । ते मां द्विषंति वै नूनं पूजनात्पूजयन्ति माम्

உறுதியான விரதமுடைய இப் பிராமணர்களை மூடர்கள் வெறுப்பின், அவர்கள் நிச்சயமாக என்னையே வெறுக்கின்றனர். அவர்களைப் பூஜிப்போர், அந்தப் பூஜையாலேயே என்னை வழிபடுகின்றனர்.

Verse 102

न प्रद्वेषस्ततः कार्यो ब्राह्मणेषु विजानता । प्रद्वेषेणाशु नश्यन्ति ब्रह्मशापहता नराः

ஆகையால் அறிந்தவன் பிராமணர்களிடம் வெறுப்பை வளர்க்கக் கூடாது. வெறுப்பினால் பிரம்மசாபத்தால் தாக்கப்பட்ட மனிதர்கள் விரைவில் அழிவர்.

Verse 103

इत्येवं कथितश्चन्द्र ब्राह्मणानां गुणार्णवः । कुरुष्वानन्तरं कार्य्यं यद्ब्रवीम्यहमेव ते

ஓ சந்திரா! இவ்வாறு பிராமணர்களின் குணக் கடல் கூறப்பட்டது. இனி நான் சொல்வதான அடுத்த காரியத்தை நீ செய்.

Verse 104

शापस्यानुग्रहो दत्तो मया तव निशाकर । न चान्यथा वचः कर्त्तुं शक्यं तेषां द्रिजन्मनाम्

ஓ நிசாகரா! நான் உனக்கு சாபத்திலிருந்து அருளால் விடுதலை அளித்தேன்; ஆனால் அந்த இருமுறைப் பிறந்தோரின் வாக்கை வேறுபடச் செய்வது இயலாது।

Verse 106

क्षयस्ते भविता पक्षं पक्षं वृद्धिर्भविष्यति । अथान्यद्वचनं चन्द्र शृणु कार्यं यथा त्वया

நீ ஒரு பக்ஷம் குறைந்து, மற்றொரு பக்ஷம் மீண்டும் வளர்வாய். இப்போது, ஓ சந்திரா! இன்னொரு ஆணையை கேள்—நீ செய்ய வேண்டியது.

Verse 107

इदं यत्सागरोपांते तिष्ठते लिंगमुत्तमम् । धरामध्यगतं तच्च देवानां दृष्टिगोचरम्

கடற்கரையில் நிற்கும் இந்த உத்தம லிங்கம்—பூமிக்குள் நிறுவப்பட்டிருந்தாலும்—தேவர்களின் பார்வைக்கும் உணர்வுக்கும் உட்பட்டதே.

Verse 108

कुक्कुटांडसमप्रख्यं सर्पमेखलमंडितम् । ममाद्यं परमं तेजो न चान्यो वेद कश्चन

இது கோழி முட்டையைப் போல ஒளிர்ந்து, பாம்பு-மேகலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. இது என் ஆதியான பரம தேஜஸ்; இதன் தத்துவத்தை வேறு யாரும் உண்மையில் அறியார்.

Verse 109

इतः सागरमध्ये तु धनुषां च शतत्रये । तिष्ठते तत्र लिंगं तु सुगुप्तं लक्षणान्वितम्

இங்கிருந்து கடலின் நடுவில்—மூன்றுநூறு வில்-அளவு தூரத்தில்—ஒரு லிங்கம் உள்ளது; அது நன்கு மறைந்திருந்தாலும் தனித்த லட்சணங்களுடன் விளங்குகிறது.

Verse 110

आदिकल्पे महर्षीणां शापेन पतितं मम । लिंगं सागरमध्ये तु तत्त्वं शीघ्रं समानय

ஆதிகல்பத்தில் மகரிஷிகளின் சாபத்தால் என் லிங்கம் கடலின் நடுவில் வீழ்ந்தது. அந்தப் பரமப் புனிதத் தத்துவத்தை விரைவில் கொண்டு வா.

Verse 111

स्पर्शाख्यं यत्र मे लिंगं तत्र स्थाने निवेशय । निवेश्य तु प्रयत्नेन सहितो विश्वकर्मणा

என் லிங்கம் ‘ஸ்பர்ஷ’ எனப் புகழ்பெற்ற இடத்தில் அதனை நிறுவு. விஸ்வகர்மனுடன் சேர்ந்து முயன்று நிறுவிய பின்—

Verse 112

ततो ब्रह्माणमाहूय समेतं तु मुनीश्वरैः । प्रतिष्ठां कारय विभो इष्ट्वा तत्र महामखैः

பின்னர் முனீஸ்வரர்களுடன் கூடிய பிரம்மாவை அழைத்து, ஓ வல்லவனே, அங்கே மகாயாகங்களால் வழிபட்டு பிரதிஷ்டை செய்யச் செய்.

Verse 113

एवमुक्त्वा स भगवांस्तत्रैवांतरधीयत । ततः प्रभां पुनर्लेभे रात्रिनाथो वरानने

இவ்வாறு கூறி அந்த பகவான் அங்கேயே மறைந்தார். பின்னர், ஓ அழகிய முகத்தாளே, இரவின் நாதன் சந்திரன் மீண்டும் தன் ஒளியைப் பெற்றான்.

Verse 114

ततः प्रभृति तत्क्षेत्रं प्रभासमिति विश्रुतम् । निष्प्रभस्य प्रभा दत्ता प्रभासं तेन चोच्यते

அந்நாள்முதல் அந்தத் தலம் ‘பிரபாசம்’ எனப் புகழ்பெற்றது. ஒளியற்றவனுக்கு ஒளி அளிக்கப்பட்டதால் அது ‘பிரபாசம்’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 115

दक्षस्य तु वृथा शापो न कृतस्तेन लांछनम् । सोमः प्रभासते लोकान्वरं प्राप्य महेश्वरात् । व्यक्तीभूतः स देवेशः सोमस्यैव महात्मनः

தக்ஷனுடைய சாபம் வீணாகவில்லை; அது வெறும் களங்கமட்டும் அல்ல. மகேஸ்வரரிடமிருந்து வரம் பெற்று சோமன் உலகங்களை ஒளிரச் செய்கிறான். அந்த தேவாதிதேவனும் அந்த மகாத்மா சோமனுக்காகவே வெளிப்பட்டார்.

Verse 1085

शापानुग्रहदैः सर्वै देवैरपि सवासवैः । तस्माच्चन्द्र त्वया शोको नैव कार्यो विजानता

இந்திரனுடன் கூடிய எல்லாத் தேவர்களும் சாபமும் அருளும்—இரண்டையும் வழங்குவோர். ஆகவே, ஓ சந்திரா, இதை அறிந்த நீ சிறிதும் துயரப்பட வேண்டாம்.