Adhyaya 202

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि रामेश्वरमनुत्तमम् । मंकीशाद्दक्षिणे भागे आग्नेये तु कृतस्मरात् । पूर्वतस्तु सरस्वत्या बलभद्रप्रतिष्ठितम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—பின்னர், ஓ மகாதேவி, ஒப்பற்ற ராமேஸ்வரத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது மங்கீசத்தின் தெற்குப் பகுதியில், க்ருதஸ்மராவின் தென்கிழக்கில், சரஸ்வதியின் கிழக்கில் அமைந்து, பலபத்ரனால் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது.

Verse 2

यत्र मुक्तोऽभवद्देवि रामो ब्रह्मवधात्किल । पातकात्प्रतिलोमां तामगाहत सरस्वतीम्

ஓ தேவி, அங்கேயே ராமன் பிராமணவதப் பாவத்திலிருந்து நிச்சயமாக விடுதலை பெற்றான்; அங்கேயே எதிரோட்டமாகப் பாயும் அந்த சரஸ்வதியில் அவன் இறங்கினான்.

Verse 3

देव्युवाच । कथं स पातकान्मुक्तः कथं पापमभूत्पुरा । कथं तत्स्थापितं लिंगं किंप्रभावं वदस्व मे

தேவி கூறினாள்—அவன் பாவத்திலிருந்து எவ்வாறு விடுபட்டான்? அந்தப் பாவம் முன்பு எவ்வாறு உண்டாயிற்று? அந்த லிங்கம் எவ்வாறு நிறுவப்பட்டது, அதன் திருப்பெரும் மகிமை என்ன? எனக்குச் சொல்வாயாக।

Verse 4

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि कथां पापप्रणाशिनीम् । यां श्रुत्वा मानवो देवि मुक्तः संसारसागरात् । सर्वान्कामान्स लभते सततं मनसि प्रियान्

ஈசுவரன் கூறினான்—தேவி, கேள்; பாவநாசினியான கதையை நான் உரைக்கிறேன். அதைச் செவிமடுத்தால், தேவி, மனிதன் சம்சாரக் கடலிலிருந்து விடுபட்டு, மனத்திற்கு இனிய எல்லா விருப்பங்களையும் எப்போதும் பெறுவான்।

Verse 5

रामः पूर्वं परां प्रीतिं कृत्वा कृष्णस्य लांगली । चिन्तयामास बहुधा किं कृतं सुकृतं भवेत्

லாங்கலியாம் பலராமன் முன்பு கண்ணனிடம் பேரன்பை வைத்துக் கொண்டு பலவிதமாக சிந்தித்தான்—“எந்தச் செயல் சுகிருதம் (புண்ணியம்) ஆகும்?”

Verse 6

कृष्णेन हि विना नाहं यास्ये दुर्योधनान्तिकम् । पाण्डवान्वा समाश्रित्य कथं दुर्योधनं नृपम्

“கண்ணன் இல்லாமல் நான் துரியோதனனிடம் செல்லமாட்டேன்; பாண்டவர்களைச் சார்ந்தால், அரசன் துரியோதனனை நான் எவ்வாறு எதிர்கொள்வேன்?”

Verse 7

जामातरं तथा शिष्यं घातयिष्ये नरेश्वरम् । तस्मान्न पार्थं यास्यामि नापि दुर्योधनं नृपम्

“என் மருமகனையும் என் சீடனையும்—இரு அரசர்களையும்—நான் கொன்று விட நேரிடும்; ஆகவே நான் பார்த்தனிடமும் செல்லேன், அரசன் துரியோதனனிடமும் செல்லேன்।”

Verse 8

तीर्थेष्वाप्लावयिष्यामि तावदात्मानमात्मना । कुरूणां पाण्डवानां च यावदंताय कल्पते

கௌரவரும் பாண்டவரும் முடிவை அடையும் வரை, நான் தீர்த்தங்களில் நீராடி, என் தவநெறியாலேயே என் ஆன்மாவைத் தூய்மைப்படுத்துவேன்।

Verse 9

इत्यादिश्य हृषीकेशं पार्थदुर्योधनावपि । जगाम द्वारकां शौरिः स्वसैन्यैश्च परीवृतः

இவ்வாறு ஹ்ருஷீகேசன் (கிருஷ்ணன்), பார்த்தன் (அர்ஜுனன்) மற்றும் துரியோதனனுக்கும் அறிவுறுத்தி, சௌரி (பலராமன்) தன் படையால் சூழப்பட்டு த்வாரகைக்கு சென்றான்।

Verse 10

गत्वा द्वारावतीं रामो हृष्टतुष्टजनाकुलाम् । स्वैरन्तःपुरगैः सार्धं पपौ पानं हलायुधः

மகிழ்ச்சியும் திருப்தியும் நிறைந்த மக்களால் நிரம்பிய த்வாராவதியை அடைந்து, கலப்பாயுதம் தாங்கிய ராமன் (பலராமன்) அந்தப்புரத் தோழர்களுடன் மதுபானம் அருந்தினான்।

Verse 11

पीतपानो जगामाथ रैवतोद्यानमृद्धिमत् । हस्ते गृहीत्वा स गदां रेवत्यादिभिरन्वितः

மதுபானம் அருந்திய பின், செழுமைமிக்க ரைவதத் தோட்டத்திற்குச் சென்றான்; கையில் கதையைப் பிடித்து, ரேவதி முதலியோருடன் முன்னே நடந்தான்।

Verse 12

स्त्रीकदंबकमध्यस्थो ययौ मत्तवदास्खलन् । ददर्श च वनं वीरो रमणीयमनुत्तमम्

பெண்கள் கூட்டத்தின் நடுவே, மயக்கமுற்றவன் போல தள்ளாடி நடந்தான்; அந்த வீரன் மிக இனிமையும் ஒப்பற்றதுமான வனத்தை கண்டான்।

Verse 13

सर्वत्र तरुपुष्पाढ्यं शाखामृगगणाकुलम् । पुष्प पद्मवनोपेतं सपल्वलमहावनम्

அம்மாபெரும் வனம் எங்கும் மரப்பூக்களால் செழித்து, கிளைகளில் உலவும் விலங்கு கூட்டங்களால் நிரம்பி; மலர்ந்த புதர்களும் தாமரைத் தோப்புகளும் அலங்கரித்து, குளங்களும் சதுப்புநீர்க் குளங்களும் நிறைந்திருந்தது।

Verse 14

स शृण्वन्प्रीतिजनकान्वन्यान्मदकलाञ्छुभान् । श्रोत्ररम्यान्सुमधुराञ्छब्दान्खगसुखेरितान्

அவன் வனத்தின் மங்களகரமான, மகிழ்ச்சி தரும் இனிய குரல்களைச் செவிமடுத்தான்—செவிக்கு இனிய, மிக மధுரமான அந்த ஒலிகளைப் பறவைகள் ஆனந்தமுடன் எழுப்பின।

Verse 15

सर्वतः फलरत्नाढ्यान्सर्वतः कुसुमोज्ज्वलान् । अपश्यत्पादपांश्चैव विहगैरनुमोदितान्

அவன் எல்லாத் திசைகளிலும் ரத்தினம் போன்ற கனிகளால் நிறைந்தும், எங்கும் மலர்களால் ஒளிர்ந்தும் இருந்த மரங்களைப் பார்த்தான்—பறவைகள் அவற்றைத் துதித்து கொண்டாடுவது போலத் தோன்றின।

Verse 17

आम्रानाग्रातकान्भव्यान्नालिकेरान्सतिंदुकान् । आबल्वनांस्था पीतान्दाडिमान्बीजपूरकान् । पनसांल्लकुचान्मोचांस्तापांश्चापि मनोहरान् । पालेवतान्कुसंकुल्लान्नलिनानथ वेतसान्

அவன் மாமரங்களும் சிறந்த ஆக்ராதக மரங்களும், தென்னை மற்றும் திந்துகமும்; ஆபல்வன, பீத மரங்கள், மாதுளை மற்றும் பீஜபூரகமும்; பலா, லகுச, வாழை முதலிய மனோகர கனிகளும்; மேலும் பாலேவத, குசப்புல் காடுகள், நலினம் (தாமரை) மற்றும் வேதசம் (பேம்பு) ஆகியவற்றையும் கண்டான்।

Verse 18

भल्लातकानामलकींस्तिन्दुकांश्च महाफलान् । इंगुदान्करमर्दांश्च हरीतकबिभीतकान्

அவன் பல்லாதக மரங்கள், ஆமலகி, பெரிய கனிகளுடைய திந்துகம், இங்குதம் மற்றும் கரமர்தம், மேலும் ஹரீதகி மற்றும் பிபீதகமும் கண்டான்।

Verse 19

एतानन्यांश्च स तरून्ददर्श यदुनन्दनः । तथैवाशोकपुन्नागकेतकीबकुलांस्तथा

யதுநந்தனன் இவற்றையும் மேலும் பல மரங்களையும் கண்டான்; அதுபோல அசோகம், புன்னாகம், கேதகி, பகுள மரங்களையும் கண்டான்।

Verse 20

चंपकान्सप्तपर्णांश्च कर्णिकारान्सुमालतीः । पारिजातान्कोविदारा न्मन्दारेन्दीवरांस्तथा

அங்கே சம்பகம், சப்தபர்ணம், கர்ணிகாரம், மணமிகு மாலதி கொடிகளும் இருந்தன; மேலும் பாரிஜாதம், கோவிதாரம், மந்தாரம், நீலத் தாமரைகளும் அலங்கரித்தன।

Verse 21

पाटलान्पुष्पितान्रम्भान्देवदारुद्रुमांस्तथा । शालांस्तालांश्च स्तमालांनिचुलान्वञ्जुलांस्तथा

அங்கே மலர்ந்த பாடல மரங்கள், ரம்பா (வாழை) தோப்புகள், தேவதாரு மரங்களும் இருந்தன; மேலும் சாலம், தாலம், ஸ்தமாலம், நிசுலம், வஞ்சுலம் மரங்களும் அழகு செய்தன।

Verse 22

चकोरैः शतपत्रैश्च भृंगराजैः समावृतान् । कोकिलैः कलविंकैश्च हारीतैर्जीवजीवकैः

அந்த இடம் சகோரம், சதபத்ரம், ப்ருங்கராஜம் ஆகிய பறவைகளால் சூழப்பட்டிருந்தது; மேலும் குயில், கலவிங்கம், ஹாரீதம், ஜீவஜீவம் ஆகியவையும் எங்கும் நிறைந்திருந்தன।

Verse 23

प्रियपुत्रैश्चातकैश्च शुकैरन्यैर्विहंगमैः । श्रोत्ररम्यं सुमधुरं कूज द्भिश्चाप्यधिष्ठितैः

அவ்விடம் பிரியபுத்ரம், சாடகம், சுகம் (கிளி) மற்றும் பிற பறவைகளால் நிரம்பியது; அவர்களின் இனிய, செவிக்கு இன்பமான கூவல்கள் எங்கும் ஒலித்தன।

Verse 24

सरांसि च सपद्मानि मनोज्ञसलिलानि च । कुमुदैः पुण्डरीकैश्च तथा रोचनकोत्पलैः

அங்கே தாமரைகள் நிறைந்த ஏரிகள் இருந்தன; அவற்றின் நீர் மனம் கவர்ந்தது—குமுத மலர்கள், வெண்மையான புண்டரீகத் தாமரைகள், ஒளிவீசும் ரோசனக உற்பலங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டன।

Verse 25

कह्लारैः कमलैश्चापि चर्चितानि समंततः । कदंबैश्चक्रवाकैश्च तथैव जलकुक्कुटैः

எங்கும் அந்த நீர்நிலைகள் கஹ்லார நீலஉற்பலங்களும் தாமரைகளும் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன; கடம்ப மரங்கள், சக்கரவாகப் பறவைகள், நீர்ப்பறவைகளும் சேர்ந்து திருத்தலத்தின் ஒளியை உயர்த்தின।

Verse 26

कारण्डवैः प्लवैर्हंसैः कूर्मैर्मंडुभिरेव च । एतैरन्यैश्च कीर्णानि तथान्यैर्जलवा सिभिः

அந்த ஏரிகள் காரண்டவ வாத்துகள், ப்லவப் பறவைகள், அன்னங்கள்; மேலும் ஆமைகள், தவளைகள் ஆகியவற்றாலும் நிரம்பி, பல்வேறு நீர்வாழ் உயிர்களால் பரவியிருந்தன।

Verse 27

क्रमेण संचरन्रामः प्रेक्षमाणो मनोरमम् । जगामानुगतः स्त्रीभिर्लतागृहमनुत्तमम्

ராமன் படிப்படியாகச் சென்று, அந்த மனம் கவரும் காட்சிகளை நோக்கிக் கொண்டிருந்தான்; பெண்கள் பின்தொடர, அவன் ஒப்பற்ற லதாகிரகத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 28

स ददर्श द्विजांस्तत्र वेदवेदांगपार गान् । कौशिकान्भार्गवांश्चैव भारद्वाजांश्च गौतमान्

அங்கே அவர் இருபிறப்பாளர்களைக் கண்டார்—வேதமும் வேதாங்கங்களும் கரை கடந்த பண்டிதர்கள்: கௌசிகர், பார்கவர், பாரத்வாஜர், கௌதமர் ஆகிய பிராமணர்கள்।

Verse 29

विविधेषु च संभूतान्वंशेषु द्विजसत्तमान् । कथाश्रवणसोत्कण्ठानुपविष्टान्महा त्मनः

அவன் அங்கே பல வம்சங்களில் பிறந்த சிறந்த பிராமணர்களைக் கண்டான்; அந்த மகாத்மாக்கள் புனிதக் கதையைக் கேட்க ஆவலுடன் அமர்ந்திருந்தனர்.

Verse 30

कृष्णाजिनोत्तरीयेषु कूर्चेषु च वृसीषु च । सूते च तेषां मध्यस्थं कथयानं कथाः शुभाः

கரிய மான் தோலை மேலாடையாக அணிந்து, குசா பாய்களிலும் மான் தோல்களிலும் அமர்ந்த முனிவர்கள், நடுவில் சூதனை அமர்த்தி அவன் மங்களமான கதைகளை உரைத்தான்.

Verse 31

पौराणिकाः सुरर्षीणामा द्यानां चरितक्रियाः । दृष्ट्वा रामं द्विजाः सर्वे मधुपानारुणेक्षणम्

புராணங்களில் தேர்ந்தும், தேவர்கள்-ரிஷிகளின் நெறிகளையும் செயல்களையும் அறிந்த அந்த பிராமணர்கள், மதுபானத்தால் சிவந்த கண்களையுடைய ராமனை (பலராமனை) கண்டதும் அனைவரும் கவனித்தனர்.

Verse 32

मत्तोऽयमिति मन्वानाः समुत्तस्थुस्त्वरान्विताः । पूजयन्तो हलधरं तमृते सूतवंशजम्

‘இவன் மயக்கத்தில் உள்ளான்’ என்று எண்ணி அவர்கள் விரைந்து எழுந்தனர்; சூத வம்சத்தவன் ஒருவனைத் தவிர அனைவரும் ஹலதரனை (பலராமனை) வணங்கினர்.

Verse 33

ततः क्रोधसमाविष्टो हली सूतं महाबलः । निजघान विवृत्ताक्षः क्षोभिताशेषदानवः

அப்போது கோபத்தில் மூழ்கிய பேர்வலிமைமிக்க ஹலி (பலராமன்), சினத்தில் விரிந்த கண்களுடன்—அனைத்து தானவர்களையும் கலங்கச் செய்வதுபோல்—சூதனை அடித்து வீழ்த்தினான்.

Verse 34

अन्वासिते पदं ब्राह्म्यं तस्मिन्सूते निपातिते । निष्क्रान्तास्ते द्विजाः सर्वे वनात्कृष्णाजिनांबराः

பிராமண ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த அந்த சூதன் வீழ்த்தப்பட்டபோது, கரிய மான் தோல் ஆடை அணிந்த எல்லா த்விஜ முனிவரும் வனத்தை விட்டு வெளியேறிச் சென்றனர்.

Verse 35

अवधूतं तथात्मानं मन्यमानो हलायुधः । चिन्तयामास सुमहन्मया पापमिदं कृतम्

ஹலாயுதன் (பலராமன்) தன்னைத் தாழ்ந்தவனாகவும் அவமதிக்கப்பட்டவனாகவும் எண்ணி, ஆழ்ந்து சிந்தித்தான்—‘என்னால் மிகப் பெரிய பாபம் நிகழ்ந்தது.’

Verse 36

ब्रह्मासनगतो ह्येष यः सूतो विनिपातितः । तथा ह्येते द्विजाः सर्वे मामवेक्ष्य विनिर्गताः

‘நான் வீழ்த்திய அந்த சூதன் பிராமண ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்தான்; மேலும் இத்தனை த்விஜரும் என்னைக் கண்டவுடன் நிச்சயமாகப் புறப்பட்டுச் சென்றனர்.’

Verse 37

शरीरस्य च मे गन्धो लोहस्येवासुखावहः । आत्मानं चावगच्छामि ब्रह्मघ्नमिति कुत्सितम्

‘என் உடலின் நாற்றமும் இரும்பின் நாற்றம்போல் துன்பம் தருகிறது; நான் என்னை அருவருப்பான பிராமணஹந்தகன் என உணர்கிறேன்.’

Verse 38

धिङ्ममार्थं तथा मद्यं महिमानमकीर्तिदम् । येना विष्टेन सुमहन्मया पापमिदं कृतम्

‘என் அகந்தைக்கும், மேலும் மதுவிற்கும் சபம்—அது உண்மையான மகிமையைப் பறித்து பழிச்சொல்லையே தருகிறது. அந்த அருவருப்பான மயக்கத்தாலே நான் இம்மிகப் பெரிய பாபத்தைச் செய்தேன்.’

Verse 39

स्मृत्युक्तं ते करिष्यामि प्रायश्चित्तं यथाविधि । उक्तमस्त्येव मनुना प्रायश्चित्तादिकं क्रमात्

ஸ்மிருதிகளில் கூறப்பட்ட பிராயச்சித்தத்தை நான் விதிப்படி நிறைவேற்றுவேன். மனுவும் பிராயச்சித்தம் முதலிய முறைகளை வரிசையாக விதித்துள்ளார்.

Verse 41

क्षेत्रेश्वरस्य विज्ञानाद्विशुद्धिः परमा मता । शरीरस्य विशुद्धिस्तु प्रायश्चित्तैः पृथग्विधैः

க்ஷேத்ரேஸ்வரனின் தத்துவஞானத்தாலே உன்னதமான தூய்மை உண்டாகும் என்று கருதப்படுகிறது. ஆனால் உடலின் தூய்மை பலவகை பிராயச்சித்தங்களால் பெறப்படுகிறது.

Verse 42

ततोऽद्यतः करिष्यामि व्रतं द्वादशवार्षिकम् । स्वकर्मख्यापनं कुर्वन्प्रायश्चित्तमनुत्तमम्

ஆகையால் இன்று முதல் நான் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் விரதம் மேற்கொள்வேன்—என் செயலை வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொண்டு, ஒப்பற்ற பிராயச்சித்தத்தை அனுஷ்டிப்பேன்.

Verse 43

इयं विशुद्धिरज्ञानाद्धत्वा चाकामतो द्विजम् । कामतो ब्राह्मणवधे निष्कृतिर्न विधीयते

அறியாமையால், விருப்பமின்றி ஒரு த்விஜனை கொன்றால் இந்தத் தூய்மை கூறப்படுகிறது. ஆனால் திட்டமிட்டு பிராமணவதை செய்தால் எந்த நிஷ்கிருதியும் விதிக்கப்படவில்லை.

Verse 44

यः कामतो महापापं नरः कुर्य्नात्कथंचन । न तस्य निष्कृतिर्दृष्टा भृग्वग्निपतनादृते

எவன் திட்டமிட்டு எவ்விதமாகவும் மகாபாபம் செய்கிறானோ, அவனுக்கு நிஷ்கிருதி எதுவும் காணப்படவில்லை—பிருகுவின் அக்னியில் விழுதல் தவிர.

Verse 45

अकामतः कृते पापे प्रायश्चित्तं विदुर्बुधाः । कामकारकृतेऽप्याहुरेके श्रुतिनिदर्शनात्

அறியாமையால் செய்த பாவத்திற்கு பிராயச்சித்தம் உரியது என்று ஞானிகள் அறிகின்றனர். மேலும் வேதச் சுட்டுக்களை ஆதாரமாகக் கொண்டு, அறிந்தே செய்த செயலுக்கும் சிலர் பிராயச்சித்தம் கூறுகின்றனர்.

Verse 46

विधिः प्राथमिकस्तस्माद्द्वितीये द्विगुणं चरेत् । तृतीये त्रिगुणं प्रोक्तं चतुर्थे नास्ति निष्कृतिः

ஆகையால் முதல் முறையில் முதன்மை விதியே செய்யப்பட வேண்டும்; இரண்டாம் முறையில் அது இரட்டிப்பாகச் செய்ய வேண்டும். மூன்றாம் முறையில் மும்மடங்கு என்று கூறப்பட்டுள்ளது; நான்காம் முறையில் நிஷ்க்ருதி (பரிகாரம்) இல்லை.

Verse 47

औषधं स्नेहमाहारं ददद्गोब्राह्मणादिषु । दीयमाने विपत्तिः स्यान्न स पापेन लिप्यते

யார் பசுக்கள், பிராமணர்கள் முதலியோருக்கு மருந்து, ச்நேகம் (நெய்/எண்ணெய்) அல்லது உணவு அளிக்கிறாரோ—அளிக்கும் வேளையில் ஏதாவது விபத்து நேர்ந்தாலும் அவர் பாவத்தால் மாசுபடார்.

Verse 48

अकारणं तु यः कश्चिद्द्विजः प्राणान्परित्यजेत् । तस्यैव तत्र दोषः स्यान्न तु योऽस्मै ददाति तत्

ஆனால் காரணமின்றி ஏதேனும் ஒரு த்விஜன் உயிரைத் துறந்தால், அங்கு குற்றம் அவனுக்கே உரியது; அவனுக்கு அதனை (உதவி/தானம்) அளிப்பவனுக்கு குற்றமில்லை.

Verse 49

परिष्कृतो यदा विप्रो हत्वाऽत्मानं मृतो यदि । निर्गुणः सहसा क्रोधाद्गृहक्षेत्रादिकारणात्

விதிப்படி பரிசுத்தம் செய்யப்பட்ட பிராமணனும், வீடு-நிலம் முதலிய காரணங்களால் எழும் கோபத்தில், கட்டுப்பாடின்றி திடீரென தற்கொலை செய்து இறந்தால், அப்போது—

Verse 50

त्रिवार्षिकं व्रतं कुर्या त्प्रतिलोमां सरस्वतीम् । गच्छेद्वापि विशुद्ध्यर्थं तत्पापस्येति निश्चितम्

அந்தப் பாவத்தைப் போக்கிக்கொள்ள மூன்று வருட விரதத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும் அல்லது சரஸ்வதி நதிக்குச் செல்ல வேண்டும்; இது உறுதியானது.

Verse 51

उद्दिश्य कुपितो हत्वा तोषितं वासयेत्पुनः । तस्मिन्मृते न दोषोऽस्ति द्वयोरुच्छ्रावणे कृते

கோபத்தில் தாக்கி, பின்னர் சமாதானப்படுத்தி மீண்டும் வசிக்கச் செய்தபின், அவன் இறந்தால், இருவருக்கும் அறிவிக்கப்பட்ட நிலையில் எந்த தோஷமும் இல்லை.

Verse 52

षण्ढं तु ब्राह्मणं हत्वा शूद्रहत्याव्रतं चरेत् । बहूनामेककार्याणां सर्वेषां शस्त्रधारिणाम्

அலிப் பிராமணனைக் கொன்றால், சூத்திரனைக் கொன்றதற்கான விரதத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். ஒரே செயலில் ஈடுபட்ட பல ஆயுததாரிகளில்...

Verse 53

यद्येको घातयेत्तत्र सर्वे ते घातकाः स्मृताः । प्रायश्चित्ते व्यवसिते यदि कर्ता विपद्यते

அவர்களில் ஒருவன் கொலை செய்தாலும், அவர்கள் அனைவரும் கொலையாளிகளாகவே கருதப்படுவார்கள். பரிகாரம் செய்யத் தீர்மானித்தபின் கர்த்தா இறந்தால்...

Verse 54

एनस्तत्प्राप्नुयादेनमिह लोके परत्र च । तदहं किं करोम्येष क्व गच्छामि दुरात्मवान्

அந்தப் பாவம் அவனை இம்மையிலும் மறுமையிலும் பற்றிக்கொள்ளும். 'தீய மனம் கொண்ட நான் இப்போது என்ன செய்வேன்? எங்கு செல்வேன்?'

Verse 55

धिङ्मां च पापचरितं महादुष्कृतकर्मिणम्

என்னைத் திகைத்து நிந்திக்க வேண்டும்—நான் பாவச் செயல்களில் ஈடுபடுபவன், பெரும் துஷ்கர்மங்களைச் செய்பவன்; என் நடத்தை மிகக் கீழ்மையானது.

Verse 56

ईश्वर उवाच । इत्येवं विलपन्यावच्छोका कुलितमानसः । तावदाकाशसंभूता वागुवाचाशरीरिणी

ஈசுவரன் உரைத்தான்—அவன் இவ்வாறு புலம்பி, துயரால் மனம் கலங்கியிருந்தபோது, அப்போது ஆகாயத்திலிருந்து எழுந்த உடலற்ற ஒரு வாக்கு பேசிற்று.

Verse 57

भोभो राम न संतापस्त्वया कार्यः कथंचन । गच्छ प्राभासिकं क्षेत्रं यत्र देवी सरस्वती

ஓ ஓ ராமா, எவ்விதத்திலும் நீ வருந்த வேண்டாம். தேவீ சரஸ்வதி வீற்றிருக்கும் பிராபாசிகத் தலத்திற்குச் செல்.

Verse 58

पञ्चस्रोताः स्थिता तत्र पञ्चपातकनाशनी । नदीनां प्रवरा सा तु ब्रह्मभूता सरस्वती

அங்கே அவள் ஐந்து ஓடைகளுடன் நிலைத்து, ஐந்து மகாபாதகங்களை அழிப்பவள். நதிகளில் அவளே முதன்மை—பிரம்மஸ்வரூபிணி சரஸ்வதி.

Verse 59

एकतः सर्वतीर्थानि ब्रह्माण्डे सचराचरे । गंगादीनि नरश्रेष्ठ तेषां पुण्या सरस्वती

மனிதர்களில் சிறந்தவனே, ஒரு புறம் பிரபஞ்சத்தின் அசர-சரங்களில் உள்ள எல்லாத் தீர்த்தங்களும்—கங்கை முதலியன—உள்ளன; ஆயினும் அவற்றில் சரஸ்வதியே மிகப் புனிதமானவள்.

Verse 60

तावद्गर्जंति पापानि ब्रह्महत्यादिकानि च । यावन्न दृश्यते देवी प्रभासस्था सर स्वती

பிரம்மஹத்த்யை முதலான பாபங்கள், பிரபாசத்தில் உறையும் தேவீ சரஸ்வதியின் தரிசனம் கிடைக்கும்வரை மட்டுமே கர்ஜிக்கின்றன।

Verse 61

तस्मात्तत्रैव गच्छ त्वं यत्र देवी सरस्वती । नान्यैस्तीर्थैः सहस्रैस्त्वं कर्तुं शक्यो विकल्मषः

ஆகையால் தேவீ சரஸ்வதி இருக்கும் அந்த இடத்திற்கே நீ செல்; வேறு ஆயிரம் தீர்த்தங்களாலும் இவ்வளவு எளிதில் நீ பாவமற்றவனாக முடியாது।

Verse 62

तन्मा कार्षीर्विलंबं त्वं गच्छ तीरं महोदधेः । प्राभासिके महादेवीं प्रतिलोमां विगाहय

இதில் தாமதிக்காதே; மகாசமுத்திரத்தின் கரைக்கு சென்று, பிரபாசத்தில் பிரதிலோமமாக மகாதேவியின் புனித நீரிலே மூழ்கி நீராடுவாயாக।

Verse 63

तत्रैवाराधय विभुं लिंगरूपिणमीश्वरम् । प्रतिष्ठाप्य महापापाच्छारी रात्त्वं विमोक्ष्यसि

அங்கேயே லிங்கரூபமாகிய எல்லையற்ற ஈசுவரனை ஆராதனை செய்; லிங்கத்தை பிரதிஷ்டை செய்தால் நீ மகாபாபமும் உடல்-பந்தமும் நீங்கி விடுதலை பெறுவாய்।

Verse 64

इति श्रुत्वा वचो रामः परमानंदपूरितः । प्रभासक्षेत्रगमने मतिं चक्रे महामनाः

இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட ராமன் பரமானந்தத்தால் நிறைந்தான்; அந்த மகாத்மா பிரபாசக்ஷேத்திரம் செல்லத் தீர்மானித்தான்।

Verse 65

ततः स्वसैन्यसंयुक्तो द्रव्योपस्करसंयुतः । आजगाम महाक्षेत्रं प्रभासमिति विश्रुतम्

பின்னர் அவர் தம் படையுடன் கூடி, பொருட்களும் தேவையான உபகரணங்களும் உடன் கொண்டு, ‘பிரபாசம்’ எனப் புகழ்பெற்ற அந்த மகாபுண்யக்ஷேத்திரத்துக்கு வந்தார்।

Verse 66

दृष्ट्वा मनोरम तीर्थं सरस्वत्यब्धिसंगमे । चकार हृदि संकल्पं प्रति लोमावगाहने

சரஸ்வதி‑கடல் சங்கமத்தில் உள்ள அந்த மனம்கவரும் தீர்த்தத்தைப் பார்த்து, பிரதிலோம அவகாஹனம் செய்யும் உறுதியை அவர் உள்ளத்தில் கொண்டார்।

Verse 67

आहूय ब्राह्मणांस्तत्र प्रभासक्षेत्रवासिनः । सम्यग्यात्राविधानेन यात्रां तत्राकरोद्विभुः

பிரபாசக்ஷேத்திரத்தில் வாழும் பிராமணர்களை அங்கே அழைத்து, அந்த வல்லவன் யாத்திரை விதிகளின்படி அங்கு தீர்த்தயாத்திரையை நடத்தினார்।

Verse 68

यानि प्राभासिके क्षेत्रे तीर्थानि विविधानि तु । रवियोजनसंस्थानि तेषु यात्रां चकार सः

பிராபாசப் பகுதியில் ‘ரவி‑யோஜன’ அளவிலான பரப்பில் விரிந்துள்ள பலவகை தீர்த்தங்கள் எவை உள்ளனவோ, அவை அனைத்திற்கும் அவர் யாத்திரை செய்தார்।

Verse 69

प्रत्येकं च ददौ तेषु दानानि विविधानि तु । तथाऽधः स्थाप यामास सरस्वत्यब्धिसंगमे

அந்த தீர்த்தங்களில் ஒவ்வொன்றிலும் அவர் பலவகை தானங்களை அளித்தார்; மேலும் சரஸ்வதி‑கடல் சங்கமத்தில் அங்கே புனித நிறுவலையும் செய்தார்।

Verse 70

पूर्वभागे महालिंगं कृत्वा यज्ञविधिक्रियाम् । एवं कृते महादेवि विमुक्तः पातकैरभूत्

கிழக்குப் பகுதியில் மகாலிங்கத்தை நிறுவி யாக விதிப்படி கிரியைகளைச் செய்தான். ஓ மகாதேவி, இவ்வாறு செய்ததால் அவன் பாவங்களிலிருந்து விடுதலை பெற்றான்.

Verse 71

निर्मर्लांगस्ततो देवि दिनानि दश संस्थितः । ततस्तां चैव स स्नात्वा प्रतिलोमां क्रमाद्ययौ । प्लक्षावहरणं यावत्समुद्राच्च हिमाह्वयम्

பின்னர், ஓ தேவி, களங்கமற்றவனாக அவன் அங்கே பத்து நாட்கள் தங்கினான். அதன் பின் அங்கேயே நீராடி, படிப்படியாக எதிர் வரிசையில் சென்றான்—கடலிலிருந்து இமயம்வரை, ‘ப்லக்ஷாவஹரண’ம் எனப்படும் பகுதி வரை.

Verse 72

एवं मुक्तः स पापौघै रामोऽभूत्प्रथितः प्रिये । तस्य लिंगस्य माहात्म्यात्सरस्वत्याः प्रसादतः

இவ்வாறு பாவப் பெருக்குகளிலிருந்து விடுபட்டு, ஓ பிரியே, ராமன் புகழ்பெற்றான்—அந்த லிங்கத்தின் மகிமையாலும் சரஸ்வதியின் அருளாலும்.

Verse 73

यस्तत्पूजयते देवि लिंगं पापभयापहम् । रामेश्वरेति कथितं सोऽपि मुच्येत पातकात्

ஓ தேவி, பாவமும் பயமும் போக்கும் ‘ராமேஸ்வர’ எனப் புகழப்படும் அந்த லிங்கத்தை யார் வழிபடுகிறாரோ, அவரும் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவார்.

Verse 74

अष्टम्यां च विशेषेण ब्रह्मकूर्चविधानतः । यस्तत्र कुरुते देवि सोऽश्वमेधफलं लभेत्

மேலும் குறிப்பாக அஷ்டமி நாளில், ஓ தேவி, அங்கே பிரஹ்மகூர்ச்ச விதிப்படி யார் அனுஷ்டானம் செய்கிறாரோ, அவர் அஸ்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைவார்.

Verse 75

स्नात्वा तत्र वरारोहे सरस्वत्यब्धिसंगमे । रामेश्वरेतिनामानं ततः संपूज्य शंकरम् । गोदानं तत्र देयं तु सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः

அழகிய இடுப்புடையவளே! அங்கே சரஸ்வதி–கடல் சங்கமத்தில் நீராடி, பின்னர் ‘ராமேஸ்வர’ என்ற நாமத்தால் சங்கரனை முறையாகப் பூஜித்து; யாத்திரையின் முழுப் பலனை விரும்புவோர் அங்கே கோதானம் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 76

इत्येवं कथितं देवि रामेश्वरमहोदयम् । यच्छ्रुत्वा मानवः सम्यक्छ्रद्धावान्प्राप्नुयाद्दिवम्

தேவி! இவ்வாறு ராமேஸ்வரத்தின் மகத்தான மகிமை கூறப்பட்டது; இதை முறையாக நம்பிக்கையுடன் கேட்டால் மனிதன் சுவர்க்கத்தை அடைவான்।