Adhyaya 200

Verse 1

ईश्वर उवाच । एवं विध्वंसिते यज्ञे गतास्ते ब्राह्मणा गृहम् । अप्राप्तकामना देवि ये चान्ये तत्र वै गताः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—இவ்வாறு யாகம் அழிந்தபின் அந்தப் பிராமணர்கள் தங்கள் இல்லங்களுக்கு சென்றனர்; ஓ தேவி, அங்கே வந்த மற்றவர்களும் விருப்பங்கள் நிறைவேறாமல் புறப்பட்டனர்।

Verse 2

हरोऽपि विगतामर्षः कैलासं पर्वतं गतः

ஹரனும் கோபம் தணிந்து கைலாச மலைக்கு சென்றான்।

Verse 3

एतस्मिन्नेव काले तु तारकोनाम दानवः । उत्पन्नः स महाबाहुर्देवानां बलदर्पहा

அதே காலத்தில் தாரகன் என்னும் தானவன் தோன்றினான். அவன் மகாபாகு; தேவர்களின் வலமும் அகந்தையும் நொறுக்கினான்.

Verse 4

तेन इन्द्रादिकान्सर्वान्सुराञ्जित्वा महाहवे । स्वर्गः स्वैर्व्यापितो देवि ब्रह्मलोकं ततो गताः । ऊचुः सुरा दुःखयुक्ता ब्रह्माणं पर्वतात्मजे

மகாபோரில் இந்திரன் முதலிய எல்லா தேவர்களையும் வென்று, தன் படைகளால் சொர்க்கத்தை நிரப்பினான். அப்போது, ஓ தேவி—மலைமகளே—துயருற்ற தேவர்கள் பிரம்மலோகம் சென்று பிரம்மாவிடம் கூறினர்.

Verse 5

तारकेण सुरश्रेष्ठ स्वर्गान्निर्वासिता वयम् । स्वयमिन्द्रः समभवद्वसवोऽन्ये तथा कृताः

‘ஓ சுரசிரேஷ்டரே! தாரகன் எங்களைச் சொர்க்கத்திலிருந்து துரத்திவிட்டான். அவன் தானே இந்திரனாகி அமர்ந்தான்; மற்ற வசுக்களையும் அவன் ஆணைக்குள் ஆக்கினான்.’

Verse 6

रुद्राः साध्यास्तथा विश्वे अश्विनौ मरुतस्तथा । आदित्याश्च वधोपायं तस्माद्वद पितामह

‘ருத்ரர்கள், சாத்யர்கள், விஸ்வேதேவர்கள், அச்வின்கள், மருதர்கள், ஆதித்யர்களும்—ஆகையால், ஓ பிதாமஹா, அவனை வதைக்கும் வழியைச் சொல்லும்.’

Verse 7

ब्रह्मोवाच । अवध्यः स तु सर्वेषां देवानामिति मे मतिः । ऋते तु शांकरं तेजो नान्येन विनिपात्यते । तस्माद्गच्छत भद्रं वो देवदेवं महेश्वरम्

பிரம்மா கூறினார்—‘என் கருத்தில் அவன் எல்லாத் தேவர்களுக்கும் அவத்யன். சாங்கரத் தேஜஸைத் தவிர வேறு எதாலும் அவனை வீழ்த்த இயலாது. ஆகவே உங்களுக்கு நலம் உண்டாக—தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரனை அணுகுங்கள்.’

Verse 8

तस्य भार्या मृता पूर्वं जाता हिमवतो गृहे । तस्यां च जायते पुत्रः स हनिष्यति तारकम् । तस्मात्प्रसादयध्वं वै तदर्थं शूलपाणिनम्

அவனுடைய மனைவி முன்பே இறந்து, பின்னர் ஹிமவானின் இல்லத்தில் மறுபிறவி எடுத்தாள். அவளிடமிருந்து ஒரு மகன் பிறப்பான்; அவன் தாரகனை வதம் செய்வான். ஆகவே அந்த நோக்கத்திற்காகவே சூலபாணியான சிவபெருமானை உறுதியாகப் பிரசன்னப்படுத்துங்கள்।

Verse 9

ततो देवैः समादिष्टः कामदेवो वरानने । मृतभार्यं हरं गत्वा ततः पीडय सायकैः

அப்போது, அழகிய முகத்தையுடைய தேவியே, தேவர்களின் ஆணையால் காமதேவன், மனைவியை இழந்த ஹரன் (சிவன்) அருகே சென்று, தன் அம்புகளால் அவரைத் துன்புறுத்தத் தொடங்கினான்।

Verse 10

अयं गच्छतु ते भ्राता वसंतश्च मनोहरः

உன் சகோதரனான இந்த மனம்கவரும் வசந்தன் உன்னுடன் செல்லட்டும்।

Verse 11

स तथेति प्रतिज्ञाय कैलासं पर्वतं गतः । ततो दृष्ट्वा महादेवः कामदेवं धृतायुधम्

‘அப்படியே’ என்று உறுதி செய்து அவன் கைலாசப் பர்வதத்திற்குச் சென்றான். அப்போது மகாதேவன் ஆயுதம் தாங்கிய காமதேவனை கண்டான்।

Verse 12

वसन्तसहितं देवि रुद्रोऽन्धकनिषूदनः । गंगाद्वारमनुप्राप्य अपश्यद्यावदग्रतः

தேவியே, வசந்தனுடன் கூடிய அந்தகனை அழித்த ருத்ரன் கங்காத்வாரத்தை அடைந்து, முன்னே வசந்தனை கண்டான்।

Verse 13

दत्तायुधं कामदेवं दुद्रुवे स भयात्पुनः । ततो वाराणसीं गत्वा नैमिषं पुष्करं तथा

ஆயுதம் தாங்கிய காமதேவனை கண்டவுடன் அவன் மீண்டும் அச்சத்தால் ஓடினான். பின்னர் வாராணசியும், நைமிஷாரண்யமும், அதுபோல புஷ்கரமும் சென்றான்.

Verse 14

श्रीकंठं रुद्रकोटिं च कुरुक्षेत्रं गयां तथा । ज्वालामार्गं प्रयागं च विशालामर्बुदं शुभम्

அவன் ஸ்ரீகண்டமும் ருத்ரகோட்டியும், குருக்ஷேத்திரமும் கயையும் சென்றான். ஜ்வாலாமார்கம், பிரயாகம், மேலும் மங்களமான விசாலா மற்றும் அர்புதமும் அடைந்தான்.

Verse 15

बहून्वर्षगणानेवं भ्रमन्स धरणीतले । कामदेवभयाद्देवि देवदेवो महेश्वरः

இவ்வாறு அவன் பூமியில் பல ஆண்டுகள் அலைந்தான். தேவியே, காமதேவனுக்குத் தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரனே அச்சமாக இருந்தான்.

Verse 16

अवैक्षत तदा कामं विस्फार्य नयनं तदा । तृतीयं देवदेवेशि देवदेवस्त्रिलोचनः

அப்போது மும்முகக் கண்களையுடைய தேவர்களின் தேவன் கண்களை விரித்து காமனை நோக்கினான். தேவர்களின் ஆண்டவியே, அச்சமயம் அவர் மூன்றாம் கணைத் திறந்தார்.

Verse 17

तस्य तं वीक्षमाणस्य संजाताः पावकार्चिषः । ताभिः स धनुषा युक्तो भस्मसात्समपद्यत

அவர் நோக்கியவுடன் தீயின் ஜ்வாலைகள் எழுந்தன. அவற்றால் அவன்—வில் தாங்கியபடியே—சாம்பலாகி விட்டான்.

Verse 18

तं दग्ध्वा भगवाञ्छंभुर्गत्वा रोषस्य निर्णयम् । निवासमकरोत्तत्र क्षेत्रे प्राभासिके शुभे

அவனை எரித்த பின், பகவான் சம்பு தம் கோபத்திற்குத் தீர்மானம் செய்து அமைதியடைந்து, புனிதமான பிராபாசக் க்ஷேத்திரத்தில் அங்கேயே வாசம் செய்தார்।

Verse 19

तस्मिन्दग्धे तदा कामे रतिः शोकपरायणा । विललाप सुदुःखार्ता पतिभक्तिपरायणा

காமன் எரிந்தபோது, கணவன்பக்தியில் நிலைத்த ரதி துயரத்தில் மூழ்கி மிகுந்த வேதனையுடன் புலம்பினாள்।

Verse 20

हा नाथनाथ भोः स्वामिन्किं जहासि पतिव्रताम् । पतिव्रतां पतिप्राणां कस्मान्मां त्यजसि प्रभो

ஆ! நாதனின் நாதனே, ஓ ஸ்வாமி! பத்தினியை ஏன் விட்டு விடுகிறாய்? கணவனே உயிரெனக் கொண்ட என்னை ஏன் துறக்கிறாய், பிரபுவே?

Verse 21

एवं विलपतीं तां तु वागुवाचाशरीरिणी । मा त्वं रुद विशालाक्षि पुनरेव पतिस्तव

இவ்வாறு புலம்பிய அவளிடம் உடலற்ற ஓசை கூறியது—“விசாலாக்ஷி, அழாதே; உன் கணவன் மீண்டும் வருவான்.”

Verse 22

प्रसादाद्देवदेवस्य उच्छ्वास्यति शिवस्य तु । एतां वाचं रतिः श्रुत्वा ततः स्वस्था बभूव ह

தேவர்களின் தேவனான சிவனின் அருளால் அவன் மீண்டும் உயிர்ப்பெற்று மூச்செடுப்பான். இவ்வாக்கை கேட்ட ரதி அப்போது அமைதியும் தெளிவும் பெற்றாள்।

Verse 23

ततो देवाः शिवं नत्वा प्रार्थयामासुरीश्वरि । कलत्रसंग्रहं देव कुरु कार्यार्थसंग्रहे

அப்போது தேவர்கள் சிவனை வணங்கி வேண்டினர்— “ஓ ஈசனே! உலகக் காரியச் சித்திக்காக அவனுடைய துணைவியுடன் சேர்க்கையும் இல்லற ஒழுங்கையும் மீண்டும் அருளிச் செய்।”

Verse 24

एष कामस्त्वया दग्धः क्रोधेन महता स्वयम् । विना तेन विभो नष्टा सृष्टिर्वै धरणीतले

“இந்தக் காமன் உமது பேர்கோபத்தால் தாமே எரிக்கப்பட்டான்; ஓ விபோ! அவனின்றி பூமியில் படைப்பு உண்மையிலே சிதைந்து போகிறது।”

Verse 25

भगवानुवाच । एष कामो मया दग्धः क्रोधेन सुरसत्तमाः । तस्मादनंग एवैष प्रजासु प्रचरिष्यति । तद्वीर्यस्तत्प्रभावश्च विना देहं भविष्यति

பகவான் கூறினார்— “தேவரில் சிறந்தவர்களே! இந்தக் காமன் என் கோபத்தால் எரிக்கப்பட்டான்; ஆகவே அவன் ‘அனங்கன்’ என உடலின்றி உயிர்களிடையே உலாவான்; உடலில்லாமலும் அவன் வலிமையும் தாக்கமும் நிலைக்கும்।”

Verse 26

देवा ऊचुः । भगवन्कुरु पूर्वं त्वं संस्मरस्व रतीश्वरम् । हिताय सर्व लोकानां यथा नः प्रत्ययो भवेत्

தேவர்கள் சொன்னார்கள்— “ஓ பகவானே! முதலில் ரதீஸ்வரன் (காமன்) என்பதை நினைத்து மீண்டும் அருளால் நிலைநாட்டுங்கள்; எல்லா உலகங்களின் நலனுக்காக, எங்களுக்கு உறுதி உண்டாகும்படி।”

Verse 27

ततः स स्मृतवान्कामं स्वयं देवो महेश्वरः । ततस्तच्छाश्वतं लिंगं समुत्तस्थौ महीतले

பின்னர் தாமே தேவன் மகேஸ்வரன் காமனை நினைத்தார்; அதன்பின் அந்த நித்திய லிங்கம் பூமித்தளத்தில் வெளிப்பட்டு எழுந்தது।

Verse 28

कृतस्मरः पुनस्तत्र अनंगो बलवांस्तथा । तेनोढा शैलजा तेन शंकरेण महात्मना

அங்கே காமன் மீண்டும் ‘கிருதஸ்மரன்’ ஆனான்—அனங்கனாயிருந்தும் வல்லமைமிக்கவன்; அங்கேயே மகாத்மா சங்கரன் சைலஜை (பார்வதி) மணந்தான்।

Verse 29

जातः स्कन्दः सुरश्रेष्ठस्तारको येन सूदितः । पतितेनैव लिंगेन यस्माच्चैव कृतस्मरः

இந்தப் புனித நிகழ்வினாலே தேவர்களில் முதன்மையான ஸ்கந்தன் பிறந்தான்; அவனால் தாரகன் வதைக்கப்பட்டான். மேலும் லிங்கம் விழுந்ததாலேயே காமன் மீண்டும் நினைவு-வல்லமை பெற்று ‘கிருதஸ்மரன்’ ஆனான்; ஆகவே இத்தலம் ‘கிருதஸ்மர’ எனப் புகழ்பெற்றது।

Verse 30

तस्मात्कृतस्मरो लोके कीर्त्यते स महीतले । तं दृष्ट्वा न जडो नांधो नासुखी न च दुर्भगः । जायते तु कदा मर्त्यो न दरिद्रो न रोगवान्

ஆகவே அவர் உலகிலும் பூமியிலும் ‘கிருதஸ்மரன்’ எனப் போற்றப்படுகிறார். அந்தப் புனிதத் தலத்தைத் தரிசித்தால் மனிதன் எப்போதும் மந்தன், குருடன், துயருற்றவன், துர்பாக்கியன் ஆகப் பிறப்பதில்லை; வறியவனாகவோ நோயாளியாகவோ பிறப்பதுமில்லை।

Verse 31

एवं ते सर्वमाख्यातं यन्मां त्वं परिपृच्छसि । दग्धो यथा स्मरः पूर्वं पुनर्वीर्यान्वितः स्थितः

நீ என்னிடம் கேட்ட அனைத்தையும் நான் கூறினேன்—முன்பு எரிக்கப்பட்ட ஸ்மரன் (காமன்) பின்னர் மீண்டும் வல்லமை உடையவனாக எவ்வாறு நிலைத்தான் என்பதையும்।

Verse 32

ईश्वर उवाच । तत्रैव संस्थितं कुण्डं दक्षिणेन कृतस्मरात् । कामकुंडेति वै नाम यत्रोद्भूतः पुनः स्मरः

ஈசுவரன் கூறினார்—கிருதஸ்மரத்தின் தெற்கில் அங்கேயே ஒரு குண்டம் உள்ளது. அதன் பெயர் ‘காமகுண்டம்’; ஏனெனில் அங்கேயே ஸ்மரன் (காமன்) மீண்டும் எழுந்தான்।

Verse 33

अनंगरूपी देव्यत्र स्नानाद्वै रूपवान्भवेत् । इक्षवस्तत्र वै देयाः सुवर्णं गास्तथैव च । वस्त्राणि चैव विधिवद्ब्राह्मणे वेदपारगे

அனங்கரூபிணி தேவியே! இங்கே ஸ்நானம் செய்தால் மனிதன் நிச்சயமாக அழகிய ரூபம் பெறுவான். அங்கே கரும்பு தானம் செய்ய வேண்டும்; அதுபோல பொன், பசுக்கள்; மேலும் வேதப் பாரங்கதமான பிராமணருக்கு விதிப்படி வஸ்திரங்களையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 200

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये कामकुण्डमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தில், முதல் பிரபாசக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தின் உட்பகுதியாகிய ‘காமகுண்ட மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் இருநூறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.