Adhyaya 40

Verse 1

श्रीप्रह्लाद उवाच । स्वनामांकित पत्रैस्तु श्रीपतिं योऽर्चयेत वै । सप्तलोकाननुप्राप्य सप्तद्वीपाधिपो भवेत्

ஸ்ரீ பிரஹ்லாதன் கூறினான்—தன் பெயர் எழுதப்பட்ட இலைகளால் ஸ்ரீபதியை அர்ச்சிப்பவன், ஏழு லோகங்களையும் அடைந்து ஏழு தீவுகளின் அதிபதியாகிறான்।

Verse 2

माकान्तवृक्षपत्रैस्तु योऽर्चयेत सदा हरिम् । पुण्यं भवति तस्येह वाजिमेधायुतं कलौ

மகாந்த மரத்தின் இலைகளால் எப்போதும் ஹரியை அர்ச்சிப்பவனுக்கு, கலியுகத்தில் பத்தாயிரம் அஷ்வமேத யாகங்களுக்குச் சமமான புண்ணியம் உண்டாகும்।

Verse 3

लक्ष्मीं सरस्वतीं देवीं सावित्रीं चंडिकां तथा । पूजयित्वा दिवं याति पत्रैः श्रीवृक्षसंभवैः

ஸ்ரீவிருட்சம் (துளசி) உண்டாக்கிய இலைகளால் லக்ஷ்மி, சரஸ்வதி, சாவித்ரி மற்றும் சண்டிகா தேவியை வழிபட்டால் பக்தன் ஸ்வர்க்கத்தை அடைவான்।

Verse 4

तुलस्या अधिकं प्रोक्तं दलं श्रीवृक्षसंभवम् । तस्मान्नित्यं प्रयत्नेन पूजनीयः सदाऽच्युतः

துளசி—ஸ்ரீவிருட்சத்தில் பிறந்த இலை—மிகச் சிறந்தது எனப் புகழப்படுகிறது; ஆகவே எப்போதும் முயற்சியுடன் அச்யுத பகவானை அதனால் வழிபட வேண்டும்।

Verse 5

द्वादश्यां रविवारेण श्रीवृक्षमर्चयन्ति ये । ब्रह्महत्यादिकैः पापैर्न लिप्यंते कृतैरपि

ஞாயிற்றுக்கிழமையுடன் கூடிய த்வாதசியில் ஸ்ரீவிருட்சம் (துளசி) யை அர்ச்சிப்பவர்கள், பிரம்மஹத்த்யை முதலான பாவங்கள் செய்திருந்தாலும் அவற்றால் மாசுபடார்।

Verse 6

यथा करिपदेऽन्यानि प्रविशंति पदानि च । तथा सर्वाणि पुण्यानि प्रविष्टानि हरेर्दिने

யானையின் பாதச்சுவட்டில் மற்ற எல்லாப் பாதச்சுவடுகளும் அடங்குவது போல, ஹரியின் நாளில் எல்லாப் புண்ணியங்களும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து அடங்குகின்றன।

Verse 7

अध्रुवेणैव देहेन प्रतिक्ष णविनाशिना । कथं नोपासते जंतुर्द्वादशीं जागरान्विताम्

ஒவ்வொரு கணமும் அழியும் நிலையற்ற இந்த உடலைக் கொண்டிருந்தும், உயிர் ஜாகரணத்துடன் கூடிய த்வாதசியை எவ்வாறு வழிபடாமல் இருக்க முடியும்?

Verse 8

अतीतान्पुरुषान्सप्त भविष्यांश्च चतुर्द्दश । नरकात्तारयेत्सर्वांल्लोकान्कृष्णेति कीर्तनात् । न ते जीवंति लोकेऽस्मिन्यत्रतत्र स्थिता नराः

‘கிருஷ்ண’ நாமகீர்த்தனத்தால் கடந்த ஏழு தலைமுறை முன்னோர்களையும், வரவிருக்கும் பதினான்கு தலைமுறையினரையும் நரகத்திலிருந்து மீட்கலாம்; எங்கு எப்படியிருந்தாலும் இவ்வகை பக்தியின்றி இருப்போர் இவ்வுலகில் உண்மையில் வாழ்வதில்லை।

Verse 9

द्वारकायां च संप्राप्तास्त्रिषु लोकेषु वंदिताः । द्वारकायां प्रकुर्वंति यतीनां भोजनं स्थितिम् । ग्रासेग्रासे मखशतं ते लभंते फलं नराः

துவாரகைக்கு வருபவர்கள் மூன்று உலகங்களிலும் வணங்கப்படுவர். துவாரகையில் அவர்கள் யதிகளுக்கு உணவும் தங்குமிடமும் ஏற்பாடு செய்கின்றனர்; ஒவ்வொரு வாய்க்கும் அவர்கள் நூறு யாகங்களின் பலனை அடைகின்றனர்।

Verse 10

यतीनां ये प्रयच्छंति कौपीनाच्छादनादिकम् । वसतां द्वारकामध्ये यथाशक्त्या तु भोजनम् । शृणु पुण्यं प्रवक्ष्यामि समासेन हि दैत्यज

யதிகளுக்கு கௌபீனம், போர்வை முதலியவற்றை அளித்து, துவாரகையின் நடுவில் வாழ்பவர்களுக்கு தம் திறனுக்கேற்ப உணவு வழங்குவோர்—ஹே தைத்யகுமாரா, கேள்; அவர்களின் புண்ணியத்தைச் சுருக்கமாக உரைக்கிறேன்।

Verse 11

कोटिभिर्वेदविद्वद्भिर्गयायां पितृवत्सलैः । भोजितैर्यत्समाप्नोति तत्फलं दैत्यनायक

ஹே தைத்யநாயகா! கயையில் பித்ருபக்தியுடைய வேதவித்துக் கோடிக்கணக்கான பிராமணர்களுக்கு உணவளித்தால் கிடைக்கும் பலன், இங்கே (துவாரகையில்) உணவளிப்பதாலும் அதே பலன் கிடைக்கும்।

Verse 12

एकस्मिन्भोजिते पौत्र भिक्षुके फलमीदृशम् । दातव्यं भिक्षुके चान्नं कुर्य्याद्वै चात्मविक्रयम्

ஹே பேரனே! ஒரே ஒரு பிச்சைக்காரனுக்கு உணவளித்தாலும் இத்தகைய பலன் உண்டாகும். ஆகவே பிச்சைக்காரனுக்கு அன்னதானம் நிச்சயமாக செய்ய வேண்டும்—அதற்காக தன்னை விற்றிடும் அளவிற்கும் கடும் துன்பம் ஏற்க வேண்டியிருந்தாலும்.

Verse 13

धन्यास्ते यतयः सर्वे ये वसंति कलौ युगे । कृष्णमाश्रित्य दैत्येन्द्र द्वारकायां दिनेदिने

கலியுகத்தில் வாழும் எல்லா யதிகளும் நிச்சயமாகப் பாக்கியசாலிகள்; ஹே தைத்யேந்திரா, கிருஷ்ணனைச் சரணடைந்து அவர்கள் துவாரகையில் நாள்தோறும் தங்குகின்றனர்।

Verse 14

प्राणिनो ये मृताः केचिद्द्वारकां कृष्णसन्निधौ । पापिनस्तत्पदं यांति भित्त्वा सूर्यस्य मंडलम्

துவாரகையில் கிருஷ்ண சன்னிதியில் யார் உயிர்கள் இறந்தாலும், அவர்கள் பாவிகளாயினும் சூரிய மண்டலத்தைத் துளைத்ததுபோல் அவன் பரமபதத்தை அடைகின்றனர்।

Verse 15

द्वारकाचक्रतीर्थे ये निवसंति नरोत्तमाः । तेषां निवारिताः सर्वे यमेन यमकिंकराः

துவாரகையின் சக்ரதீர்த்தத்தில் வாழும் நரசிறந்தோருக்காக, யமனின் எல்லா தூதர்களும் யமனாலேயே தடுக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 16

स्नात्वा पश्यंति गोमत्यां कृष्णं कलिमलापहम् । न तेषां विषये यूयं न चास्मद्विषये तु ते

கோமதியில் நீராடி அவர்கள் கலிமலத்தை அகற்றும் கிருஷ்ணனை தரிசிக்கின்றனர்; அவர்கள்மீது உங்களுக்கு அதிகாரமில்லை, எங்கள்மீதும் அவர்களுக்கு அச்சமில்லை।

Verse 17

अपि कीटः पतंगो वा वृक्षा वा ये तदाश्रिताः । यांति ते कृष्णसदनं संसारे न पुनर्हिं ते

அங்கே சரணடைந்த புழு, பூச்சி அல்லது மரங்கள்கூட கிருஷ்ணனின் இல்லத்தை அடைகின்றன; அவர்கள் மீண்டும் சம்சாரச் சுற்றில் திரும்புவதில்லை।

Verse 18

किं पुनर्द्विजवर्य्याश्च क्षत्रियाश्च विशेषतः । त्रिवर्णपूजासंयुक्ताः शूद्रास्तत्र निवासिनः

அப்படியிருக்க, சிறந்த இருமுறை பிறந்தவர்களும், குறிப்பாகக் க்ஷத்திரியர்களும் எவ்வளவு அதிகப் பயன் பெறுவர்! அங்கே வசிக்கும் சூத்ரர்களும், மூன்று உயர்வர்ணங்களின் பூஜை-சேவையில் இணைந்திருந்தால், பெரும் புண்ணியப் பயனை அடைவர்।

Verse 19

गीतां पठंति कृष्णाग्रे कार्तिकं सकलं द्विजाः । एकभक्तेन नक्तेन तथैवायाचितेन च

முழு கார்த்திக மாதமும் இருமுறை பிறந்தவர்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் முன்னிலையில் கீதையைப் பாராயணம் செய்கிறார்கள்; அவர்கள் ஏகபக்தம் (நாளில் ஒருமுறை உணவு), நக்தம் (இரவில் உணவு) மற்றும் கேட்காமல் கிடைத்த அன்னத்தால் வாழ்கிறார்கள்।

Verse 20

त्रिरात्रेणापि कृच्छ्रेण तथा चान्द्रायणेन च । यावकैस्तप्तकृच्छ्राद्यैः पक्षमासमुपोषणैः

மூன்று இரவு க்ருச்சிரம், சாந்த்ராயண விரதம், யவாகு (பார்லி கஞ்சி) கொண்டு வாழ்தல், தப்த-க்ருச்சிரம் முதலிய பிராயச்சித்தங்கள், மேலும் பதினைந்து நாள் அல்லது ஒரு மாத உபவாசம்—இத்தகைய தவங்களால்।

Verse 21

क्षपयंति च ये मासं कार्तिकं व्रतचारिणः । स्नात्वा वै गोमतीनीरे तथा वै रुक्मिणीह्रदे

விரதம் கடைப்பிடிப்போர் கார்த்திக மாதத்தை விரதத்துடன் கழிக்கிறார்கள்; அவர்கள் கோமதி நீரில் நீராடி, ருக்மிணி ஏரியிலும் நீராடி புண்ணியத்தை அடைகிறார்கள்।

Verse 22

शंखचक्रगदा हस्ताः कृष्णरूपा भवंति ते । उपोष्यैकादशीं शुद्धां दशमीसंगवर्जिताम्

அவர்கள் கையில் சங்கம், சக்கரம், கதையைத் தாங்கி கிருஷ்ணரூபம் பெறுவர்—தசமி தொடர்பு-தோஷமின்றி உள்ள தூய ஏகாதசியை உபவாசமாகக் கடைப்பிடித்தால்।

Verse 23

श्राद्धं कुर्वंति द्वादश्यां चक्रतीर्थे च निर्मले । ब्राह्मणान्भोजयित्वा च मधुपायससर्पिषा

த்வாதசீ நாளில் தூய சக்கரதீர்த்தத்தில் ஸ்ராத்தம் செய்து, பிராமணர்களுக்கு தேன், பாயசம், நெய் ஆகியவற்றால் போஜனம் அளிக்கின்றனர்.

Verse 24

संतर्प्य विधिवद्भक्त्या शक्त्या दत्त्वा तु दक्षिणाम् । गोभूहिरण्यवासांसि तांबूलं च फलानि च

விதிப்படி பக்தியுடன் திருப்திப்படுத்தி, தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ற தக்ஷிணை அளிக்க வேண்டும்—மாடுகள், நிலம், பொன், ஆடைகள், மேலும் தாம்பூலம் மற்றும் பழங்களும்.

Verse 25

उपानहौ च्छत्रसुमं जलपूर्णा घटास्तथा । पक्वान्नसंयुताः शुभ्राः सफला दक्षिणान्विताः

அதேபோல் பாதரட்சை, குடை, அழகாக அமைந்த நீர் நிரம்பிய குடங்கள்; மேலும் தூய சமைத்த அன்னம், பழங்களுடன், உரிய தக்ஷிணையுடன் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 26

एवं यः कुरुते सम्यक्कृष्णमुद्दिश्य कार्तिके । मार्कंडेय समा प्रीतिः पितॄणां जायते ध्रुवम्

ஓ மார்க்கண்டேயா! கார்த்திக மாதத்தில் கృష్ణனை நோக்கி இவ்வாறு முறையாகச் செய்பவனுக்கு, பித்ருக்களுக்கு நிச்சயமாக சமமான (மிகுந்த) திருப்தி உண்டாகும்.

Verse 27

कृष्णस्य त्रिदशैः सार्द्धं तुष्टिर्भवति चाक्षया

கிருஷ்ணன் தேவர்களுடன் கூடி மகிழ்வான்; அந்தத் திருப்தி அழியாததாகும்.

Verse 28

ये कार्तिके पुण्यतमा मनुष्यास्तिष्ठंति मासं व्रतदानयुक्ताः । रथांगतीर्थे कृतपूतगात्रास्ते यांति पुण्यं पदमव्ययं च

கார்த்திக மாதம் முழுவதும் விரதமும் தானமும் செய்து நிற்கும் மிகப் புண்ணியவான மனிதர்கள், ரதாங்க தீர்த்தத்தில் நீராடி உடலைத் தூய்மைப்படுத்தி, புண்ணியமான அழிவிலா பரமபதத்தை அடைகின்றனர்।

Verse 40

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे चतुर्थे द्वारकामाहात्म्ये कार्तिके चक्रतीर्थस्नानदानश्राद्धादिमाहात्म्यवर्णनंनाम चत्वारिंशत्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் தொகுப்பான சம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் நான்காம் த்வாரகா மாஹாத்ம்யத்தில், ‘கார்த்திகத்தில் சக்ரதீர்த்த ஸ்நானம், தானம், ஸ்ராத்தம் முதலியவற்றின் மாஹாத்ம்ய விளக்கம்’ எனப்படும் நாற்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।