Adhyaya 4

Verse 1

श्रीप्रह्लाद उवाच । एवं संपूजितस्तेन हरिणा ब्राह्मणोत्तमः । उवाच परिसन्तुष्टो वरं ब्रूहीति केशवम्

ஸ்ரீபிரஹ்லாதன் கூறினான்—ஹரியால் இவ்வாறு முறையாகப் பூஜிக்கப்பட்ட அந்த உத்தம பிராமணன் மிகுந்த திருப்தியுடன் கேசவனை நோக்கி—“வரம் கூறு; வரம் தேர்ந்தெடு” என்றான்.

Verse 2

श्रीकृष्ण उवाच । यदि तुष्टोऽसि भगवन्यदि देयो वरो मम । स्थातव्यमत्र भवता न त्यक्तव्यं कदाचन

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினான்—ஹே பகவனே! நீங்கள் திருப்தியடைந்து எனக்கு வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில், நீங்கள் இங்கேயே தங்க வேண்டும்; எந்நேரமும் இந்த இடத்தை விட்டு நீங்கக் கூடாது.

Verse 3

दुर्वासा उवाच । यदि तिष्ठाम्यहं कृष्ण तथा त्वमपि केशव । तिष्ठस्व षोडशकलो नित्यं मद्वचनेन हि

துர்வாசர் கூறினார்—ஹே கிருஷ்ணா! நான் இங்கே தங்க வேண்டுமெனில், ஹே கேசவா, நீயும் தங்க வேண்டும்; என் வாக்கினால் நீ பதினாறு கலைகளுடன் எப்போதும் இங்கே நிலைத்திரு.

Verse 4

श्रीकृष्ण उवाच । येऽत्र पश्यंति भक्त्या त्वां मां चापि द्विजसत्तम । किं दास्यसि फलं तेषां भाविनां भगवन्वद

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினான்—ஹே த்விஜசத்தமா! இங்கே பக்தியுடன் உம்மையும் என்னையும் தரிசிப்போர், அந்த வருங்கால யாத்திரிகர்களுக்கு நீங்கள் எந்தப் பலனை அளிப்பீர்? ஹே பகவனே, சொல்லுங்கள்.

Verse 5

दुर्वासा उवाच । यः स्नात्वा संगमे कृष्ण गोमत्याः सागरस्य च । त्वां मां समर्चति नरः सर्वपापैः समुच्यते

துர்வாசர் கூறினார்—ஓ கிருஷ்ணா! கோமதி நதியும் கடலும் சங்கமிக்கும் இடத்தில் நீராடி, உன்னையும் என்னையும் முறையாக வழிபடுகிறவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।

Verse 6

तथान्यच्छृणु कृष्णात्र स्नात्वा दास्यति यद्धनम् । मम दत्तस्य देवेश प्राप्नुयात्षोडशोत्तरम्

மேலும் கேள், ஓ கிருஷ்ணா! இங்கே நீராடி யார் செல்வத்தைத் தானம் செய்கிறாரோ, ஓ தேவேசா! என் பெயரில் அளித்த அந்தத் தானத்தின் பலன் பதினாறு மடங்கு அதிகமாகக் கிடைக்கும்।

Verse 7

श्रीकृष्ण उवाच । यो नरः पूजयित्वा त्वां पूजयिष्यति मामिह । तस्य मुक्तिं प्रदास्यामि या सुरैरपि दुर्ल्लभा

ஸ்ரீகிருஷ்ணர் கூறினார்—யார் முதலில் உன்னை வழிபட்டு இங்கே என்னையும் வழிபடுகிறாரோ, அவருக்கு தேவர்களுக்கும் அரிதான அந்த முக்தியை நான் அருள்வேன்।

Verse 8

प्रह्लाद उवाच । परस्परं वरौ दत्त्वा कृष्णदुर्वाससौ मुदा । ततः प्रभृति विप्रेन्द्रास्तस्मिन्स्थाने ह्यतिष्ठताम् । वरदानमिति प्रोक्तं तत्तीर्थं सर्वकामदम्

பிரஹ்லாதன் கூறினார்—கிருஷ்ணனும் துர்வாசரும் மகிழ்ச்சியுடன் ஒருவருக்கொருவர் வரங்களை அளித்து, ஓ பிராமணேந்திரர்களே! அந்நாள்முதல் அதே இடத்தில் தங்கினர். அந்தத் தீர்த்தம் ‘வரதானம்’ எனப் பெயர்பெற்று, எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும்.

Verse 9

वरदाने नरः स्नातो गोसहस्रफलं लभेत् । विष्णुदुर्वाससोर्यत्र वरदानमभूत्पुरा

வரதான தீர்த்தத்தில் நீராடுகிறவன் ஆயிரம் பசுதானத்தின் பலனுக்கு இணையான புண்ணியத்தை அடைவான்; ஏனெனில் இங்கேயே முற்காலத்தில் விஷ்ணுவும் துர்வாசரும் வரம் அளித்த நிகழ்வு நடந்தது।

Verse 10

तदाप्रभृति विप्रेन्द्रास्तिष्ठते द्वारकां हरिः । दुर्वाससा गिरा बद्धो न जहाति कदाचन

அந்நாள்முதல், ஓ பிராமணச் சிறந்தோரே, ஹரி த்வாரகையிலேயே தங்குகிறார். துர்வாசரின் வாக்கால் கட்டுப்பட்டவர்; அவர் அதை எப்போதும் விட்டு நீங்கார்.

Verse 11

यत्र त्रैविक्रमी मूर्तिर्वहते यत्र गोमती । नरा मुक्तिं प्रयास्यंति चक्रतीर्थेन संगताः

எங்கே திரிவிக்ரமரின் புனிதத் திருவுரு நிலைகொள்கிறதோ, எங்கே கோமதி ஓடுகிறதோ—அங்கே சக்ரதீர்த்தச் சங்கம் பெற்றோர் முக்தியை நோக்கிச் செல்கின்றனர்.

Verse 12

कलेवरं परित्यक्तं प्रभासे हरिणा यदा । कलाभिः सहितं तेजस्तस्यां मूर्तौ निवेशितम्

பிரபாசத்தில் ஹரி தமது உடலை விட்டு நீங்கியபோது, அவருடைய தெய்வீகத் தேஜஸ்—கலைகளுடன் சேர்ந்து—அந்தப் புனித மூர்த்தியில் நிறுவப்பட்டது.

Verse 13

तस्मात्कलियुगे विप्रा नान्यत्र प्राप्यते हरिः । यदि कार्य्यं हि कृष्णेन तत्र गच्छत मा चिरम्

ஆகையால், ஓ பிராமணர்களே, கலியுகத்தில் ஹரி வேறெங்கும் எளிதில் கிடைப்பதில்லை. கிருஷ்ணனால் ஏதாவது புனிதக் காரியம் நிறைவேற்ற வேண்டுமெனில் அங்கே செல்லுங்கள்—தாமதிக்காதீர்கள்.

Verse 14

ऋषय ऊचुः । साधु भागवतश्रेष्ठ साधु मार्गप्रदर्शक । यत्त्वया हि परिज्ञातं तन्न जानाति कश्चन

ரிஷிகள் கூறினர்: “நன்று, ஓ பகவதச் சிறந்தவரே! நன்று, ஓ மார்க்க வழிகாட்டியே! நீ உண்மையாக அறிந்ததை வேறு யாரும் அறியார்.”

Verse 15

किं फलं गमने तस्यां किं फलं कृष्णदर्शने । कानि तीर्थानि तत्रैव के देवास्तद्वदस्व नः

அந்தப் புனிதப் புரிக்குச் செல்வதால் என்ன பயன்? அங்கே ஸ்ரீகிருஷ்ண தரிசனத்தால் என்ன புண்ணியம்? அங்கே எந்தத் தீர்த்தங்கள் உள்ளன, எந்தத் தேவதைகள் உள்ளனர்? எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 16

कस्मिन्मासे तिथौ कस्यां कस्मिन्पर्वणि मानवैः । गन्तव्यं कानि देयानि दानानि दनुजर्षभ

மக்கள் எந்த மாதத்தில், எந்தத் திதியில், எந்தப் பண்டிகை நாளில் அங்கே செல்ல வேண்டும்? மேலும் எந்தெந்த தானங்களை அளிக்க வேண்டும், ஓ தானவச் சிறந்தவனே, கூறுவாயாக।

Verse 17

सूत उवाच । इति पृष्टस्तदा तैस्तु महाभागवतोऽसुरः । कथयामास विप्रेभ्यो भगवद्भक्तिसंयुतः

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு அவர்கள் கேட்டபோது, மகாபாகவதனான அந்த அசுரன், பகவத் பக்தியால் நிறைந்தவனாய், பிராமணர்களுக்கு விளக்கத் தொடங்கினான்।

Verse 18

प्रह्लाद उवाच । भो भूमिदेवाः शृणुत परं गुह्यं सनातनम् । यत्कस्यचिन्न चाख्यातं तद्वदामि सुविस्तरात्

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—ஓ பூமிதேவர்கள் (பிராமணர்களே), மிக உயர்ந்த, ரகசியமான, சனாதன உபதேசத்தை கேளுங்கள்; யாருக்கும் எளிதில் சொல்லப்படாததை நான் விரிவாக உரைக்கிறேன்।

Verse 19

यदा मतिं च कुरुते द्वारकागमनं प्रति । तदा नरकनिर्मुक्ता गायन्ति पितरो दिवि

ஒருவன் துவாரகைக்கு செல்ல வேண்டும் என்று மனத்தில் தீர்மானம் செய்தாலே, நரகத்திலிருந்து விடுபட்ட பித்ருக்கள் விண்ணுலகில் பாடுகின்றனர்।

Verse 20

यावत्पदानि कृष्णस्य मार्गे गच्छति मानवः । पदेपदेऽश्वमेधस्य यज्ञस्य लभते फलम्

கிருஷ்ணனின் பாதையில் மனிதன் எத்தனை அடிகள் நடக்கிறானோ, ஒவ்வொரு அடியிலும் அவனுக்கு அச்வமேத யாகத்தின் பலன் கிடைக்கிறது।

Verse 21

यात्रार्थं देवदेवस्य यः प्रेरयति चापरान् । मानवान्नात्र सन्देहो लभते वैष्णवं पदम्

தேவர்களின் தேவனுக்கான யாத்திரைக்காக பிறரை ஊக்குவிப்பவன்—இதில் ஐயமில்லை—வைஷ்ணவ பரமபதத்தை அடைகிறான்।

Verse 22

द्वारकां गच्छमानस्य यो ददाति प्रतिश्रयम् । तथैव मधुरां वाचं नन्दते क्रीडते हि सः

துவாரகைக்கு செல்லும் ஒருவருக்கு தங்குமிடம் அளித்து, இனிய சொற்களும் பேசுபவன் உண்மையிலே மகிழ்ந்து களிக்கிறான்।

Verse 23

अध्वनि श्रांतदेहस्य वाहनं यः प्रयच्छति । हंसयुक्तेन स नरो विमानेन दिवं व्रजेत्

வழியில் களைத்த உடலுடைய பயணிக்குப் போக்குவரத்து அளிப்பவன், அன்னங்கள் இணைக்கப்பட்ட விண்வான ரதத்தில் சொர்க்கம் செல்கிறான்।

Verse 24

यात्रायां गच्छमानस्य मध्याह्ने क्षुधितस्य च । अन्नं ददाति यो भक्त्या शृणु तस्यापि यद्भवेत्

யாத்திரையில் செல்லும், நண்பகலில் பசித்த யாத்திரிகனுக்கு பக்தியுடன் உணவு அளிப்பவன்—கேள், அவனுக்கும் என்ன பலன் உண்டாகும்.

Verse 25

गयाश्राद्धेन यत्पुण्यं लभते मानवो भुवि । अन्नदानेन तत्पुण्यं पितॄणां तृप्तिरक्षया

கயாவில் ஸ்ராத்தம் செய்தால் மனிதன் இவ்வுலகில் பெறும் புண்ணியம், அதே புண்ணியம் அன்னதானத்தாலும் உண்டாகும்; பித்ருக்களின் திருப்தி அక్షயமாகும்.

Verse 26

उपानहौ तु यो दद्याद्द्वारकां प्रति गच्छताम् । कृष्णप्रसादात्स नरो गजस्कन्धेन गच्छति

த்வாரகை நோக்கிச் செல்லுவோருக்கு பாதுக்கை (காலணி) தானம் செய்பவன், கிருஷ்ணப் பிரசாதத்தால் யானையின் முதுகில் ஏறி பயணம் செய்வான்.

Verse 27

विघ्नमाचरते यस्तु द्वारकां प्रति गच्छताम् । नरके मज्जते मूढः कल्पमात्रं तु रौरवे

ஆனால் த்வாரகை நோக்கிச் செல்லுவோருக்கு தடைகள் உண்டாக்குபவன், அந்த மயக்கமுற்றவன் ரௌரவ நரகத்தில் ஒரு கல்பம் முழுதும் மூழ்கி வேதனைப்படும்.

Verse 28

मार्गस्थितस्य यो धन्यः प्रयच्छति कमण्डलु्म् । प्रपादानसहस्रस्य फलमाप्नोति मानवः

வழியில் உள்ள பயணிக்குத் தண்ணீர் கலசமான கமண்டலுவை அளிக்கும் பாக்கியவான், ஆயிரம் பிரபாக்கள் (நீர்த் தங்குமிடங்கள்) அமைத்த புண்ணியப் பயனை அடைவான்.

Verse 29

यात्रायां गच्छमानस्य पादभ्यंगं ददाति यः । पादप्रक्षालनं चैव सर्वान्कामानवाप्नुयात्

யாத்திரையில் செல்லும் பயணியின் பாதங்களுக்கு அப்யங்கம் (மசாஜ்) செய்து, அவன் பாதங்களைத் துவைத்து விடுபவன், எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறப் பெறுவான்.

Verse 30

गाथां शृणोति यो विष्णोर्गीतं च गायतः पथि । दानं ददाति विप्रेन्द्रास्तस्माद्धन्यतरो न हि

ஏ விப்ரேந்திரரே! வழியில் விஷ்ணுவின் கதைகளைச் செவிமடுத்து, பாடப்படும் கீர்த்தனைகளை கேட்டு தானும் பாடி, தானம் அளிப்பவன்—அவனைவிட பாக்கியவான் யாருமில்லை।

Verse 31

कैलासशिखरावासं श्वेताभ्रमिव निर्मलम् । प्रासादं कृष्णदेवस्य यः पश्यति नरोत्तमः

ஸ்ரீகிருஷ்ணதேவனின் மாளிகையைப் பார்ப்பவன்—கைலாசச் சிகர வாசம்போல், வெண்மேகம்போல் தூய்மையும் ஒளியும் உடையதாக—அவனே நரோத்தமன்।

Verse 32

दूराद्धेममयं दृष्ट्वा कलशं ध्वजसंयुतम् । वाहनं संपरित्यज्य लुठते धरणीं गतः

தூரத்தில் கொடியுடன் விளங்கும் பொன் கலசத்தைப் பார்த்தவுடன், அவன் வாகனத்தை விட்டுவிட்டு, தரையில் இறங்கி பக்தியால் மண்ணில் புரள்கிறான்।

Verse 34

पञ्चसूनाकृतं पापं तथाऽधर्मकृतं च यत् । कृमिकीटपतंगाश्च निहताः पथि गच्छता । परान्नं परपानीयमस्पृश्य स्पर्शसंगमम् । तत्सर्वं नाशमाप्नोति भगवत्केतुदर्शनात्

பஞ்சசூனா காரணமாக உண்டாகும் பாவமும், செய்த எந்த அதர்மமும்; வழியில் நடக்கையில் புழு-பூச்சி-பறக்கும் உயிர்கள் கொல்லப்படுதல்; பிறரின் அன்னம்-நீர் உட்கொள்வதும், தொடக்கூடாததைத் தொடுதலும்—இவை அனைத்தும் பகவானின் கொடி தரிசனத்தால் அழிகின்றன।

Verse 35

पठेन्नामसहस्रं तु स्तवराजमथापि वा । गजेन्द्रमोक्षणं चैव पथि गच्छञ्छनैः शनैः

வழியில் மெதுவாகச் செல்லும் போது, நாமஸஹஸ்ரம் அல்லது ஸ்தவராஜம் அல்லது கஜேந்திரமோக்ஷணம் ஆகியவற்றில் ஒன்றை பாராயணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 36

गायमानो भगवतः प्रादुर्भावाननेकधा । नृत्यद्भिर्हर्षसंयुक्तैर्हृष्यमाणः पुनःपुनः । स्वयं नृत्यन्हर्षयुक्तो भक्तो गच्छेद्धरेः पुरम्

பகவானின் பல்வேறு அவதார மகிமைகளைப் பாடி, மகிழ்ச்சியுடன் நடனமாடும் பக்தர்களிடையே மீண்டும் மீண்டும் பேரானந்தம் அடைந்து; தானும் ஆனந்த நர்த்தனம் செய்து பக்தன் ஹரியின் நகரம்—தெய்வீக தாமம்—அடைகிறான்।

Verse 37

विष्णोः क्रीडाकरं स्थानं भुक्तिमुक्तिप्रदायकम् । यस्मिन्दृष्टे कलौ नॄणां मुक्तिरेवोपजायते

இது விஷ்ணுவின் விளையாட்டுமிகு தெய்வீக இருப்பிடம்; இன்பமும் முக்தியும் இரண்டையும் அருள்வது. கலியுகத்திலும் இதன் தரிசனமட்டுமே மனிதர்க்கு முக்தியை எழுப்புகிறது।

Verse 38

प्रह्लाद उवाच । पूर्वं हि देवराजेन बृहस्पतिरुदारधीः । प्रणम्य परया भक्त्या पृष्टश्च स महामतिः

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—முன்னொரு காலத்தில் தேவராஜன் இந்திரன் பரம பக்தியுடன் வணங்கி, உயர்ந்த அறிவுடைய மகாமதி பிருஹஸ்பதியிடம் வினவினான்।

Verse 39

इन्द्र उवाच । द्वारकायाश्च माहात्म्यं कथयस्व प्रसादतः । चतुर्युगं यथाभागैर्धर्मवृद्धिं जनो लभेत्

இந்திரன் கூறினான்—அருள்புரிந்து துவாரகையின் மகிமையைச் சொல்லுங்கள்; மேலும் நான்கு யுகங்களின் உரியப் பிரிவுகளையும் விளக்குங்கள், மக்கள் தர்மவளர்ச்சி பெறும்படியாக।

Verse 40

एतच्छ्रुत्वा महेन्द्रस्य वचनं मुनिसत्तमाः । बृहस्पतिरुवाचैनं महेन्द्रं देव संवृतम्

மகேந்திரனின் இவ்வசனங்களை கேட்டபின், சிறந்த முனிவர்கள் முன்னிலையில், தேவர்களால் சூழப்பட்ட மகேந்திரனை நோக்கி பிருஹஸ்பதி உரைத்தார்।

Verse 41

बृहस्पतिरुवाच । कृतं त्रेता द्वापरं च कलिश्च सुरसत्तम । चतुर्युगमिदं प्रोक्तं तत्त्वतो मुनिसत्तमैः

பிருகஸ்பதி கூறினார்—தேவர்களில் சிறந்தவனே! க்ருதம், த்ரேதா, த்வாபரம், கலி எனும் நான்கு யுகங்களின் தொகுதியே ‘சதுர்யுகம்’ என்று முனிவர்களில் முதன்மையோர் தத்துவமாகச் சொல்லியுள்ளனர்।

Verse 42

कृते धर्मश्चतुष्पादो वेदादिफलमेव च । तीर्थं दानं तपो विद्या ध्यानमायुररोगता

க்ருதயுகத்தில் தர்மம் நான்கு பாதங்களுடன் உறுதியாக நிலைகொள்கிறது; வேதாதி சாதனைகளின் பலனும் முழுமையாகக் கிடைக்கிறது. தீர்த்தம், தானம், தவம், வித்யை, தியானம், நீண்ட ஆயுள், நோயற்ற நிலை—இவை அனைத்தும் அக்காலத்தில் செழிக்கின்றன।

Verse 43

पादहीनं सर्वमेतद्युगं त्रेताभिधं प्रभो । पादद्वयं द्वापरे तु सर्वस्यैतस्य वासव

பிரபுவே! த்ரேதா எனப்படும் யுகத்தில் இவை அனைத்தும் ஒரு பாதம் குறைகின்றன. வாசவனே! த்வாபரயுகத்தில் இவற்றின் இரு பாதங்களே மட்டும் மீதமிருக்கும்।

Verse 44

पादेनैकेन तत्सर्वं विभागे प्रथमे कलौ । ऊर्ध्वं विनाशः सर्वस्य भविष्यति न संशयः

கலியின் முதல் பிரிவில் அவை அனைத்தும் ஒரே பாதத்தால் மட்டும் நிலைத்திருக்கும். அதன் பின் அனைத்திற்கும் அழிவு வரும்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 45

मन्त्रास्तीर्थानि यज्ञाश्च तपो दैवादिकं तथा । प्रगच्छंति समुच्छेदं वेदाः शास्त्राणि चैव हि

மந்திரங்கள், தீர்த்தங்கள், யாகங்கள், தவம், தெய்வ விதிகளும்—இவை அனைத்தும் ஒழிவை நோக்கிச் செல்கின்றன; வேதங்களும் சாஸ்திரங்களும் கூட நிச்சயமாகச் சிதைவுறுகின்றன।

Verse 46

म्लेच्छप्रायाश्च भूपाला भविष्यन्त्यमराधिप । लोकः करिष्यते निन्दां साधूनां व्रतचारिणाम्

அமராதிபரே! இனி அரசர்கள் பெரும்பாலும் ம்லேச்சச் சுபாவமுடையவர்களாவர்; மக்கள் விரதம் கடைப்பிடிக்கும் சாதுக்களை இகழ்ந்து நிந்திப்பர்।

Verse 47

प्रह्लाद उवाच । श्रुत्वा बृहस्पतेर्वाक्यमेतत्तीर्थस्य भो द्विजाः । प्रकंपिताः सुराः सर्वे म्लेच्छ संसर्गजाद्भयात्

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—ஓ இருபிறப்பாளர்களே! இத்தீர்த்தம் குறித்து ப்ருஹஸ்பதியின் வாக்கை கேட்டதும், ம்லேச்சர் தொடர்பால் எழும் அச்சத்தால் தேவர்கள் அனைவரும் நடுங்கினர்।

Verse 48

बृहस्पतिं सुरगुरुं पप्रच्छुर्विनयान्विताः । म्लेच्छसंसर्गजो दोषो गंगयापि न पूयते

பணிவுடன் தேவர்கள் அனைவரும் தேவர்களின் குருவான ப்ருஹஸ்பதியைக் கேட்டனர்—‘ம்லேச்சர் தொடர்பால் உண்டாகும் தோஷம் கங்கையாலும் தூய்மையடையாதே?’

Verse 49

कथयस्व प्रसादेन स्थानं कलिविवर्जितम् । यत्र गत्वा निवत्स्यामो यास्यामो निर्वृतिं पराम्

அருளுடன் கலியால் தொடப்படாத இடத்தைச் சொல்லுங்கள்; அங்கு சென்று நாங்கள் தங்கி, உன்னதமான அமைதியை அடைவோம்।

Verse 50

येन दुःखविनिर्मुक्ता भविष्यामो गतव्यथाः । कृपया सुमुखो भूत्वा ब्रूहि तीर्थं हिताय नः

எதனால் நாங்கள் துயரமின்றி, வேதனை நீங்கி விடுதலை பெறுவோமோ—கருணையுடன் இன்முகம் கொண்டு, எங்கள் நலனுக்காக அந்தத் தீர்த்தத்தை உரையுங்கள்।

Verse 51

प्रह्लाद उवाच । एतच्छ्रुत्वा सुरेन्द्रस्य वाक्यमंगिरसां वरः । चिरं ध्यात्वा जगादेदं वाक्यं देवपुरोहितः

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—சுரேந்திரனின் இவ்வுரையை கேட்ட அங்கிரசர்களில் சிறந்த, தேவர்களின் புரோகிதன் பிருஹஸ்பதி நீண்ட நேரம் தியானித்து பின்னர் இவ்வசனங்களை உரைத்தான்।

Verse 52

बृहस्पतिरुवाच । पञ्चक्रोशप्रमाणं हि तीर्थं तीर्थवरोत्तमम् । द्वारकानाम विख्यातं कलिदोषविवर्जितम्

பிருஹஸ்பதி கூறினார்—ஐந்து குரோச அளவுடைய இத்தீர்த்தம் தீர்த்தங்களில் சிறந்தது; ‘த்வாரகா’ எனப் புகழ்பெற்றது, கலியுகத் தோஷங்களிலிருந்து விடுபட்டது।

Verse 53

विष्णुना निर्मितं स्थानं लोकस्य गतिदायकम् । मुक्तिदं कलिकाले तु ज्ञानहीनजनस्य च

இவ்விடம் விஷ்ணுவால் அமைக்கப்பட்டது; உலகிற்கு நல்வழி அளிப்பது; கலியுகத்தில் ஆன்மஞானமற்ற மக்களுக்கும் கூட முக்தி வழங்குவது.

Verse 54

ऊषरं कर्मणां क्षेत्रं पुण्यं पापविनाशनम् । न प्ररोहंति पापानि पुनर्नष्टानि तत्र वै

அப்புண்யக்ஷேத்திரம் பாவச் செயல்களுக்கு உப்புநிலம் போன்றது—பாவநாசி. அங்கே அழிந்த பாவங்கள் மீண்டும் ஒருபோதும் முளைக்காது।

Verse 55

तिस्रः कोटयोऽर्धकोटी च तीर्थानीह महीतले

இந்தப் பூமியில் மூன்று கோடி மற்றும் மேலும் அரைக்கோடி—அதாவது மூன்றரை கோடி—தீர்த்தங்கள் உள்ளன।

Verse 56

एवं तीर्थयुता तत्र द्वारका मुक्तिदायका । सेवनीया प्रयत्नेन प्राप्य मानुष्यमुत्तमम्

இவ்வாறு தீர்த்தங்களால் நிறைந்த அந்தத் துவாரகை அங்கே மோக்ஷம் அளிப்பவள். உயர்ந்த மனிதப் பிறவி பெற்றவன் முயற்சியுடன் அவளைச் சேவித்து தீர்த்தசேவனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 57

प्रह्लाद उवाच । बृहस्पतेर्वचः श्रुत्वा शतक्रतुरथाऽब्रवीत् । वाचस्पते मम इहि द्वारवत्या महोदयम् । गमने किं फलं प्रोक्तं कृष्णदेवस्य दर्शने

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—பிருஹஸ்பதியின் சொற்களை கேட்ட பின் சதக்ரது (இந்திரன்) சொன்னான்: ‘வாசஸ்பதி! துவாரவதியின் மகத்தான மஹிமையை எனக்குச் சொல்வாயாக. அங்கே செல்வதாலும் ஸ்ரீகிருஷ்ணதேவனை தரிசிப்பதாலும் எந்தப் பலன் கூறப்பட்டுள்ளது?’

Verse 58

अन्यानि तत्र तीर्थानि मुख्यानि वद मे गुरो । यथाभिषेके गोमत्याः फलं यदपि संगमे

குருதேவா! அங்கே உள்ள மற்ற முக்கிய தீர்த்தங்களையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்; மேலும் கோமதியின் சங்கமத்தில் ஸ்நானம் (அபிஷேகம்) செய்தால் கிடைக்கும் பலனையும் கூறுங்கள்.

Verse 59

बृहस्पतिरुवाच । श्रूयतां तात वक्ष्यामि माहात्म्यं द्वारकोद्भवम् । मनुष्यरूपो भगवान्यत्र क्रीडति केशवः

பிருஹஸ்பதி கூறினார்—மகனே, கேள்; துவாரகையிலிருந்து எழும் மஹாத்மியத்தை நான் உரைக்கிறேன்—அங்கே பகவான் கேசவன் மனித ரூபம் கொண்டு லீலை புரிகிறான்.

Verse 60

नारायणः स ईशानो ध्येयश्चादौ जगन्मयः । स एव देवतामुख्यः पुरीं द्वारवतीं स्थितः

அவரே நாராயணன், பரமேஸ்வரன்—ஆதியிலிருந்தே தியானத்திற்குரியவன், உலகமெங்கும் நிறைந்தவன். தேவர்களில் முதன்மையான அந்தப் பெருமான் துவாரவதி நகரில் வாசம் செய்கிறான்.

Verse 61

एकैकस्मिन्पदे दत्ते पुरीं द्वारवतीं प्रति । पुण्यं क्रतुसहस्रेण कलौ भवति देहिनाम्

கலியுகத்தில் உடலுடையோர்க்கு த்வாரவதீ நகரை நோக்கி எடுக்கப்படும் ஒவ்வொரு அடியிலும் ஆயிரம் யாகங்களுக்குச் சமமான புண்ணியம் உண்டாகிறது।

Verse 62

कलौ कृष्णपुरीं रम्यां ये गच्छंति नरोत्तमाः । कुलकोटिशतैर्युक्तास्ते गच्छन्ति हरेः पदम्

கலியுகத்தில் அழகிய கிருஷ்ணபுரி (த்வாரகா) செல்லும் நரசிறந்தோர், தங்கள் குலத்தின் கோடிக்கணக்கானோருடன் சேர்ந்து ஹரியின் பதத்தை அடைகின்றனர்।

Verse 63

ये ध्यायंति मनोवृत्त्या गमनं द्वारकां प्रति । तेषां विलीयते पापं पूर्वजन्मायुतैः कृतम्

மனவிருப்பத்தால் த்வாரகா நோக்கிப் பயணத்தை மட்டும் தியானிப்பவர்களுக்கும், ஆயிரக்கணக்கான முன்ஜன்மங்களில் செய்த பாவம் கரைந்து ஒழிகிறது।

Verse 64

कृष्णस्य दर्शने बुद्धिर्जायते यस्य देहिनः । वक्त्रावलोकनात्तस्य पापं याति सहस्रधा

கிருஷ்ண தரிசனத்தில் யாருடைய அறிவு விழிக்கிறதோ, அவருடைய முகதரிசனத்தாலேயே பாவம் ஆயிரமடங்காகச் சிதறி நீங்குகிறது।

Verse 65

ये गता द्वारकायां च ये मृताः कृष्णसन्निधौ । न तेषां पुनरावृत्तिर्यावदाभूतसंप्लवम्

த்வாரகா சென்றவர்களுக்கும், கிருஷ்ண சன்னிதியில் உயிர் நீத்தவர்களுக்கும், பிரளயத்தில் உயிர்கள் ஒழியும் வரை மறுபிறவி இல்லை।

Verse 66

सुलभा मथुरा काशी ह्यवन्ती च तथा सुराः । अयोध्या सुलभा लोके दुर्लभा द्वारका कलौ

மதுரா, காசி, அவந்தி மற்றும் தேவருலகங்கள் எளிதில் அடையப்படுகின்றன. அயோத்தியும் உலகில் சுலபம்; ஆனால் கலியுகத்தில் துவாரகை அரிது.

Verse 67

गत्वा कृष्णपुरीं रम्यां षण्मासात्कृष्णसंनिधौ । जीवन्मुक्तास्तु ते ज्ञेयाः सत्यमेतत्सुरोत्तम

அழகிய கிருஷ்ணபுரிக்கு சென்று கிருஷ்ணரின் சன்னிதியில் ஆறு மாதங்கள் தங்குவோர் உயிரோடே முக்தியடைந்தவர் என அறியப்படுவர்—தேவர்களில் சிறந்தவனே, இது உண்மை.

Verse 68

कृष्णक्रीडाकरं स्थानं वाञ्छन्ति मनसा प्रिये । तेषां हृदि स्थितं पापं क्षालयेत्प्रेतनायकः

அன்பே, மனத்தால் கிருஷ்ணரின் விளையாட்டு நிலத்தை விரும்புவோரின் இதயத்தில் உறைந்த பாவத்தைப் பிரேதநாயகன் (யமன்) கூட கழுவி நீக்குவான்.

Verse 69

अत्युग्राण्यपि पापानि तावत्तिष्ठन्ति विग्रहे । यावन्न गच्छति नरः कलौ द्वारवतीं प्रति

மிகக் கொடிய பாவங்களும் உடலில் அதுவரைதான் நிலைக்கும்; கலியுகத்தில் மனிதன் துவாரவதி (துவாரகை) நோக்கிப் புறப்படாதவரை.

Verse 70

पुण्यसंख्या च तीर्थानां ब्रह्मणा विहिता पुरा । दानाध्ययन संज्ञानां मुक्त्वा द्वारवतीं कलौ

முன்னொரு காலத்தில் பிரம்மா தீர்த்தங்களின் புண்ணிய அளவுகளை விதித்தான்; ஆனால் கலியுகத்தில் துவாரவதியைத் தவிர்த்து, தானம், வேதஅధ్యயனம் முதலிய அறியப்பட்ட தர்மச் செயல்களின் புண்ணியம் (ஒப்பிடில்) குறைகிறது.

Verse 71

चक्रतीर्थे तु यो गच्छेत्प्रसंगेनापि मानवः । कुलैकविंशतियुतः स गच्छेत्परमं पदम्

யார் ஒருவன் தற்செயலாகக் கூட சக்கரதீர்த்தத்திற்குச் செல்கிறானோ, அவன் தன் குலத்தின் இருபத்தொன்று தலைமுறைகளுடன் பரமபதத்தை அடைவான்.

Verse 72

लोभेनाऽप्यपराधेन दम्भेन कपटेन वा । चक्रतीर्थं च यो गच्छेन्न पुनर्विशते भवम्

பேராசையால், குற்றத்தால் மாசுபட்டவனாக, அல்லது அகந்தை–வஞ்சகத்தால் கூட சக்கரதீர்த்தம் சென்றவன் மீண்டும் சம்சாரப் பிறவிக்குள் நுழையான் (மறுபிறவி இல்லை).

Verse 73

प्रयागे ह्यस्थिपातेन यत्फलं परिकीर्तितम् । तदेव शतसाहस्रं चक्रतीर्थास्थिपातनात्

பிரயாகத்தில் அஸ்தி-விஸர்ஜனத்தால் கூறப்படும் புண்ணியம், சக்கரதீர்த்தத்தில் அஸ்தி-விஸர்ஜனம் செய்தால் அதே புண்ணியம் இலட்சமடங்கு ஆகும்.

Verse 74

पृथिव्यां चैव तत्तीर्थं परमं परिकीर्तितम् । चक्रतीर्थमिति ख्यातं ब्रह्महत्याविनाशनम्

பூமியில் அந்தத் தீர்த்தமே பரமம் எனப் புகழப்படுகிறது—‘சக்கரதீர்த்தம்’ என்று பிரசித்தம்—பிரம்மஹத்தியா எனும் மகாபாபத்தை அழிப்பது.

Verse 75

ये ये कुले भविष्यंति तत्पूर्वं मानवाः क्षितौ । सर्वे विष्णुपुरं यांति चक्रतीर्थास्थिपातनात्

அந்தக் குலத்தில் முன்பு பிறந்தவர்களும், இனி பிறக்கவிருப்பவர்களும்—சக்கரதீர்த்தத்தில் அஸ்தி-விஸர்ஜனம் செய்வதால் அனைவரும் விஷ்ணுவின் தாமத்திற்குச் செல்கின்றனர்.

Verse 76

किं जातैर्बहुभिः पुत्रैर्गणनापूरकात्मकैः । वरमेको भवेत्पुत्रश्चक्रतीर्थं तु यो व्रजेत्

எண்ணிக்கையை மட்டும் நிரப்பும் பல புதல்வர்களால் என்ன பயன்? சக்கரதீர்த்தம் செல்லும் ஒரே புதல்வனே மேலானவன்.

Verse 77

तपसा किं प्रतप्तेन दानेनाध्ययनेन किम् । सर्वावस्थोऽपि मुच्येत गतः कृष्णपुरीं यदि

கடுந்தவத்தால் என்ன தேவை? தானம், வேத-சாஸ்திரப் படிப்பால் என்ன? எந்த நிலையிலிருந்தாலும், கிருஷ்ணபுரி (துவாரகை) சென்றால் விடுதலை பெறுவான்.

Verse 78

कलिकाल कृतैर्दोषैरत्युग्रैरपि मानवः । कलौ कृष्णमुखं दृष्ट्वा लिप्यते न कदाचन

கலியுகத்தில் உண்டான மிகக் கொடிய குற்றங்களால் பீடிக்கப்பட்ட மனிதனும், கலியில் கிருஷ்ணமுகத்தைத் தரிசித்தால் ஒருபோதும் மாசுபடான்.

Verse 79

दानं चाध्ययनं शौचं कारणं न हि पुत्रक । हीनवर्णोऽपि पापात्मा गतः कृष्णपुरीं यदि

மகனே, இங்கு தானம், கல்வி (அத்தியயனம்), தூய்மை ஆகியவையே காரணமல்ல. தாழ்ந்த குலத்தவனாயினும், பாவியாயினும்—கிருஷ்ணபுரி சென்றால் (உய்வு பெறுவான்).

Verse 80

वाराणस्यां कुरुक्षेत्रे नर्मदायां च यत्फलम् । तत्फलं निमिषार्धेन द्वारवत्यां दिनेदिने

வாரணாசி, குருக்ஷேத்திரம், நர்மதையில் கிடைக்கும் பலன் எதுவோ, அதே பலன் துவாரவதியில் தினந்தோறும் அரை நிமிஷத்தில் கிடைக்கிறது.

Verse 81

धन्यानामपि धन्यास्ते देवानामपि देवताः । कृष्णोपरि मतिर्येषां हीयते न कदाचन

பாக்கியர்களிலும் அவர்கள் பேர்பாக்கியர்; தேவர்களிலும் தேவர்தம் ஒப்பர்—கிருஷ்ணனில் நிலைத்த அவர்களின் மனம் எந்நாளும் குறையாது.

Verse 82

श्रवणद्वादशीयोगे गोमत्युदधिसंगमे । स्नात्वा कृष्णसुतं दृष्ट्वा लिप्यते नैव स क्वचित्

ஸ்ரவண நக்ஷத்திரம்–த்வாதசி எனும் நல்வேளையில், கோமதி–கடல் சங்கமத்தில் நீராடி கிருஷ்ணபுத்ரனைத் தரிசித்தவன் எங்கும் பாவத்தால் மாசுபடான்.

Verse 83

यस्य कस्यापि मासस्य द्वादशी प्राप्य मानवः । कृष्णक्रीडापुरीं दृष्ट्वा मुक्तः संसारगह्वरात्

எந்த மாதத்தின் த்வாதசியிலும் அங்கு சென்று, கிருஷ்ணன் விளையாடும் நகரமான த்வாரகையைத் தரிசித்த மனிதன் சம்சாரக் குகையிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 84

येषां कृष्णालये प्राणा गताः सुरपते कलौ । स्वर्गान्न तेषामावृत्तिः कल्पकोटिशतैरपि

தேவரின் தலைவனே! கலியுகத்தில் கிருஷ்ணனின் ஆலயத்தில் உயிர் நீங்கினவர்களுக்கு, ஸ்வர்கத்திலிருந்தும் மீள்வது இல்லை—கோடிக்கணக்கான கல்பங்களிலும் இல்லை.

Verse 85

विज्ञेया मानुषा वत्स गर्भस्थास्ते महीतले । द्वारवत्यां न यैर्देवो दृष्टः कंसनिषूदनः

குழந்தையே! பூமியில் அவர்கள் இன்னும் கருவிலிருப்பவர்களே என அறிக; த்வாரவதியில் கம்சநிஷூதன தேவனைத் தரிசிக்காதவர்கள் அவர்கள்.

Verse 86

दुर्लभो द्वारकावासो दुर्लभं कृष्णदर्शनम् । दुर्लभं गोमतीस्नानं दुर्लभो रुक्मिणीपतिः

த்வாரகையில் வாசம் அரிது; ஸ்ரீகிருஷ்ண தரிசனம் அரிது. கோமதியில் நீராடுதல் அரிது; ருக்மிணீபதி ஆண்டவனும் அரிதே.

Verse 87

तपः परं कृतयुगे त्रेतायां ज्ञानमुच्यते । द्वापरे तु परो यज्ञः कलौ केशवकीर्तनम्

கிருதயுகத்தில் தவமே உயர்ந்தது; திரேதையில் ஞானமே உயர்ந்தது எனச் சொல்லப்படுகிறது. த்வாபரத்தில் யாகமே உயர்ந்தது; கலியில் கேசவ நாமகீர்த்தனமே பரமம்.

Verse 88

हेमभारसहस्रैस्तु दत्तैर्यत्फलमाप्यते । दृष्ट्वा तत्कोटि गुणितं हरेः सर्वप्रदं मुखम्

ஆயிரம் பொன் சுமைகளைத் தானம் செய்தால் கிடைக்கும் பலன், ஹரியின் அனைத்தையும் அருளும் முகத்தைத் தரிசித்த மாத்திரத்தில் கோடிமடங்கு பெருகும்.

Verse 89

द्वारकायां च यद्दत्तं शंखोद्धारे तथैव च । पिंडारके महातीर्थे दत्तं चैवाक्षयं भवेत्

த்வாரகையில் அளிக்கும் தானமும், சங்கோத்தாரத்தில் அளிப்பதும்; மகாதீர்த்தமான பிண்டாரகத்தில் அளிக்கும் தானமும்—அழியாத பலனை அளிக்கும்.

Verse 90

गोमहिष्यादि यद्दत्तं सुवर्णवसनानि च । वृषो भूमिग्रहो रूप्यं कन्यादानं तथैव च

மாடு, எருமை முதலியவற்றின் தானம்; பொன்னும் ஆடைகளும் தானம்; காளைத் தானம், நிலதானம், வெள்ளித் தானம், அதுபோல கன்யாதானமும்—

Verse 91

यच्चान्यदपि देवेन्द्र त्रिषु स्थानेषु यच्छति । तन्मुक्तिकारकं प्रोक्तं पितॄणामात्मनस्तथा

தேவேந்திரனே! அந்த மூன்று புனிதத் தலங்களில் எதையாயினும் தானமாக அளித்தால், அது பித்ருக்களுக்கும் தமக்கும்கூட முக்திக்காரணம் என உரைக்கப்படுகிறது।

Verse 92

ऊषरं हि यतो लोके क्षेत्रमेतत्प्रकीर्तितम् । अतो मुक्तिकरं सर्वं दानं चोक्तं महर्षिभिः

இந்தத் தலம் உலகில் ‘ஊஷர’ எனப் புகழ்பெற்றதனால், இங்கே செய்யப்படும் எல்லாத் தானமும் முக்தியளிக்கும் என மகரிஷிகள் கூறினர்।

Verse 93

यत्किंचित्कुरुते तत्र दानं क्रीडावगाहनम् । तदनन्तफलं प्राह भगवान्मधुसूदनः

அங்கே எதைச் செய்தாலும்—தானம், விளையாட்டு, அல்லது நீரில் மூழ்கி நீராடுதல்—அது முடிவிலாப் பலன் தரும் என பகவான் மதுசூதனன் உரைத்தான்।

Verse 94

प्रेतत्वं नैव तस्यास्ति न याम्या नारकी व्यथा । येन द्वारवतीं गत्वा कृतं कृष्णाऽवलोकनम्

த்வாரவதிக்கு சென்று ஸ்ரீகிருஷ்ணனை தரிசித்தவர்க்கு பேய்நிலை இல்லை; யமலோக வேதனை இல்லை; நரகத் துயரும் இல்லை।

Verse 95

वारिमात्रेण गोमत्यां पिण्डदाने कृते कलौ । पितॄणां जायते तृप्तिर्यावदाभूतसंप्लवम्

கலியுகத்தில் கோமதி நதிக்கரையில் வெறும் நீரால் கூட பிண்டதானம் செய்தால், பித்ருக்கள் பிரளயம் வரையிலும் திருப்தியடைவார்கள்।

Verse 96

नित्यं कृष्णपुरीं रम्यां ये स्मरन्ति गृहस्थिताः । नमस्याः सर्वलोकानां देवानां च सुरोत्तम

இல்லறத்தில் இருந்து தினமும் அழகிய கிருஷ்ணபுரி (த்வாரகை)யை நினைவு கூர்வோர், எல்லா உலகங்களாலும் தேவர்களாலும் வணங்கத்தக்கோர்; ஓ சுரோத்தமா।

Verse 97

ब्रह्मज्ञानं गयाश्राद्धं मरणं गोग्रहेषु च । वासः पुंसां द्वारकायां मुक्तिरेषा चतुर्विधा

மோட்சம் நான்கு வகையாக உரைக்கப்படுகிறது—பிரம்மஞானத்தால், கயாவில் செய்யும் சிராத்தத்தால், கோசாலைகளில் (பசுக்களின் அடைக்கலத்தில்) மரணத்தால், மேலும் த்வாரகையில் வாசிப்பதால்।

Verse 98

ब्रह्मज्ञानेन मुच्यन्ते प्रयागे मरणेन वा । अथवा स्नानमात्रेण गोमत्यां कृष्णसंनिधौ

பிரம்மஞானத்தால் விடுதலை பெறுவர்; அல்லது பிரயாகத்தில் மரணத்தால்; அல்லது கிருஷ்ண சன்னிதியில் கோமதியில் வெறும் நீராடுதலாலேயும்.

Verse 99

कृतार्थः कृतपुण्योऽहं ब्रवीत्येवं महोदधिः । पवित्रितं च मद्गात्रं गोमतीवारिसंप्लवात्

மகாசமுத்திரம் இவ்வாறு கூறுகிறது—“நான் கृतார்த்தன்; நான் புண்ணியவான் ஆனேன்; கோமதியின் நீர்வெள்ளம் என் உடலைப் புனிதப்படுத்தியது.”

Verse 100

अत्युग्राण्यपि पापानि तावत्तिष्ठंति विग्रहे । यावत्स्नानं न गोमत्यां वारिणा पापहारिणा

மிகக் கொடிய பாவங்களும் உடலில் அத்தனை நேரமே தங்கும்; பாவநாசினியான கோமதியின் நீரால் நீராடாதவரை.

Verse 101

चक्रतीर्थे नरः स्नात्वा गोमत्यां रुक्मिणीह्रदे । दृष्ट्वा कृष्णमुखं रम्यं कुलानां तारयेच्छतम्

சக்ரதீர்த்தத்தில் நீராடி, கோமதி நதிக்கரையிலுள்ள ருக்மிணீ ஹ்ரதத்தில், திருமால் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் இனிய முகத்தை தரிசிப்பவன் தன் குலத்தின் நூறு தலைமுறைகளைத் தார்க்கிறான்.

Verse 102

कृष्णं च ये द्वारवतीं मनुष्याः स्मरंति नित्यं हरिभक्तियुक्ताः । विधूतपापाः किल संभवांते गच्छंति लोकं परमं मुरारेः

ஹரிபக்தியுடன் நித்தமும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் புனித த்வாரவதியையும் நினைவு கூர்பவர்களின் பாவங்கள் கழுவப்படும்; அவர்கள் இறுதியில் முராரியின் பரம லோகத்தை அடைவர்.

Verse 103

अधौतपादः प्रथमं नमस्कुर्याद्गणेश्वरम् । सर्वविघ्रविनाशश्च जायते नात्र संशयः

கால்கள் கழுவப்படாதிருந்தாலும் முதலில் கணேஸ்வரனை வணங்க வேண்டும்; அப்பொழுது எல்லா தடைகளும் நிச்சயமாக அழியும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 104

नीलोत्पलदलश्यामं कृष्णं देवकिनन्दनम् । दण्डवत्प्रणमेत्प्रीत्या प्रणमेदग्रजं पुनः

நீலத் தாமரையிதழ் போன்ற கருமை நிறமுடைய தேவகிநந்தனன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை அன்புடன் தண்டவத் பணிந்து, பின்னர் அவரது அண்ணனையும் மீண்டும் வணங்க வேண்டும்.

Verse 105

बाल्ये च यत्कृतं पापं कौमारे यौवने तथा । दर्शनात्कृष्णदेवस्य तन्नश्येन्नात्र संशयः

குழந்தைப் பருவம், இளமைப் பருவம், யௌவனத்தில் செய்த எந்தப் பாவமாயினும், ஸ்ரீகிருஷ்ணதேவனின் தரிசனமட்டும் போதுமே அது அழியும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 106

वाण्याऽथ मनसा यच्च कर्मणा समुपार्जितम् । पापं जन्मसहस्रेण तन्नश्येन्नात्र संशयः

வாக்காலும் மனத்தாலும் செயலாலும் சேர்த்த பாவம்—ஆயிரம் பிறவிகளினதும் ஆனாலும்—அழிகிறது; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 107

हेमभारसहस्रैस्तु दत्तैर्यत्फलमाप्यते । तत्फलं कोटिगुणितं कृष्णवक्त्रावलोकनात्

ஆயிரம் பொன் பாரங்களைத் தானம் செய்தால் கிடைக்கும் பலன், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் முகதரிசனத்தால் கோடிமடங்கு பெருகுகிறது.

Verse 108

नमस्कृत्य च देवेशं पुण्डरीकाक्षमच्युतम् । दुर्वाससं महेशानं द्वारकापरिरक्षकम्

தேவேசனான புண்டரீகாக்ஷன் அச்யுதனை வணங்கி, துவாரகையைப் பாதுகாக்கும் மகேசான துர்வாசரையும் பணிந்து…

Verse 109

प्रणम्य परया भक्त्या वैनतेयसमन्वितम् ।ऽ । द्वारमागत्य च पुनः स्वर्गद्वारोपमं शुभम्

வைனதேயன் (கருடன்) உடனிருக்கும் இறைவனைப் பரம பக்தியுடன் வணங்கி, பின்னர் வானத்தின் வாயில்போன்ற அந்தச் சுப வாயிலுக்கு மீண்டும் வருகிறான்.

Verse 110

विश्रम्य च मुहूर्त्तार्द्धं सुहृद्भिर्बान्धवैर्वृतः । तत्राश्रितान्समाहूय ब्राह्मणान्मन्त्रकोविदान् । पूजाद्रव्यं समानीय ततस्तीर्थं व्रजेद्बुधः

அரை முஹூர்த்தம் ஓய்வெடுத்து, நண்பர் உறவினரால் சூழப்பட்டு, அங்கு தங்கியுள்ள மந்திரத்தில் தேர்ந்த பிராமணர்களை அழைக்க வேண்டும்; பூஜைப் பொருட்களைச் சேர்த்து, பின்னர் அறிவுடையவன் தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.