Adhyaya 35

Verse 1

प्रह्लाद उवाच । अहो क्षेत्रस्य माहात्म्यं समंताद्दशयोजनम् । दिविष्ठा यत्र पश्यंति सर्वानेव चतुर्भुजान्

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—அஹோ! இத்தலத்தின் மகிமை வியப்பானது; எல்லாத் திசைகளிலும் பத்து யோஜனை வரை விரிந்துள்ளது. அங்கே தேவருலகினர் அனைவரையும் நான்கு கரங்களுடைய தெய்வரூபமாகக் காண்கிறார்கள்.

Verse 2

अहो क्षेत्रस्य माहात्म्यं दृष्ट्वा नित्यं चतुर्भुजान् । द्वारकावासिनः सर्वान्नमस्यंति दिवौकसः

அஹோ! இத்தலத்தின் மகிமை இப்படிப்பட்டது; த்வாரகைவாசிகளை எப்போதும் நான்கு கரங்களுடையவர்களாகக் கண்டு தேவருலகினர் அவர்களனைவருக்கும் வணங்குகின்றனர்.

Verse 3

अहो क्षेत्रस्य माहात्म्यं सर्वशास्त्रेषु विश्रुतम् । अहो क्षेत्रस्य माहात्म्यं शृण्वंतु ऋषयोऽमलाः

அஹோ! இத்தலத்தின் மகிமை எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் புகழ்பெற்றது. அஹோ! குற்றமற்ற ரிஷிகள் இத்தல மகிமையை மீண்டும் கேட்பாராக.

Verse 4

मुक्तिं नेच्छंति यत्रस्थाः कृष्णसेवोत्सुकाः सदा । यत्रत्याश्चैव पाषाणा यत्र क्वापि विमुक्तिदाः

அந்தப் புனிதத் தலத்தில் வாழ்பவர்கள், எப்போதும் கிருஷ்ணசேவையில் ஆர்வமுடையோர், முக்தியையும் விரும்பார். அங்குள்ள கற்கள்கூட எங்கு இருந்தாலும் விடுதலை அளிப்பவையாகின்றன.

Verse 5

अपि कीट पतंगाद्याः पशवोऽथ सरीसृपाः । विमुक्ताः पापिनः सर्वे द्वारकायाः प्रसादतः । किं पुनर्मानवा नित्यं द्वारकायां वसंति ये

பூச்சி-வண்டு முதலியன, மிருகங்கள், ஊர்வன—பாவிகளாயினும்—துவாரகையின் அருளால் எல்லாம் விடுதலை பெறுகின்றன. அப்படியிருக்க, தினமும் துவாரகையில் வாழும் மனிதர்கள் பற்றி என்ன சொல்லுவது!

Verse 6

या गतिः सर्वजंतूनां द्वारकापुरवासिनाम् । सा गतिर्दुर्लभा नूनं मुनीनामूर्द्ध्वरेतसाम्

துவாரகாபுரத்தில் வாழும் எல்லா உயிர்களும் அடையும் நிலை எதுவோ, அதே நிலை ஊர்த்வரேதஸ் தவமுனிவர்களுக்குக் கூட நிச்சயமாக அரிது.

Verse 7

सर्वेषु क्षेत्रतीर्थेषु वसतां वर्षकोटिभिः । तत्फलं निमिषाद्धेंन द्वारकायां दिनेदिने

எல்லா க்ஷேத்திர-தீர்த்தங்களிலும் கோடிக்கணக்கான ஆண்டுகள் தங்குவதால் கிடைக்கும் பலன் எதுவோ, அதே பலன் துவாரகையில் தினந்தோறும் ஒரு நிமிஷத்திலேயே கிடைக்கிறது.

Verse 8

द्वारकायां स्थिताः सर्वे नरा नार्य्यश्चतुर्भुजाः । द्वारकावासिनः सर्वान्यः पश्येत्कलुषापहान् । सत्यंसत्यं द्विजश्रेष्ठाः कृष्णस्यातिप्रियो भवेत्

துவாரகையில் இருப்போர் அனைவரும்—ஆணும் பெண்ணும்—நான்கு கரங்களுடையவர்களென (தெய்வீகமாக) காணப்படுவர். துவாரகைவாசிகள் அனைவரையும் மாசு நீக்குவோர் எனக் காண்பவன்—உண்மை, உண்மை, ஓ த்விஜச்ரேஷ்டர்களே—கிருஷ்ணனுக்கு மிகப் பிரியனாகிறான்.

Verse 9

द्वारकावासिनो ये वै निंदंति पुरुषाधमाः । कृष्णस्नेहविहीनास्ते पतंति दुःखसागरे

த்வாரகா வாசிகளை இகழும் கீழ்மக்கள் கிருஷ்ணப்ரேமமின்றி துயரக் கடலில் வீழ்வர்.

Verse 10

जयंतेन भृशं त्रस्ताः शूलाग्रारोपिताश्चिरम् । कर्षितास्ताडितास्ते वै मूर्च्छिताः पुनरुत्थिताः

ஜயந்தனால் மிகுந்த அச்சமுற்ற அவர்கள் நீண்ட நேரம் சூலின் முனையில் ஏற்றப்பட்டனர்; இழுத்தடிக்கப்பட்டு அடிபட்டு மயங்கி மீண்டும் எழுந்தனர்.

Verse 11

त्राहित्राहि जयंत त्वं वदंतो हि भयातुराः । स्मरंतः पूर्वपापं ते जयंतेन प्रताडिताः

அச்சத்தால் கலங்கிய அவர்கள் “காப்பாற்று, காப்பாற்று, ஓ ஜயந்தா!” என்று கதறினர்; முன்பாவங்களை நினைத்து ஜயந்தனால் மீண்டும் மீண்டும் அடிக்கப்பட்டனர்.

Verse 12

जयंत उवाच । किं कृतं मंदभाग्यैर्वो यत्पापं च सुदारुणम् । सर्वं पुण्यफलं लब्ध्वा द्वारकावासमुत्तमम्

ஜயந்தன் கூறினான்—“ஓ துர்பாக்கியர்களே! எல்லாப் புண்ணியப் பலனையும் பெற்று த்வாரகாவில் உத்தம வாசம் பெற்றபின்பும், நீங்கள் எந்தக் கொடிய பாவத்தைச் செய்தீர்கள்?”

Verse 13

द्वारकावासिनां निंदा महापापाधिका ध्रुवम् । न निवर्तेत तत्पापं सा ज्ञेया परमेश्वरी

த்வாரகா வாசிகளை நிந்திப்பது நிச்சயமாக மகாபாபங்களையும் மிஞ்சும்; அந்தப் பாவம் எளிதில் நீங்காது—அதன் விளைவு பரமேஸ்வரியின் சக்திபோல் வல்லது என அறிக.

Verse 14

अतः कृष्णाज्ञया सर्वान्पापिनो दंडयाम्यहम् । वैष्णवानां च निंदायाः फलं भुक्त्वा सुदारुणम्

ஆகையால் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் ஆணையினால் நான் இப்பாவிகளை எல்லாம் தண்டிக்கிறேன்; வைஷ்ணவர்களை நிந்தித்ததின் மிகக் கொடிய பலனை அவர்கள் அனுபவிக்கட்டும்.

Verse 15

ततस्तु द्वारकायां च पुण्यं जन्म भविष्यति । कृष्णं प्रतोष्य संसिद्धिर्भविष्यति सुदुर्ल्लभा

பின்னர் த்வாரகையில் புண்ணியமான பிறவி உண்டாகும்; ஸ்ரீகிருஷ்ணரை முழுமையாகத் திருப்திப்படுத்தினால் மிக அரிதான சித்தி பெறப்படும்.

Verse 16

तस्मात्तद्भुज्यतां पापं जातं वैष्णवनिंदनात् । तत्रत्यानां प्रभुर्नैव यम ईष्टे महेश्वरः

ஆகையால் வைஷ்ணவ-நிந்தையால் பிறந்த அந்தப் பாவத்தை அனுபவித்து தீர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்; அங்கு வாழ்வோர்க்கு யமன் ஆண்டவன் அல்ல, மகேஸ்வரனே பரம அதிகாரியாக வணங்கப்படுகிறார்.

Verse 17

श्रीप्रह्लाद उवाच । तस्माद्द्वारवतीं गत्वा संसेव्यो देवनायकः

ஸ்ரீபிரஹ்லாதர் கூறினார்—ஆகையால் த்வாரவதிக்கு சென்று தேவர்களின் நாயகனான ஆண்டவனை பக்தியுடன் சேவிக்க வேண்டும்.

Verse 18

गोमतीतीरमाश्रित्य द्वारकायां प्रयच्छति । यत्तु किंचिद्धनं विप्राः श्रूयतां तत्फलोदयम्

த்வாரகையில் கோமதியின் கரையைச் சார்ந்து எத்தகைய செல்வம் தானமாக அளிக்கப்படுகிறதோ—ஓ விப்ரர்களே, அதன் பலன் எழுவதைக் கேளுங்கள்.

Verse 19

हेमभारसहस्रैस्तु रविवारे रविग्रहे । कुरुक्षेत्रे यदाप्नोति गजाश्वरथदानतः

ஞாயிற்றுக்கிழமை சூரியகிரகண வேளையில் குருக்ஷேத்திரத்தில் யானை, குதிரை, ரதம் ஆகியவற்றை தானம் செய்தால் கிடைக்கும் புண்ணியம் ஆயிரம் பொன்-பாரங்களுக்கு ஒப்பானது எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 20

सहस्रगुणितं तस्मात्सत्यंसत्यं मयोदितम् । हेममाषार्द्धमानेन द्वारकादानयोगतः

ஆகவே அந்தப் புண்ணியம் ஆயிரமடங்கு பெருகும்—இது உண்மை, உண்மை என நான் உரைத்தேன். த்வாரகையில் தானயோகமாக அரை மாஷ அளவு பொன் தானம் செய்தால்கூட அந்தப் பெருகிய பலன் கிடைக்கும்।

Verse 21

पत्राणां चैव पुष्पाणां नैवेद्यसिक्थसंख्यया । कृष्णदेवस्य पूजायामनंतं भवति द्विजाः

ஓ த்விஜர்களே, ஸ்ரீகிருஷ்ணதேவனின் பூஜையில் இலை-மலர் எண்ணிக்கையாலோ, நைவேத்யமும் தீபமும் (சிக்தம்) அளிப்பதின் எண்ணிக்கையாலோ—பலன் முடிவிலாததாகிறது।

Verse 22

अन्नदानं तु यः कुर्य्याद्द्वारकायां तु तत्फलम् । नैव शक्नोम्यहं वक्तुं ब्रह्मा शेषमहेश्वरौ

த்வாரகையில் அன்னதானம் செய்பவனின் பலனை நான் சொல்ல இயலாது; பிரம்மா, சேஷன், மகேஸ்வரனும் கூட அதை முழுமையாக உரைக்க முடியாது।

Verse 23

ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यः शूद्रो वाऽप्यथ वांऽत्यजः । नारी वा द्वारकायां वै भक्त्या वासं करोति वै

பிராமணன், க்ஷத்திரியன், வைசியன், சூத்ரன் அல்லது அந்த்யஜன்—அல்லது பெண்—யாராயினும் த்வாரகையில் பக்தியுடன் வாசம் செய்தால், அவன்/அவள் நிச்சயமாக அந்தப் புனிதப் புண்ணியத்தின் பங்காளி ஆவார்।

Verse 24

कुलकोटिं समुद्धृत्य विष्णुलोके महीयते । सत्यंसत्यं द्विजश्रेष्ठा नानृतं मम भाषितम्

தன் குலக் கோடியை உயர்த்தி அவன் விஷ்ணுலோகத்தில் போற்றப்படுகிறான். ஓ த்விஜச்ரேஷ்டர்களே, உண்மை உண்மை—என் சொல் பொய் அல்ல.

Verse 25

द्वारकावासिनं दृष्ट्वा स्पृष्ट्वा चैव विशेषतः । महापापविनिर्मुक्ताः स्वर्गलोके वसंति ते

த்வாரகைவாசியை வெறும் தரிசனம் செய்தாலும், குறிப்பாகத் தொடினாலும், அவர்கள் மகாபாபங்களிலிருந்து விடுபட்டு ஸ்வர்கலோகத்தில் வாழ்வர்.

Verse 26

पांसुवो द्वारकाया वै वायुना समुदीरिताः । पापिनां मुक्तिदाः प्रोक्ताः किं पुनर्द्वारका भुवि

த்வாரகையின் தூசுத் துகள்கள்கூட காற்றால் எழுந்து பரவினாலும் பாவிகளுக்கு முக்தி தருவதாகச் சொல்லப்படுகிறது—அப்படியிருக்க, பூமியில் உள்ள த்வாரகை தானே எவ்வளவு மேன்மை!

Verse 27

श्रीप्रह्लाद उवाच । श्रूयतां द्विजशार्दूला महामोहविनाशनम् । द्वारकायाश्च माहात्म्यं गोमतीकृष्णसन्निधौ

ஸ்ரீபிரஹ்லாதன் கூறினான்—ஓ த்விஜசார்தூலர்களே, கேளுங்கள்: மகாமோஹத்தை அழிக்கும் த்வாரகையின் மஹாத்மியம், கோமதி மற்றும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சன்னிதியில்.

Verse 28

कुशावर्त्तात्समारभ्य यावद्वै सागरावधि । यस्यां तिथौ समायाति सिंहे देवपुरोहितः

குஷாவர்த்தத்திலிருந்து தொடங்கி கடலின் எல்லை வரை—எந்த திதியில் தேவர்களின் புரோகிதன் பிரஹஸ்பதி சிம்ம ராசியில் பிரவேசிக்கிறானோ அந்தத் திதியில்.

Verse 29

तस्यां हि गोमतीस्नानं द्विषङ्गोदावरीफलम् । अवगाहिता प्रयत्नेन सिंहांते गौतमी सकृत्

அந்நேரத்தில் கோமதியில் நீராடினால் கோதாவரியின் புண்ணியத்தின் இரட்டைப் பலன் கிடைக்கும். சிம்மத்தின் முடிவில் முயற்சியுடன் கௌதமியில் ஒருமுறை மூழ்கி நீராடுபவன் அதே பலனை அடைவான்.

Verse 30

गोदावर्य्यां भवेत्पुण्यं वसतो वर्षसंख्यया । तत्फलं समवाप्नोति गोमतीसेवनाद्द्विजाः

ஓ இருபிறப்பினரே! கோதாவரிக் கரையில் பல ஆண்டுகள் வாழ்வதால் உண்டாகும் புண்ணியம், அதே பலன் புனித கோமதியை பக்தியுடன் சேவிப்பதாலேயே கிடைக்கிறது.

Verse 31

गोमत्यां श्रद्धया स्नानं पूर्णे सिंहस्थिते गुरौ । सहस्रगुणितं तत्स्याद्द्वारवत्यां दिनेदिने

குரு (பிரகஸ்பதி) முழுமையாக சிம்மராசியில் நிலைபெற்றிருக்கும் போது, கோமதியில் பக்தியுடன் செய்யும் நீராடல் த்வாரவதி (த்வாரகா) நகரில் நாள்தோறும் ஆயிரமடங்கு புண்ணியமாகிறது.

Verse 32

गच्छगच्छ महाभाग द्वारकामिति यो वदेत् । तस्यावलोकनादेव मुच्यते सर्वपातकैः

யார் ‘போ, போ, ஓ மகாபாகனே, த்வாரகாவிற்கு’ என்று கூறுகிறாரோ, அவரை ஒருமுறை தரிசித்தாலே மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான்.

Verse 33

द्वारकेति च यो ब्रूयाद्द्वारकाभिमुखो नरः । कृपया कृष्णदेवस्य मुक्तिभागी भवेद्ध्रुवम्

த்வாரகாவை நோக்கி முகம் வைத்து ‘த்வாரகா’ என்று உச்சரிப்பவன், ஸ்ரீகிருஷ்ணதேவனின் கருணையால் நிச்சயமாக முக்தியின் பங்காளியாகிறான்.

Verse 34

द्वारकां गोमतीं पुण्यां रुक्मिणीं कृष्णमेव च । स्मरंति येऽन्वहं भक्त्या द्वारकाफलभागिनः

பக்தியுடன் நாள்தோறும் துவாரகை, புனித கோமதி, ருக்மிணி மற்றும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை நினைவு கூர்வோர் துவாரகையின் பலனில் பங்குபெறுவர்।

Verse 35

सहस्रयोजनस्थानां येषां स्यादिति मानसम् । द्वारवत्यां गमिष्यामो द्रक्ष्यामो द्वारकेश्वरम्

ஆயிரம் யோஜனை தூரத்தில் இருப்பவர்களுக்குக் கூட ‘நாம் துவாரவதிக்கு சென்று துவாரகேஸ்வரனை தரிசிப்போம்’ என்ற உறுதி மனத்தில் எழுந்தால், அந்த எண்ணமே புண்ணியத்தை அளிக்கும்।

Verse 36

सर्वपापैः प्रमुच्यंते धन्यास्ते लोकपावनाः । किं वाच्यं द्वारकायात्रां ये प्रकुर्वंति मानवाः । किं पुनर्द्वारकानाथं कृष्णं पश्यंति ये नराः

அவர்கள் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவர்; அவர்கள் நிச்சயமாகப் பாக்கியசாலிகள், உலகைத் தூய்மைப்படுத்துவோர். துவாரகை யாத்திரை செய்பவர்களின் பெருமையை என்ன சொல்லலாம்? துவாரகைநாதன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை தரிசிப்போர் இன்னும் எவ்வளவு பாக்கியசாலிகள்!

Verse 37

मित्रध्रुग्ब्रह्महा गोघ्नः परदारापहारकः । मातृहा पितृहा चैव ब्रह्मस्वापहरस्तथा

நண்பனைத் துரோகிப்பவன், பிராமணனை கொன்றவன், பசுவைக் கொன்றவன், பிறன் மனைவியை அபகரிப்பவன்; தாயைக் கொன்றவன், தந்தையைக் கொன்றவன், மேலும் பிராமணச் சொத்தைத் திருடுபவன்—

Verse 38

एते चान्ये च पापिष्ठा महापापयुताश्च ये । सर्वपापैः प्रमुच्यंते कृष्णदेवस्य दर्शनात्

இவர்களும் இவர்களைப் போன்ற பிற மிகப் பாவிகளும், பெரும் பாவச் சுமையுடன் இருந்தாலும், ஸ்ரீகிருஷ்ணதேவனின் தரிசனத்தால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவர்।

Verse 39

किं वेदैः श्रद्धया हीनैर्व्याख्यानैरपि कृत्स्नशः । हेमभारसहस्रैः किं कुरुक्षेत्रे रविग्रहे

நம்பிக்கையற்ற வேதங்களால் என்ன பயன், முழுமையாக விளக்கினாலும்? மேலும் குருக்ஷேத்திரத்தில் சூரிய கிரகண வேளையில் ஆயிரம் பொன் சுமைகள் இருந்தாலும் என்ன பயன்?

Verse 40

गजाश्वरथदानैः किं किं मंदिरप्रतिष्ठया । तेषां पूजादिना सम्यगिष्टा पूर्तादिभिश्च किम्

யானை, குதிரை, ரதம் தானம் செய்தால் என்ன, அல்லது ஆலயப் பிரதிஷ்டை செய்தால் என்ன? அவற்றின் முறையான பூஜை, யாகம், கிணறு-குளம் போன்ற பூர்த்தக் கர்மங்களால் கூட என்ன பயன்?

Verse 41

राजसूयाश्वमेधाद्यैः सर्वयज्ञैश्च किं भवेत् । सेवनैः क्षेत्रतीर्थानां तपोभिर्विविधैस्तु किम्

ராஜசூய, அச்வமேதம் முதலிய எல்லா யாகங்களாலும் என்ன கிடைக்கும்? மேலும் பல க்ஷேத்ர-தீர்த்த சேவைகளாலும், பலவகைத் தவங்களாலும் என்ன பயன்?

Verse 42

किं मोक्षसाधनैः क्लेशैर्ध्यानयोगसमाधिभिः । द्वारकेश्वरकृष्णस्य दर्शनं यस्य जायते

மோக்ஷ சாதனங்கள் எனக் கூறப்படும் துன்பகரமான ஒழுக்கங்கள்—தியானம், யோகம், சமாதி—இவை எதற்கு, யாருக்கு த்வாரகேஸ்வரன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் தரிசனம் உண்டாகிறதோ?

Verse 43

माहात्म्यं द्वारकायास्तु अथवा यः शृणोति च । विशेषेण तु वैशाख्यां जयंत्याश्चैव जागरे

பக்தியுடன் த்வாரகையின் மஹாத்மியத்தை கேட்பவன்—விசேஷமாக வைசாக மாதத்தில், ஜயந்தி இரவு விழிப்பில்—அரிய புண்ணியத்தை அடைகிறான்.

Verse 44

माघ्यां च फाल्गुने चैत्रे ज्येष्ठे चैव विशेषतः । अद्यापि द्वारका पुण्या कलावपि विशेषतः

மாசி(மா஘), பால்குண, சைத்ர, ஜ்யேஷ்ட—இம்மாதங்களில் குறிப்பாக—த்வாரகை மிகப் புனிதம். இன்றும், கலியுகத்திலும், அது விசேஷமாகத் தூயதே.

Verse 45

यस्यां सत्रं प्रपां कृत्वा प्रासादं मंचमेव च । यतीनां शरणं कृत्वा तीरे मंडपमेव च

அந்த (த்வாரகையில்) யார் சத்திரம் (அன்னதானம்), பிரபா (நீர்தானச் சாலை), பிராசாதம்/தர்மசாலை, ஓய்வு மண்டபம் அமைத்து; யதிகளுக்கு அடைக்கலம் அளித்து, கரையில் மண்டபமும் கட்டுகிறாரோ—

Verse 46

वापीकूपतडागानां जीर्णोद्धारमथापि वा । मूर्तिं विष्णोः प्रतिष्ठाप्य दत्त्वा वा भोगसाधनम्

கிணறு, படிக்கிணறு (வாபி), குளம் ஆகியவற்றின் ஜீர்ணோத்தாரணம் செய்வாரோ; அல்லது விஷ்ணு மூர்த்தியை பிரதிஷ்டை செய்வாரோ; அல்லது நைவேத்ய-பூஜைச் சாதனங்களைத் தானம் செய்வாரோ—

Verse 47

श्रूयतां तत्फलं विप्राः सर्वोत्कृष्टं वदाम्यहम् । संप्राप्य वांछितान्कामान्कृष्णानुग्रहभाजनम्

ஓ விப்ரர்களே, அதன் பலனை கேளுங்கள்; நான் மிகச் சிறந்த பயனை உரைக்கிறேன்—மனிதன் விரும்பிய பயன்களை அடைந்து, கிருஷ்ண அருளுக்குத் தகுதியான பாத்திரமாகிறான்.

Verse 48

तेजोमयेषु लोकेषु भुक्त्वा भोगाननुक्रमात् । प्राप्नोति विष्णुलोकं वै नरो देवनमस्कृतम्

ஒளிமயமான உலகங்களில் முறையே இன்பங்களை அனுபவித்து, அந்த மனிதன் நிச்சயமாக தேவர்களாலும் வணங்கப்படும் விஷ்ணுலோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 49

स्थापयेद्द्वारकायां वै मूर्तिं दारुशिलामयीम् । त्रैलोक्यं स्थापितं तेन विष्णोः सायुज्यतामियात्

த்வாரகையில் மரம் அல்லது கல்லால் ஆன பகவான் மூர்த்தியை நிறுவ வேண்டும். அந்தப் புண்ணியச் செயலில் மூவுலகமும் நிறுவப்பட்டதுபோல் ஆகி, பக்தன் விஷ்ணுவின் சாயுஜ்யத்தை அடைகிறான்.

Verse 50

प्ररोहो नास्ति पापस्य पुण्यस्य वृद्धिरुत्तमा । द्वारकायां कथं जातं वैलक्षण्यमिदं प्रभो । क्षेत्रेभ्यः सर्वतीर्थेभ्य आश्चर्य्यं कथयंति ते

பிரபோ! த்வாரகையில் பாவம் இனி முளைக்காது; புண்ணியம் மிகச் சிறப்பாக வளர்கிறது. இந்த அபூர்வ தன்மை த்வாரகையில் எவ்வாறு ஏற்பட்டது? எல்லா க்ஷேத்திரங்களும் தீர்த்தங்களும் மீறிய அதிசயம் என மக்கள் கூறுகின்றனர்.