Adhyaya 3

Verse 1

ऋषय ऊचुः । अहो ब्रह्मण्यदेवस्य कृष्णस्यामिततेजसः । महिमा यदयं नैव मृषा चक्रे मुनेर्वचः

ரிஷிகள் கூறினர்—ஆஹா! பிராமணரைப் போற்றும், அளவற்ற ஒளியுடைய ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் மகிமை இதுவே; முனிவரின் வாக்கு பொய்யாக ஆக விடவில்லை.

Verse 2

तेन चक्रे न रोषं स सेतुपालो जनार्दनः । भृगोर्यश्चरणाघातं दधार हृदि लाञ्छनम्

அதனால் சேதுபாலனான ஜனார்தனன் கோபமடையவில்லை; ப்ருகுவின் திருவடி அடியை அவர் மார்பில் ஒரு இலச்சினையாகத் தாங்கினார்.

Verse 3

सा तु देवी कथं तेन प्रेयसा विप्रयोजिता । एकाकिनी स्थिता तत्र कथ्यतामसुरेश्वर

ஆனால் அந்த தேவி தன் பிரியனிடமிருந்து எவ்வாறு பிரிக்கப்பட்டாள்? அங்கே தனியாக நின்றாள்—அசுரேஸ்வரா, எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 4

उत्कण्ठिता अति वयं श्रोतुं द्वारवतीं मुदा । इदमादौ बुभुत्सामश्चित्तखेदापनुत्तये

நாங்கள் மிகுந்த ஆவலுடன் மகிழ்ச்சியோடு த்வாரவதியின் வரலாற்றைக் கேட்க விரும்புகிறோம். முதலில் இதை அறிந்து, உள்ளத்தின் துயரை நீக்க விரும்புகிறோம்.

Verse 5

प्रह्लाद उवाच । श्रूयतामृषयः सर्वे गदतो मम विस्तरात् । यथा शापोद्भवं दुःखं मुमोच हरिवल्लभा

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—ஓ முனிவர்களே, என் உரையை விரிவாகக் கேளுங்கள்; சாபத்தால் எழுந்த துயரிலிருந்து ஹரியின் பிரியையான (ருக்மிணி) எவ்வாறு விடுபட்டாள் என்பதைச் சொல்கிறேன்.

Verse 6

अथ दुर्वाससः शापमवाप्यारुन्तुदं तदा । यादवेन्द्रस्य गृहिणी सहसा पर्यदेवयत्

அப்போது துர்வாசரின் கூர்மையான, உள்ளத்தைத் துளைக்கும் சாபத்தைப் பெற்ற யாதவேந்திரனின் மனைவி (ருக்மிணி) திடீரென புலம்பினாள்.

Verse 7

रुक्मिण्युवाच । कल्याणी बत वाणीयं लौकिकी संविभाव्यते । कूपके चैव सिन्धौ च प्रमाणान्नाधिकं जलम्

ருக்மிணி கூறினாள்—அய்யோ! இந்த ‘கல்யாணி’ வாக்கும் உலக வழக்கில் அளக்கப்படுகிறது; சிறு கிணற்றிலும் கடலிலும், அளவுக்குள் வரும் நீரே கிடைக்கும்.

Verse 8

यासाहं भूरिभाग्या वै प्राप्य नाथं जगत्पतिम् । इयमेकाकिनी जाता पौलस्त्याद्देवहेलनात्

நான் உண்மையில் மிகப் பாக்கியவதி—உலகாதிபதியான ஆண்டவனை அடைந்தவள்—இப்போது பௌலஸ்த்யன் (துர்வாசர்) செய்த தேவ அவமதிப்பினால் தனிமையடைந்தேன்.

Verse 9

क्व मंगलालयः श्रीमाननवद्यगुणो हरिः । अल्पपुण्या सुसंबाधा कामिनी क्वातिचञ्चला

எங்கே மங்களாலயம், ஸ்ரீமான், குறையற்ற குணங்களுடைய ஹரி—எங்கே நான், காமவசப்பட்ட மிகச் சஞ்சலமான காமினி, அற்பப் புண்ணியமுடையவள், கட்டுப்பாடுகளில் சிக்கியவள்?

Verse 10

तथापि घटयामास धाता वंचनकोविदः । विधानमशुभाया मे वियोगविषमव्यथम्

ஆயினும், மயக்கத் திருப்பங்களில் வல்ல விதாதா, நான் அபாக்கியவள் என்பதனால், பிரிவால் உண்டாகும் கடும் வேதனையுடைய விதியை எனக்காக அமைத்தான்।

Verse 11

अन्यथा वर्णगुरवः स्नातास्त्रैविद्यवर्त्मनि । कथं नु शप्तुमर्हन्ति स्वयं खिन्नामनागसम्

இல்லையெனில், மூன்று வேதங்களின் மார்க்கத்தில் நன்கு நனைந்த (ஸ்நாத) வர்ணகுருக்கள்—தானே துயருற்ற குற்றமற்றவளைக் சபிக்கத் தகுதியுடையோர் எவ்வாறு ஆவர்?

Verse 12

विदधे वज्रमयं तु किं न्विदं हृदयं मेऽतिकठोरमेव हि । शतधा न विदीर्यते यतो विरहे दुर्विषहे मधुद्विषः

விதாதா என் இதயத்தை வைரமயமாகச் செய்தானோ? அது மிகக் கடினம்; ஏனெனில் மதுத்விஷ் (கிருஷ்ணன்) உடன் தாங்கமுடியாத பிரிவிலும் அது நூறாகச் சிதறவில்லை।

Verse 13

अधिकृत्य सुदुश्चरं तपः प्रतिलब्धः प्रथमं मयात्मजः । तनयेन विनाकृताऽप्यहं न मृता पंचसु वासरेष्विह

மிகக் கடினமான தவம் செய்து நான் முதலில் ஒரு மகனைப் பெற்றேன்; ஆனாலும், மகனை இழந்தவளாக இருந்தும், இங்கே ஐந்து நாட்களிலும் நான் இறக்கவில்லை।

Verse 14

उपलभ्य सुदारुणामिमामपि पीडामवितास्म्यहं तदा । यदिदं विधुनोति कल्मषं खलु तन्मां समुपेत्य लक्षवृद्धिम्

இந்த மிகக் கொடிய துன்பத்தையும் அடைந்தாலும் நான் அப்போது வாழ்ந்திருப்பேன்; ஏனெனில் இது நிச்சயமாகப் பாவமலத்தை உதிர்த்தெறிகிறது. ஆகவே இது என்மேல் வந்து என் புண்ணியத்தை இலட்சமடங்கு பெருக்குக.

Verse 15

इति साऽतिविलप्य दुःखितार्था कुररीतुल्यतया शुशोच वेगात् । विरहेण विघूर्णिताशया द्विजशापापहता मुमूर्च्छ सद्यः

இவ்வாறு கூறி அவள் துயரால் வாடி மிகுந்து புலம்பினாள்; திடீரெனக் குரரீப் பறவைபோல் வேகமாகச் சோகித்தாள். பிரிவால் அவளது மனம் சுழன்றாடியது; பிராமண சாபத்தால் தாக்கப்பட்டு உடனே மயங்கிவிழுந்தாள்.

Verse 16

अथ दुर्वाससा शप्ता रुक्मिणी कृष्णवल्लभा । मूर्च्छनामाप तत्रैव ह्याजगाम पयोनिधिः

அப்போது துர்வாசரின் சாபத்தால் சபிக்கப்பட்ட கிருஷ்ணவல்லபை ருக்மிணி அங்கேயே மயங்கினாள்; அதே கணத்தில் நீர்நிதியான சமுத்திரன் அங்கு வந்தடைந்தான்.

Verse 17

सुधाशीकरगर्भेण पद्मकिंजल्कवायुना । न्यवीजयदिमां देवीं रुक्मिणीं कृष्णवल्लभाम्

அமுதத் துளிகளைத் தாங்கி, தாமரை மகரந்த மணம் கலந்த காற்றினால் சமுத்திரன் இந்த தேவியான கிருஷ்ணவல்லபை ருக்மிணியை மென்மையாக விசிறினான்.

Verse 18

एतस्मिन्नन्तरे तत्र व्योममार्गेण नारदः । गायन्गुणान्भगवतो वीणापाणिः समागतः

அந்நேரத்தில் வான்வழியாக நாரத முனிவர் அங்கே வந்தார்—கையில் வீணையுடன், பகவானின் குணங்களைப் பாடிக்கொண்டே.

Verse 19

स दृष्ट्वा सिंधुनाऽश्वास्यमानां विश्वस्य मातरम् । अवतीर्य श्रुतकथो बोधयामास नारदः

கடல் ஆறுதல் கூறிக் கொண்டிருந்த உலகமாதாவைக் கண்டு, செய்தியைக் கேட்ட நாரதர் இறங்கி வந்து அவளை விழிப்புறச் செய்து உபதேசித்தார்।

Verse 20

नारद उवाच । मा खेदं देव देवेशि देवि त्वदधिपे पतौ । दूरीकृते विप्रशापात्कुरु कल्याणि धीरताम्

நாரதர் கூறினார்—தேவி, தேவர்களின் ஈஸ்வரி! வருந்தாதே. உன் ஆண்டவன்-கணவன் பிராமண சாபத்தை நீக்கியபின், கல்யாணியே, திடமுடன் இரு।

Verse 21

त्वं हि साक्षाद्भगवती कृष्णश्च पुरुषोत्तमः । अवतीर्णो धराभारमपनेतुं यदृच्छया

நீயே நேரடியாக பகவதி; கிருஷ்ணன் புருஷோத்தமன். பூமியின் பாரத்தை அகற்றத் தன் விருப்பத்தால் அவர் அவதரித்தார்।

Verse 22

देवो ह्यसौ परं ब्रह्म सदाऽनिर्विण्णमानसः । मायाशक्तिस्त्वमेतस्य सर्गस्थित्यन्तकारिणः

அவரே தேவன், பரம்பிரம்மம்; அவரது மனம் எப்போதும் சோர்வற்றது. நீ அவருடைய மாயாசக்தி; அதனால் படைப்பு, நிலை, அழிவு நிகழ்கின்றன।

Verse 23

संहृत्य निखिलं शेते ययाऽसौ कलया स्वराट् । तदापि न वियुज्येत त्वया विश्वपतिः प्रभुः

எந்த கலையால் அந்த சுவராட் அனைத்தையும் ஒடுக்கி பள்ளிகொள்கிறாரோ, அப்போதும் உலகநாதன் ஆகிய प्रभு உன்னிடமிருந்து பிரியார்।

Verse 24

अवियुक्तस्त्वया नित्यं देवदेवो जगत्पतिः । लीलावतारेष्वेतस्य सर्वेषु त्वं सहायिनी

தேவர்களின் தேவன், உலகநாதன், உன்னிடமிருந்து நித்தமும் பிரியாதவன். அவனுடைய எல்லா லீலா-அவதாரங்களிலும் நீயே துணைவியும் உதவியாளுமாய் இருக்கிறாய்.

Verse 25

योगं वियोगं च तथा न यात्येष त्वयाऽनघे । विडंबयति भूतानामुपकाराय चेश्वरः

அனகையே, அவன் உன்னுடன் உண்மையில் சேர்வதுமில்லை, பிரிவதுமில்லை. உயிர்களின் நலனுக்கும் போதனைக்கும் ஈசன் அந்நிலைகளைப் போலவே காட்டுகிறான்.

Verse 26

आराधनीयाः सततं भूदेवा भूतिमीप्सता । प्रकोपनीया नैवैते तत्त्वज्ञा हि तपस्विनः

செல்வமும் மங்களமும் நாடுபவன் ‘பூதேவர்’ எனப்படும் பிராமணர்களை எப்போதும் ஆராதிக்க வேண்டும். அவர்களை ஒருபோதும் கோபப்படுத்தக் கூடாது; தத்துவம் அறிந்த தவசிகள் உண்மையின் தரிசகர்கள்.

Verse 27

इत्येवं शिक्षयंल्लोकं वियोगं तेऽनुमन्यते । मुनि शापाद्धरिः साक्षाद्गूढः कपटमानुषः

இவ்வாறு உலகிற்கு போதிக்கும்பொருட்டு அவன் உன்னிடமிருந்து அந்தப் பிரிவை ஏற்றுக்கொள்கிறான். முனிவரின் சாபத்தால் சாட்சாத் ஹரி மறைமுகமாக, வேடமணிந்த மனிதராகத் தங்குகிறான்.

Verse 28

अपि स्मरसि कल्याणि जातो रघुकुले स्वयम् । लोकानुग्रहमन्विच्छन्भूभारहरणोत्सुकः

கல்யாணியே, நினைவிருக்கிறதா—அவன் தானே ரகுகுலத்தில் பிறந்தான்; உலகங்களின் அருளை நாடி, பூமியின் பாரத்தை அகற்ற ஆவலுடன்.

Verse 29

तं हरिं जगतामीशं रुक्मिणि त्वं न वेत्सि किम् । प्राणेभ्योऽपि गरीयांसमयं देवः स एव हि

ஏ ருக்மிணீ, உலகங்களின் ஈசனான அந்த ஹரியை நீ அறியாதாயோ? அவர் உயிர்மூச்சினும் மேலான பிரியன்; அந்தத் தேவனே உன் பரம சரணம்.

Verse 30

येनेदं पूरितं विश्वं बहिरन्तश्च सुव्रते । असंगस्य विभोः संगः कथं स्यादिति मन्मतिः

ஏ சுவிரதையே, யாரால் இந்த முழு உலகமும் வெளியும் உள்ளும் நிறைந்திருக்கிறதோ, இயல்பில் அசங்கனான அந்தப் பரம்பொருளுக்கு ‘பற்று’ எவ்வாறு உண்டாகும்? இதுவே என் கருத்து.

Verse 31

तया त्वया नियुक्तोऽसाविति प्रत्येमि सर्वशः । तद्विमुञ्चाऽधिमत्यर्थमात्मानमनुसंस्मर । प्रसीद मातः संधेहि धीरतां स्वमनीषया

இந்த நோக்கத்திற்காக அவரை நீயே நியமித்தாய் என்று நான் முழுமையாக நம்புகிறேன். ஆகவே மிகுந்த துயரை விடு; உன் ஆத்மஸ்வரூபத்தை நினை. தாயே, அருள்புரி—உன் விவேகத்தால் திடத்தை நிலைநிறுத்து.

Verse 32

इति ब्रुवति देवर्षाववसाने नदीपतिः । प्रोवाच वचनं तस्यै वाचा मृदुसुवर्णया

தேவரிஷி இவ்வாறு சொல்லி முடித்தபோது, நதிகளின் அதிபதி அவளுக்கு மறுமொழி கூறினார்; அவரது குரல் மென்மையும் பொன்னினும் இனிமையும் கொண்டது.

Verse 33

समुद्र उवाच । यदाह देवि देवर्षिर्नत्वा त्वां सत्यमेव तत् । गीयसे त्वं हि वेदेषु नित्यं विष्णुः सहायिनी

சமுத்திரன் கூறினான்—தேவி, தேவரிஷி உனக்கு வணங்கி சொன்னது நிச்சயமாக உண்மை. நீ வேதங்களில் எப்போதும் விஷ்ணுவின் நித்திய துணைவியாகப் பாடப்படுகிறாய்.

Verse 34

परः पुमानेव निरस्तविग्रहो गूढोऽधिपस्ते विदधाति भूयः । विश्वं व्यवस्थापयति स्वरोचिषा त्वया सहायेन बिभर्ति मूर्तिम्

அந்த பரமபுருஷன்—இயல்பில் உருவமற்றவனாயினும்—அதிபதியாக மறைந்து இருந்து மீண்டும் மீண்டும் தன் செயல்களை நிகழ்த்துகிறான். தன் ஒளியால் உலகை ஒழுங்குபடுத்தி, உன்னைத் துணையாகக் கொண்டு வெளிப்பட்ட திருமேனியைத் தாங்குகிறான்.

Verse 35

तदेष परिखेदस्ते न मनागपि युज्यते । वक्षःस्थलस्था भवती नित्यं श्रीवत्सलक्ष्मणः

ஆகையால் உன் இந்தத் துயரம் சிறிதளவும் பொருந்தாது. நீ எப்போதும் ஸ்ரீவத்ஸ இலச்சினையுடைய திருமால் விஷ்ணுவின் மார்பில் உறைவாய்.

Verse 36

इयं भागीरथी देवी मदादेशादुपागता । विनोदयिष्यत्यनिशं त्वां हि देवि शरीरिणी

இந்தப் பகீரதி தேவி என் ஆணையால் இங்கு வந்தாள். தேவி, உடலுடன் இங்கே இருந்து அவள் இடையறாது உன்னை மகிழ்வித்து ஆறுதல் அளிப்பாள்.

Verse 37

एतस्याः स्यान्मृदु स्वादु पयः पूरोपशोभितम् । प्रदेशोऽयमशेषोऽपि भविता त्वत्सुखप्रदः

அவளுடைய நீர் மென்மையும் இனிமையும் உடையதாக, பெருக்கான ஓட்டத்தால் அலங்கரிக்கப்படும். இந்த முழுப் பகுதியும் எஞ்சாமல் உனக்கு இன்பம் அளிப்பதாக ஆகும்.

Verse 38

नानाद्रुमलताकीर्णं निकुंजैरुपशोभितम् । मातंगैश्च समाजुष्टं मंजुगुंजन्मधुव्रतम्

அந்த இடம் பலவகை மரங்களும் கொடிகளும் நிறைந்து, குஞ்சங்களால் அழகுபெற்றது. யானைகள் உலாவின; தேனை நாடும் வண்டுகளின் இனிய முணுமுணுப்பு ஒலித்தது.

Verse 39

नवपल्लवभङ्गीभिः कुसुमस्तबकैः शुभैः । फलैरमृतकल्पैश्च मंजरी राजिभिस्तथा

புதிய தளிர்களின் அழகிய வளைவுகளாலும், மங்களமான மலர்க் கொத்துகளாலும், அமுதம் போன்ற கனிகளாலும், மேலும் மஞ்சரித் தொடர்களின் வரிசைகளாலும் அது மிகச் சிறப்பாக ஒளிர்ந்தது।

Verse 40

नंदनस्य श्रिया जुष्टं मनोनयननन्दनम् । वनं रम्यतरं चात्र ह्यचिरेण भविष्यति

நந்தனவனத்தின் திருவழகால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மனத்துக்கும் கண்களுக்கும் இன்பம் தரும் இந்த வனம் இங்கே விரைவில் முன்பைவிட மேலும் அழகுறும்।

Verse 41

त्वया संबोधनीयाः स्म वयं मातः सदैव हि । अगम्यरूपा विद्या त्वमस्माभिर्बोध्यसे कथम्

அம்மையே, எங்களை எப்போதும் நீயே போதிக்க வேண்டும். நீ அணுகமுடியாத வடிவமுடைய தானே ஞானம்; நாங்கள் உன்னை எவ்வாறு அறிவுறுத்த இயலும்?

Verse 42

तदा वामनुजानीहि प्रसीद परमेश्वरि । नमस्ते विश्वजननि भूयो ऽपि च नमोनमः

அப்போது எங்களுக்கு விடை அளிப்பாயாக, பரமேஸ்வரியே; அருள்புரிந்து प्रसன்னமாவாயாக. விஸ்வஜனனியே, உமக்கு நமஸ்காரம்—மீண்டும் மீண்டும் நமோ நமः।

Verse 43

प्रह्लाद उवाच । एवमुक्त्वा जगद्धात्रीं जग्मतुस्तौ यथागतम् । आजगाम च तत्रैव देवी भागीरथी स्वयम्

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—ஜகத்தாத்ரியிடம் இவ்வாறு சொல்லி, அவர்கள் இருவரும் வந்தபடியே திரும்பிச் சென்றனர்; அங்கேயே தேவி பாகீரதி தானே வந்து சேர்ந்தாள்।

Verse 44

वनं समभवत्तत्र दिव्यभूरुहसेवितम् । सेव्यं समस्तलोकानां फलपुष्पसमृद्धिमत्

அங்கே தெய்வீக மரங்கள் சூழ்ந்த ஒரு வனம் தோன்றியது; அது எல்லா உலகினராலும் சேவிக்கத் தக்கது, கனிகளும் மலர்களும் நிறைந்தது.

Verse 45

प्रसादेन च भूतानां गंगाऽशेषाघहारिणी । भूषयामास तद्देशं सा च विष्णुपदी सरित्

எல்லா உயிர்களுக்கும் அருள் காட்டி, எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றும் கங்கை அந்த நாட்டை அலங்கரித்தாள்; விஷ்ணுபதீ எனப் புகழ்பெற்ற அந்த நதி நிலத்தை அழகுபடுத்தினாள்.

Verse 46

देवो च मुनिवाक्येन गंगायाश्च विनोदनात् । सौन्दर्या तस्य देशस्य किञ्चित्स्वास्थ्यमवाप ह

முனிவரின் வாக்கினாலும், கங்கையின் இனிய உதவியாலும், அந்த நாட்டின் அழகு சிறிதளவு நலமும் சமநிலையும் மீண்டும் பெற்றது.

Verse 47

अथ विष्णुपदीं देवीं श्रुत्वा सागरसंगताम् । इतस्ततः समाजग्मुः श्रद्दधानाः पयस्विनीम्

பின்னர் விஷ்ணுபதீ தேவியான (கங்கை) கடலுடன் சங்கமித்தாள் எனக் கேட்டு, நம்பிக்கையுடையோர் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் அந்த நீர்வளம் மிகு நதியிடம் கூடினர்.

Verse 48

द्वारकावासिनश्चैव जनाः काननशोभया । हृष्टचित्ताः समाजग्मुरनिशं रुक्मिणीवनम्

மேலும் த்வாரகையில் வாழ்ந்த மக்கள் வனத்தின் அழகால் மகிழ்ந்து, இடையறாது ஆனந்தமிகு மனத்துடன் ருக்மிணீ வனத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 49

श्रुत्वा तदखिलं सर्वं दुर्वासाः शांभवी कला । चुकोप स्मयमानश्च भूय एतदभाषत

அனைத்தையும் கேட்டுச் சாம்பவீ-சக்தியின் உருவான துர்வாசர் கோபமுற்றார்; ஆயினும் புன்னகையுடன் மீண்டும் இவ்வுரைகளைச் சொன்னார்.

Verse 50

दुर्वासा उवाच । कः प्रभुस्त्रिषु लोकेषु मह्यं वचनमन्यथा । विधातुमपि देवानामाद्यो लोकपितामहः

துர்வாசர் கூறினார்—மூன்று உலகங்களிலும் என் சொல்லை மாற்ற வல்லவர் யார்? தேவர்களில் ஆதியான உலகப் பிதாமகன் பிரம்மாவும் கூட அல்ல.

Verse 51

किं न जानाति लोकोऽयं मयि रोषकषायिते । शक्रं प्रति त्रिभुवनं भ्रष्टश्रीकमभूत्तदा

என் கோபம் எழும்பும்போது என்ன நிகழும் என்பதை இந்த உலகம் அறியாததோ? ஒருமுறை சக்ரன் காரணமாகத் திரிபுவனம் செல்வம் இழந்தது.

Verse 52

मम शापमविज्ञाय नन्दनप्रतिमे वने । कथं सा रुक्मिणी तत्र रमते जनसेविते

என் சாபத்தைப் பொருட்படுத்தாமல், நந்தனத்துக்கு ஒப்பான அந்தத் தோட்டத்தில்—மக்கள் சேவிக்கும் இடத்தில்—ருக்மிணி எவ்வாறு இன்புறுகிறாள்?

Verse 53

तदेते तरवः सर्वे संत्वभोज्यफला नृणाम् । विभ्रष्टसर्वसौभाग्याः कुसुमस्तबकोज्झिताः

ஆகையால் இவ்வனைத்து மரங்களும் மனிதர் அனுபவிக்கத் தகாத கனிகளை உடையவையாகட்டும்; எல்லா அழகும் இழந்து, மலர்க் கொத்துகள் அற்றவையாகட்டும்.

Verse 54

इयं तु शापनिर्दग्धा हरचूडामणिः सरित् । वार्यस्याः स्यादपेयं तु नैवेह स्थातुमर्हति

இந்த ஹரசூடாமணி நதி சாபத்தால் எரிந்தது; இதன் நீர் குடிக்கத் தகாததாக ஆகுக, இங்கு தங்கத் தகுதியும் இல்லை।

Verse 55

प्रह्लाद उवाच । तदा सर्वमभूत्तत्र यद्यदाह च वै मुनिः । वाचि वीर्यं हि विप्राणां निर्मितं विष्णुना स्वयम्

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—அப்போது அங்கே முனிவர் சொன்னதெல்லாம் அப்படியே நடந்தது; ஏனெனில் பிராமணர்களின் வாக்கில் உள்ள வலிமை விஷ்ணுவால் தாமே உருவாக்கப்பட்டு நிலைநிறுத்தப்பட்டது।

Verse 56

सा तु देवी तथा वृत्तमवेक्ष्य भृशदुःखिता । मेने दुरत्ययं दैवमापतत्तत्पुनःपुनः

தேவி இவ்வாறு நிகழ்வதைப் பார்த்து மிகுந்த துயருற்றாள்; தவிர்க்க முடியாத விதி மீண்டும் மீண்டும் தன்னைத் தாக்கியதாக எண்ணினாள்।

Verse 57

ततस्तु सा विनिश्चित्य मरणं दुःखभेषजम् । उत्तरीयांबरेणैव बहिः किञ्चित्प्रबद्ध्य तु

அப்போது மரணமே தன் துயரத்திற்கு மருந்து எனத் தீர்மானித்தாள்; தன் மேலாடையால் வெளியே சிறிது கட்டி (கயிறு) இறுக்கினாள்।

Verse 58

अथावबुध्य तत्सर्वं सर्वभूतगुहाशयः । तां ज्ञात्वा सत्वरं चाऽगात्सुपर्णेन दयानिधिः

அப்போது எல்லா உயிர்களின் இதயக் குகையில் உறையும் அவர் அனைத்தையும் உணர்ந்தார்; அவளின் நிலையை அறிந்து கருணைக் கடலான பகவான் சுபர்ணன் (கருடன்) மீது ஏறி விரைந்து அங்கே சென்றார்।

Verse 59

ददर्श तादृशीं देवीं कण्ठपाशकरां विभुः । अधस्तात्तरुशाखायां निमीलितविलोचनाम्

ஆண்டவன் அந்த தேவியை அந்நிலையில் கண்டான்—கழுத்தில் பாசம் தாங்கி, மரக்கிளையின் கீழ் நின்று, கண்களை மூடியவளாய்।

Verse 60

विभ्रष्टभूषणगणां कृशदेहवल्लीं म्लानाननांबुजरुचं मरणे प्रसक्ताम् । मेने स विग्रहवतीं करुणां कृपालुस्तां सौख्यदां गुणवतीं प्रणतार्तिहन्त्रीम्

அலங்காரங்கள் சிதறி விழ, உடல் உலர்ந்த கொடிபோல் மெலிந்து, முகத் தாமரையின் ஒளி மங்க, மரணத்தில் ஈடுபட்டவளாய் இருந்தாள். அவளைப் பார்த்த கருணைமிகு ஆண்டவன், அவளையே உருவமெடுத்த கருணை என அறிந்தான்—இன்பம் அளிப்பவள், குணமுடையவள், சரணடைந்தோரின் துயரை நீக்குபவள்।

Verse 61

संश्रुत्य साऽपि पतगाधिपते रवं वै प्रोन्मील्य नेत्रकमलेऽथ ददर्श कृष्णम् । सामन्यत त्रिकविवर्तितलोचनाब्जं प्राप्तं तमिष्टसुहृदं निजजीवनाथम्

பறவைகளின் அதிபதி கருடனின் முழக்கத்தை கேட்டவளும் தாமரைப் போன்ற கண்களைத் திறந்து கிருஷ்ணனை கண்டாள். தன் அன்புச் சிநேகிதனும் உயிர்நாதனுமான அவர் வந்திருப்பதைப் பார்த்து, வியப்பால் மீண்டும் மீண்டும் கண்களைச் சுழற்றி நோக்கினாள்।

Verse 62

सा रोमहर्षविवशा त्रपया परीता कोपानुरागकलुषा कृतविप्रलापा । संवर्द्धितद्विगुणशोकभरा च देवी नानारसं बत दृशोर्विषयं प्रपेदे

தேவி மெய்சிலிர்ப்பால் தளர்ந்து, நாணத்தால் நிறைந்து, கோபமும் அன்பும் கலந்த கலக்கத்தால் தடுமாறி, தொடர்பற்ற சொற்களை உதிர்த்தாள். அவளின் சோகம் இரட்டிப்பானது; கண்முன் பலவகை உணர்ச்சிகளின் சுழல் தோன்றியது।

Verse 63

तस्याः ससाध्वसविसर्गचिकीर्षितायाः पाशं व्यपोह्य करचारु सरोरुहेण । आदाय पाणिममृतोपमया च वाचा संजीवयन्निदमुदारमुदाजहार

அவள் அச்சத்தில் உயிரை விடத் துணிந்தபோது, ஆண்டவன் தன் அழகிய தாமரைக் கையால் அவளின் பாசத்தை அகற்றினான். அவளின் கையைப் பிடித்து, அமுதம் போன்ற சொற்களால் உயிரூட்டி, இவ்வுயர்ந்த உரையை உரைத்தான்।

Verse 64

श्रीकृष्ण उवाच । किमेतत्साहसं भीरु चिकीर्षत्यविचारितम् । ननु देवि ममाचक्ष्व किं नु ते खेदकारणम्

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—அஞ்சும் பெண்ணே! சிந்திக்காமல் நீ செய்யத் துணியும் இந்தத் துணிச்சல் என்ன? தேவியே, எனக்குத் தெளிவாகச் சொல்—உன் துயரத்தின் காரணம் என்ன?

Verse 65

त्वं विद्याऽहं परो बोधस्त्वं माया चेश्वरस्त्वहम् । त्वं च बुद्धिरहं जीवो वियोगः कथमावयोः

நீ தெய்வீக வித்யை; நான் பரம போதம். நீ மாயை; நான் ஈசன். நீ புத்தி; நான் ஜீவன்—அப்படியிருக்க நம்மிடையே பிரிவு எப்படிச் சாத்தியம்?

Verse 66

त्वया विमोहितात्मानो भ्राम्यन्त्यजभवादयः । सा कथं क्षुभ्यसि त्वं तु किं स्वधाम न बुध्यसे

உன்னால் மயங்கிய பிரம்மா முதலியோர் கூட அலைந்து திரிகிறார்கள்; அப்படியிருக்க நீயே எப்படிக் கலங்குவாய்? உன் ச்வதாமம்—உன் உண்மை இயல்பு—உனக்குத் தெரியாதா?

Verse 67

त्वया हि बद्धा ऋषयस्ते चरन्तीह कर्मभिः । तां त्वां कथमृषिः शप्तुं शक्नुयाद्वरवर्णिनि

உன்னாலே ரிஷிகளும் கட்டுப்பட்டவர்களாய் கர்மவசத்தால் இங்கே நடமாடுகிறார்கள்; அழகிய வர்ணமுடையவளே, அப்படியிருக்க எந்த ரிஷி உன்னைச் சபிக்க வல்லவன்?

Verse 68

शिक्षार्थं त्विह लोकानामेवं मे देवि चेष्टितम् । मन्मायया समाविष्टः कुरुते विवशः पुमान् । पश्य कोपपरीतात्मा यः स शान्तो मुनीश्वरः

உலக மக்களுக்கு போதனைக்காக, தேவியே, நான் இவ்வாறு நடந்தேன். என் மாயையால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மனிதன் உதவியற்றவனாய் செயல்படுகிறான். பார்—இப்போது கோபம் சூழ்ந்த மனத்தையுடையவன், உண்மையில் அமைதியான முனீஸ்வரனே.

Verse 69

प्रह्लाद उवाच । सोऽभ्येत्य भक्तिनम्रोऽथ दुर्वासा मुनिसत्तमः । विचार्य मनसा सर्वं पश्चात्तापानुपाश्रयत्

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—அப்போது பக்தியால் பணிந்து முனிவருள் சிறந்த துர்வாசர் அணுகினார். மனத்தில் அனைத்தையும் ஆராய்ந்து பின்னர் அவர் பச்சாத்தாபத்தின் சரணடைந்தார்.

Verse 70

किं मया कृतमित्युक्त्वा तत्समीपमुपागमत् । अपतद्विलुठन्भूमौ दण्डवच्चाश्रुसंप्लुतः

“நான் என்ன செய்தேன்?” என்று சொல்லி அவர் அவர்களிடம் சென்றார். தரையில் விழுந்து புரண்டு, தண்டவத் வணங்கி, கண்ணீரால் நனைந்தார்.

Verse 71

पितरौ जगतो देवौ क्षामयामास दीनवत् । तुष्टाव सूक्तवाक्यैस्तु रहस्यैर्भक्तिसंयुतः

உலகத்தின் தாய்-தந்தையெனும் அந்த இரு தேவதைகளிடம் அவர் தாழ்மையுடன் மன்னிப்புக் கேட்டார். பக்தியுடன், மறைபொருள் நிறைந்த நல்வாக்குகளால் அவர்களைப் புகழ்ந்தார்.

Verse 72

आह चेदं जगन्नाथं यदि मय्यस्त्यनुग्रहः । तदा पुरेव संयोगो देव देव्या विधीयताम्

அவர் ஜகந்நாதனிடம் கூறினார்—“எனக்கு அருள் இருந்தால், தேவனும் தேவியும் முன்புபோல் மீண்டும் ஒன்றிணையச் செய்யப்படுக.”

Verse 73

अथ प्रहस्य गोविन्दस्तमाह मुनिसत्तमम् । न हि ते वचनं जातु मृषा भवितुमर्हति

அப்போது கோவிந்தன் புன்னகையுடன் அந்த முனிவருள் சிறந்தவரிடம் கூறினான்—“உமது வாக்கு ஒருபோதும் பொய்யாகாது.”

Verse 74

मयैवं विहितः सेतुः कथमुच्छेद्यतां द्विज । सद्भिराचरितः सेतुः सिद्धो लोकस्य पालकः

ஓ த்விஜனே! இந்த சேது-தர்மத்தை நானே நிறுவினேன்; அதை எவ்வாறு அறுக்க இயலும்? சத்புருஷர்கள் அனுசரித்த இந்த சேது सिद्धமாய் உலகைக் காக்கும் காவலனாக உள்ளது.

Verse 75

दिनेदिने द्विकालं च आयास्ये मुनिसत्तम । विनोदयिष्ये तां तां तु मुनिकन्यां च काम्यया

ஓ முனிசிறந்தவரே! நான் நாள்தோறும் இரு காலங்களிலும் (காலை-மாலை) வந்து, என் விருப்பத்தின்படி அந்த முனிகன்னியை மீண்டும் மீண்டும் மகிழ்விப்பேன்.

Verse 76

तुष्यामि साधनैर्नान्यैर्मत्कथाकथनैरपि । यथा संपूज्य मामत्र मम प्रीतिर्भविष्यति

நான் பிற சாதனங்களாலும்—என் கதைகளைச் சொல்லுதலாலும் கூட—அவ்வளவு திருப்தியடைவதில்லை; இங்கே முறையாக என்னைச் சிறப்பாகப் பூஜித்தால் தான் என் அருள்-பிரீதி உண்டாகும்.

Verse 77

यदा च मयि वै कुण्ठमधिरूढे महामुने । प्रवेक्ष्यति तदा तेजो मम सर्वं त्रिविक्रमे

ஓ மகாமுனியே! நான் வைகுண்டத்தை ஏறி அமர்ந்தபோது, என் முழுத் தேஜஸ் திரிவிக்ரமனுள் புகும்.

Verse 78

रुक्मिणीयं च मन्मूर्तेः संयोगं पुनरेष्यति । इयं भागीरथी चापि सागरेण समा गुणैः । त्यक्त्वा ह्यशेषदुःखानि सुखं चैव गमिष्यति

ருக்மிணியும் என் சொந்த மூர்த்தியுடன் மீண்டும் ஐக்கியத்தை அடைவாள். இந்த பாகீரதி (கங்கை)யும்—குணங்களில் கடலுக்கு ஒப்பானவள்—அனைத்து துயரங்களையும் நீக்கி நிச்சயமாக ஆனந்தத்தை அடைவாள்.

Verse 79

अनुग्रहं विधायैवमृषिणा सह केशवः । विवेश स्वपुरीं तत्र विधायोपांतिकं मुनिम्

இவ்வாறு ரிஷியுடன் கேசவன் அருளை அளித்து, முனிவனை அருகில் பணிவுக்காக வைத்துத் தன் நகரில் நுழைந்தான்।

Verse 80

सापि देवी च संबुध्य तदा तस्य विचेष्टितम् । अनुग्रहाद्भगवतो बभूव विगत ज्वरा

அந்த தேவியும் அப்போது அவன் செயலை உணர்ந்தாள்; பகவானின் அருளால் அவளின் ஜ்வரக் கிளேசம் நீங்கியது।

Verse 81

यतश्च मुक्ता दुःखेन तत्र देवी हरिप्रिया । ततो भागीरथी सा तु गदिता दुःखमोचिनी

அங்கே ஹரிப்ரியா தேவியார் துயரிலிருந்து விடுபட்டதால், அந்த பாகீரதி ‘துயர்நீக்கி’ எனப் புகழப்பட்டது।

Verse 82

अमावास्यां पौर्णमास्यां यस्तस्याः संगमे शुभे । स्नायादशेषदुःखात्तु स नरः परिमुच्यते

அமாவாசை, பௌர்ணமி நாட்களில் அவளின் புனித சங்கமத்தில் நீராடுபவன், எல்லாத் துயரிலிருந்தும் முற்றிலும் விடுபடுவான்।

Verse 83

अष्टम्यां च चतुर्दश्यां नवम्यां चावलोकिता । नराणां रुक्मिणी देवी सर्वान्कामा न्प्रयच्छति

அஷ்டமி, சதுர்தசி, நவமி திதிகளில் தேவீ ருக்மிணியை தரிசித்தால், அவள் மக்களுக்கு எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வாள்।

Verse 84

इत्येतत्कथितं देव्या ऋषयो दुःखमोचनम् । अनुग्रहश्च देवस्य किं भूयः श्रोतुमिच्छथ

ஓ ரிஷிகளே! தேவியின் துயர் நீக்கும் மகிமையும், இறைவனின் அருளும் இவ்வாறு கூறப்பட்டது. இனி நீங்கள் மேலும் என்ன கேட்க விரும்புகிறீர்கள்?