Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 14
उपलभ्य सुदारुणामिमामपि पीडामवितास्म्यहं तदा । यदिदं विधुनोति कल्मषं खलु तन्मां समुपेत्य लक्षवृद्धिम्
upalabhya sudāruṇāmimāmapi pīḍāmavitāsmyahaṃ tadā | yadidaṃ vidhunoti kalmaṣaṃ khalu tanmāṃ samupetya lakṣavṛddhim
இந்த மிகக் கொடிய துன்பத்தையும் அடைந்தாலும் நான் அப்போது வாழ்ந்திருப்பேன்; ஏனெனில் இது நிச்சயமாகப் பாவமலத்தை உதிர்த்தெறிகிறது. ஆகவே இது என்மேல் வந்து என் புண்ணியத்தை இலட்சமடங்கு பெருக்குக.
Rukmiṇī
Tirtha: Dvārakā
Type: kshetra
Scene: A devoted royal woman (Rukmiṇī contextually) resolves to endure a dreadful affliction, viewing it as a purifier that multiplies merit; the sea-city’s sacred ambience frames her vow-like utterance.
FAQs
Adversity can function as purification (kalmaṣa-kṣaya) when borne with dharmic resolve and devotional intent.
The broader Dvārakā Māhātmya context continues to sanctify Dvārakā as the narrative landscape of Hari’s līlā.
No formal ritual is prescribed; the verse frames suffering itself as a purifying discipline when accepted rightly.