Adhyaya 29

Verse 1

प्रह्लाद उवाच । अथान्यच्च प्रवक्ष्यामि गुह्याद्गुह्यतरं महत् । द्वारकायाः परं पुण्यं माहात्म्यं ह्युत्तमोत्तमम्

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—இப்போது நான் இன்னொன்றை உரைப்பேன்; அது ரகசியத்திலும் மிக ரகசியமான மகத்தானது: த்வாரகையின் பரம புண்ணியம், மிக உயர்ந்த மகிமை.

Verse 2

इतिहासं पुरावृत्तं वर्णयिष्ये मनोहरम् । तीर्थक्षेत्रादिदेवानामृषीणां संशयापहम्

நான் ஒரு மனம்கவரும் பழம்பெரும் வரலாற்றை விவரிப்பேன்; அது தீர்த்தங்கள், புனிதக் க்ஷேத்திரங்கள், அவற்றின் அதிஷ்டாத்ரி தேவதைகள் குறித்து முனிவர்களின் ஐயங்களை நீக்கும்.

Verse 3

सौभाम्यमतुलं दृष्ट्वा सिंहराशिगते गुरौ । गोदावर्य्यां द्विजश्रेष्ठा नारदो भगवत्प्रियः

குரு (பிரஹஸ்பதி) சிம்ம ராசியில் நுழைந்தபோது ஒப்பற்ற மங்களத்தை கண்டு, பகவானுக்கு அன்பான இருபிறப்போரில் சிறந்த நாரதர் கோதாவரிக்கரைக்கு வந்தார்.

Verse 4

गौतमस्याऽभितो दृष्ट्वा त्रैलोक्यसंभवानि वै । तीर्थानि सरितः सर्वा विस्मयं परमं गतः

கௌதமரைச் சுற்றிலும் மூவுலகத்திலிருந்து தோன்றியதாகச் சொல்லப்படும் தீர்த்தங்களையும் எல்லா நதிகளையும் கண்டு, அவர் உச்சமான வியப்பில் ஆழ்ந்தார்.

Verse 5

तत्र काशी कुरुक्षेत्रमयोध्या मथुरापुरी । माया कांची ह्यवंती च अरण्यान्याश्रमैः सह

அங்கே காசி, குருக்ஷேத்திரம், அயோத்தி, மதுராபுரி இருந்தன; மாயா (ஹரித்வார்), காஞ்சி, அவந்தி ஆகியவையும்—காடுகளும் அவற்றின் ஆசிரமங்களும் உடன்—இருந்தன।

Verse 6

हरिक्षेत्रं गया मिश्रक्षेत्रं च पुरुषोत्तमम् । प्रभासादीनि पुण्यानि मुक्तिक्षेत्राण्यशेषतः

ஹரிக்ஷேத்திரம், கயா, புகழ்பெற்ற மிஷ்ரக்ஷேத்திரம், புருஷோத்தமம்; மேலும் பிரபாசம் முதலிய எல்லாப் புண்ணியத் தலங்களும்—முழுவதும் மோட்சம் அருளும் க்ஷேத்திரங்களே।

Verse 7

जाह्नवी यमुना रेवा तत्र पुण्या सरस्वती । सरयूर्गंडकी तापी पयोष्णी सरितां वरा

ஜாஹ்னவி (கங்கை), யமுனை, ரேவா (நர்மதா) மற்றும் அங்கே புனிதமான சரஸ்வதி; சரயூ, கண்டகி, தாபி, பயோஷ்ணி—இவை நதிகளில் சிறந்தவை।

Verse 8

कृष्णा भीमरथी पुण्या कावेर्य्याद्याः सरिद्वराः । स्वर्गे मर्त्ये च पाताले वर्त्तमानाः सतीर्थकाः

கிருஷ்ணா, புனிதமான பீமரதி, காவேரி முதலிய சிறந்த நதிகள்—திருத்தீர்த்தங்களுடன் கூடி—சுவர்க்கம், மண்ணுலகம், பாதாளம் ஆகிய மூன்று உலகங்களிலும் நிலவுகின்றன।

Verse 9

स्थिता गोदावरीतीरे सिंहराशिं गते गुरौ । तथा च पुष्करादीनि सप्तसिंधुसरांसि च

குரு (பிரகஸ்பதி) சிம்ம ராசியில் புகும் போது அவர்கள் கோதாவரி கரையில் தங்குகின்றனர்; அதுபோல புஷ்கரம் முதலிய இடங்களிலும், சப்தசிந்து ஏரிகளிலும் (சென்று தங்குவர்)।

Verse 10

मेर्वादिपर्वताः पुण्या दर्शनात्पापनाशनाः । तीर्थराज प्रयागश्च सर्वतीर्थसमन्वितः

மேரு முதலிய மலைகள் புனிதமானவை; அவற்றைத் தரிசித்தாலே பாவம் நாசமாகும். மேலும் தீர்த்தராஜன் பிரயாகம் எல்லாத் தீர்த்தங்களும் கூடியதாகும்.

Verse 11

वेदोपवेदाः शास्त्राणि पुराणानि च सर्वशः । सिद्धा मुनिगणाः सर्वे देवर्षिपितृदेवताः

வேதம், உபவேதம், சாஸ்திரங்கள், பலவகைப் புராணங்கள்; மேலும் சித்தர்கள், எல்லா முனிவர் கூட்டங்கள், தேவரிஷிகள், பித்ருக்கள், தேவர்கள்—அனைவரும் அங்கு இருந்தனர்.

Verse 12

चंद्रादित्यौ सुरगणाः सिंहस्थे च बृहस्पतौ । स्थिता गोदावरीतीरे वर्षमेकं प्रहर्षिताः

பிரகஸ்பதி சிம்ம ராசியில் நிலைத்திருந்தபோது, சந்திரன்-சூரியன் மற்றும் தேவர்கணங்கள் சேர்ந்து கோதாவரி கரையில் ஒரு வருடம் மகிழ்ச்சியுடன் தங்கினர்.

Verse 13

यानि कानि च पुण्यानि तीर्थक्षेत्राणि संति वै । त्रैलोक्ये तानि सर्वाणि गौतम्यां वीक्ष्य विस्मिताः

மூன்று உலகங்களிலும் உள்ள எல்லாப் புனித தீர்த்த-க்ஷேத்திரங்களும், கௌதமியில் (ஒருங்கே கூடியதுபோல்) காணப்பட்டதைப் பார்த்து அவர்கள் வியந்தனர்.

Verse 14

देवर्षिर्नारदस्तत्र मुनिभिर्मुदितोऽवसत् । सिंहस्यांते च सर्वाणि स्वस्थानगमनाय वै

அங்கு தேவரிஷி நாரதர் முனிவர்களால் மகிழ்ந்து தங்கினார்; சிம்ம காலத்தின் முடிவில் அனைவரும் தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு செல்லத் தயாரானார்கள்.

Verse 15

आमन्त्र्य गौतमीं देवीं स्थितानि पुरतस्ततः । सर्वेषां शृण्वतां विप्रा गौतमी खिन्नमानसा । तप्ता दुर्जनसंसर्गान्नारदं दुःखिताऽब्रवीत्

தேவி கௌதமியை வணங்கி விடைபெற்று அவர்கள் அவளின் முன்னே நின்றனர். அப்போது எல்லா பிராமணரும் கேட்க, மனம் வருந்தி துர்ஜனச் சங்கத்தால் தகித்த கௌதமி துயரத்துடன் நாரதரிடம் கூறினாள்.

Verse 16

गौतम्युवाच । पश्यैतानि सुतीर्थानि गंगाद्याः सरितोऽमलाः । सागरा गिरयः पुण्या गयात्रितयमेव च

கௌதமி கூறினாள்—“பார், இவை மிகச் சிறந்த தீர்த்தங்கள்; கங்கை முதலான தூய நதிகள், சமுத்திரங்கள், புண்ணிய மலைகள், மேலும் மூவகை கயையும் இங்கே உள்ளது.”

Verse 17

क्षेत्राणि मोक्षदान्यंग त्रैलोक्यजानि नारद । देवाश्च पितरः सिद्धा ऋषयो मानवादयः

“அன்பனே, இவை மோட்சம் அளிக்கும் க்ஷேத்திரங்கள், நாரதா—மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றவை. இங்கே தேவர்கள், பித்ருக்கள், சித்தர்கள், ரிஷிகள், மனிதர்கள் முதலியோரும் உள்ளனர்.”

Verse 18

तीर्थ राज प्रयागश्च सर्वतीर्थसमन्वितः । एतेषामेव सर्वेषां मत्संसर्गान्महामुने । विशुद्धानां प्रकाशेन राजते भुवनत्रयम्

“மேலும் தீர்த்தராஜன் பிரயாகம்—எல்லாத் தீர்த்தங்களும் கூடியது. மகாமுனியே, என்னுடன் உள்ள தொடர்பால் இவை அனைத்தும் தூய்மையடைகின்றன; தூயோரின் ஒளியால் மூன்று உலகங்களும் ஒளிர்கின்றன.”

Verse 19

प्रयांति तानि सर्वाणि स्वंस्वं स्थानं प्रति प्रभो । अधुनाऽहं परिश्रांता दह्यमाना त्वहर्निशम्

“பிரபோ, அவை அனைத்தும் தத்தம் இடங்களுக்கு புறப்படுகின்றன. இப்போது நான் மிகுந்த சோர்வடைந்தேன்; பகலும் இரவும் எரிகிறதுபோல் இருக்கிறது.”

Verse 20

दुर्जनानां सुसंपर्काद्भृशं पापात्मना प्रभो । सौभण्यमधुना प्राप्तं सत्संसर्गेण नारद

ஓ பிரபுவே! துஷ்டர்களின் நெருங்கிய சங்கத்தால் நான் மிகப் பாவமயமானவன் ஆனேன். ஆனால் இப்போது, ஓ நாரதா, சத்சங்கத்தால் நலம் மற்றும் மங்களம் அடைந்தேன்.

Verse 21

प्रयांत्येतानि सर्वाणि स्वस्थानं मुदितानि च

இவை அனைத்தும் தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு புறப்பட்டு, மகிழ்ச்சியுடன் முன்னே செல்கின்றன.

Verse 22

एतानि मत्प्रसादेन पुण्यानि कथितानि च । कथय श्रमशांत्यर्थं दुःखि ता किं करोम्यहम्

உமது அருளால் இப் புனித விஷயங்கள் கூறப்பட்டன. இப்போது என் களைப்பைத் தணிக்கச் சொல்லுங்கள்—துயரால் வாடும் நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?

Verse 23

प्रह्लाद उवाच । गोदावर्य्या वचः श्रुत्वा भगवान्नारदो द्विजाः । क्षणं ध्यात्वा तु दुःखार्त्तः प्राह संशयमानसः

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—ஓ த்விஜர்களே! கோதாவரியின் சொற்களை கேட்ட பின், பகவான் நாரதர் ஒரு கணம் தியானித்தார்; பின்னர் துயரால் கலங்கியவராய், சந்தேகமிகு மனத்துடன் பேசினார்.

Verse 24

नारद उवाच । अहो अत्यद्भुतं ह्येतद्गौतम्या व्यसनं महत् । पश्यन्त्वसंशयं देवास्तीर्थक्षेत्रसरिद्वराः

நாரதர் கூறினார்—அஹோ! கோதமியின் இந்தப் பெரும் பேரிடர் எவ்வளவு அதிசயமானது! தேவர்கள், மேலும் தீர்த்தங்கள், க்ஷேத்திரங்கள், நதிகளில் சிறந்தவர்கள்—சந்தேகமின்றி இதைக் காணுங்கள்.

Verse 25

सत्पुण्यनिचयो यस्यां युष्माकं समभूद्ध्रुवम् । तस्याः पापाग्निशमनं कथं स्यादिति चिन्त्यताम्

அவளிடத்தில் உங்கள் சத்புண்ணியச் சேர்க்கை உறுதியாக எழுந்துள்ளது; ஆகவே அவளின் பாபஅக்னி எவ்வாறு அணையுமென சிந்தியுங்கள்।

Verse 26

श्रीप्रह्लाद उवाच । तदा चिन्तयतां तेषां सर्वेषां भावितात्मनाम् । गौतमो भगवांस्तत्र समायातो मुनीश्वराः

ஸ்ரீபிரஹ்லாதன் கூறினான்—அவர்கள் அனைவரும் பரிசுத்த மனத்துடன் இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையில், அங்கே பகவான் முனீஸ்வரன் கௌதமர் வந்தடைந்தார்।

Verse 27

दृष्ट्वा तमृषयो देवा यथोचितमपूजयन् । जाह्नवी यमुना पुण्या नर्मदा च सरस्वती

அவரைக் கண்டதும் ரிஷிகளும் தேவர்களும் உரிய முறையில் வணங்கினர்; அங்கே ஜாஹ்னவி (கங்கை), யமுனை, புனித நர்மதை, சரஸ்வதியும் இருந்தனர்।

Verse 28

अन्याश्च सर्वाः सरितस्त्रैलोक्यमनुवर्तिताः । वाराणसी कुरुक्षेत्र प्रमुखान्याश्रमैः सह । युगपत्तानि सर्वाणि संपूज्य मुनिमबुवन्

மேலும் மூவுலகிலும் போற்றப்பட்ட பிற எல்லா நதிகளும்; வாராணசி, குருக்ஷேத்திரம் முதலான முதன்மை தீர்த்தங்களும் அவற்றின் ஆசிரமங்களும் உடன்—அவை அனைத்தும் ஒருசேர முனிவரை முறையாகப் பூஜித்து அவரிடம் கூறின.

Verse 29

त्वत्प्रसादेन वै त्राताः सम्यक्छुद्धा महामुने । यदानीता त्वया गंगा गौतमी भूतलं प्रति

மகாமுனியே! உங்கள் அருளால் நாங்கள் காக்கப்பட்டு முற்றிலும் தூய்மையடைந்தோம்; நீங்கள் கங்கையை ‘கௌதமி’ எனப் பூமிக்குக் கொண்டு வந்ததாலே.

Verse 30

कृतार्था मानवाः सर्वे सर्वपापविवर्जिताः । किंतु दुर्जनसंपर्कात्संतप्ता गौतमी भृशम्

அனைத்து மனிதரும் கृतார்த்தராய் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டனர்; ஆனால் துர்ஜனச் சங்கத்தின் தோஷத்தால் கௌதமீ நதி மிகுந்த துயருற்றாள்।

Verse 31

कथं पापैर्विनिर्मुक्ता परमानन्दसंप्लुता । सुप्रभा जायते देवी तद्गौतम विचिन्त्यताम्

அந்த தேவி (நதி) எவ்வாறு ‘சுப்ரபா’ ஆகிறாள்—பாவங்களிலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டு பரமானந்தத்தில் மூழ்கியவளாக? ஓ கௌதமா, இதைச் சிந்திப்போம்।

Verse 32

प्रह्लाद उवाच । एवमुक्तो मुनिस्तैस्तु चिन्ताकुलितमानसः । नारदस्य मुखं वीक्ष्य प्रहसन्गौतमोऽब्रवीत्

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—அவர்கள் இவ்வாறு சொன்னபோது முனிவரின் மனம் கவலையால் கலங்கியது. நாரதரின் முகத்தை நோக்கி கௌதமர் புன்னகைத்து உரைத்தார்।

Verse 33

गौतम उवाच । सर्वेषां क्षेत्रतीर्थानां महाशुभविनाशिनी । गौतमीयं महाभागा अस्यास्तापः क्व शाम्यति

கௌதமர் கூறினார்—ஹே மகாபாக்யவளே! இந்த கௌதமீ எல்லாக் க்ஷேத்ர-தீர்த்தங்களின் மகா அசுபநாசினி; அப்படியிருக்க அவளின் தாபம் எங்கே தணியும்?

Verse 34

नास्ति लोकत्रये तीर्थं स्नातुं सिंहगते गुरौ । यद्वै नायाति गौतम्यां क्षेत्रं चापि विशुद्धये । काशीप्रयागमुख्यानि राजंते यत्प्रसादतः

மூன்று உலகங்களிலும், குரு சிம்மராசியில் இருக்கும் போது ஸ்நானத்திற்குரிய எந்தத் தீர்த்தமும் கௌதமீயை அடையாமல் இல்லை; தூய்மைக்காக எந்தக் க்ஷேத்ரமும் அங்கு வராமல் இல்லை. காசி, பிரயாகம் முதலிய முதன்மை தீர்த்தங்கள் அவளின் அருளால் ஒளிர்கின்றன।

Verse 35

वदंतु मुनयः सर्वे क्षेत्रतीर्थसमाश्रिताः । शुद्धं विचार्यं यत्कार्य्यं मयाऽस्मिञ्जातसंकटे

க்ஷேத்திரத் தீர்த்தங்களில் தங்கியுள்ள எல்லா முனிவர்களும் தங்கள் ஆலோசனையை உரைக்கட்டும். இவ்வெழுந்த நெருக்கடியில் நான் செய்யவேண்டியது தூய விவேகத்தால் ஆராயப்படுக.

Verse 36

प्रह्लाद उवाच । इत्युक्त्वा मुनयः सर्वे नोचुः किञ्चिद्विमोहिताः । तत्रोपायमविज्ञाय गौतमीं गौतमोऽब्रवीत्

பிரஹ்லாதன் கூறினான்: இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு எல்லா முனிவர்களும் மயங்கித் திகைத்து ஒன்றும் பேசாமல் இருந்தனர். அந்நிலையில் வழி அறியாது, கௌதமன் கௌதமியை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 37

गौतम उवाच । आनीतासि मया देवि तपसाऽराध्य शंकरम् । वदिष्यति स चोपायमित्युक्त्वाऽचिन्तयत्तदा

கௌதமன் கூறினான்: தேவியே, தவத்தால் சங்கரனை ஆராதித்து உன்னை இங்கே நான் அழைத்து வந்தேன். ‘அவரே தீர்வைச் சொல்வார்’ என்று சொல்லி, அவன் அப்போது ஆழ்ந்து சிந்தித்தான்.

Verse 38

गौतमः श्रद्धया भक्त्या गंगामौलिमखंडधीः । तदाऽभून्महदाश्चर्यं शृण्वंतु ऋषयोऽमलाः

கங்கைமௌலியான இறைவனைப் பற்றிய நம்பிக்கையும் பக்தியும் கொண்ட, உறுதியான அறிவுடைய கௌதமன் அப்போது ஒரு மாபெரும் அதிசயத்தை கண்டான். “மாசற்ற ரிஷிகள் கேளுங்கள்,” என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 39

ध्यायमाने महादेवे गौतमेन महात्मना । अकस्मादभवद्वाणी हर्षयन्ती जगत्त्रयम्

மகாத்மா கௌதமன் மகாதேவனைத் தியானித்துக் கொண்டிருக்கையில், திடீரென மூன்று உலகங்களையும் மகிழ்விக்கும் ஒரு தெய்வ வாக்கு எழுந்தது.

Verse 40

नादयन्ती दिशः सर्वा आब्रह्मभुवनं द्विजाः । अरूपलक्षणाकारा विषादशमनी शुभा

ஓ இருபிறப்பினரே! அந்த நாதம் எல்லாத் திசைகளிலும் பிரம்மலோகம் வரை முழங்கியது—மங்கலமானது, துயரத்தைத் தணிப்பது, ரூபம்-லட்சணம்-ஆகாரம் அற்றது.

Verse 41

दिव्यवाण्युवाच । अहो बत महाश्चर्य्यं सर्वेषां सुखदे शुभे । प्रसंगेऽत्र महाक्षेत्रे मग्ना दुःखार्णवे बुधाः

தெய்வவாணி கூறியது—“அஹோ! இது மாபெரும் அதிசயம்! அனைவருக்கும் இன்பம் தரும் இந்த மங்கலமான மகாக்ஷேத்திரத்திலும், சூழ்நிலையால் ஞானிகள் துக்கக் கடலில் மூழ்கினர்.”

Verse 42

अहो हे गौतमाचार्य्य ऋषयो नारदादयः । शृण्वंतु तीर्थक्षेत्राणि कृपया संवदाम्यहम्

“அஹோ! கௌதமாசார்யரே, நாரதர் முதலிய ரிஷிகளே—கேளுங்கள். கருணையால் நான் தீர்த்தங்களையும் புனிதக் க்ஷேத்திரங்களையும் உரைக்கிறேன்.”

Verse 43

पश्चिमस्य समुद्रस्य तीरमाश्रित्य वर्तते । अस्माच्च दिशि वायव्यां द्वारकाक्षेत्रमुत्तमम्

“மேற்குக் கடலின் கரையைச் சார்ந்து, இங்கிருந்து வடமேற்கு திசையில் துவாரகையின் உத்தமக் க்ஷேத்திரம் உள்ளது.”

Verse 44

यत्राऽस्ते गोमती पुण्या सागरेण समन्विता । पश्चिमाभिमुखो यत्र महाविष्णुः सदा स्थितः

“அங்கே புனிதமான கோமதி நதி கடலுடன் சங்கமிக்கிறது; அங்கேயே மேற்கு நோக்கி மகாவிஷ்ணு எந்நாளும் நிலைகொள்கிறார்.”

Verse 45

अनेकपापराशीनामुग्राणामपि सर्वदा । दाहस्थान समाख्यातमिन्धनानां यथाऽनलः

இது எப்போதும் ‘தகைப்பு-ஸ்தலம்’ எனப் புகழ்பெற்றது; கடும் பாவக் குவியல்களையும், தீ எரிபொருளை எரிப்பதுபோல், எரித்தழிக்கிறது.

Verse 46

देवविश्वद्रुहो यत्र दग्ध्वा पातकमद्भुतम् । लोकत्रयवधाज्जातं विराजतेऽर्कवत्सदा

அங்கே தேவர்களுக்கு விரோதமும், மூவுலகத்திற்குத் தீங்கு விளைக்கும் வன்முறையிலிருந்தும் பிறந்த அதிசயப் பாவமும் எரிந்து நீங்கும்; அந்தப் புனிதத் தலம் எப்போதும் சூரியனைப் போல ஒளிரும்.

Verse 47

तद्गम्यतां महाभागा गोमतीमघदाहकाम् । गोदावरीं पुरस्कृत्य क्षेत्रतीर्थसमन्विताम्

ஆகையால், ஓ பெரும் பாக்கியவான்களே, பாவத்தை எரித்தழிக்கும் கோமதியை அணுகுங்கள்; மேலும் க்ஷேத்திர-தீர்த்தங்களுடன் கூடிய கோதாவரியை முன்னிலைப்படுத்தி வணங்குங்கள்.

Verse 48

प्राप्य द्वारवतीं पुण्यां मत्प्रसादाद्द्विजोत्तमाः । प्रभावाद्द्वारकायाश्च सत्यमाविर्भविष्यति

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, என் அருளால் புனிதமான த்வாரவதியை அடைந்து—த்வாரகையின் மகிமையால்—உண்மை வெளிப்படும்.

Verse 49

प्रह्लाद उवाच । इत्युक्ते सति ते सर्वे हर्ष निर्भरमानसाः । श्रुत्वा सर्वोत्तमं क्षेत्रं जगर्जुर्हरिनामभिः

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அவர்கள் அனைவரும் ஆனந்தம் நிறைந்த மனத்துடன், அந்த உத்தம க்ஷேத்திரத்தைப் பற்றி கேட்டு, ஹரிநாமங்களை உரக்க முழங்கினர்.

Verse 50

जितं भो जितमस्भाभिर्धन्या धन्यतमा वयम् । दैवादपगतो मोहो ज्ञातं तीर्थोत्तमोत्तमम्

வெற்றி—ஆம், வெற்றி நமதே! நாம் பாக்கியவான்கள், மிகப் பாக்கியவான்கள். தெய்வ அருளால் நம் மயக்கம் நீங்கி, தீர்த்தங்களில் பரமோத்தமமான தீர்த்தத்தை அறிந்தோம்.

Verse 51

तदा सर्वाणि तीर्थानि क्षेत्रारण्याश्रमैः सह । वाराणसीप्रयागादि सरांसि सिन्धवो नगाः

அப்போது எல்லாத் தீர்த்தங்களும், புனிதக் க்ஷேத்திரங்கள், வனங்கள், ஆசிரமங்களுடன்—வாரணாசி, பிரயாகம் முதலியவை; ஏரிகள், நதிகள், மலைகள்—அனைத்தும் (உணர்வெழுச்சியுடன்) அசைந்தன.

Verse 52

गया च देवखातानि पितरो देवमानवाः । श्रुत्वा प्रमुदिता वाचं प्रोचुर्जयजयेति च

கயா, தெய்வத்தால் தோண்டப்பட்ட புனிதக் குண்டங்கள், பித்ருக்கள், தேவர்கள் மற்றும் மனிதர்கள்—அந்த மகிழ்வூட்டும் சொற்களை கேட்டவுடன்—‘வெற்றி! வெற்றி!’ என்று உரைத்தனர்.

Verse 54

श्रीप्रह्लाद उवाच । श्रुत्वा सर्वोत्तमं क्षेत्रं तीर्थं सर्वोत्तमोत्तमम् । देवोत्तमोत्तमं देवं श्रीकृष्णं क्लेशनाशनम्

ஸ்ரீப்ரஹ்லாதன் கூறினான்—மிகச் சிறந்த க்ஷேத்திரம், தீர்த்தங்களில் பரமோத்தம தீர்த்தம், மேலும் தேவர்களில் உத்தமோத்தமனான தேவன்—க்லேஷநாசகன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன்—என்று கேட்டவுடன்—

Verse 55

उत्कण्ठा ह्यभवत्तेषां तीर्थादीनां ह्यनुत्तमा । प्रोचुरन्योन्यतो वाचं सर्वाणि युगपत्तदा

அப்போது அந்தத் தீர்த்தங்களிலும் பிறவற்றிலும் ஒப்பற்ற ஏக்கம் எழுந்தது; மேலும் அவை அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் ஒன்றோடொன்று உரையாடின.

Verse 56

ऋषितीर्थदेवा ऊचुः । कदा द्रक्ष्यामहे पुण्यां द्वारकां कृष्णपालिताम् । श्रीकृष्णदेवमूर्तिं च कृष्णवक्त्रं सुशोभितम्

ரிஷிகள், தீர்த்தங்கள், தேவர்கள் கூறினர்—எப்போது நாம் புண்ணியத் தலமான, ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் காக்கப்படும் த்வாரகையை தரிசிப்போம்? மேலும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் தெய்வீக மூர்த்தியையும், அவரது அழகுற ஒளிவீசும் முகத்தையும் எப்போது காண்போம்?

Verse 57

कदा नु गोमतीस्नानमस्माकं तु भविष्यति । चक्रतीर्थे कदा स्नात्वा कृष्णदेवस्य मंदिरम् । द्रक्ष्यामः सुमहापुण्यं मुक्तिद्वारमपावृतम्

எங்களுக்கு கோமதியில் புனித நீராடல் எப்போது கிடைக்கும்? மேலும் சக்ரதீர்த்தத்தில் நீராடி, மிகப் புண்ணியமிக்க, விடுதலைக்கான வாசல் திறந்ததுபோல் விளங்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் ஆலயத்தை எப்போது தரிசிப்போம்?

Verse 58

दुर्ल्लभो द्वारकावासो दुर्ल्लभं कृष्णदर्शनम् । दुर्ल्लभं गोमती स्नानं रुक्मिणीदर्शनं द्विजाः

த்வாரகையில் வாசம் அரிது; ஸ்ரீகிருஷ்ண தரிசனம் அரிது. கோமதியில் நீராடல் அரிது; ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, ருக்மிணி தரிசனமும் அரிது.

Verse 93

अहो सर्वोत्तमं क्षेत्रं सर्वेषां नोऽघनाशनम् । राजानं तीर्थराजानं द्वारकां शिरसा नमः

அஹோ! த்வாரகை எல்லாக் க்ஷேத்திரங்களிலும் உத்தமமானது; எங்கள் பாவங்களை அழிப்பது. தீர்த்தங்களின் அரசன், அரசருள் அரசன் த்வாரகைக்கு தலைவணங்கி வணங்குகிறோம்.