Adhyaya 24

Verse 1

श्रीमार्कंडेय उवाच । पितॄणां प्रेतरूपाणां कृत्वा वाक्यं महीपते । चंद्रशर्मा द्विजश्रेष्ठो द्वारकां समुपागतः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அரசே, பிரேதரூபத்தில் தோன்றிய பித்ருக்களின் வாக்கை நிறைவேற்றி, பிராமணர்களில் சிறந்த சந்திரசர்மா த்வாரகைக்கு வந்தடைந்தான்.

Verse 2

रुक्मिणीसहितः कृष्णो यत्र तिष्ठति चान्वहम् । यत्र तिष्ठंति तीर्थानि तत्र यातो द्विजोत्तमः

ருக்மிணியுடன் கூடிய ஸ்ரீகிருஷ்ணன் நாள்தோறும் தங்கும் இடமும், தானே தீர்த்தங்கள் நிலைக்கும் இடமும் அதுவே; அங்கே அந்தத் தலைசிறந்த பிராமணன் சென்றான்.

Verse 3

यत्र तिष्ठंति यज्ञाश्च यत्र तिष्ठंति देवताः । यत्र तिष्ठंति ऋषयो मुनयो योगवित्तमाः

அது யாகங்கள் தாமே நிலைக்கும் இடம்; அங்கே தேவர்கள் வாசம் செய்கின்றனர்; அங்கே யோகத்தை அறிந்தவர்களில் தலைசிறந்த ரிஷி முனிவர்கள் நிலைபெற்றுள்ளனர்.

Verse 4

या पुरी सिद्धगंधर्वैः सेव्यते किंनरैर्नरेः । अप्सरोगणयक्षैश्च द्वारका सर्वकामदा

சித்தர்-கந்தர்வர், கின்னரர், உயர்ந்த மனிதர், மேலும் அப்சரைகள் மற்றும் யக்ஷர் கூட்டங்கள் போற்றி வழிபடும் அந்த நகரமே—அனைத்துக் காமங்களையும் அருளும் துவாரகை.

Verse 5

स्वर्गारोहणनिश्रेणी वहते यत्र गोमती । सा पुरी मोक्षदा नृणां दृष्टा विप्रवरेण हि

கோமதி நதி விண்ணேற்றத்தின் படிக்கட்டுபோல் ஓடும் இடத்தில் உள்ள அந்த நகரம் மனிதர்க்கு மோக்ஷம் அருள்வது; அதை அந்தத் தலைசிறந்த பிராமணன் கண்டான்.

Verse 6

यस्याः सीमां प्रविष्टस्य ब्रह्महत्यादिपातकम् । नश्यते दर्शनादेव तां पुरीं को न सेवते

அந்த நகரத்தின் எல்லைக்குள் நுழைந்தாலே, பிரம்மஹத்த்யை முதலான பெரும் பாவங்கள் வெறும் தரிசனத்தாலேயே அழிகின்றன; அத்தகைய நகரத்தை யார் போற்றாமல் இருப்பார்?

Verse 7

गत्वा कृष्णपुरीं दृष्ट्वा गोमतीं चैव सागरम् । मन्ये कृतार्थमात्मानं जीवितं यौवनं धनम्

கிருஷ்ணபுரிக்குச் சென்று, கோமதியையும் கடலையும் தரிசித்து, நான் என்னை நிறைவேற்றம் பெற்றவன் என எண்ணுகிறேன்—என் வாழ்வு, இளமை, செல்வம் அனைத்தும் பயன் பெற்றன।

Verse 8

दृष्ट्वा कृष्णपुरीं रम्यां कृष्णस्य मुखपंकजम् । धन्योऽहं कृत्यकृत्योहं सभाग्योऽहं धरातले

அழகிய கிருஷ்ணபுரியையும், ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் தாமரைமுகத்தையும் தரிசித்து, நான் பாக்கியவான்; என் கடமைகள் நிறைவேறின; இப்பூமியில் நான் பெரும் நற்பேறு பெற்றவன்।

Verse 9

दृष्ट्वा कृष्णमुखं रम्यं रुक्मिणीं द्वारकां पुरीम् । तीर्थकोटिसहस्रैस्तु सेवितैः किं प्रयोजनम्

ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அழகிய முகத்தையும், ருக்மிணியையும், துவாரகாபுரியையும் தரிசித்த பின், கோடிக்கணக்கான பிற தீர்த்தங்களைச் சென்றால் என்ன பயன்?

Verse 10

पुण्यैर्लक्षसहस्रैस्तु प्राप्ता द्वारवती शुभा । शुक्ला वैशाखमासे तु संप्राप्ता मधुसूदनी

லட்சக்கணக்கான புண்ணியங்களால் மட்டுமே மங்களமான துவாரவதி அடையப்படும்; மேலும் வைசாக மாதத்தின் சுக்லபட்சத்தில் ‘மதுசூதனி’ எனும் புண்ணியகாலம் கிடைக்கும்।

Verse 11

द्वादशी त्रिस्पृशानाम पापकोटिशतापहा । धन्याः सर्वे मनुष्यास्ते वैशाखे मधुसूदनी

‘திரிஸ்ப்ருஷா’ எனப்படும் துவாதசி நூற்றுக்கணக்கான கோடி பாவங்களை அழிக்கும். வைசாகத்தில் மதுசூதனி விரதம் பெறுவோர் அனைவரும் பாக்கியசாலிகள்।

Verse 12

संप्राप्ता त्रिस्पृशा यैस्तु बुधवारेण संयुता । न यज्ञैस्तु न वेदैस्तु न तीर्थैः कोटिसेवितैः । प्राप्यते तत्फलं नैव द्वारकायां यथा नृणाम्

புதன்கிழமையுடன் கூடிய திரிஸ்ப்ருஷா (த்வாதசி) யாருக்கு கிடைக்கிறதோ, த்வாரகையில் மனிதர்கள் பெறும் அந்தப் பலன் யாகங்களாலும் அல்ல, வேதப் பயிற்சியாலும் அல்ல, கோடி தீர்த்தச் சேவையாலும் கூட பெற இயலாது।

Verse 13

एवमुक्त्वा द्विजश्रेष्ठो गोमतीतीरमाश्रितः । उपस्पृश्य यथान्यायं शास्त्रदृष्टेन कर्मणा

இவ்வாறு கூறி, இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர் கோமதி நதிக்கரையை அடைந்து, சாஸ்திரம் காட்டிய முறையின்படி விதிப்படி ஆச்சமனம் முதலிய சுத்திகரணக் கிரியைகளைச் செய்தார்।

Verse 14

कृत्वा स्नानं यथोक्तं तु संतर्प्य पितृदेवताः । चक्रतीर्थात्समादाय शिलांश्चक्रांकिताञ्छुभान् । पूजिताः पुरुषसूक्तेन यथोक्तविधिना नृप

சொல்லப்பட்ட முறையில் நீராடி பித்ருதேவர்களைத் தர்ப்பணம் செய்து, சக்ரதீர்த்தத்திலிருந்து சக்ரமுத்திரை பொறித்த மங்களமான கற்களை எடுத்துக் கொண்டு, அரசே, புருஷஸூக்தத்தால் சாஸ்திர விதிப்படி அவற்றை வழிபட்டார்।

Verse 15

शिवपूजा कृता पश्चात्संस्मृत्य पितृभाषितम् । दत्त्वा पिंडोदकं सम्यक्पितॄणां विधिपूर्वकम्

பின்னர் சிவபூஜை செய்து, முன்னோர்கள் கூறியதை நினைத்து, விதிப்படி பித்ருக்களுக்கு பிண்டமும் நீரும் முறையாக அர்ப்பணித்தார்।

Verse 16

विलेपनं च वस्त्राणि पुष्पाणि धूपदीपको । नैवेद्यानि मनोज्ञानि कंदमूलफलानि च

அவர் சந்தனம் போன்ற லேபனம், ஆடைகள், மலர்கள், தூபம்-தீபம், மேலும் மனம் கவரும் நைவேத்யமாக கிழங்குகள், வேர், பழங்களையும் அர்ப்பணித்தார்।

Verse 17

तांबूलं च सकर्पूरं कृत्वा नीराजनादिकम् । प्रदक्षिणां नमस्कारं स्तुतिपूर्वं पुनःपुनः

அவன் கற்பூரம் கலந்த தாம்பூலத்தை அர்ப்பணித்து, ஆரத்தி முதலிய நீராஜனங்களைச் செய்து, ஸ்தோத்திரத்துடன் மீண்டும் மீண்டும் பிரதட்சிணமும் நமஸ்காரமும் செய்தான்।

Verse 18

क्षमापयित्वा देवेशं चक्रे जागरणं ततः । यामत्रये व्यतीते तु चंद्रशर्मा ह्युवाच ह

தேவேசனிடம் மன்னிப்புக் கேட்ட பின் அவன் ஜாகரணம் செய்தான்; இரவின் மூன்று யாமங்கள் கடந்தபோது சந்திரசர்மா கூறினான்।

Verse 19

आतुरस्य च दीनस्य शृणु कृष्ण वचो मम । संसारभयसंत्रस्तं मां त्वमुद्धर केशव

கிருஷ்ணா, நான் துயருற்றும் தாழ்ந்தும் உள்ளேன்—என் சொற்களை கேள். கேசவா, சம்சாரப் பயத்தால் நடுங்கும் என்னை உயர்த்தி மீட்டு அருள்வாய்।

Verse 20

त्वत्पादांबुज भक्तानां न दुःखं पापिनामपि । किं पुनः पापहीनानां द्वादशीसेविनां नृणाम्

உமது தாமரைத் திருவடிகளில் பக்தியுடையோருக்கு—பாவிகளாயினும்—துன்பம் இல்லை; அப்படியிருக்க, பாவமற்றவர்களாய் த்வாதசி விரதத்தைப் பேணுவோருக்கு இன்னும் எவ்வளவு நன்மை!

Verse 21

दशमीवेधजं पापं कथितं मम पूर्वजैः । दुष्कृतं नाशमायातु त्वत्प्रसादाज्जनार्द्दन

‘தசமீ-வேத’த்தால் உண்டாகும் பாவத்தை என் முன்னோர் கூறியுள்ளனர்; ஜனார்தனா, உமது அருளால் அந்தத் துஷ்கிருதம் அழிந்தொழியட்டும்।

Verse 22

सविद्धं त्वद्दिनं कृष्ण यत्कृतं जागरं हरे । तत्पापं विलयं यातु यथालवणमंभसि

ஹே கிருஷ்ணா, ஹே ஹரியே! உமது புனித நாளில் நான் செய்த ஜாகரம் சவித்தம் (தோஷமுடையது) ஆயிருந்தால், அந்தப் பாவம் நீரில் உப்பு கரைவதுபோல் கரைந்து அழியட்டும்।

Verse 23

सविद्धं वासरं यस्मा त्कृतं मम पितामहैः । प्रेतत्वं तेन संप्राप्तं महादुःखप्रसाधकम्

என் பிதாமகர்கள் ஒருகாலத்தில் சவித்தம் (தோஷமுடைய) புனித நாளை அனுஷ்டித்ததால், அதனால் அவர்கள் பிரேதத்துவத்தை அடைந்தனர்—அது பேர்துயரத்தை விளைவிப்பது।

Verse 24

यथा प्रेतत्वनिर्मुक्ता मम पूर्वपितामहाः । मुक्तिं प्रयांति देवेश तथा कुरु जगत्पते

ஹே தேவேசா, ஹே ஜகத்பதே! என் முன்னோர் பிதாமகர்கள் பிரேதத்துவத்திலிருந்து விடுபட்டு முக்தியை அடையும்படி—அவ்வாறே அருள்புரிவாயாக।

Verse 25

पुनरेव यदुश्रेष्ठ प्रसादं कर्तुमर्हसि । अविद्यामोहितेनापि न कृतं तव पूजनम्

ஹே யது-சிரேஷ்டா! மீண்டும் அருள் செய்யத் தகுதியானவனே. அவித்யையின் மயக்கத்தால் நான் உமது பூஜையைச் செய்யவில்லை।

Verse 26

मया पापेन देवेश शिवभक्तिः समाश्रिता । तव भक्तिः कृता नैव न कृतं तव वासरम्

ஹே தேவேசா! பாவியான நான் சிவபக்தியைச் சார்ந்தேன்; ஆனால் உமது பக்தியைச் செய்யவில்லை, உமது வாசரம் (புனித நாள்) கூட அனுஷ்டிக்கவில்லை।

Verse 27

न दृष्टा द्वारका कृष्ण न स्नातो गोमतीजले । न दृष्टं पादपद्मं च त्वदीयं मोक्षदा यकम्

ஹே கிருஷ்ணா! நான் த்வாரகையை தரிசிக்கவில்லை; கோமதியின் நீரில் நீராடவும் இல்லை; மோட்சம் அருளும் உமது தாமரைத் திருவடிகளையும் காணவில்லை.

Verse 28

न कृता द्वारकायात्रा दृष्ट्वा सोमेश्वरं प्रभुम् । विफलं सुकृतं जातं यन्मया समुपार्जितम्

சோமேஸ்வரப் பெருமானை தரிசிக்கத் த்வாரகா யாத்திரை நான் செய்யவில்லை; ஆகவே நான் சேர்த்த புண்ணியம் பயனற்றதாகிவிட்டது.

Verse 29

मत्पूर्वजैस्तु कथितं सर्वमेव सुरेश्वर । तत्पुण्यं मा वृथा यातु प्रसादात्तव केशव

ஹே தேவர்களின் ஈசனே! என் முன்னோர்கள் இதையெல்லாம் கூறியுள்ளனர். ஹே கேசவா! உமது அருளால் அந்தப் புண்ணியம் வீணாகாதிருக்கட்டும்.

Verse 30

दृष्टं तु तव वक्त्रं च दुर्ल्लभं भुवनत्रये । तन्नास्ति देवकीपुत्र पुराणेषु श्रुतं मया

ஆயினும், மூவுலகிலும் அரிதான உமது திருமுகத்தை நான் தரிசித்தேன். ஹே தேவகியின் புதல்வனே! இப்படிப் பட்ட தரிசனம் அரிதென்று புராணங்களில் கேட்டேன்.

Verse 31

सापराधास्तु ये केचिच्छिशुपालादयः स्मृताः । त्वत्करेण हताः कोपान्मुक्तिं प्राप्ता महीवराः

சிசுபாலன் முதலியோர் குற்றவாளிகள் என நினைக்கப்பட்டவர்களும், உமது கரத்தால் கோபத்தில் கொல்லப்பட்டபின், ஹே மகாப்ரபுவே, மோட்சத்தை அடைந்தனர்.

Verse 32

अद्यप्रभृति कर्त्तव्यं पूजनं प्रत्यहं च तत् । पलार्धेनापि विद्धं स्याद्भोक्तव्यं वासरे तव

இன்றுமுதல் நான் தினந்தோறும் உம்மை வழிபடுவேன். விரதத்தில் அரைபல அளவும் குறை ஏற்பட்டாலும், உமது புனித நாளிலேயே உண்பேன்.

Verse 33

त्वत्प्रिया च मया कार्य्या द्वादशी व्रतसंयुता । भक्तिर्भागवतानां च कार्य्या प्राणैर्द्धनैरपि

உமக்கு பிரியமானது—முக்கியமாக த்வாதசி விரதம்—நான் கடைப்பிடிப்பேன். பகவதர்களான உமது பக்தர்களை உயிரும் செல்வமும் செலுத்தியும் போற்றி சேவிப்பேன்.

Verse 34

नित्यं नामसहस्रं तु पठनीयं तव प्रियम् । पूजा तु तुलसीपत्रैर्मया कार्या सदैव हि

நான் தினமும் உமக்கு பிரியமான ஸஹஸ்ரநாமத்தை பாராயணம் செய்வேன். துளசி இலைகளால் எப்போதும் உம்மை வழிபடுவேன்.

Verse 35

तुलसीकाष्ठसंभूता माला धार्य्या सदा मया । नृत्यं गीतं च कर्त्तव्यं संप्राप्ते जागरे तव

துளசி மரத்தால் ஆன மாலையை நான் எப்போதும் அணிவேன். உமது ஜாகர விழாவில் பக்திப் பாடலும் கீர்த்தனமும் பாடி ஆடுவேன்.

Verse 36

द्वारकायां प्रकर्त्तव्यं प्रत्यहं गमनं मया । त्वत्कथाश्रवणार्थं च नित्यं पुस्तकवाचनम्

நான் தினமும் த்வாரகைக்கு செல்வேன். உமது திருக்கதைகளை கேட்பதற்காக தினமும் புனித நூல்களை வாசிப்பேன்.

Verse 37

नित्यं पादोदकं मूर्ध्ना मया धार्यं सुभक्तितः । नैवेद्यभक्षणं चैव करिष्यामि सुभक्तितः

நான் தினமும் தூய பக்தியுடன் உமது பாதப் பிரக்ஷாளனத் தீர்த்தத்தைத் தலைமேல் தரிப்பேன்; அதே பக்தியுடன் நைவேத்யப் பிரசாதத்தையும் உண்ணுவேன்।

Verse 38

निर्माल्यं शिरसा धार्य्यं त्वदीयं सादरं मया । तव दत्त्वा यदिष्टं तु भक्षणीयं सदा मया

நான் மரியாதையுடன் உமக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட நிர்மால்யத்தை (மாலைகள், மலர்கள்) தலைமேல் தரிப்பேன்; உமக்கு அர்ப்பணித்த பின் உமக்கு பிரியமானதை எப்போதும் உமது பிரசாதமாக உண்ணுவேன்।

Verse 39

तथा तथा प्रकर्त्तव्यं येन तुष्टिर्भवेत्तव । तथ्यमेतन्मया कृष्ण तवाग्रे परिकीर्तितम्

எந்த எந்த முறையில் உமக்கு திருப்தி உண்டாகுமோ, அந்த அந்த முறையிலே நான் நடப்பேன். ஓ கிருஷ்ணா, இந்த உண்மையை உமது முன்னிலையில் வெளிப்படையாக உரைத்தேன்।

Verse 40

श्रीकृष्ण उवाच । साधुसाधु महाभाग चन्द्रशर्मन्द्विजोत्तम । आगमिष्यंति मल्लोके त्वया सह पितामहाः

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்— “சாது, சாது! ஓ மகாபாக்யசாலி சந்திரசர்மன், ஓ த்விஜோத்தமா—உன்னுடன் உன் பிதாமஹர்கள் என் லோகத்திற்கு வருவார்கள்।”

Verse 41

पश्य प्रेतत्वनिर्मुक्ता मत्प्रसादाद्द्विजोत्तम । आकाशे गरुडारूढास्तव पूर्वपितामहाः

பார், ஓ த்விஜோத்தமா—என் அருளால் உன் முன்னோர் பிதாமஹர்கள் பிரேதநிலையிலிருந்து விடுபட்டனர்; அவர்கள் ஆகாயத்தில் கருடாரூடராகத் தோன்றுகின்றனர்।

Verse 42

पितामहा ऊचुः । त्वत्प्रसादाद्वयं पुत्र मुक्तिं प्राप्ता न संशयः । प्रेतयोनेर्विनिर्मुक्ताः कृष्णवक्त्रावलोकनात्

பிதாமஹர்கள் கூறினர்—மகனே! உன் அருளால் எங்களுக்கு ஐயமின்றி மோட்சம் கிடைத்தது. ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் முகதரிசனத்தால் பிரேதயோனியிலிருந்து விடுபட்டோம்.

Verse 43

धन्यास्ते मानुषे लोके पुत्रपौत्रप्रपौत्रकाः । दृष्ट्वा श्रीसोमनाथं तु कृष्णं पश्यंति द्वारकाम्

மனித உலகில் மகன், பேரன், கொள்ளுப் பேரன் உடன் இருப்போர் உண்மையிலே பாக்கியசாலிகள்; அவர்கள் ஸ்ரீசோமநாதனைத் தரிசித்து, பின்னர் துவாரகையில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தரிசிக்கின்றனர்.

Verse 44

धन्या च विधवा नारी कृष्णयात्रां करोति या । उद्धरिष्यति लोकेऽस्मिन्कुलानां निरयाच्छतम्

ஸ்ரீகிருஷ்ண யாத்திரை மேற்கொள்ளும் விதவைப் பெண்ணும் பாக்கியவதி; இவ்வுலகிலேயே அவள் தன் குலத்தின் நூறு தலைமுறைகளை நரகத்திலிருந்து மீட்பாள்.

Verse 45

श्वपचोऽपि करोत्येवं यात्रां च हरिशांकरीम् । स याति परमां मुक्तिं पितृभिः परिवारितः

ச்வபசனான ஒருவனும் இவ்வாறு ஹரி-சங்கர யாத்திரை செய்தால், பித்ருக்களால் சூழப்பட்டவனாய் பரம முக்தியை அடைவான்.

Verse 46

यः पुनस्तीर्थसंन्यासं कृत्वा तिष्ठति तत्र वै । विष्णुलोकान्निवृत्तिर्न कल्पकोटिशतैरपि

மேலும், அந்தத் தீர்த்தத்தில் சந்நியாசம் ஏற்று அங்கேயே தங்குபவனுக்கு, விஷ்ணுலோகத்திலிருந்து மீள்வது நூறு கோடி கல்பங்களிலும் இல்லை.

Verse 47

वंचितास्ते न सन्देहो दृष्ट्वा सोमेश्वरं प्रभुम् । दृष्टं कृष्णमुखं नैव न स्नाता गोमतीजले

ஐயமின்றி அவர்கள் ஏமாற்றப்பட்டவர்களே; சோமேஸ்வரப் பெருமானை தரிசித்தும், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் முகத்தை தரிசிக்காமல், கோமதீ நீரில் நீராடாதவர்கள்.

Verse 48

किं जलैर्बहुभिः पुण्यैस्तीर्थकोटिसमुद्भवैः । दृष्ट्वा सोमेश्वरं यस्तु द्वारकां नैव गच्छति । धिक्कुर्वंति च तं पापं पितरो दिवि संस्थिताः

கோடிக்கணக்கான தீர்த்தங்களிலிருந்து எழும் பல புனித நீர்களால் என்ன பயன்? சோமேஸ்வரனை தரிசித்தும் துவாரகைக்கு செல்லாத அந்தப் பாவியை விண்ணில் இருப்போர் பித்ருக்கள் நிந்திக்கின்றனர்.

Verse 49

दृष्ट्वा सोमेश्वरं देवं कृष्णं दृष्ट्वा पुनः शिवम् । सौपर्णे कथितं पुण्यं यात्राशतसमुद्भवम्

சோமேஸ்வர தேவனை தரிசித்து, ஸ்ரீகிருஷ்ணனை தரிசித்து, மீண்டும் சிவனை தரிசித்தால்—அப்புண்ணியம் சௌபர்ண உபதேசத்தில் நூறு யாத்திரைகளின் பயன் என கூறப்படுகிறது.

Verse 50

दृष्ट्वा सोमेश्वरं देवं कृष्णं नैव प्रपश्यति । मोहाद्व्यर्थगतं तस्य सर्वं संसारकर्म वै

சோமேஸ்வர தேவனை தரிசித்தும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை உண்மையாக தரிசிக்காதவனுக்கு, மயக்கத்தால் அவனுடைய எல்லா உலகச் செயல்களும் நிச்சயமாக வீணாகின்றன.

Verse 51

आगत्य यः प्रभासे च कृष्णं पश्यति वै नरः । प्रभासायुतसंख्यं तु फलमाप्नोति यत्नतः

பிரபாசத்திற்கு வந்து ஸ்ரீகிருஷ்ணனை தரிசிக்கும் மனிதன், முயற்சியுடன் பிரபாசப் புண்ணியத்தின் அயுத எண்ணிக்கையளவு (பத்தாயிரம் அளவு) பலனை அடைகிறான்.

Verse 52

यस्मात्सर्वाणि तीर्थानि सर्वे देवास्तथा मखाः । द्वारकायां समायांति त्रिकालं कृष्णसंनिधौ

ஏனெனில் எல்லாத் தீர்த்தங்களும், எல்லாத் தேவர்களும், யாகங்களும் கூட—மூன்று காலங்களிலும்—ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சன்னிதியில் த்வாரகையில் கூடுகின்றன.

Verse 53

तीर्थैर्नानाविधैः पुत्र तत्स्थानैः किं प्रयोजनम् । फलं समस्ततीर्थानां दृष्ट्वा द्वारवतीं लभेत्

மகனே! பலவகைத் தீர்த்தங்களும் அவற்றின் பல இடங்களும் எதற்கு? த்வாரவதியைத் தரிசிப்பதாலேயே எல்லாத் தீர்த்தங்களின் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 54

हते कंसे जरासन्धे नरके च निपातिते । उत्तारिते भुवो भारे कृष्णो देवकिनंदनः । चक्रे द्वारवतीं रम्यां सन्निधौ सागरस्य च

கம்சன், ஜராசந்தன் கொல்லப்பட்டு, நரகன் வீழ்த்தப்பட்டு, பூமியின் பாரம் நீங்கியபின்—தேவகிநந்தனன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கடலின் அருகே அழகிய த்வாரவதியை நிறுவினான்.

Verse 55

स्थितः प्रीतमनाः कृष्णो लप्स्यते कामिनीसुखम्

அங்கே மகிழ்ந்த மனத்துடன் தங்கி, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தன் பிரியைகளுடன் இணைவு-இன்பத்தை அனுபவிக்கிறான்.

Verse 56

ब्रह्माग्निवायुसूर्याश्च वासवाद्या दिवौकसः । मर्त्त्या विप्राश्च राजानः पातालात्पन्नगेश्वराः

பிரம்மா, அக்னி, வாயு, சூரியன்; இந்திரன் முதலிய தேவருலக வாசிகள்; மானிடரில் பிராமணரும் அரசர்களும்; மேலும் பாதாளத்திலிருந்து நாகேஸ்வரர்களும்—அனைவரும் அங்கே கூடுகின்றனர்.

Verse 57

नद्यो नदाश्च शैलाश्च वनान्युपवनानि च । पुरग्रामा ह्यरण्यानि सागराश्च सरांसि च

அங்கே நதிகளும் கிளைநதிகளும், மலைகளும், காடுகளும் தோட்டவனங்களும், நகரங்களும் கிராமங்களும், வனாந்தரங்களும், கடல்களும் ஏரிகளும்—எல்லாம் இருப்பதுபோல் தோன்றுகின்றன।

Verse 58

यक्षाश्चासुरगंधर्वाः सिद्धा विद्याधरास्तथा । रम्भाद्यप्सरसश्चैव प्रह्लादाद्या दितेः सुताः । रक्षा विभीषणाद्याश्च धनदो रक्ष नायकः

அங்கே யக்ஷர்கள், அசுரர்கள், கந்தர்வர்கள்; சித்தர்கள், வித்யாதரர்கள்; ரம்பை முதலிய அப்சரஸ்கள்; பிரஹ்லாதன் முதலிய திதியின் புதல்வர்கள்; விபீஷணன் முதலிய ராக்ஷஸர்கள்; மேலும் யக்ஷநாயகன் தனதன் (குபேரன்)—அனைவரும் உள்ளனர்।

Verse 59

ऋषयो मुनयः सिद्धाः सनकाद्याश्च योगिनः । ग्रहा ऋक्षाणि योगाश्च ध्रुवः परमवैष्णवः

அங்கே ரிஷிகள், முனிவர்கள், சித்தர்கள், சனகர் முதலிய யோகிகள்; கிரகங்கள், நட்சத்திரங்கள், யோகங்கள்; மேலும் பரம வைஷ்ணவனான துருவன்—அனைவரும் இருப்பர்।

Verse 60

यत्किंचित्त्रिषु लोकेषु तिष्ठते स्थाणुजंगमम् । श्रीकृष्णसन्निधौ नित्यं प्रत्यहं तिष्ठते सदा

மூன்று உலகங்களிலும் உள்ள எதுவாயினும்—அசைவற்றதோ அசைவதோ—அது நாள்தோறும், நித்தியமாக, எப்போதும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சன்னிதியில் தங்கியுள்ளது।

Verse 61

न त्यजंति पुरीं पुण्यां द्वारकां कृष्णसेविताम् । सा त्वया सेविता पुत्र सांप्रतं कृष्णदर्शनात् । पिशाचयोनिनिर्मुक्ता यास्यामः परमां गतिम्

அவர்கள் கிருஷ்ணன் சேவித்த புண்ணியநகரமான துவாரகையை விட்டு விலகார். மகனே, நீயும் இப்போது அதனை வழிபட்டாய்; ஸ்ரீகிருஷ்ண தரிசனத்தால் நாம் பிசாச யோனியிலிருந்து விடுபட்டு பரமகதியை அடைவோம்।

Verse 62

द्वादशीवेधजंपापं द्वारकायाः प्रभावतः । नष्टं पुत्र न सन्देहः संप्राप्ताः परमं पदम्

த்வாரகையின் மகிமை வலத்தால் த்வாதசி-வேதத்தால் உண்டான பாவம் அழிந்தது. மகனே, ஐயமில்லை—நாம் பரமபதத்தை அடைந்தோம்.

Verse 63

द्वादशीवेधसम्भूतं यत्त्वया पापमर्जितम् । कृष्णस्य दर्शनात्क्षीणं न जह्यं द्वादशीव्रतम्

த்வாதசி-வேதத்தால் நீ சேர்த்த பாவம், கிருஷ்ண தரிசனத்தாலேயே க்ஷயமடைந்தது. ஆகவே த்வாதசி விரதத்தை கைவிடாதே.

Verse 64

रक्षणीयं प्रयत्नेन वेधो दशमिसम्भवः । नो चेत्पुत्र न संदेहः प्रेतयोनिमवाप्स्यसि

தசமியிலிருந்து உண்டாகும் வேத-ஒட்டலை முயற்சியுடன் காத்து தவிர்க்க வேண்டும். இல்லையெனில், மகனே, ஐயமின்றி நீ பிரேதயோனியை அடைவாய்.

Verse 65

त्रैलोक्य संभवं पापं तेषां भवति भूतले । सशल्यं ये प्रकुर्वंति वासरं कृष्णसंज्ञकम्

கிருஷ்ண-சஞ்ஞகமான நாளை குறையுடன் (சசல்யமாக) செய்பவர்களுக்கு, மும்முலகில் பிறந்த பாவம் இப்பூமியிலேயே வந்து சேரும்.

Verse 66

प्रायश्चित्तं न तस्यास्ति सशल्यं वासरं हरेः । ये कुर्वंति न ते यांति मन्वतरशतैर्दिवम्

ஹரியின் புனித நாளை குறையுடன் செய்வதற்கு எந்தப் பிராயச்சித்தமும் இல்லை. அப்படிச் செய்பவர்கள் நூறு மன்வந்தரங்களிலும் சொர்க்கம் அடையார்.

Verse 67

प्रेतत्वं दुःसहं पुत्र दुःसहा यमयातना । तस्मात्पुत्र न कर्त्तव्यं सशल्यं द्वादशीव्रतम्

மகனே, பிரேதத்துவ நிலை தாங்கமுடியாதது; யமனின் தண்டனைகளும் தாங்கமுடியாதவை. ஆகவே மகனே, குறைபாடுடன் (சசல்ய) கூடிய த்வாதசி விரதத்தை செய்யக்கூடாது।

Verse 68

कारयंति हि ये त्वज्ञाः कूटयुक्ताश्च हेतुकाः । प्रेतयोनिं प्रयास्यंति पितृभिः सह सर्वतः

அறிவிலிகள், கபடத்துடன் காரணவாதம் செய்து இத்தகைய குறைபாடான அனுஷ்டானங்களைச் செய்யவைக்கிறவர்கள், தம் பித்ருக்களுடன் எல்லாவிதத்திலும் பிரேதயோனியை அடைவார்கள்।

Verse 69

द्वादशी दशमीविद्धा संतानप्रविनाशिनी । ध्वंसिनी पूर्वपुण्यानां कृष्णभक्तिविनाशिनी

தசமியால் விதிக்கப்பட்ட (கலங்கிய) த்வாதசி சந்ததியை அழிக்கும்; முன் புண்ணியங்களைச் சிதைக்கும்; கృష్ణபக்தியையும் நாசம் செய்யும்।

Verse 70

स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामः प्रसादाद्रुक्मिणीपतेः । प्राप्तं विष्णुपदं पुत्र अपुनर्भवसंज्ञकम्

உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக; ருக்மிணீபதியின் அருளால் நாம் புறப்படுவோம். மகனே, நீ விஷ்ணுபதம்—மறுபிறவியில்லா நிலை எனப்படும்—அடைந்தாய்।

Verse 71

श्रीकृष्ण उवाच । चंद्रशर्मन्प्रसन्नोऽहं तव भक्त्या द्विजोत्तम । शैवभावप्रपन्नोऽपि यस्त्वं जातोऽसि वैष्णवः

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—சந்திரசர்மனே, பிராமணர்களில் சிறந்தவனே, உன் பக்தியால் நான் மகிழ்ந்தேன். சிவபாவத்தில் இருந்தாலும் நீ வைஷ்ணவனாக ஆனாய்।

Verse 72

नवसप्ततिवर्षाणि न कृतं वासरे मम । संपूर्णं मत्प्रसादेन तव जातं न संशयः

எழுபத்தொன்பது ஆண்டுகள் என் புனித நாளில் நீ விரதம் முதலியதைச் செய்யவில்லை. ஆயினும் என் அருளால் அது உனக்குப் பூரணமாயிற்று—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 73

एकेनैवोपवासेन त्रिस्पृशासंभवेन हि । द्वारकायाः प्रसादेन मद्दृष्ट्यालोकनेन हि

ஒரே ஒரு உபவாசத்தாலே—சிறப்பாகச் சுப த்ரிஸ்ப்ருஷா விரதத்துடன் கூடிய உபவாசத்தாலே—த்வாரகையின் அருளாலும் என் தரிசனமாத்திரத்தாலும் பெரும் ஆன்மிகப் பயன் கிடைக்கும்.

Verse 74

अविद्यामोहितेनैव शिवभक्त्या ममार्चनम् । न कृतं मत्प्रसादेन कृतं चैव भविष्यति

அவித்யை மயக்கத்தால் சிவபக்தியால் என்னை ஆராதிக்க நீ செய்யவில்லை. ஆனால் என் அருளால் முன்பு செய்யாத அந்தப் பூஜை நிச்சயமாக நிறைவேறும்.

Verse 75

वैशाखे यैरहं दृष्टो द्वारकायां द्विजोत्तम । त्रिस्पृशावासरे चैव वंजुलीवासरे तथा

ஓ த்விஜோத்தமா! வைசாக மாதத்தில் த்வாரகையில் என்னைத் தரிசிப்பவர்—த்ரிஸ்ப்ருஷா நாளிலும் வஞ்சுலீ நாளிலும்—சிறப்புப் புண்ணியத்தை அடைவார்.

Verse 76

उन्मीलिनीदिने प्राप्ते प्राप्ते वा पक्षवर्द्धिनी । नैतेषां चापराधोऽस्ति यद्यपि ब्रह्मघातकाः

உன்மீலினீ நாள் வந்தாலும், அல்லது பக்ஷவர்த்தினீ நாள் வந்தாலும்—இவர்களுக்கு குற்றம் ஏற்படாது; அவர்கள் பிராமணஹத்தி குற்றத்தினர் ஆனாலும் கூட.

Verse 77

जन्मप्रभृति पुण्यस्य प्रकृतस्यापि भूसुर । मत्पुरीदर्शनेनापि फलभागी भवेन्नरः

ஏ பூசுரரே! பிறப்பிலிருந்து சேர்த்த புண்ணியத்தின் பலனும் என் புனிதப் புரியின் தரிசனத்தாலே மனிதனுக்கு கிடைக்கிறது.

Verse 78

दृष्ट्वा समस्ततीर्थानि प्रभासादीनि भूतले । मत्पुरीदर्शनेनैव पृष्ट्वाऽपीह भवेत्फलम्

பூமியில் பிரபாசம் முதலான எல்லாத் தீர்த்தங்களையும் கண்டாலும், இங்கு பலன் என் புரியின் தரிசனத்தாலேயே—அதைப் பற்றி கேட்டாலும்கூட—கிடைக்கும்.

Verse 79

माहात्म्यं द्वारकायास्तु मद्दिने यत्र तत्र वा । पठेन्मम पुरीं पुण्यां लभते मत्प्रसादतः

என் திருநாளிலோ அல்லது எந்த நாளிலோ, எங்கு இருந்தாலும், துவாரகா மாஹாத்மியத்தைப் பாராயணம் செய்பவன் என் அருளால் அந்தப் புனிதப் புரியை அடைவான்.

Verse 80

मत्पुरीं वसतां पुण्यं त्रिकालं मम दर्शनात् । तत्फलं समवाप्नोति यस्त्विदं पठते कलौ

கலியுகத்தில் இதை பாராயணம் செய்பவன், என் புரியில் வாழ்பவர்கள் நாளின் மூன்று காலங்களிலும் என் தரிசனத்தால் பெறும் புண்ணியப் பலனையே அடைவான்.

Verse 81

कलौ काशी च मथुरा ह्यवंती च द्विजोत्तम । अयोध्या च तथा माया कांची चैव च मत्पुरी

ஏ த்விஜோத்தமரே! கலியுகத்தில் காசி, மதுரா, அவந்தி, அயோத்தி, மாயா (ஹரித்வார்), காஞ்சி மற்றும் என் புரி—இவையே முதன்மைத் தீர்த்தங்கள்.

Verse 82

शालिग्रामभवं चैव बदरी च तथोत्तमा । कुरुक्षेत्रं भृगुक्षेत्रं पुष्करं शुभसंज्ञकम्

சாலிகிராமத்தில் தோன்றிய தீர்த்தமும், சிறந்த பதரியும்; குருக்ஷேத்திரம், ப்ருகுக்ஷேத்திரம், ‘சுபம்’ எனப் புகழ்பெற்ற புஷ்கரமும்—இவை அனைத்தும் உயர்ந்த தீர்த்தங்கள்.

Verse 83

प्रयागं च प्रभासं च क्षेत्रं वै हाटकेश्वरम् । गंगाद्वारं शौकरं च गंगासागरसंगमम्

ப்ரயாகமும் ப்ரபாசமும், ஹாடகேஸ்வரத்தின் புனிதக் க்ஷேத்திரமும்; கங்காத்வாரம் (ஹரித்வார்), சௌகரம், மேலும் கங்கை–சாகர சங்கமமும்—இவை அனைத்தும் புகழ்பெற்ற தீர்த்தங்கள்.

Verse 84

नैमिषं दण्डकारण्यं तथा वृन्दावनं द्विज । सैंधवं चार्बुदाख्यं च सर्वाण्यायतनानि च

ஓ த்விஜரே! நைமிஷம், தண்டகாரண்யம், வ்ரிந்தாவனம்; சைந்தவம் மற்றும் ‘அர்புத’ எனப் பெயர்பெற்ற இடம் (ஆபூ)—மேலும் எல்லாப் புனித ஆலயங்களும் (இதில் அடங்கும்).

Verse 85

वनानि मागधादीनि पुष्कराणि द्विजोत्तम । शैलराजादयः शैला हिमाद्रिप्रमुखा हि ये

ஓ த்விஜோத்தமரே! மாகதம் முதலான வனங்கள், புனித புஷ்கர தீர்த்தங்கள், மேலும் சைலராஜம் முதலான மாபெரும் மலைகள்—ஹிமாத்ரி (இமயமலை) தலைமை கொண்ட மலைத்தொடர்கள்—இவை அனைத்தும் (இப்புண்ணியக் கணக்கில்) அடங்கும்.

Verse 86

गंगादयश्च सरितो भूतले संति यानि वै । तीर्थानि त्रिषु कालेषु समानि द्वारकापुरः

பூமியில் கங்கை முதலான எத்தனை நதிகள் உள்ளனவோ, எத்தனை தீர்த்தங்கள் உள்ளனவோ—மூன்று காலங்களிலும் அவை அனைத்தும் (புண்ணியத்தில்) த்வாரகாபுரிக்கு சமமானவை.

Verse 87

कलिना कलितं सर्वं वर्जयित्वा तु मत्पुरीम् । विप्र वर्षशते प्राप्ते मत्पुर्यां मम दर्शने

கலியுகத்தில் எனது நகரத்தைத் தவிர அனைத்தும் கலியால் ஆட்கொள்ளப்படும். அந்தணரே, நூறு ஆண்டுகள் கடந்த பின், எனது நகரத்தில் எனது தரிசனத்தின் போது...

Verse 88

तव मृत्युर्महीदेव मत्प्रसादाद्भविष्यति । त्रिस्पृशावासरे प्राप्ते वैशाखे शुक्लपक्षतः

ஓ அந்தணரே, எனது அருளால் உமது மரணம் நிகழும். வைகாசி மாத வளர்பிறையில் திரிஸ்பிருஷா திதி வரும்போது...

Verse 89

संगमे बुधवारस्य दिवा भूमौ ममाग्रतः । दशमं द्वारमासाद्य तव प्राणस्य निर्गमम् । भविष्यति न संदेहो मत्प्रसादेन भूसुर

புதன்கிழமை பகல் பொழுதில், சங்கம வேளையில், என் முன்னிலையில் தரையில், பத்தாவது வாசலை (பிரம்மரந்திரம்) அடைந்து உமது உயிர் பிரியும். அந்தணரே, எனது அருளால் இதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை.

Verse 90

स्वस्थानं गच्छ विप्रेंद्र सर्वान्कामानवाप्स्यसि । मद्भक्तानां युगांतेऽपि विनाशो नोपपद्यते

அந்தணர்களில் சிறந்தவரே, உமது இடத்திற்குச் செல்லும், நீர் விரும்பிய அனைத்தையும் பெறுவீர். யுகத்தின் முடிவிலும் கூட என் பக்தர்களுக்கு அழிவு ஏற்படுவதில்லை.

Verse 91

मद्भक्तिं वहतां पुंसामिह लोके परेऽपि वा । नाशुभं विद्यते किंचित्कुलकोटिं नयेद्दिवम्

என் மீது பக்தி கொண்ட மனிதர்களுக்கு, இவ்வுலகிலோ அல்லது மறுவுலகிலோ எந்தத் தீங்கும் நேர்வதில்லை; அவர்கள் தங்கள் கோடிக்கணக்கான குலத்தினரை சொர்க்கத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறார்கள்.

Verse 92

मार्कण्डेय उवाच । ततो वर्षशते प्राप्ते गत्वा द्वारवतीं पुरीम् । प्राणान्कृष्णोपदेशेन त्यक्त्वा मोक्षं जगाम ह

மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—நூறு ஆண்டுகள் நிறைவேறியபின் அவன் த்வாரவதீ நகரம் சென்றான். ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் உபதேசத்தினால் உயிர்வாயுவை விட்டுத் திண்ணமாக மோக்ஷம் அடைந்தான்.

Verse 93

इन्द्रद्युम्न तदाख्यातं माहात्म्यं द्वारकाभवम् । पुनरेव् प्रवक्ष्यामि यत्ते मनसि वर्त्तते

ஓ இந்திரத்யும்னா, த்வாரகையின் இந்த மஹாத்மியம் விளக்கப்பட்டது. ஆயினும் உன் மனத்தில் இருப்பதைப் பொருத்து அதை மீண்டும் உரைப்பேன்.

Verse 94

शृण्वतां पठतां चैव माहा त्म्यं द्वारकाभवम् । सर्वं फलमवाप्नोति कृष्णेन कथितं च यत्

இந்த த்வாரகா-மஹாத்மியத்தை கேட்பவரும் பாராயணம் செய்வவரும், ஸ்ரீகிருஷ்ணர் கூறிய எல்லாப் பலன்களையும் முழுமையாக அடைவார்.

Verse 95

विस्तारयंति लोकेऽस्मिंल्लिखितं यस्य वेश्मनि । प्रत्यक्षं द्वारकापुण्यं प्राप्यते कृष्णसंभवम्

இந்த உலகில் யாருடைய இல்லத்தில் இது (மஹாத்மியம்) எழுதப்பட்டு பரப்பப்படுகிறதோ, அவருக்கு த்வாரகையின் புண்ணியம் நேரடியாகக் கிடைக்கும்—அது ஸ்ரீகிருஷ்ணரால் அருளப்பட்டதாகும்.