Adhyaya 23

Verse 1

मार्कंडेय उवाच । द्वारकायाश्च माहात्म्यमिंद्रद्युम्न निबोध मे । कलौ निवसते यत्र क्लेशहा रुक्मिणीपतिः

மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ இந்திரத்யும்னா, என்னிடமிருந்து த்வாரகையின் மஹாத்மியத்தை அறிக; அங்கே கலியுகத்திலும் துன்பநாசகர், ருக்மிணீபதி பகவான் வாசம் செய்கிறார்।

Verse 2

कलौ कृष्णस्य माहात्म्यं ये शृण्वंति पठंति च । न तेषां जायते वासो यमलोके युगाष्टकम्

கலியுகத்தில் கிருஷ்ணனின் மஹிமையை கேட்டு பாராயணம் செய்பவர்கள் யமலோகத்தில் வாசம் செய்யார்—எட்டு யுகங்கள் அளவிலும் அல்ல।

Verse 3

नित्यं कृष्णकथा यस्य प्राणादपि गरीयसी । न तस्य दुर्ल्लभं किंचिदिह लोके परं नृप

ஓ அரசே, எவருக்கு கிருஷ்ணகதை நித்தமும் உயிரைவிடவும் மேலான பிரியமோ, அவருக்கு இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் எதுவும் அரிதல்ல।

Verse 4

मन्वंतरसहस्रैस्तु काशीवासेन यत्फलम् । तत्फलं द्वारकावासे वसतां पंचभिर्दिनैः

ஆயிரம் மன்வந்தரங்கள் காசியில் வாசிப்பதால் கிடைக்கும் புண்ணியப் பயன், த்வாரகையில் ஐந்து நாட்கள் தங்கினாலே அதே பயனாகும்।

Verse 5

कलौ निवसते यस्तु श्वपचो द्वारकां यदि । यतीनां गतिमाप्नोति प्राह ह्येवं प्रजापतिः

கலியுகத்தில் சுவபசனும் த்வாரகையில் வாழ்ந்தால், அவன் யதிகளின் நிலையையே அடைவான்—என்று பிரஜாபதி உரைத்தார்।

Verse 6

द्वारकां गंतुकामं यः प्रत्यहं कुरुते नरः । फलमाप्नोति मनुजः कुरुक्षेत्रसमुद्भवम्

தினந்தோறும் த்வாரகைக்கு செல்ல வேண்டும் என்று மனமார்ந்த சங்கல்பம் செய்பவன், குருக்ஷேத்திரத் தீர்த்தப் பயணப் புண்ணியத்தை அடைவான்।

Verse 7

सोमग्रहे च यत्प्रोक्तं यत्फलं सोमनायके । दृष्ट्वा तत्फलमाप्नोति द्वारवत्यां जनार्द्दनम्

சோம கிரகண காலத்தில் கூறப்படும் பயனும், சோமநாதத்தில் சொல்லப்படும் புண்ணியமும்—த்வாரவதியில் ஜனார்தனனை தரிசித்தால் அதே பயனாகும்।

Verse 8

पुष्करे कार्त्तिकीं कृत्वा यत्फलं वर्षकोटिभिः । तत्फलं द्वारकावासे दिनेनैकेन जायते

புஷ்கரத்தில் கார்த்திகீ விரதத்தை கோடி ஆண்டுகள் செய்தால் கிடைக்கும் புண்ணியம், த்வாரகையில் ஒரே நாள் வாசித்தாலே உண்டாகும்।

Verse 9

द्वारकायां दिनैकेन दृष्टे देवकिनंदने । फलं कोटिगुणं ज्ञेयमत्र लक्षशतोद्भवम्

த்வாரகையில் ஒரே நாளுக்குள் தேவகீநந்தனன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை தரிசித்தால் கிடைக்கும் பலன் கோடிமடங்கு பெருகும்; இங்கே இலட்சக்கணக்கான புண்ணியம் உண்டாகும் என்று அறிக।

Verse 10

कलौ निवसतां भूप धन्यास्तेषां मनोरथाः । कृष्णस्य दर्शने नित्यं द्वारकागमने मतिः

அரசே! கலியுகத்தில் வாழ்பவர்களில், எவருடைய மனமும் எப்போதும் ஸ்ரீகிருஷ்ண தரிசனத்திலும் த்வாரகா செல்லும் எண்ணத்திலும் நிலைத்திருக்கிறதோ, அவர்களின் விருப்பங்கள் பாக்கியமானவை।

Verse 11

एकामपि द्वादशीं तु यः करोति नृपोत्तम । कृष्णस्य सन्निधौ भूप द्वारकायाः फलं शृणु

அரசர்களில் சிறந்தவனே, அரசே! ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சன்னிதியில் யார் ஒரே ஒரு த்வாதசியையும் அனுஷ்டிக்கிறாரோ, அவருக்கு த்வாரகையின் பலன் கிடைக்கும்; அந்த பலனை கேளுங்கள்।

Verse 12

धन्यास्ते कृतकृत्यास्ते ते जना लोकपावनाः । दृष्टं कृष्णमुखं यैस्तु पापकोट्ययुतापहम्

அவர்கள் பாக்கியசாலிகள், அவர்கள் கடமை நிறைவேற்றியவர்கள், அவர்கள் உலகைத் தூய்மைப்படுத்துபவர்கள்; ஏனெனில் அவர்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் முகத்தைத் தரிசித்துள்ளனர்—அது கோடிக்கணக்கான கோடிப் பாவங்களைப் போக்கும்.

Verse 13

यत्फलं व्रतसंयुक्तैर्वासरैः कृष्णसंयुतैः । यज्ञैर्दानैर्बृहद्भिश्च द्वारकायां तथैकया

விரதங்களுடன் கூடிய, ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட நாட்களாலும், பெரிய யாகங்களாலும், பெரும் தானங்களாலும் கிடைக்கும் பலன்—அதே பலன் த்வாரகையில் ஒரே ஒரு (அனுஷ்டானம்) மூலமும் கிடைக்கிறது।

Verse 14

क्षीरस्नानं प्रकुर्वंति ये नराः कृष्ण मूर्धनि । शताश्वमेधजं पुण्यं बिंदुना बिंदुना स्मृतम्

ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருமுடியில் பால் அபிஷேகம் செய்பவர்கள்—ஒவ்வொரு துளியும் நூறு அச்வமேத யாகப் புண்ணியத்துக்கு ஒப்பென ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 15

दधि क्षीराद्दशगुणं घृतं दध्नो दशोत्तरम् । घृताद्दशगुणं क्षौद्रं क्षौद्राद्दशगुणोत्तरम्

பாலைவிட தயிரின் புண்ணியம் பத்துமடங்கு; தயிரைவிட நெய் பத்துமடங்கு அதிகம்; நெய்யைவிட தேன் பத்துமடங்கு புண்ணியம் தரும்; தேனைத் தாண்டியும் அது மீண்டும் பத்துமடங்கு உயர்கிறது।

Verse 16

पुष्पोदकं च रत्नोदं वर्द्धनं च दशोत्तरम् । मंत्रोदकं च गंधोदं तथैव नृपसत्तम

அரசர்களில் சிறந்தவனே! புஷ்போதகம், ரத்னோதகம், வர்தன நீர்—இவையும் பத்துமடங்கு சிறந்தவை எனக் கூறப்படுகின்றன; அதுபோல மந்திரோதகம் மற்றும் நறுமண நீரும் போற்றப்படுகின்றன।

Verse 17

इक्षो रसेन स्नपनं शतवाजिमखैः समम् । तथैव तीर्थनीरं स फलं यच्छति भूमिप

அரசே! கரும்புச் சாறால் ஸ்நாபனம் செய்வது நூறு வாஜிமக (அச்வமேத) யாகங்களுக்கு ஒப்பானது; அதுபோல தீர்த்தநீரால் ஸ்நாபனம் செய்தாலும் அதே பலன் கிடைக்கும்।

Verse 18

कृष्णं स्नानार्द्रगात्रं च वस्त्रेण परिमार्जति । तस्य लक्षार्जितस्यापि भवेत्पापस्य मार्जनम्

ஸ்நானத்திற்குப் பின் ஈரமாயுள்ள ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருமேனியை துணியால் துடைப்பவருக்கு, இலட்சக்கணக்காகச் சேர்ந்த பாவங்களும் கழுவப்பட்டு நீங்கும்।

Verse 19

स्नापयित्वा जगन्नाथं पुष्पमालावरोहणम् । कुरुते प्रतिपुष्पं तु स्वर्णनिष्कायुतं फलम्

ஜகன்னாதரை நீராட்டி, பின்னர் அவருக்கு மலர்மாலையை அணிவித்தால், ஒவ்வொரு மலருக்கும் பொன் நிஷ்கத்துக்கு ஒப்பான புண்ணியப் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 20

स्नानकाले तु देवस्य शंखादीनां तु वादनम् । कुरुते ब्रह्मलोके तु वसते ब्रह्मवासरम्

இறைவனின் நீராட்டுக் காலத்தில் சங்கு முதலிய மங்கல வாத்தியங்களை ஒலிக்கச் செய்பவன் பிரம்மலோகத்தை அடைந்து, அங்கு பிரம்மாவின் ஒரு நாளளவும் வாசம் செய்கிறான்.

Verse 21

स्नानकाले स कृष्णस्य पठेन्नामसहस्रकम् । प्रत्यक्षरं लभेत्प्रेष्टं कपिलागोशतोद्भवम्

நீராட்டுக் காலத்தில் கிருஷ்ணனின் ஸஹஸ்ரநாமத்தைப் பாராயணம் செய்பவன், ஒவ்வொரு எழுத்திற்கும் நூறு கபிலா பசுக்கள் தானம் செய்ததற்குச் சமமான இனிய புண்ணியத்தை அடைகிறான்.

Verse 22

फलमेतन्महीपाल गीतायाः परिकीर्तितम् । गजेंद्रमोक्षणेनैवं स्तवराजेन कीर्त्तितम्

மன்னரே! இந்தப் பலன் கீதைக்காக அறிவிக்கப்பட்டது; அதுபோல ‘கஜேந்திரமோக்ஷணம்’ எனும் இந்த ஸ்தவராஜத்திற்கும் இதே பலன் கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 23

स्तवैरृषिकृतैरन्यैः पठितैश्च नराधिप । तोषमाप्नोति देवेशः सर्वान्कामान्प्रयच्छति

அரசே! முனிவர்கள் இயற்றிய பிற ஸ்தோத்திரங்களைப் பாராயணம் செய்தால் தேவேசன் மகிழ்ந்து, வேண்டிய அனைத்துக் காமங்களையும் அருள்கிறான்.

Verse 24

किं पुनर्वेदपाठं तु स्नानकाले करोति यः । तस्य यल्लभते पुण्यं न ज्ञातं नरनायक

மனிதத் தலைவனே! ஸ்நான ஆராதனை நேரத்தில் வேதபாராயணம் செய்பவனுக்குக் கிடைக்கும் புண்ணியம் அளவிட இயலாதது.

Verse 25

स्नान काले च संप्राप्ते कृष्णस्याग्रे तु नर्तनम् । गीतं चैव पुनस्तत्र स्तवनं वदनेन हि

ஸ்நான ஆராதனை நேரம் வந்தால், கృష్ణன் முன் நடனம் செய்ய வேண்டும்; அங்கே பாடலும் பாடி, தன் குரலால் மீண்டும் ஸ்தோத்திரமும் சொல்ல வேண்டும்.

Verse 26

स्नानकाले तु कृष्णस्य जयशब्दं करोति यः । करताल समायुक्तं गीतनृत्यं करोति च

கൃഷ്ണனின் ஸ்நான ஆராதனை நேரத்தில் ‘ஜய’ என வெற்றிக்கோஷம் எழுப்பி, கரதாளத்துடன் பாடல்-நடனம் செய்பவன் (மிகுந்த புண்ணியம் பெறுவான்).

Verse 27

तत्र चेष्टां प्रकुर्वाणो हसते जल्पतेऽपि वा । मुक्तं तेन परं मातुर्योनियंत्रस्य निर्गमम्

அங்கே ஒருவர் சைகைகள் செய்தாலும், சிரித்தாலும், பேசினாலும் கூட, அந்த பக்தி-பங்கேற்பினால் தாயின் கருப்பைச் சங்கிலியிலிருந்து விடுபட்டு, மீண்டும் பிறப்பதற்கான கட்டாயம் நீங்குவான்.

Verse 28

नोत्तानशायी भवति मातुरंके नरेश्वर । गुणान्पठति कृष्णस्य यः काले स्नानकर्मणः

அரசே! ஸ்நானக் கிரியையின் நேரத்தில் கൃഷ്ണனின் குணங்களைப் பாராயணம் செய்பவன், மீண்டும் தாயின் மடியில் உதவியற்ற குழந்தையாகப் படுக்கமாட்டான்.

Verse 29

चंदनागुरुमिश्रेण कंकुमेन सुगंधिना । विलेपयति यः कृष्णं कर्पूरमृगनाभिना । कल्पं तु भवने विष्णोर्वसते पितृभिः सह

அகில் கலந்த சந்தனம், மணமிகு குங்குமம், கற்பூரம் மற்றும் கஸ்தூரியால் பக்தியுடன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் திருநீற்றுப் போலத் தழுவி அலங்கரித்து லேபனம் செய்பவன், தன் பித்ருக்களுடன் விஷ்ணுலோகத்தில் ஒரு கல்பம் முழுதும் வாசம் செய்கிறான்।

Verse 30

प्रत्येकं चंदनादीनामिंद्रद्युम्न न चान्यथा । नानादेशसमुद्भूतैः सुवस्त्रैश्च सुकोमलैः

இந்திரத்யும்னா! ஐயமின்றி இதுவே உண்மை—சந்தனம் முதலியவற்றின் ஒவ்வொரு அர்ப்பணமும், பல தேசங்களிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட மிக மென்மையான சிறந்த ஆடைகளின் சமர்ப்பணமும், துவாரகையில் தனித்தனியான பெரும் புண்ணியமிக்க ஆராதனையாகிறது।

Verse 31

धूपयित्वा सुगंधैश्च यो धूपयति मानवः । मन्वंतराणि वसते तत्संख्यानि हरेर्गृहे

மணமிகு தூபத்தால் ஹரியைத் தூபம் காட்டும் மனிதன், அவ்வர்ப்பணங்களின் எண்ணிக்கைக்கு இணையான மன்வந்தரங்கள் வரை ஹரியின் திருநிலையத்தில் வாசம் செய்கிறான்।

Verse 32

स्वशक्त्या देवदेवेशं भूषणैर्भूषयंति च । हेमजैरतुलैः शुभ्रैर्मणिजैश्च सुशोभनैः

அவர்கள் தம் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப தேவர்களின் தேவேசனை ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கிறார்கள்—ஒப்பற்ற பொன்னாபரணங்களாலும், ஒளிவீசும் அழகிய ரத்தினங்களாலும்।

Verse 33

तेषां फलं महाराज रुद्राश्च वासवादयः

மகாராஜா! இத்தகைய ஆராதனையின் பலனை ருத்ரர்களும் இந்திரனும் மற்ற தேவர்களும் கூட (முழுமையாக) அறிய இயலாது।

Verse 34

जानंति मुनयो नैव वर्जयित्वा तु माधवम् । येऽर्चयंति जगन्नाथं कृष्णं कलिमलापहम् । केतकीतुलसीपत्रैः पुष्पैर्मालतिसंभवैः

மாதவனைத் தவிர மునிவர்க்கும் இதன் முழு உண்மை அறியப்படாது; கலிமலத்தை அகற்றும் ஜகந்நாதன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை கேதகி, துளசிப் பத்திரங்கள், மாலதி மலர்களால் அர்ச்சிப்போர் புண்ணியர்।

Verse 35

तद्देशसंभवैश्चान्यैर्भूरिभिः कुसुमैर्नृप । एकैकं नृप शार्दूल राजसूयसमं स्मृतम्

அரசே! அந்த நாட்டில் விளைந்த பிற பல மலர்களாலும்—அரசர்களில் சிங்கமே—ஒவ்வொரு மலரின் அர்ப்பணமும் ராஜசூய யாகத்துக்கு ஒப்பென ஸ்மிருதி கூறுகிறது।

Verse 36

ये कुर्वंति नराः पूजां स्वशक्त्या रुक्मिणीपतेः । क्रीडंति विष्णुलोके ते मन्वतरशतं नराः

தம் ஆற்றலுக்கேற்ப ருக்மிணீபதியைப் பூஜிப்போர், நூறு மன்வந்தரங்கள் வரை விஷ்ணுலோகத்தில் இன்பக் க்ரீடையில் திளைப்பர்।

Verse 37

यः पुनस्तुलसीपत्रैः कोमलमंजरीयुतैः । पूजयेच्छ्रद्धया यस्तु कृष्णं देवकिनंदनम्

மென்மையான மஞ்சரியுடன் கூடிய துளசிப் பத்திரங்களால் பக்தியுடன் தேவகீநந்தனன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பூஜிப்பவன் பரம புண்ணியத்தை அடைவான்।

Verse 38

या गतिर्योगयुक्तानां या गतिर्योगशालिनाम् । या गतिर्दानशीलानां या गतिस्तीर्थसेविनाम्

யோகத்தில் இணைந்தோர்க்கு எத்தகைய நிலை உண்டோ, யோகத்தில் நிலைத்தோர்க்கு எத்தகைய நிலை உண்டோ; தானசீலர்க்கு எத்தகைய நிலை உண்டோ, தீர்த்த சேவகர்கள்க்கு எத்தகைய நிலை உண்டோ—

Verse 39

या गतिर्मातृभक्तानां द्वादशीं वेधवर्जिताम् । कुर्वतां जागरं विष्णोर्नृत्यतां गायतां फलम्

தாயை பக்தியுடன் போற்றுவோர்க்கு எத்தகைய உயர்ந்த கதியோ, அதுபோலவே வேதமில்லாத (சுத்த) த்வாதசியில் விஷ்ணுவுக்காக விழித்திருந்து ஆடி பாடும் பக்தர்களுக்குக் கிடைக்கும் பலனும் அதுவே ஆகும்।

Verse 40

वैष्णवानां तु भक्तानां यत्फलं वेदवादिनाम् । पठतां वैष्णवं शास्त्रं वैष्णवानां तु यच्छताम्

அரசே! பக்தி கொண்ட வைஷ்ணவர்களுக்கு எத்தகைய பலனோ, அதுவே வேதத்தை உரைக்கும் அறிஞர்களுக்கும்; வைஷ்ணவ சாஸ்திரம் ஓதுவோருக்கும், வைஷ்ணவர்களுக்கு தானம் அளிப்போருக்கும் அதே பலன் உண்டு।

Verse 41

तुलसीमालया कृष्णः पूजितो रुक्मिणी पतिः । फलमेतन्महीपाल यच्छते नात्र सशयः

துளசி மாலையால் பூஜிக்கப்படும் ருக்மிணீபதி ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இந்தப் பலனை அருள்வான், மஹீபாலனே—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 42

यथा लक्ष्मीः प्रिया विष्णोस्तुलसी च ततोऽधिका । द्वारकायां समुत्पन्ना विशेषेण फलाधिका

லக்ஷ்மி விஷ்ணுவுக்கு எவ்வளவு பிரியமோ, அதைவிடத் துளசி இன்னும் அதிகம் பிரியம்; த்வாரகையில் தோன்றிய துளசி சிறப்பாக மிகுந்த பலன் தருவதாகும்।

Verse 43

यत्र तत्र स्थितो विष्णुस्तुलसीदलमालया । पूजितो द्वारकातुल्यं पुण्यं स यच्छते कलौ

விஷ்ணு எங்கே எங்கே இருப்பினும், துளசி இலைமாலையால் அவரை வழிபட்டால், கலியுகத்திலும் த்வாரகைக்கு ஒப்பான புண்ணியத்தை அவர் அருள்வார்।

Verse 44

योऽर्चयेत्केतकीपत्रैः कृष्णं कलिमलापहम् । पत्रेपत्रेऽश्वमेधस्यफलं यच्छति भूभुज

அரசே! கலிமலத்தை அகற்றும் திருமாலாகிய ஸ்ரீகிருஷ்ணனை கேதகி இலைகளால் அர்ச்சிப்பவன், ஒவ்வோர் இலை அர்ப்பணத்திற்கும் அச்வமேத யாகத்தின் பலனைப் பெறுவான்.

Verse 45

योऽर्चयेन्मालतीपुष्पैः कृष्णं त्रिभुवनेश्वरम् । तेनाप्तं नास्ति संदेहो यत्फलं दुर्लभं हरेः

மாலதி மலர்களால் மூவுலகின் ஈசனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனை அர்ச்சிப்பவன், ஐயமின்றி ஹரியின் அரிதான பலனை அடைவான்.

Verse 46

ऋतुकालोद्भवैः पुष्पैर्योऽर्चयेद्रुक्मिणीपतिम् । सर्वान्कामानवाप्नोति दुर्लभान्देवमानुषैः

தக்க பருவத்தில் மலரும் மலர்களால் ருக்மிணீபதியான ஸ்ரீகிருஷ்ணனை அர்ச்சிப்பவன், தேவர்களுக்கும் மனிதர்களுக்கும் அரிதான எல்லா விருப்பங்களையும் அடைவான்.

Verse 47

कृष्णेनागुरुणा कृष्णं धूपयंति कलौ युगे । सकर्पूरेण राजेन्द्र कृष्णतुल्या भवंति ते

அரசே! கலியுகத்தில் கருநிற அகிலையும் கற்பூரமும் சேர்த்து ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு தூபம் காட்டுவோர், தெய்வீக ஒளி-பாக்கியத்தில் கிருஷ்ணனுக்கு ஒப்பாவர் ஆவர்.

Verse 48

साज्येन गुग्गुलेनापि सुगंधेन जनार्द्दनम् । धूपयित्वा नरो याति पदं भूयः सदा शिवम्

நெய் கலந்த நறுமண குக்குலுவினாலும் ஜனார்தனனுக்கு தூபம் அர்ப்பணிப்பவன், மீண்டும் பிறவியுறாது; எப்போதும் சிவமயமான பரமபதத்தை அடைவான்.

Verse 49

यो ददाति महीपाल कृष्णस्याग्रे तु दीपकम् । पातकं तु समुत्सृज्य ज्योतीरूपं लभेत्पदम्

ஓ மஹீபாலா! யார் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் முன்னிலையில் தீபம் அர்ப்பணிக்கிறாரோ, அவர் பாவத்தைத் துறந்து ஜ்யோதிர்மயமான பரமபதத்தை அடைவார்.

Verse 50

द्वारे कृष्णस्य यो नित्यं दीपमालां करोति हि । सप्तद्वीपवतीराज्यं द्वीपेद्वीपे फलं लभेत्

யார் தினமும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வாசலில் தீபமாலையை அமைக்கிறாரோ, அவர் சப்தத்வீப அரசாட்சியின் பலனைப் பெற்று, ஒவ்வொரு த்வீபத்திலும் உரிய பலனை அடைவார்.

Verse 51

नैवेद्यानि मनोज्ञानि कृष्णाय विनिवेदयेत् । कल्पांतं तत्पितॄणां हि तृप्तिर्भवति शाश्वती

மனத்திற்கு இனிய நைவேத்யங்களை ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு சமர்ப்பிக்க வேண்டும்; அதனால் அவனுடைய பித்ருக்களுக்கு கல்பாந்தம் வரை நிலையான திருப்தி உண்டாகும்.

Verse 52

फलानि यच्छते यो वै सुहृद्यानि नरेश्वर । जायंते तस्य कल्पांतं सफलास्तु मनोरथाः

ஓ நரேஸ்வரா! யார் பக்தியுடன் சிறந்த கனிகளை அர்ப்பணிக்கிறாரோ, அவருடைய மனோரதங்கள் கல்பாந்தம் வரை நிறைவேறும்.

Verse 53

तांबूलं तु सकर्पूरं सपूगं नरनायक । कृष्णाय यच्छते यो वै पदं तस्याग्निदैवतम्

ஓ நரநாயகா! கற்பூரமும் பாக்கும் உடன் தாம்பூலத்தை ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு அர்ப்பணிப்பவன் அக்னிதேவருடன் தொடர்புடைய பதத்தை அடைவான்.

Verse 54

सनीरं कर्पुरोपेतं कुंभं कृष्णाग्रतो न्यसेत् । कल्पांते न जलापेक्षां कुर्वंति च पितामहाः

கற்பூர மணம் கலந்த நீர் நிரம்பிய குடத்தை ஸ்ரீகிருஷ்ணன் முன்னே வைக்க வேண்டும். இவ்வாறு செய்தால் கல்பாந்தம் வரை அவன் பித்ருக்கள் நீர்த் தட்டுப்பாடு அடையார்.

Verse 56

तत्कुले नास्ति पापिष्ठो न च लोके यमस्य च । वायुलोकान्महीपाल न पुनर्विद्यते गतिः

அக்குலத்தில் மிகப் பாவி எவரும் இல்லை; யமலோகத்திற்குச் செல்லுதலும் இல்லை. அரசே, வாயுலோகத்திலிருந்து மீண்டும் மானுடப் பிறவிக்குத் திரும்புதல் இல்லை.

Verse 57

कृष्णवेश्मनि यः कुर्य्यात्सधूपं पुष्पमंडपम् । सपुष्पकविमानैस्तु क्रीडते कोटिभिर्द्दिवि

ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் இல்லத்தில் தூபத்துடன் மலர் மண்டபம் அமைப்பவன், விண்ணுலகில் மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கோடிக்கணக்கான புஷ்பக விமானங்களுடன் விளையாடுவான்.

Verse 58

चलच्चामरवातेन कृष्णं यस्तोषयेन्नरः । तस्योत्तमांगं देवेशश्चुंबते स्वमुखेन हि

அசையும் சாமரக் காற்றால் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை மகிழ்விப்பவன், அவன் தலைச்சிறப்பை தேவேசன் தன் வாயாலே முத்தமிடுவான்.

Verse 59

व्यजनेनाथ वस्त्रेण सुभक्त्या मातरिश्वना । देवदेवस्य राजेन्द्र कुरुते धर्मवारणम्

அரசே, விசிறியும் ஆடையும்—இவற்றை நல்வழிபாட்டுடன் அர்ப்பணித்தால், மாதரிச்வன் (வாயு) தேவர்களின் தேவனுக்குத் தர்மக் காவல் எனும் மறையைச் செய்கிறான்.

Verse 60

धूपं चंदनमालां तु कुरुते कृष्णसद्मनि । देवकन्यायुतैर्लक्षैः सेव्यते सुरनायकैः

கிருஷ்ணனின் திருத்தலத்தில் தூபமும் சந்தனமாலையும் அர்ப்பணிப்பவனை, தேவர்களின் தலைவர்கள் இலட்சக் கணக்கான தேவகன்னியருடன் சேர்ந்து சேவிக்கின்றனர்।

Verse 61

ध्वजमारोपयेद्यस्तु प्रासादोपरि भक्तितः । तस्य ब्रह्मपदे वासः क्रीडते ब्रह्मणा सह

பக்தியுடன் ஆண்டவனின் கோயில்-மாளிகையின் உச்சியில் கொடியை ஏற்றுவோர்க்கு பிரம்மபதத்தில் வாசம் கிடைக்கும்; அங்கே பிரம்மாவுடன் சேர்ந்து களிக்கிறார்।

Verse 62

प्रांगणं वर्णकोपेतं स्वस्तिकैश्च समन्वितैः । देवदेवस्य कुरुते क्रीडते भुवनत्रये

தேவர்களின் தேவனுக்காக முற்றத்தை நிறவண்ணக் கோலங்களாலும் மங்கல ஸ்வஸ்திகச் சின்னங்களாலும் அலங்கரிப்பவன், மூவுலகிலும் மகிழ்ந்து களிக்கிறான்।

Verse 63

यो दद्यान्मण्डपे पुष्पप्रकरं रुक्मिणीपतेः । देवोद्यानेषु सर्वेषु क्रीडते नरनायकैः

ருக்மிணீபதியின் மண்டபத்தில் மலர்களின் குவியலை அர்ப்பணிப்பவன், எல்லா தெய்வீகத் தோட்டங்களிலும் உயர்ந்த மனிதத் தலைவர்களுடன் சேர்ந்து களிக்கிறான்।

Verse 64

प्रासादे देवदेवस्य चित्रकर्म करोति यः । वसते रुद्रलोके तु यावत्तिष्ठंति सागराः

தேவர்களின் தேவனின் ஆலய-மாளிகையில் ஓவிய அலங்காரப் பணியைச் செய்பவன், கடல்கள் நிலைத்திருக்கும் காலமெல்லாம் ருத்ரலோகத்தில் வாசம் செய்கிறான்।

Verse 65

दद्याच्चन्द्रमयं यस्तु कृष्णोपरि नरेश्वर । वसते द्वारकां यावत्सोमलोके स तिष्ठति

ஓ நரேஸ்வரா! யார் ஸ்ரீகிருஷ்ணர்மேல் சந்திரச் சின்னமுடைய அலங்காரத்தை அர்ப்பணிக்கிறாரோ, த்வாரகா நிலைக்கும் வரையில் அவர் சோமலோகத்தில் தங்குவார்.

Verse 66

छत्रं बहुशलाकं तु किंकिणीवस्रगुण्ठितम् । दिव्यरत्नैश्च संयुक्तं हेमदण्डसमन्वितम्

பல கம்பிகளுடைய குடை, துணியும் சிறு மணிகளும் சூழ அலங்கரிக்கப்பட்டது; தெய்வீக ரத்தினங்களால் பதிக்கப்பட்டது; பொன் தண்டுடன் கூடியது—

Verse 67

समर्पयति कृष्णाय च्छत्रं लक्षार्बुदैर्वृतम् । अमरैः सहितः सर्वैः क्रीडते पितृभिः सह

யார் அந்தக் குடையை ஸ்ரீகிருஷ்ணருக்கு சமர்ப்பிக்கிறாரோ, அவர் பேரளவு கூட்டங்களால் சூழப்பட்டு, எல்லா அமரர்களுடனும் பித்ருக்களுடனும் சேர்ந்து விளையாடுவார்.

Verse 68

दद्यान्नरविमानं तु कृष्णाय नरनायक । सत्कृतो धनदेनैव वसते ब्रह्मवासरम्

ஓ மனிதரின் தலைவா! யார் ஸ்ரீகிருஷ்ணருக்கு விமானம் போன்ற சிறப்புமிக்க வாகனத்தை தானமாக அளிக்கிறாரோ, அவர் குபேரனால் மதிக்கப் பெற்று பிரம்மாவின் ஒரு நாளளவும் வாழ்வார்.

Verse 69

कृता पूजा दिकं भूप ज्वलंतं कृष्णमूर्द्धनि । आरार्तिकं प्रकुर्वाणो मोदते कृष्णसन्निधौ

ஓ அரசே! வழிபாடு செய்து, ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் திருமுடி முன் எரியும் தீபத்தால் ஆரத்தி செய்பவன், ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் சன்னிதியில் மகிழ்வான்.

Verse 70

दीप्तिमंतं सकर्पूरं करोत्यारार्तिकं नृप । कृष्णस्य वसते लोके सप्तकल्पानि मानवः

அரசே! கற்பூரத்துடன் ஒளிவீசும் ஆரத்தி செய்பவன், கிருஷ்ணலோகத்தில் ஏழு கல்பங்கள் தங்கி வாழ்வான்.

Verse 71

धृत्वा शंखोदकं यस्तु भ्रामयेत्केशवोपरि । संनिधौ वसते विष्णोः कल्पांतं क्षीरसागरे

சங்கத்தில் புனிதப்படுத்திய நீரை எடுத்துக் கேசவனின் மேல் சுற்றி ஆட்டுபவன், பாற்கடலில் விஷ்ணுவின் சன்னிதியில் கல்பாந்தம் வரை வாழ்வான்.

Verse 72

एवं कृत्वा तु कृप्णस्य यः करोति प्रदक्षिणाम् । पठन्नामसहस्रं तु स्तवमन्यं पठन्नृप । सप्तद्वीपवतीपुण्यं लभते तु पदेपदे

இவ்வாறு செய்து, அரசே! கிருஷ்ணனைப் பிரதட்சிணம் செய்பவன்—ஸஹஸ்ரநாமம் ஓதியோ அல்லது பிற ஸ்தோத்திரம் பாடியோ—ஒவ்வொரு அடியிலும் ஏழு தீவுகளுள்ள உலகத்திற்குச் சமமான புண்ணியத்தை அடைவான்.

Verse 73

कुर्य्याद्दण्डनमस्कारमश्वमेधायुतैः समम् । कृष्णं संतोषयेद्यस्तु सुगीतैर्मधुरैः स्वरैः । सामवेदफलं तस्य जायते नात्र संशयः

தண்டவத் நமஸ்காரத்தின் புண்ணியம் பத்தாயிரம் அச்வமேத யாகங்களுக்குச் சமம். இனிய ஸ்வரங்களில் சுகீதம் பாடி கிருஷ்ணனை மகிழ்விப்பவனுக்கு சாமவேதப் பலன் கிடைக்கும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 74

यो नृत्यति प्रहृष्टात्मा भावैर्बहु सुभक्तितः । स निर्द्दहति पापानि मन्वंतरकृतान्यपि

மிக மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன், ஆழ்ந்த பக்தி-பாவத்தால் நடனம் ஆடுபவன், மன்வந்தரங்கள் தோறும் சேர்த்த பாவங்களையும் எரித்தழிப்பான்.

Verse 75

यः कृष्णाग्रे महाभक्त्या कुर्य्यात्पुस्तकवाचनम् । प्रत्यक्षरं लभेत्पुण्यं कपिलाशतदानजम्

எவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் முன்னிலையில் மஹாபக்தியுடன் நூல் வாசிப்பைச் செய்கிறானோ, அவன் ஒவ்வொரு எழுத்திற்கும் நூறு கபிலா பசுக்கள் தானம் செய்த புண்ணியத்துக்கு இணையான புண்ணியத்தை அடைகிறான்।

Verse 76

ऋग्यजुःसामभिर्वाग्भिः कृष्णं संतोषयंति ये । कल्पांतं ब्रह्मलोके तु ते वसंति द्विजोत्तमाः

ரிக், யஜுஸ், சாம வேத வாக்குகளால் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் திருப்திப்படுத்தும் சிறந்த த்விஜர்கள் கல்பாந்தம் வரை பிரம்மலோகத்தில் வாசம் செய்கிறார்கள்।

Verse 77

योगशास्त्राणि वेदांता न्पुराणं कृष्णसन्निधौ । पठंति रविबिंबं ते भित्त्वा यांति हरेर्लयम्

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சன்னிதியில் யோகசாஸ்திரங்கள், வேதாந்தங்கள், புராணங்களைப் படிப்போர் சூரிய வட்டத்தைத் துளைத்து ஹரியில் லயத்தை அடைகிறார்கள்।

Verse 78

गीता नामसहस्रं तु स्तवराजो ह्यनुस्मृतिः । गजेन्द्रमोक्षणं चैव कृष्णस्यातीव वल्लभम्

கீதை, நாமஸஹஸ்ரம், ஸ்தவராஜம், அனுஸ்ம்ருதி, மேலும் கஜேந்திரமோக்ஷணம்—இவை அனைத்தும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு மிகுந்த பிரியமானவை।

Verse 79

श्रीमद्रागवतं यस्तु पठते कृष्णसन्निधौ । कुलकोटिशतैर्युक्तः क्रीडते योगिभिः सदा

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சன்னிதியில் ஸ்ரீமத் பாகவதத்தைப் பாராயணம் செய்பவன், தன் குலத்தின் நூறு கோடி பேருடன் கூடி எப்போதும் யோகிகளுடன் விளையாடி மகிழ்கிறான்।

Verse 80

यः पठेद्रामचरितं भारतं व्यासभाषितम् । पुराणानि महीपाल प्राप्तो मुक्तिं न संशयः

ஓ மஹீபாலனே! ராமசரிதமும், வ்யாசர் உரைத்த பாரதமும், புராணங்களும் பாராயணம் செய்பவன் ஐயமின்றி மோக்ஷம் அடைவான்.

Verse 81

द्वादशीवासरे प्राप्त एवं कुर्वंति ये नराः । गीताद्यैः शतसाहस्रं पुण्यं यच्छति केशवः

த்வாதசி நாள் வந்தபோது இவ்விதமாக—கீர்த்தனம் முதலான பக்திச் செயல்களால்—நடப்போர்க்கு கேசவன் இலட்சமடங்கு புண்ணியம் அருள்வான்.

Verse 82

जागरे कोटिगुणितं पुण्यं भवति भूभिप । वसतां द्वारकावासात्प्रत्यहं लभते फलम्

ஓ அரசனே! ஜாகரணம் செய்தால் புண்ணியம் கோடிமடங்கு பெருகும்; த்வாரகையில் வாழ்வோர்க்கு அங்கு வாழ்வதாலேயே தினந்தோறும் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 83

गोमतीनीरपूतानां कृष्णवक्त्रावलोकि नाम् । दर्शनात्पातकं तेषां याति वर्षशतार्जितम्

கோமதி நீரால் தூய்மையடைந்து, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் முகத்தைத் தரிசித்தோர்க்கு, அந்தத் தரிசனமாத்திரத்தால் நூறு ஆண்டுப் பாவம் நீங்கும்.

Verse 84

धन्यास्ते मानुषे लोके गोमत्युदधिवारिणा । तर्पयंति पितॄन्देवान्गत्वा द्वारवतीं कलौ

மனித உலகில் அவர்கள் பாக்கியசாலிகள்; கலியுகத்தில் த்வாரவதிக்கு சென்று கோமதி மற்றும் கடல் நீரால் பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் தர்ப்பணம் செய்பவர்கள்.

Verse 85

गंगाद्वारे प्रयागे च गंगायां कुरुजांगले । प्रभासे शुक्लतीर्थे च श्रीस्थले पुष्करेऽपि च

கங்காத்வாரத்தில், பிரயாகத்தில், குருஜாங்கலத்தின் கங்கையில், பிரபாசத்தில், சுக்ல தீர்த்தத்தில், ஸ்ரீஸ்தலத்தில், மேலும் புஷ்கரத்திலும்—

Verse 86

स्नानेन पिंडदानेन पितॄणां तर्पणे कृते । तृप्तिर्भवति भूपाल तथा गोमतिदर्शनात्

நீராடுதல், பிண்டதானம் செய்தல், பித்ருக்களுக்குத் தர்ப்பணம் செய்தல் ஆகியவற்றால் திருப்தி உண்டாகிறது, அரசே; அதுபோல கோமதியின் தரிசனத்தாலும் திருப்தி கிடைக்கிறது.

Verse 87

योजनैर्बहुभिस्तिष्ठन्गोमतीति च यो वदेत् । चांद्रायणसहस्रस्य फलमाप्नोति यत्नतः

பல யோஜனைகள் தூரத்தில் நின்றபடியே ‘கோமதி’ என்று கூறுபவன், முயற்சியுடன் ஆயிரம் சாந்திராயண விரதங்களின் பலனை அடைகிறான்.

Verse 88

धन्या द्वारवती लोके वहते यत्र गोमती । स्वयं तु तिष्ठते यत्र नित्यं रुक्मिणिवल्लभः

உலகில் த்வாரவதி பாக்கியமுடையது; அங்கே கோமதி ஓடுகிறது—அங்கேயே ருக்மிணிவல்லபன் தானே என்றும் தங்குகின்றான்.

Verse 89

न स्नाता गोमतीतीरे कलौ पापेन मोहिताः । भविष्यति कथं तेषां पापबंधस्य संक्षयः

கலியுகத்தில் பாவமயக்கத்தில் இருந்து கோமதி கரையில் நீராடாதவர்களுக்கு, அவர்களின் பாவப் பந்தம் எவ்வாறு அழியும்?

Verse 90

निर्मिता स्वर्गनिःश्रेणी कलौ कृष्णेन गोमती । मनसः प्रीतिजननी जंतूनां नरसत्तम

மனிதர்களில் சிறந்தவனே! கலியுகத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கோமதியை விண்ணுலகத்திற்கேறும் படிக்கட்டுபோல் அமைத்தான்; அவள் உயிர்களின் மனத்தில் பிரீதியும் ஆனந்தமும் உண்டாக்குபவள்।

Verse 91

न दृश्यं स्वर्गसोपानं दृश्यते गोमतीसमम् । सुखदं पापिनां पुंसां स्नानमात्रेण मोक्षदम्

கோமதியை ஒத்த விண்ணுலகப் படிக்கட்டு உலகில் வேறொன்றும் காணப்படாது. அவள் பாவிகளுக்கும் இன்பம் தருவாள்; வெறும் நீராடுதலாலேயே மோட்சம் அளிப்பாள்।

Verse 92

गोमतीनीरसंयुक्तो यत्र गर्जति सागरः । तत्र गच्छेन्नरव्याघ्र कृष्णस्तिष्ठति यत्र वै

கோமதியின் நீருடன் கலந்த கடல் முழங்கும் இடத்திற்குச் செல், மனிதப் புலியே; ஏனெனில் அங்கேயே ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தங்கியிருக்கிறான்।

Verse 93

यत्र चक्रांकितशिला गोमत्युदधिनिःसृताः । यच्छंति पूजिता मोक्षं तां पुरीं को न सेवते

கோமதி மற்றும் கடலிலிருந்து தோன்றிய சக்கரமுத்திரை கொண்ட கற்கள் உள்ள இடத்தில், அவை வழிபட்டால் மோட்சம் அளிக்கும்; அந்தப் புரியை யார் சேவிக்காமல் இருப்பார்?

Verse 94

यत्र चक्रांकिता मृत्स्ना तिष्ठते निर्मला नृप । कलौ पापविनाशार्थं तां पुरीं को न सेवते

அரசே! சக்கரமுத்திரை கொண்ட தூய மண் உள்ள இடத்தில்—கலியுகத்தில் பாவநாசத்திற்காக—அந்தப் புரியை யார் சேவிக்காமல் இருப்பார்?

Verse 95

अप्रदृश्या पुरा लोके दैत्यदानवरक्षसाम् । शरण्या देवतादीनां पुरीं तां को न सेवते

முன்பு தைத்யர், தானவர், இராட்சசர்க்கு காணமுடியாததும் அணுகமுடியாததும்; தேவர்களுக்கும் பிறருக்கும் சரணமாயிருப்பதும் ஆகிய அந்தப் புரியை யார் சேவிக்கார்?

Verse 96

त्यजते यां कलौ नैव कृष्णो देवकिनन्दनः । कर्मणा मनसा वाचा तां पुरीं को न सेवते

கலியுகத்திலும் தேவகியின் நந்தனன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கைவிடாத அந்தப் புரியை, செயல்-மனம்-வாக்கால் யார் பக்தியுடன் சேவிக்கார்?

Verse 97

मार्कंडेय उवाच । शृणु राजन्प्रवक्ष्यामि कथां पापप्रणाशिनीम् । यां श्रुत्वा मुच्यते नूनं दुःखसंसार बंधनात्

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அரசே, கேள்; பாவநாசினியான ஒரு கதையை நான் உரைக்கிறேன். அதைச் செவிமடுத்தால், துயரமிகு சம்சாரப் பந்தத்திலிருந்து நிச்சயமாக விடுதலை பெறுவர்.

Verse 98

अवन्तीविषये पूर्वं ब्राह्मणो वेदपारगः । चंद्रशर्मेति विख्यातः शिवभक्तः सदा नृप

அரசே, முன்பு அவந்தி நாட்டில் வேதங்களில் பாரங்கதனான ஒரு பிராமணன் இருந்தான்; ‘சந்திரசர்மன்’ எனப் புகழ்பெற்ற அவன் எப்போதும் சிவபக்தன்.

Verse 99

मनसा कर्मणा वाचा नान्यं ध्याति सदाशिवात् । शैवाद्व्रताद्व्रतं नान्यत्करोति च नराधिप

மனத்தாலும் செயலாலும் சொல்லாலும் சதாசிவனைத் தவிர வேறெவரையும் அவன் தியானிக்கவில்லை; மேலும் சைவ விரதங்களைத் தவிர வேறு எந்த விரதமும் மேற்கொள்ளவில்லை, மனிதரின் தலைவனே.

Verse 100

नोपवासं हरिदिने कुरुते न व्रतं हरेः । विना चतुर्दशीं राजन्नान्यदेवसमुद्भवम्

அவன் ஹரியின் நாளில் உபவாசம் செய்யான்; ஹரிக்கான விரதமும் மேற்கொள்ளான். அரசே, சதுர்தசி தவிர பிற தெய்வங்களால் உண்டான எந்த அனுஷ்டானத்தையும் அவன் ஏற்கான்.

Verse 101

यत्रयत्र शिवक्षेत्रं यत्र तीर्थं तु शांकरम् । तत्र गच्छति राजेन्द्र वैष्णवं नैव गच्छति

அரசே, எங்கே எங்கே சிவக்ஷேத்திரம் உள்ளதோ, எங்கே சாங்கர தீர்த்தம் உள்ளதோ, அங்கே அவன் செல்கிறான்; வைஷ்ணவ தீர்த்தங்களுக்கு அவன் செல்லான்.

Verse 102

प्रतिवर्षं तु कुरुते सोमनाथस्य दर्शनम् । न जहाति विशेषेण सोमपर्व नरेश्वर

அவன் ஆண்டுதோறும் சோமநாதரின் தரிசனம் செய்கிறான்; நரேஸ்வரா, குறிப்பாக சோமபர்வ நாளை அவன் ஒருபோதும் தவற விடான்.

Verse 103

एवं प्रकुर्वतस्तस्य वर्षाणि नवसप्ततिः । गतानि किल राजेन्द्र शिवभक्तिं प्रकुर्वतः

அரசே, இவ்வாறு சிவபக்தியைச் செய்து கொண்டிருந்த அவனுக்கு எழுபத்தொன்பது (79) ஆண்டுகள் கடந்தன என்று சொல்லப்படுகிறது.

Verse 104

कदाचित्सोमपर्वण्यागते सोमोपनायकम् । नानादेशान्महीपाल ह्यसंख्याताश्च मानवाः

மகீபாலா, ஒருமுறை சோமபர்வ நாள் வந்தபோது, சோமயாகத்திற்கான காணிக்கைகளை எடுத்துக்கொண்டு பல நாடுகளிலிருந்து எண்ணற்ற மக்கள் வந்து சேர்ந்தனர்.

Verse 105

गताः कृष्णपुरीं सर्वे दृष्ट्वा सोमेश्वरं प्रभुम् । आहूतस्तैश्चंद्रशर्मा न गतो द्वारकां पुरीम्

அனைவரும் கிருஷ்ணபுரிக்குச் சென்று, ஆண்டவன் சோமேஸ்வரரைத் தரிசித்து, சந்திரசர்மனை அழைத்தனர்; ஆனால் அவன் துவாரகாபுரிக்குச் செல்லவில்லை।

Verse 106

शिवक्षेत्रात्परं तीर्थं नाहं मन्ये जग त्त्रये । नान्यदेवो मया ज्ञात ईश्वराद्देवनायकात्

மூன்று உலகங்களிலும் சிவக்ஷேத்திரத்தைவிட உயர்ந்த தீர்த்தம் இல்லை என நான் கருதுகிறேன்; தேவர்களின் தலைவன் ஈஸ்வரனைத் தவிர வேறு தெய்வத்தை நான் அறியேன்।

Verse 108

विनाऽन्ये चंद्रशर्माणं गतास्ते द्वारकां पुरीम् । अन्यस्मिन्दिवसे राजन्गच्छतः स्वगृहं प्रति । चक्रुस्ते दर्शनं स्वप्ने चंद्रशर्मपितामहाः

சந்திரசர்மனை விட்டுவிட்டு மற்றவர்கள் துவாரகாபுரிக்குச் சென்றனர். பிறிதொரு நாளில், அரசே, அவன் தன் வீட்டை நோக்கிச் செல்லும்போது, கனவில் சந்திரசர்மனின் முன்னோர்கள் அவனுக்குத் தரிசனம் தந்தனர்।

Verse 109

प्रेतभूता महाकायाः क्षुत्क्षामाश्चैव भीषणाः । दृष्ट्वा स्वप्नं महा रौद्रं भीतोऽसौ च प्रकंपितः

அவர்கள் பேய்போன்றவர்கள்—மிகப் பெருந்தேகத்தினர், பசியால் வாடியவர்கள், அச்சமூட்டுவோர். அந்த மிகக் கொடூரக் கனவைப் பார்த்து அவன் பயந்து நடுங்கினான்।

Verse 110

चन्द्रशर्मोवाच । के यूयं विकृताकारा जंतूनां च भयानकाः । पृथ्वीसमुद्भवा जीवा न दृष्टा न श्रुता मया

சந்திரசர்மன் கூறினான்—விகாரமான உருவமுடையவர்களே, உயிர்களுக்கு அச்சமூட்டுவோரே, நீங்கள் யார்? நீங்கள் பூமியிலிருந்து தோன்றிய உயிர்களைப் போலத் தெரிகிறீர்கள்; ஆனால் உங்களை நான் கண்டதுமில்லை, கேட்டதுமில்லை।

Verse 111

प्रेता ऊचुः । मा भयं कुरु विप्रेंद्र तव पूर्वपितामहाः । आगतास्त्वत्समीपे तु महादुःखेन पीडिताः

பிரேதர்கள் கூறினர்—ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, அஞ்சாதீர். நாங்கள் உமது முன்னோர் பிதாமகர்கள்; பெருந்துயரால் வாடி உமது அருகே வந்தோம்.

Verse 112

चन्द्रशर्मोवाच । इष्टं दत्तं तपस्तप्तं भवद्भिर्मत्पितामहैः । प्रेतत्वे कारणं यत्स्याद्भवतां विस्मयो मम

சந்திரசர்மன் கூறினான்—என் பிதாமகர்களே, நீங்கள் யாகங்கள் செய்தீர்கள், தானங்கள் அளித்தீர்கள், தவம் புரிந்தீர்கள். அப்படியிருக்க, உங்களுக்கு பிரேதநிலை ஏற்படக் காரணம் எது? இது எனக்கு வியப்பாக உள்ளது.

Verse 113

प्रेता ऊचुः । शृणु पुत्र प्रवक्ष्यामः प्रेतयोनेस्तु कारणम् । वासरं वासुदेवस्य सदा विद्धं कृतं पुरा

பிரேதர்கள் கூறினர்—மகனே, கேள்; எங்கள் பிரேதயோனிக்குக் காரணத்தைச் சொல்கிறோம். முற்காலத்தில் வாசுதேவனின் புனித நாளை மீண்டும் மீண்டும் ‘வித்த’ செய்து குற்றம் செய்தோம்.

Verse 114

प्रेतत्वं तेन संप्राप्तमस्माभिः शृणु पुत्रक । विशेषेण कृतं रात्रौ विद्धं जागरणं हरेः

அதனால் நாங்கள் பிரேதநிலையை அடைந்தோம்—குழந்தையே, கேள். குறிப்பாக இரவில் ஹரிக்குரிய ஜாகரண விரதத்தை ‘வித்த’ செய்து கெடுத்தோம்.

Verse 115

पतनं नरके घोरे भविष्यति न संशयः । त्वया सह न संदेहो यावदाभूतसंप्लवम्

கொடுமையான நரகத்தில் வீழ்ச்சி ஏற்படும்—இதில் ஐயமில்லை; மேலும் உம்முடனும், உறுதியாக, மகாப்ரளயம் (ஆபூதசம்ப்லவம்) வரை அது நீடிக்கும்.

Verse 116

चन्द्रशर्मोवाच । हरिभक्तिविहीनानां द्वादशीव्रतवर्जिनाम् । नाशं न याति प्रेतत्वं पूजितैः शंकरादिभिः

சந்திரசர்மன் கூறினார்—ஹரி-பக்தி இல்லாதவர்களும், த்வாதசி விரதத்தை விட்டு விடுபவர்களும், சங்கரன் முதலிய தேவர்களை வழிபட்டாலும் அவர்களின் பிரேதத்துவம் அழியாது।

Verse 117

न वा सन्तोषितो देवो भक्त्या त्रिपुरनाशनः । प्रदास्यति गतिं नूनं प्रेतत्वं न गमिष्यति

பக்தியால் திரிபுரநாசனன் (சிவன்) திருப்தியடையாவிட்டால், அவர் நிச்சயமாக முக்தியின் வழியை அளிக்கமாட்டார்; ஆகவே பிரேதத்துவம் முடிவுறாது।

Verse 118

प्रेता ऊचुः । प्रायश्चित्तं विना पुत्र द्वादशीवेधसंभवम् । आपन्न गच्छते नूनं प्रेतत्वं नैव गच्छति

பிரேதர்கள் கூறினர்—மகனே, த்வாதசி மீறலால் உண்டான குற்றத்திற்கு பிராயச்சித்தம் இல்லாமல் ஒருவர் நிச்சயமாக ஆபத்தில் விழுவான்; பிரேதத்துவம் சிறிதும் நீங்காது।

Verse 119

प्रायश्चित्ती सदा पुत्र पूजयानोऽपि शंकरम् । विना केशवपूजाभिः पापं भजति गोवधम्

மகனே, எப்போதும் பிராயச்சித்தம் செய்து சங்கரனை வழிபட்டாலும்—கேசவனை வழிபடாமல் இருந்தால்—அவன் கோவதைப் போன்ற பாவத்தை அடைகிறான்।

Verse 120

प्रथमं केशवः पूज्यः पश्चाद्देवो महेश्वरः । पूजनीयाश्च भक्त्या वै याश्चान्याः संति देवताः

முதலில் கேசவனை வழிபட வேண்டும்; அதன் பின் ஆண்டவன் மகேஸ்வரனை; மேலும் உள்ள பிற தேவர்களும் பக்தியுடன் வழிபடத்தக்கவர்கள்।

Verse 121

मूलाच्छाखाः प्रशाखाश्च भवंति बहुशस्ततः । वासुदेवात्समुद्भूतं जगदेतच्चराचरम्

ஒரே மூலத்திலிருந்து பல கிளைகளும் துணைக் கிளைகளும் தோன்றுவது போல, வாசுதேவரிடமிருந்தே இச்சராசர உலகமெங்கும் தோன்றியது।

Verse 122

तस्मान्मूलं परित्यज्य शाखां नैवार्चयेद्बुधः । विशेषेण जगन्नाथं त्रैलोक्याधिपतिं हरिम्

ஆகையால் ஞானி மூலத்தை விட்டு கிளையையே மட்டும் வழிபடக் கூடாது; குறிப்பாக மூவுலகாதிபதி ஜகந்நாத ஹரியை வழிபடுவதில்.

Verse 123

तद्दिने ये प्रकुर्वंति सम्यग्वेधेन शोभितम् । सशल्यं तन्न संदेहः प्रेतत्वं याति तेन च

அன்றே வேத-தோஷம் கலந்து களங்கமுற்ற விதியை ‘சரியானது’ எனச் செய்து முடிப்போர், அது ஐயமின்றி ‘முள் கலந்த’ செயல்; அதனால் அவர்கள் பிரேதநிலையை அடைகின்றனர்.

Verse 124

हव्यं देवा न गृह्णन्ति कव्यं च पितरस्तथा । पूजां गृह्णाति नो सूर्यस्तथा चैव पितामहाः

அந்நேரம் தேவர்கள் ஹவ்யத்தை ஏற்கார்; பித்ருக்கள் கவ்யத்தையும் ஏற்கார்; அப்போது சூரியனும் பூஜையை ஏற்கார்; பிதாமஹர்களும் அதுபோலவே.

Verse 125

प्रेतास्ते ये प्रकुर्वंति सशल्यं वासरं हरेः । पौर्णमासीद्वये प्राप्ते राका साग्निविवर्जिता

ஹரியின் புனித நாளில் ‘முள்-களங்க’ செயலைச் செய்பவர்கள் பிரேதராகிறார்கள். இரண்டு பௌர்ணமி அனுஷ்டானங்கள் கூடும் போது, ராகா பௌர்ணமி அக்னிவிவர்ஜிதமாக—அக்னியின்றி—அனுஷ்டிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 126

विशेषेण तु वैशाखी श्राद्धादीनां प्रशस्यते । वैशाखे तु तृतीयां वै पूर्वविद्धां करोति यः

சிறப்பாக வைசாக மாதம் ஸ்ராத்தம் முதலிய கர்மங்களுக்கு புகழப்படுகிறது. ஆனால் வைசாகத்தில் த்ருதியையை ‘பூர்வவித்தா’ எனக் கொண்டு செய்பவன் விதிக்கு மாறாக நடக்கிறான்.

Verse 127

हव्यं देवा न गृह्णंति कव्यं चैव पितामहाः । यत्र देवा न गृह्णंति कथं तत्र पितामहाः । तस्मात्कार्य्या तृतीया च पूर्वविद्धा बुधैर्नरैः

தேவர்கள் ஹவ்யத்தை ஏற்கார்; பித்ருக்கள் கவ்யத்தையும் ஏற்கார். தேவர்களே ஏற்காத இடத்தில் பித்ருக்கள் எவ்வாறு ஏற்க முடியும்? ஆகவே ஞானிகள் த்ருதியையை ‘பூர்வவித்தா’ முறையிலே செய்ய வேண்டும்.

Verse 128

कुर्वते यदि मोहाद्वा प्रेतत्वं शाश्वतं ततः । नापयाति कृतैः पुण्यैर्बहुशस्तीर्थसेवनैः

மயக்கத்தால் ஒருவர் அதை (விதிக்கு மாறாக) செய்தால், அதனால் நிலையான பிரேதத்துவம் உண்டாகும். பல புண்ணியங்களாலும் பல தீர்த்த சேவைகளாலும் கூட அது எளிதில் நீங்காது.

Verse 129

दशमीं पौर्णमासीं च पित्रोः सांवत्सरं दिनम् । पूर्वविद्धं प्रकुर्वाणो नरकं प्रतिपद्यते

தசமி, பௌர்ணமாசி மற்றும் பித்ருக்களின் சாம்வத்ஸரிக நாளை ‘பூர்வவித்த’ எனக் கொண்டு செய்பவன் நரகத்தை அடைகிறான்.

Verse 130

दर्शश्च पौर्णमासी च साग्निकैः पूर्वसंयुता । नाग्निहीनैस्तु कर्त्तव्या पुनराह प्रजापतिः

அக்னி வைத்திருப்போர் (சாக்னிகர்) தர்ஷம் மற்றும் பௌர்ணமாசி கர்மங்களை ‘பூர்வ’ இணைப்புடன் செய்ய வேண்டும்; அக்னியில்லாதோர் வேறு முறையில் செய்ய வேண்டும்—என்று பிரஜாபதி மீண்டும் கூறினார்.

Verse 131

क्षयाहे तु पुनः प्रोक्ता स्वकालव्यापिनी तिथिः । श्राद्धं तत्र प्रकर्तव्यं ह्रासवृद्धी न कारणम्

க்ஷயத் திதி நேரத்தில் மீண்டும் கூறப்படுகிறது—தன் நியதிக் காலமெங்கும் பரவியிருக்கும் திதியே ஏற்கத்தக்கது. அதிலேயே ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்; திதியின் ஹ்ராஸ-வ்ருத்தி தவிர்க்கக் காரணமல்ல.

Verse 132

तत्रोक्तं मनुना पुत्र वेदांतैर्भाष्यकारिभिः । तत्प्रमाणं प्रकर्तव्यं प्रेतत्वं भवतोऽन्यथा

மகனே, அங்கே மனுவும் வேதாந்த ஆசாரியர்களும் மகா-பாஷ்யகாரர்களும் கூறியதையே பிரமாணமாக ஏற்று நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்; இல்லையெனில் உனக்கு பிரேதத்துவம் ஏற்படும்.

Verse 133

एतै प्रकारैः प्रेतत्वं प्राणिनां जायते भुवि । निरीक्ष्य धर्मशास्त्राणि कार्य्यं विहितमात्मनः

இவ்வகை முறைகளால் பூமியில் உயிர்களுக்கு பிரேதத்துவம் உண்டாகிறது. ஆகவே தர்மசாஸ்திரங்களை ஆராய்ந்து, தன் நலனுக்காக விதிக்கப்பட்ட கர்மத்தைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 134

प्रणम्य सोमनाथं तु यात्रां कृत्वा न गच्छति । कृष्णस्य दर्शनार्थाय तस्य किं जायते फलम्

சோமநாதரை வணங்கி யாத்திரை செய்தும், கிருஷ்ண தரிசனத்திற்காக முன்னே செல்லாதவனுக்கு என்ன பயன் உண்டாகும்?

Verse 135

कथ्यते परमा मूर्तिर्हरिरीश्वरसं संस्थिता । विभेदो नात्र कर्तव्यो यथा शंभुस्तथा हरिः

பரம மூர்த்தி ஹரியே என்று அறிவிக்கப்படுகிறது; அவர் ஈசுவரனுடன் ஒன்றிய நிலையில் நிறுவப்பட்டுள்ளார். இங்கே வேறுபாடு செய்யக் கூடாது; சம்பு எப்படியோ ஹரியும் அப்படியே.

Verse 136

कृष्णस्य सोमनाथस्य नांतरं दृश्यते क्वचित् । यात्रा श्रीसोमनाथस्य संपूर्णा कृष्णदर्शनात्

கிருஷ்ணனுக்கும் சோமநாதனுக்கும் எங்கும் வேறுபாடு காணப்படாது. ஸ்ரீசோமநாத யாத்திரை கிருஷ்ண தரிசனத்தால் நிறைவு பெறுகிறது.

Verse 137

तस्मादुभयतः पुत्र गन्तव्यं नात्र संशयः । दृष्ट्वा सोमेश्वरं देवं गंतव्यं द्वारकां प्रति

ஆகையால், மகனே, இரண்டிடத்துக்கும் செல்லவே வேண்டும்; இதில் ஐயமில்லை. சோமேஸ்வர தேவனைத் தரிசித்து துவாரகை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 138

प्रभासे सोमनाथस्य लिंगमध्ये व्यवस्थितः । स्वयं तिष्ठति पुण्यात्मा भोगं गृह्णाति केशवः

பிரபாசத்தில் சோமநாத லிங்கத்தின் நடுவில் புண்ணியாத்மா கேசவன் தானே தங்கி, அங்கு அர்ப்பணிக்கும் நைவேத்யத்தைத் தானே ஏற்கிறான்.

Verse 139

दृष्ट्वा सोमेश्वरं देवं द्वारकां न नरो गतः । पतनं नरके घोरे पितॄणां च भविष्यति

சோமேஸ்வர தேவனைத் தரிசித்தும் துவாரகைக்கு செல்லாத மனிதனுக்கு கொடிய நரக வீழ்ச்சி உண்டாகும் என்று கூறப்படுகிறது; அவன் பித்ருக்களுக்கும் கூட.

Verse 140

विशेषेण त्वया वत्स न कृतं द्वादशीव्रतम् । व्रतं कृतं यदस्माभिस्तत्कृतं वेधसंयुतम् । निर्गमं यमलोकाद्धि तदस्माकं न दृश्यते

சிறப்பாக, பிள்ளையே, நீ த்வாதசி விரதத்தைச் செய்யவில்லை. நாங்கள் செய்த விரதமும் குறையுடன் சேர்ந்தது; ஆகவே யமலோகத்திலிருந்து விடுதலை எங்களுக்கு தெரியவில்லை.

Verse 141

चन्द्रशर्मोवाच । यदि तात मयाऽज्ञानान्न कृतं द्वादशीव्रतम् । कस्मात्कृतं सशल्यं तु भवद्भिर्द्वादशीव्रतम्

சந்திரசர்மன் கூறினான்—தந்தையே, நான் அறியாமையால் த்வாதசி விரதம் செய்யவில்லை என்றால், நீங்கள் ஏன் குறையுடனான (சசல்ய) த்வாதசி விரதத்தைச் செய்தீர்கள்?

Verse 142

प्रेता ऊचुः । कुविप्रैस्तु कुदैवज्ञैः शुक्रमायाविमोहितैः । पारुष्यताहेतुकैश्च प्रेतयोनिमिमां गताः

பிரேதர்கள் கூறினர்—தீய பிராமணர்களாலும் கெட்ட ஜோதிடர்களாலும், செல்வத்தின் மாயை மற்றும் வஞ்சகத்தால் மயங்கச் செய்யப்பட்டு, கடுமை-கொடுமை காரணமாக நாங்கள் இந்தப் பிரேத நிலையைக் அடைந்தோம்.

Verse 143

दत्तं तप्तं हुतं जप्तमस्माकं विफलं गतम् । संप्राप्ता प्रेतयोनिस्तु सशल्याद्वादशीव्रतात्

எங்கள் தானம், தவம், ஹோமம், ஜபம்—எல்லாம் பயனற்றதாகிவிட்டது; குறையுடனான (சசல்ய) த்வாதசி விரதத்தினால் நாங்கள் பிரேத நிலையைக் கண்டடைந்தோம்.

Verse 144

सशल्यं ये प्रकुर्वंति वासरं केशव प्रियम् । तेषां पितामहाः स्वर्गात्प्रेतत्वं यांति पुत्रक

கேசவனுக்குப் பிரியமான அந்த நாளை குறையுடன் அனுசரிப்போரால், அவர்களின் பிதாமகர்கள் சொர்க்கத்திலிருந்தும் வீழ்ந்து பிரேத நிலையை அடைகிறார்கள், மகனே.

Verse 145

चन्द्रशर्मोवाच । प्रेतत्वं नाशमायाति कथमेतत्पितामहाः । कर्मणा केन तत्सर्वं यच्चाहं प्रकरोमि तत्

சந்திரசர்மன் கூறினான்—என் பிதாமகர்களின் பிரேத நிலை எவ்வாறு முடிவடையவில்லை? எந்தக் கர்மத்தால் இவை அனைத்தும் தீரும்? செய்ய வேண்டியதை எல்லாம் நான் செய்வேன்.

Verse 146

प्रेता ऊचुः । मा गयां मा प्रयागं च पुष्करे कुरुजांगले । अयोध्यायामवंत्यां वा मधुरायां न चार्बुदे

பிரேதர்கள் கூறினர்—கயா அல்ல, பிரயாகம் அல்ல, புஷ்கரம் அல்ல, குருஜாங்கலமும் அல்ல; அயோத்தி அல்ல, அவந்தி அல்ல, மதுரா அல்ல, அர்புதமும் அல்ல—இவ்விஷயத்தில் இவற்றுக்கு ஒப்பில்லை।

Verse 147

न चान्यत्तीर्थलक्षं तु वर्जयित्वा तु गोमतीम् । गंगा सरस्वती चैव नर्मदा नैव पुष्करम्

கோமதியைத் தவிர மற்ற இலட்சக் கணக்கான தீர்த்தங்களும் அல்ல—கங்கை, சரஸ்வதி, நர்மதை, புஷ்கரமும் கூட—இவ்விஷயத்தில் அதற்கு இணை இல்லை।

Verse 148

यादृशं गोमतीतीरे कलौ प्रेतत्वनाशनम् । गोमतीनीरदानेन कृष्णवक्त्रविलोकनात्

கலியுகத்தில் கோமதி கரையில் பிரேதநிலை எவ்வாறு அழிகிறதோ—கோமதியின் நீரைத் தானம் செய்வதாலும், ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் முகத்தைத் தரிசிப்பதாலும்.

Verse 149

विलयं यांति पापानि जन्मकोटिकृतान्यपि । वृथा संन्यासिनां पुण्यं वृथा च वनवासिनाम्

கோடிக்கணக்கான பிறவிகளில் செய்த பாவங்களும் கரைந்து மறைந்து விடுகின்றன. இதன் முன்னால் சந்நியாசிகளின் புண்ணியமும் வீணெனத் தோன்றும்; வனவாசிகளின் புண்ணியமும் வீணெனத் தோன்றும்.

Verse 150

सशल्यं वासरं विष्णोः कुर्वंति यदि पुत्रक । तस्माद्गच्छ मुखं पश्य पूर्णचन्द्रसमं मुखम्

மகனே! மக்கள் விஷ்ணுவின் புனித நாளையும் குறையுடன் அனுஷ்டித்தாலும், ஆகவே நீ சென்று அந்த முகத்தைத் தரிசி—பூர்ண சந்திரனைப் போல ஒளிவிடும் அந்த முகத்தை.

Verse 151

कृष्णस्य द्वारकां गत्वा यथास्माकं गतिर्भवेत् । विफलं तव संजाता न कृतं यदुपार्ज्जितम्

கிருஷ்ணனுடைய த்வாரகைக்கு செல்; அப்போது உன் கதியும் எங்களுடைய கதிபோல் (மோட்சம் தருவதாக) ஆகும். இல்லையெனில் உன் முயற்சி வீணாகும்—நீ ஈட்டிய புண்ணியத்திற்கு உரிய பலன் கிடையாது.

Verse 152

तद्व्यर्थ सकलं जातं विना केशव पूजनात् । विना केशवपूजायाः शंकरो यस्त्वयार्च्चितः । तत्पुण्यं विफलं जातं प्रेतयोनिं गमिष्यसि

கேசவனைப் பூஜிக்காமல் செய்த அனைத்தும் வீணாகும். கேசவபூஜை இன்றி நீ சங்கரனை ஆராதித்தாலும் அந்தப் புண்ணியமும் பலனற்றதாகும்; அது பயனின்றி உன்னை பிரேதயோனிக்குத் தள்ளும்.

Verse 153

संपूर्णं तव पुण्यं च द्वारका कृष्णदर्शनात् । भविष्यति न सन्देहो गोमत्युदधिसन्निधौ

த்வாரகையில் கிருஷ்ண தரிசனத்தால் உன் புண்ணியம் நிறைவு பெறும்—இதில் ஐயமில்லை; கோமதி நதி கடலுடன் சங்கமிக்கும் புனிதத் தளத்தில்.

Verse 154

दृष्ट्वा सोमेश्वरं देवं कृष्णं यदि न पश्यति । यात्राफलं न चाप्नोति वदत्येवं स्वयं शिवः

சோமேஸ்வர தேவனைத் தரிசித்தாலும் கிருஷ்ணனைத் தரிசிக்காவிட்டால் யாத்திரையின் பலன் கிடையாது—என்று சிவன் தாமே கூறுகிறார்.

Verse 155

दृष्टोऽहं तैर्न सन्देहो यैः कृतं कृष्णदर्शनम् । एका मूर्तिर्न सन्देहो मम कृष्णस्य नांतरम्

கிருஷ்ணனைத் தரிசித்தவர்கள் என்னையே தரிசித்தவர்கள்—இதில் ஐயமில்லை. ஒரே தெய்வமூர்த்தி; எனக்கும் கிருஷ்ணனுக்கும் எந்த வேறுபாடும் இல்லை.

Verse 156

दृष्ट्वा मां द्वारकां गत्वा कर्त्तव्यं कृष्णदर्शनम् । दृष्ट्वा कृष्णं तु मां पश्येद्यास्यत्येव महाफलम्

என்னைத் தரிசித்து துவாரகைக்குச் சென்று ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தரிசிக்க வேண்டும். ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தரிசித்த பின் மீண்டும் என்னையும் தரிசித்தால்—நிச்சயமாக மாபெரும் பலன் பெறுவான்.

Verse 157

कृष्णदर्शनपूतात्मा यो मां पश्यति मानवः । न तस्य पुनरावृत्तिर्मम लोकाच्च वैष्णवात्

ஸ்ரீகிருஷ்ண தரிசனத்தால் ஆன்மா தூய்மையடைந்த மனிதன் என்னைத் தரிசித்தால், என் வைஷ்ணவ லோகத்திலிருந்து அவனுக்கு மீண்டும் திரும்புதல் இல்லை.

Verse 158

इत्याह देवदेवेशः स्वयं सोमपतिः पुरा । विप्राणां श्रुतमस्माभिर्वदतां पुष्करे सताम्

இவ்வாறு பழங்காலத்தில் தாமே சோமபதி, தேவர்களின் தேவேசன், உரைத்தார். புஷ்கரத்தில் புனித பிராமணர்கள் கூறியதை நாங்கள் கேட்டோம்.

Verse 159

तस्माद्गच्छ प्रयाणार्थ कुरु कृष्णस्य दर्शनम् । अन्यथा यास्यसे योनिं पैशाचीं पापदायिनीम्

ஆகையால் புறப்பட்டுச் சென்று ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தரிசி. இல்லையெனில் பாவம் தரும் பிசாசு போன்ற யோனியில் நீ வீழ்வாய்.

Verse 160

कृतापराधोऽपि यदा कुरुते कृष्णदर्शनम् । मुच्यते नाऽत्र संदेहः पापाज्जन्मकृतादपि

குற்றம் செய்தவராயினும், அவர் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தரிசிக்கும் போது விடுதலை பெறுகிறார்—இதில் ஐயமில்லை; பிறப்பிலிருந்து செய்த பாவங்களிலிருந்தும் கூட.

Verse 161

पूजिते देवदेवेशे कृष्णे देवकिनन्दने । पूजिता देवताः सर्वा ब्रह्मरुद्रभगादिकाः

தேவர்களின் தேவேசனும் தேவகீநந்தனனுமான ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வழிபட்டால், பிரம்மா, ருத்ரன், பகன் முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் வழிபட்டதற்குச் சமம் ஆகும்.

Verse 162

विना कृष्णस्य पूजां च रुद्राद्यास्त्रिदिवौकसः । पूजिता नैव कुर्वंति तुष्टिं पुत्र पितामहाः

ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பூஜை இன்றியே, விண்ணுலக வாசிகளான ருத்ரன் முதலியோர் வழிபட்டாலும் திருப்தி அளிக்கார்; மகனே, பித்ருக்களும் மகிழ்வதில்லை.

Verse 163

तस्माद्द्वारवतीं गत्वा कृष्णस्य दर्शनं कुरु । प्रेतयोनेर्विनिर्मुक्ता यास्यामः परमां गतिम्

ஆகையால் த்வாரவதிக்கு சென்று ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் தரிசனம் செய்; பிரேதயோனியிலிருந்து விடுபட்டு நாம் பரமகதியை அடைவோம்.

Verse 164

गोमतीनीरधौतानि यस्यांगानि कलौ युगे । मुनिभिर्योनिगमनं तस्य दृष्टं न पुत्रक

கலியுகத்தில் யாருடைய அங்கங்கள் கோமதி நீரால் கழுவப்படுகின்றனவோ, மகனே, அவருக்கு மீண்டும் தாழ்ந்த பிறவிகளுக்குச் செல்லுதல் இல்லை என்று முனிவர்கள் காண்கிறார்கள்.

Verse 165

ताडिताः पादयुग्मेन गोमतीनीरवीचयः । अगतीनां प्रकुर्वति गतिं वै ब्रह्मवादिनाम्

இரு பாதங்களால் தொடப்பட்டு அலைபாயும் கோமதி நீரலைகள், ஆதரவற்றவர்களுக்கும், பிரம்மத்தைப் பேசும் சாதகர்களுக்கும் கூட, மீட்பின் வழியை அருளுகின்றன.

Verse 166

यः पुनः कुरुते श्राद्धं गोमत्युदधिसंगमे । पितॄणां जायते तृप्तिर्यावदाभूतसंप्लवम्

கோமதி–கடல் சங்கமத்தில் யார் சிராத்தம் செய்கிறாரோ, அவருடைய பித்ருக்கள் பிரளயம்வரை திருப்தியடைகின்றனர்.

Verse 167

ससागरधरायां च सर्वतीर्थेषु यत्फलम् । दिनेनैकेन तत्पुण्यं द्वारकाकृष्णसन्निधौ

கடல்களுடன் கூடிய பூமியிலுள்ள எல்லா தீர்த்தங்களிலும் கிடைக்கும் பலன் எதுவோ, அதே புண்ணியம் துவாரகையில் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சன்னிதியில் ஒரே நாளில் கிடைக்கிறது.

Verse 168

यत्फलं त्रिदशैर्दृष्टं सर्वतीर्थसमुद्भवम् । तत्फलं लभते सर्वं द्वारकायां दिनेदिने

தேவர்கள் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலிருந்தும் உண்டாகும் என்று அறிந்த பலன் எதுவோ, அந்த முழுப் பலனும் துவாரகையில் நாள்தோறும் கிடைக்கிறது.

Verse 169

तीर्थकोटिसहस्रैस्तु कृतैः श्राद्धैश्च यत्फलम् । पितॄणां तत्फलं प्रोक्तं गोमतीतिलतर्पणात्

கோடிக்கணக்கான தீர்த்தங்களில் செய்த சிராத்தங்களால் பித்ருக்களுக்கு கிடைக்கும் பலன் எதுவோ, அதே பலன் கோமதியில் எள்ளுத் தர்ப்பணம் செய்வதால் உண்டாகும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 170

यतीनां भोजनं यस्तु यच्छते कृष्णमन्दिरे । सिक्थेसिक्थे भवेत्तृप्तिः पितॄणां युगसंख्यया

யார் கிருஷ்ணன் கோவிலில் யதிகளுக்கு அன்னதானம் செய்கிறாரோ, அவருடைய பித்ருக்கள் ஒவ்வொரு கவளத்தாலும் யுக அளவிற்கு திருப்தியடைகின்றனர்.

Verse 171

कौपीनाच्छादनं छत्रं पादुके च कमण्डलुम् । दत्त्वा संन्यासिनां याति सप्त कल्पानि तत्फलम्

துறவிகளுக்கு கௌபீனம், ஆடை, குடை, பாதுக்கை மற்றும் கமண்டலுவை தானமாக அளிப்பவன், அந்த தானத்தின் பலனை ஏழு கல்பங்கள் வரை அடைவான்.

Verse 172

धन्यास्ते मानवाः पुत्र वसन्ति श्वपचादयः । द्वारकायां गतिं यांति वसतां तत्र योगिनाम्

மகனே! த்வாரகையில் வாழ்பவர்கள்—சுவபசர் முதலிய தாழ்ந்த நிலையினரும் கூட—மிகப் பாக்கியசாலிகள்; அங்கு தங்கும் யோகிகளின் கதியையே அவர்கள் அடைவார்கள்.

Verse 173

त्रिकालं ये प्रपश्यंति वदनं प्रत्यहं हरेः । न तेषां पुनरावृत्तिः कल्पकोटिशतैरपि

எவர் தினமும் காலை, நண்பகல், மாலை என மூன்று காலங்களிலும் ஹரியின் முகத்தைத் தரிசிக்கிறார்களோ, அவர்களுக்கு நூறு கோடி கல்பங்கள் கடந்தாலும் மறுபிறவி இல்லை.

Verse 174

या नारी विधवा भूत्वा कुरुते द्वारकाश्रयम् । कुलायुतसहस्रं तु नयते परमं पदम्

விதவையாகி த்வாரகையைச் சரணடைந்த பெண், தன் குலத்தின் அயுத-சஹஸ்ரம் (எண்ணிலடங்கா) மக்களைப் பரமபதத்திற்குக் கொண்டு சேர்ப்பாள்.

Verse 175

पुत्रेणापीह किं कार्य्यं न गतो द्वारकां यदि । नारी पुत्रशताच्छ्रेष्ठा गत्वा कृष्णपुरीं वसेत्

மகன் த்வாரகைக்கு செல்லாவிட்டால் இங்கே மகனால் என்ன பயன்? கிருஷ்ணபுரிக்குச் சென்று அங்கு வாழும் பெண், நூறு மகன்களைவிடச் சிறந்தவள்.

Verse 176

कृष्णं कृष्णपुरीं गत्वा योऽर्च्चयेत्तुलसीदलैः । प्राप्तं जन्मफलं तेन तारिताः प्रपितामहाः

யார் கృష్ణபுரிக்குச் சென்று துளசி இலைகளால் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வழிபடுகிறாரோ, அவர் மனிதப் பிறவியின் பயனை அடைகிறார்; அவருடைய பிதாமகர்களும் (முன்னோர்களும்) உய்வடைகிறார்கள்.

Verse 177

तुलसीदलमालां तु कृष्णोत्तीर्णां तु यो वहेत् । पत्रेपत्रेऽश्वमेधानां दशानां लभते फलम्

கிருஷ்ணனுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட துளசி இலைமாலையை யார் அணிகிறாரோ, அவர் ஒவ்வொரு இலைக்கும் பத்து அச்வமேத யாகங்களின் பலனைப் பெறுகிறார்.

Verse 178

तुलसीकाष्ठसंभूतां यो मालां वहते नरः । फलं यच्छति दैत्यारिः प्रत्यहं द्वारकोद्भवम्

துளசி மரத்தால் செய்யப்பட்ட மாலையை யார் அணிகிறாரோ, தைத்தியாரி (ஹரி/கிருஷ்ணன்) அவருக்கு தினந்தோறும் துவாரகையின் புனிதப் பலனை அருள்கிறான்.

Verse 179

निवेद्य विष्णवे मालां तुलसीकाष्ठसंभवाम् । वहते यो नरो भक्त्या तस्य नैवास्ति पातकम् । सदा प्रीतमनास्तस्य कृष्णो देवकिनंदनः

துளசி மரமாலையை விஷ்ணுவுக்கு அர்ப்பணித்து பக்தியுடன் அணிபவருக்கு பாவம் எதுவும் நில்லாது; தேவகிநந்தனன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் எப்போதும் மனமகிழ்ந்து இருப்பான்.

Verse 180

तुलसीकाष्ठसंभूतं शिरोबाह्वादिभूषणम् । जायते यस्य मर्त्यस्य तस्य देहे सदा हरिः

யாருடைய தலை, கைமுதலான இடங்களில் துளசி மரத்தால் ஆன ஆபரணங்கள் அணியப்படுகின்றனவோ, அவருடைய உடலில் ஹரி எப்போதும் வாசம் செய்கிறான்.

Verse 181

तुलसीमालया यस्तु भूषितः कर्म चाऽचरेत् । पितॄणां देवतानां च कृतं कोटिगुणं कलौ

துளசி மாலையால் அலங்கரித்து தன் கடமையை ஆற்றுபவன், பித்ருக்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் செய்த செயல் கலியுகத்தில் கோடிமடங்கு பலன் தரும்.

Verse 182

तुलसीकाष्ठमालां तु प्रेतराजस्य दूतकाः । दृष्ट्वा दूरेण नश्यंति वातोद्धूता यथाऽलयः

துளசி மரத்தால் செய்யப்பட்ட மாலையை கண்டவுடன், பிரேதராஜன் யமனின் தூதர்கள் தூரத்திலிருந்தே ஓடிவிடுவர்; காற்றால் சிதறிய கூடு போல.

Verse 183

जायते तद्ग्रहे नैव पापसंक्रमणं कुतः । श्रुतं पुराणमस्माभिः कथितं ब्रह्मवादिभिः

அந்த இல்லத்தில் பாவத்தின் தொற்று எப்போதும் உண்டாகாது—அது எப்படி உண்டாகும்? பிரம்மவாதிகள் உரைத்த புராணவாக்கை நாங்கள் கேட்டுள்ளோம்.

Verse 184

तस्मान्माला त्वया धार्य्या तुलसीकाष्ठसंभवा । हरते नात्र संदेह ऐहिकामुष्मिकं त्वघम्

ஆகையால் துளசி மரத்தால் உண்டான மாலையை நீ அணிய வேண்டும்; அது ஐயமின்றி இவ்வுலகமும் மறுவுலகமும் ஆகிய இரண்டிலும் உள்ள பாவத்தை அகற்றும்.

Verse 185

तुलसीमालया यस्तु भूषितो भ्रमते यदि । दुःस्वप्नं दुर्निमित्तं च न भयं शात्रवं क्वचित्

துளசி மாலையால் அலங்கரித்து நடமாடுபவனுக்கு தீய கனவுகளின் அச்சமில்லை; அபசகுனங்களும் இல்லை; எந்நேரமும் பகைவரால் பயமும் இல்லை.

Verse 186

कृत्वा वै तीर्थसंन्यासं यतयो विधवाः स्त्रियः । जीवन्मुक्ताः कलौ ज्ञेयाः कुलकोटिसमन्विताः

தீர்த்தத்தோடு தொடர்புடைய சந்நியாசத்தை மேற்கொண்ட யதிகளும், விதவையரான பெண்களும் கூட கலியுகத்தில் ஜீவன்முக்தர்கள் என அறியப்படுவர்; கோடி குலங்களின் புண்ணியத்துடன் கூடியவர்கள்.

Verse 187

धारयंति न ये मालां हैतुकाः पापमोहिताः । नरकान्न निवर्तंते दग्धाः कोपाग्निना हरेः

பாவமயக்கத்தில் காரணவாதம் செய்து மாலையை அணியாதவர்கள், ஹரியின் கோபஅக்னியால் சுட்டெரிக்கப்பட்டு நரகத்திலிருந்து மீளார்.

Verse 188

उन्मीलिनी वंजुलिनी त्रिस्पृशा पक्षवर्द्धिनी । त्वया पुत्र प्रकर्त्तव्या जयंती विजया जया

‘உன்மீலினீ’, ‘வஞ்சுலினீ’, ‘திரிஸ்ப்ருஷா’, ‘பக்ஷவர்த்தினீ’; மேலும் ‘ஜயந்தீ’, ‘விஜயா’, ‘ஜயா’—இவ்வஷ்டமி விரதங்களை, மகனே, நீ முறையாகச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 189

पापघ्नी चाष्टमी प्रोक्ता कृष्णस्यातीव वल्लभा । कृता कलौ युगे पुत्र द्वारका मोक्षदायिनी

அஷ்டமி ‘பாபக்னீ’ (பாவநாசினி) எனப் புகழப்படுகிறது; அது ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு மிகப் பிரியமானது. மகனே, கலியுகத்தில் த்வாரகா மோட்சம் அளிப்பவள்.