Adhyaya 1

Verse 1

शौनक उवाच । कथं सूत युगे ह्यस्मिन्रौद्रे वै कलिसंज्ञके । बहुपाखंडसंकीर्णे प्राप्स्यामो मधुसूदनम्

சௌனகர் கூறினார்—ஓ சூதா! இந்தக் கொடிய ‘கலி’ யுகத்தில், பல பாஷண்ட வழிகளால் குழம்பிய நிலையில், நாம் மதுசூதனப் பெருமானை எவ்வாறு அடைவோம்?

Verse 2

युगत्रये व्यतिक्रान्ते धर्माचारपरे सदा । प्राप्ते कलियुगे घोरे क्व विष्णुर्भगवानिति

மூன்று யுகங்கள் கடந்தபின், எப்போதும் தர்மாசாரம் நிலவிய காலம் முடிந்து, கொடிய கலியுகம் வந்தபோது—பகவான் விஷ்ணு எங்கே (எவ்வாறு) அணுகப்படுவார்?

Verse 3

सूत उवाच । दिवं याते महाराजे रामे दशरथात्मजे । दुष्टराजन्यभारेण पीडिते धरणीतले

சூதர் கூறினார்—தசரத நந்தனன் மகாராஜா ராமன் விண்ணுலகம் சென்றபின், தீய அரசர்களின் பாரத்தால் பூமித்தளம் துன்புற்றது।

Verse 4

देवानां कार्यसिद्ध्यर्थं भूभारहरणाय च । वसुदेवगृहे साक्षादाविर्भूते जनार्दने

தேவர்களின் காரியம் நிறைவேறவும், பூமியின் பாரம் நீங்கவும், வாசுதேவரின் இல்லத்தில் ஜனார்தனன் தாமே நேரடியாக அவதரித்தார்।

Verse 5

नंदव्रजं गते देवे पूतनाशोषणे सति । घातिते च तृणावर्ते शकटे परिवर्तिते

பெருமான் நந்தனின் வ்ரஜத்திற்குச் சென்றபோது—பூதனையின் உயிரை உறிஞ்சி, த்ருணாவர்த்தனை வதைத்து, சகடத்தைப் புரட்டியெறிந்து—இவ்விதம் தெய்வீக லீலைகள் நிகழ்ந்தன।

Verse 6

दमिते कालिये नागे प्रलंबे च निषूदिते । धृते गोवर्धने शैले परित्राते च गोकुले

காளிய நாகன் அடக்கப்பட்டு, பிரலம்பன் வதம் செய்யப்பட்டு, கோவர்த்தன மலைத் தாங்கப்பட்டு, கோகுலம் காக்கப்பட்டபோது—

Verse 7

सुरभ्या चाभिषिक्ते तु इन्द्रे च विमदीकृते । रासक्रीडारते देवे दारिते केशिदानवे

சுரபி இந்திரனுக்கு அபிஷேகம் செய்து அவன் அகந்தை தணிந்தபோது; ராசக்ரீடையில் இன்புறும் தேவன் கேசி தானவனைப் பிளந்தபோது—

Verse 8

अक्रूरवचनाद्देवे मथुरायां गते हरौ । हते कुवलयापीडे मल्लराजे च घातिते

அக்ரூரன் சொல்லினால் தேவன் ஹரி மதுரைக்குச் சென்றபோது; குவலயாபீடன் கொல்லப்பட்டு, மல்லராஜனும் வீழ்த்தப்பட்டபோது—

Verse 9

पश्यतां देव दैत्यानां भोजराजे निपातिते । यदुपुर्यामभिषिक्त उग्रसेने नराधिपे

தேவரும் தைத்தியரும் பார்த்திருக்க, போஜராஜன் வீழ்த்தப்பட்டபோது; யதுபுரியில் உக்ரசேனன் அரசனாக அபிஷேகம் பெற்றபோது—

Verse 10

जरासंधबले रौद्रे यवने च हते क्षितौ । राजसूये क्रतुवरे चैद्ये चैव निपातिते

ஜராசந்தனின் கொடிய பலம் அடக்கப்பட்டு, பூமியில் யவனன் கொல்லப்பட்டபோது; சிறந்த ராஜசூய யாகத்தில் சைத்யனும் வீழ்த்தப்பட்டபோது—

Verse 11

निवृत्ते भारते युद्धे भारे च क्षपिते भुवः । यात्राव्याजसमानीते प्रभासं यादवे कुले

பாரதப் போர் ஓய்ந்து பூமியின் பாரம் தணிந்தபோது, யாத்திரை என்ற நெப்பத்தில் யாதவக் குலம் பிரபாசத் தீர்த்தத்துக்கு அழைத்து வரப்பட்டது।

Verse 12

मद्यपानप्रसक्ते तु परस्परवधो द्यते । कलहेनातिरौद्रेण विनष्टे यादवे कुले

அவர்கள் மதுபானத்தில் மூழ்கியபோது ஒருவரையொருவர் கொல்லுதல் எழுந்தது; மிகக் கொடிய சண்டையால் யாதவக் குலம் அழிந்தது।

Verse 13

गात्रं संत्यज्य चात्रैव गतेऽनंते धरातलात् । अश्वत्थमूललमाश्रित्य समासीने जनार्दने

இங்கேயே, அனந்தன் (சேஷன்) பூமியைவிட்டு சென்றபின், ஜனார்தனன் அசுவத்த மரத்தின் வேரைச் சார்ந்து அமர்ந்தான்।

Verse 14

व्याधप्रहारभिन्नांगे परित्यक्ते कलेवरे । स्वधामसंस्थिते देवे पार्थे च पुनरागते

வேடனின் தாக்குதலால் உடல் குத்துண்டு, அந்தத் திருமேனி விலகியபோது; தேவன் தன் ச்வதாமத்திற்குச் சென்றபோது, பார்த்தனும் மீண்டும் வந்தபோது।

Verse 15

यदुपुर्य्यां प्लावितायां सागरेण समंततः । शक्रप्रस्थं ततो गत्वा कारयित्वा हरेर्गृहम्

யதுபுரி எல்லாப் புறமும் கடலால் மூழ்கியபோது, அவர் சக்ரப்ரஸ்தம் சென்று ஹரியின் இல்லத்தை அமைத்தார்।

Verse 16

द्वापरे च व्यतिक्रांते धर्माधर्मविमिश्रिते । संप्राप्ते च महारौद्रे युगे वै कलिसंज्ञिते

துவாபர யுகம் கடந்தபின், தர்மமும் அதர்மமும் கலந்த நிலையில், ‘கலி’ எனப்படும் மிகக் கொடிய யுகம் வந்து சேர்ந்தது.

Verse 17

क्षीयमाणे च सद्धर्मे विधर्मे प्रबले तथा । नष्टधर्मक्रियायोगे वेदवादबहिष्कृते । एकपादे स्थिते धर्मे वर्णाश्रमविवर्जिते

சத்தர்மம் சுருங்கி, விதர்மம் வலுப்பெறும் போது; தர்மச் சடங்குகளின் ஒழுங்கான பயிற்சி அழிந்து, வேதவாக்கின் அதிகாரம் புறக்கணிக்கப்படும் போது; தர்மம் ஒரே பாதத்தில் நின்று, சமூகம் வர்ண-ஆசிரம ஒழுங்கின்றி விடப்படும் போது.

Verse 18

अस्मिन्युगे विलुलिते ह्यृषयो वनचारिणः । समेत्यामंत्रयन्सर्वे गर्गच्यवनभार्गवाः

இந்த யுகம் குழப்பமடைந்தபோது, வனவாசி ரிஷிகள் அனைவரும் கூடிச் ஆலோசனை செய்தனர்—கர்கர், ச்யவனர், பார்கவர்கள் முதலியோர் உடன்.

Verse 19

असितो देवलो धौम्यः क्रतुरुद्दालकस्तथा । एते चान्ये च बहवः परस्परमथाब्रुवन्

அசிதர், தேவலர், தௌம்யர், கிரது, மேலும் உத்தாலகர்—இவர்கள் மற்றும் பல முனிவர்கள் அப்போது ஒருவரோடு ஒருவர் பேசினர்.

Verse 20

पश्यध्वं मुनयः सर्वे कलिव्याप्तं दिगंतरम् । समंतात्परिधावद्भिर्दस्युभिर्बाध्यते प्रजा

“முனிவர்களே, பாருங்கள்—எல்லாத் திசைகளும் கலியால் நிறைந்துள்ளன; சுற்றிலும் அலைந்து திரியும் தஸ்யுக்களால் மக்கள் துன்புறுகின்றனர்.”

Verse 21

अधर्मपरमैः पुंभिः सत्यार्जवनिराकृतैः । कथं स भगवान्विष्णुः संप्राप्यो मुनिसत्तमाः

அதர்மத்தில் பற்றுடையவர்களாய், சத்தியமும் நேர்மையும் விலக்கப்பட்ட மனிதர்களால் அந்த பகவான் விஷ்ணுவை எவ்வாறு அடைய முடியும், ஓ முனிவரேந்தர்களே?

Verse 22

को वा भवाब्धौ पततस्तारयिष्यति संगतान् । न कलौ संभवस्तस्य त्रियुगो मधुसूदनः । तं विना पुंडरीकाक्षं कथं स्याम कलौ युगे

பவக் கடலில் ஒன்றாக வீழ்ந்த நம்மை யார் கரை சேர்ப்பார்? கலியுகத்தில் திரியுகரூப மது சூதனன் அவதாரம் வெளிப்படுவதில்லை. அந்த தாமரைக்கண்ணன் இல்லாமல் கலியுகத்தில் நாம் எவ்வாறு நிலைப்போம்?

Verse 23

तेषां चिंतयतामेवं दुःखितानां तपस्विनाम् । उवाच वचनं तत्र ऋषिरुद्दालकस्तदा

இவ்வாறு துயருற்ற தவசிகள் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்க, அங்கே முனிவர் உத்தாலகர் அப்போது வாக்கு உரைத்தார்.

Verse 24

उद्दालक उवाच । यावन्न कलिदोषेण लिप्यामो मुनिसत्तमाः । अपापा ब्रह्मसदनं गच्छामः परिसंगताः

உத்தாலகர் கூறினார்—ஓ முனிவரேந்தர்களே, கலியின் தோஷம் நம்மை மாசுபடுத்துவதற்கு முன்பே வாருங்கள்; நாம் பாவமற்றவர்களாய் ஒன்றுகூடி பிரம்மாவின் சதனத்திற்குச் செல்வோம்.

Verse 25

पृच्छामो लोकधातारं स्थितं विष्णुं कलौ युगे । यदि विष्णुः कलौ न स्याद्रुद्रेण ब्रह्मणाऽसह

வாருங்கள், உலகத்தைத் தாங்கும் பரம்பொருளிடம் கேட்போம்—கலியுகத்தில் விஷ்ணு எவ்வாறு நிலைத்திருப்பார்? கலியுகத்தில் விஷ்ணு இல்லையெனில், ருத்ரனும் பிரம்மாவும் உடன்…

Verse 26

तं विना पुंडरीकाक्षं त्यक्ष्यामः स्वकलेवरम् । विना भगवता लोके कः स्थास्यति कलौ युगे

அந்த புண்டரீகாக்ஷன் எனும் தாமரைநேத்திரப் பெருமான் இல்லையெனில் நாங்கள் எங்கள் உடலையே துறப்போம். உலகில் பகவான் இல்லாமல் கலியுகத்தில் யார் நிலைத்திருப்பார்?

Verse 27

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य ऋषयः संशितव्रताः । साधुसाध्विति ते चोक्त्वा प्रस्थिता ब्रह्मणोंऽतिकम्

அவனுடைய சொற்களை கேட்ட வ்ரதத்தில் உறுதியான முனிவர்கள் ‘சாது, சாது’ என்று புகழ்ந்து, பின்னர் பிரம்மாவின் சன்னிதிக்குப் புறப்பட்டனர்.

Verse 28

कथयन्तः कथां विष्णोः स्वरूपमनुवर्णनम् । तापसाः प्रययुः सर्वे संहृष्टा ब्रह्मणोंऽतिकम्

பாதையில் எல்லா தவசிகளும் மகிழ்ச்சியுடன் விஷ்ணுவின் கதையைப் பேசிக்கொண்டு, அவரது உண்மைச் சொரூபத்தை வர்ணித்தபடி, பிரம்மாவின் சன்னிதிக்குச் சென்றனர்.

Verse 29

ददृशुस्ते तदा देवमासीनं परमासने । पितामहभूतगणैर्मूर्तामूर्तैर्वृतं तथा

அப்போது அவர்கள் உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த தேவனை கண்டனர்; பிதாமஹனுடைய பூதகணங்கள்—மூர்த்தமும் அமூர்த்தமும்—அவரைச் சூழ்ந்திருந்தன.

Verse 30

दृष्ट्वा चतुर्मुखं देवं दंडवत्प्रणताः क्षितौ । प्रणम्य देवदेवं तु स्तोत्रेण तुषुवुस्तदा

நான்முக தேவனை கண்டவுடன் அவர்கள் பூமியில் தண்டவத் பணிந்தனர். தேவர்களின் தேவனை வணங்கி, அப்போது ஸ்தோத்திரத்தால் அவரைத் துதித்தனர்.

Verse 31

ऋषय ऊचुः । नमस्ते पद्मसंभूत चतुर्वक्त्राक्षयाव्यय । नमस्ते सृष्टिकर्त्रे तु पितामह नमोऽस्तु ते

ரிஷிகள் கூறினர்—தாமரையில் பிறந்தவனே, நான்முகனே, அழிவிலாதவனே, மாறாதவனே! உமக்கு நமஸ்காரம். படைப்பாளனாகிய பிதாமஹா, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 32

एवं स्तुतः सन्मुनिभिः सुप्रीतः कमलोद्भवः । पाद्यार्घ्येणाभिवन्द्यैतान्पप्रच्छ मुनिपुंगवान्

இவ்வாறு நல்ல முனிவர்கள் புகழ்ந்ததால் தாமரையில் தோன்றிய பிரம்மா மிக மகிழ்ந்தார். பாத்யம், அர்க்யம் அளித்து அவர்களை வணங்கி, முனிவர்களில் சிறந்தவர் அவர்களிடம் வினவினார்.

Verse 33

ब्रह्मोवाच । किमागमनकृत्यं वो ब्रूत तत्त्वेन पुत्रकाः । कुशलं वो महाभागाः पुत्रशिष्याग्निबन्धुषु

பிரம்மா கூறினார்—அன்புப் புதல்வர்களே, உங்கள் வருகையின் நோக்கம் என்ன? உண்மையாகச் சொல்லுங்கள். பெரும் பாக்கியசாலிகளே, உங்கள் மகன்கள், சீடர்கள், யாகஅக்னிகள், உறவினர்கள் எல்லாம் நலமா?

Verse 34

ऋषय ऊचुः । भवत्प्रसादात्सकलं प्राप्तं नस्तपसः फलम् । यद्भवंतं प्रपश्यामः सर्वदेवगुरुं प्रभुम्

ரிஷிகள் கூறினர்—உமது அருளால் எங்கள் தவத்தின் முழுப் பயனும் கிடைத்தது; ஏனெனில் எல்லாத் தேவர்களுக்கும் குருவான பரம்பொருளாகிய உம்மை நாம் தரிசிக்கிறோம்.

Verse 35

शृण्वेतत्कारणं शंभो एते प्राप्तास्तवांतिकम् । युगत्रये व्यतिक्रांते कृतादिद्वापरांतके

ஓ ஷம்போ, நாங்கள் உமது அருகில் வந்த காரணத்தை கேளுங்கள். க்ருதயுகம் தொடங்கி த்வாபரயுக முடிவு வரை மூன்று யுகங்கள் கடந்தபோது—

Verse 36

प्राप्ते कलियुगे घोरे क्व विष्णुः पृथिवीतले । यं दृष्ट्वा परमां मुक्तिं यास्यामो मुक्तबन्धनाः

கடுமையான கலியுகம் வந்தபோது பூமியில் விஷ்ணு எங்கே? அவரைத் தரிசித்தால் நாம் பந்தங்களிலிருந்து விடுபட்டு பரம முக்தியை அடைவோம்.

Verse 37

ब्रह्मोवाच । मत्स्यकूर्मादिरूपैश्च भगवाञ्ज्ञायते मया । विष्णोः पारमिकां मूर्तिं न जानामि द्विजोत्तमाः

பிரம்மா கூறினார்— மீன், ஆமை முதலிய அவதார ரூபங்களால் நான் பகவானை அறிகிறேன்; ஆனால் ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, விஷ்ணுவின் பரம, அதீத ரூபத்தை நான் அறியேன்.

Verse 38

ऋषय ऊचुः । यदि त्वं न विजानासि तात विष्णोरवस्थितिम् । गत्वा प्रयागं तत्रैव संत्यक्ष्यामः कलेवरम्

ரிஷிகள் கூறினர்— தாதா, நீங்கள் விஷ்ணுவின் உண்மையான நிலையை அறியாவிட்டால், நாங்கள் பிரயாகம் சென்று அங்கேயே உடலைத் துறப்போம்.

Verse 39

ब्रह्मोवाच । मा विषादं व्रजध्वं हि उपदेक्ष्यामि वो हितम् । इतो व्रजध्वं पातालं यत्रास्ते दैत्यसत्तमः

பிரம்மா கூறினார்— மனம் தளராதீர்; உங்கள் நலனுக்கான உபதேசத்தை நான் அளிப்பேன். இங்கிருந்து பாதாளத்திற்குச் செல்லுங்கள்; அங்கே தைத்யர்களில் சிறந்தவன் இருக்கிறான்.

Verse 40

तं गत्वा परिपृच्छध्वं प्रह्लादं दैत्यसत्तमम् । स ज्ञास्यति हरेः स्थानं याथातथ्येन भो द्विजाः

அங்கே சென்று தைத்யர்களில் சிறந்த பிரஹ்லாதனை வினவுங்கள். ஓ இருபிறப்பினரே, அவர் ஹரியின் திருத்தலத்தைத் துல்லியமாக அறிவார்.

Verse 41

तच्छुत्वा वचनं तस्य ब्रह्मणः परमात्मनः । प्रणिपत्य च देवेशं प्रस्थितास्ते तपोधनाः

பரமாத்மனான பிரம்மாவின் அந்த வாக்கை கேட்டுத் தவச்செல்வம் நிறைந்த முனிவர்கள் தேவேசனை வணங்கி புறப்பட்டனர்.

Verse 42

जग्मुः संहृष्टमनसः स्तुवन्तो दैत्यसत्तमम् । धन्यः स दैत्यराजोऽयं यो जानाति जनार्द्दनम्

மகிழ்ந்த மனத்துடன் அவர்கள் முன்னே சென்று, தைத்யர்களில் சிறந்தவனைப் புகழ்ந்து—“ஜனார்தனனை அறிந்த இந்த தைத்யராஜன் நிச்சயமாகப் பாக்கியவன்!” என்றனர்.

Verse 43

इति संचिंतयानास्ते प्राप्ता वै सुतलं द्विजाः

இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டே அந்த இருமுறை பிறந்த முனிவர்கள் நிச்சயமாக சுதலலோகத்தை அடைந்தனர்.

Verse 44

गत्वा ते तस्य नगरं विविशुर्भवनोत्तमम् । दूरादेव स तान्दृष्ट्वा बलिर्वैरोचनिस्तदा । प्रत्युत्थायार्हयाञ्चक्रे प्रह्लादेन समन्वितः

அவனுடைய நகரத்திற்குச் சென்று அவர்கள் சிறந்த மாளிகையில் நுழைந்தனர். அவர்களைத் தொலைவிலேயே கண்ட வைரோசனிப் பலி, பிரஹ்லாதனுடன் எழுந்து எதிர்கொண்டு முறையாகப் போற்றி மரியாதை செய்தான்.

Verse 45

मधुपर्कं च गां चैव दत्त्वा चार्घ्यं तथैव च । उवाच प्रांजलिर्भूत्वा प्रहृष्टेनांतरात्मना

மதுபர்க்கம், பசு, மேலும் அர்க்யம் ஆகியவற்றை அளித்து, அவன் கைகூப்பி உள்ளம் மகிழ்ந்து பேசினான்.

Verse 46

स्वागतं वो महाभागाः सुव्युष्टा रजनी मम । भवतो यत्प्रपश्यामि ब्रूत किं करवाणि च

மகாபாக்கியர்களே, உங்களுக்கு வரவேற்பு. உங்களைத் தரிசித்ததால் என் இரவு நன்கு கழிந்தது. சொல்லுங்கள்—உங்களுக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?

Verse 47

एवं हि दैत्यराजेन सत्कृतास्ते द्विजोत्तमाः । ऊचुः प्रहृष्टमनसो दानवेन्द्रसुतं तदा

தைத்தியராஜனால் இவ்வாறு மரியாதையுடன் வரவேற்கப்பட்ட அந்த உயர்ந்த பிராமணர்கள் மகிழ்ந்த மனத்துடன் அப்போது தானவராஜன் புதல்வனை நோக்கி உரைத்தனர்.

Verse 48

ऋषय ऊचुः । कार्यार्थिनस्तु संप्राप्ताः प्रह्लाद हरिवल्लभ । तदस्माकं महाबाहो भवांस्त्राता भवार्णवात्

ரிஷிகள் கூறினர்—ஹரிக்கு அன்பான பிரஹ்லாதா, ஒரு காரியம் நிறைவேற வேண்டி நாங்கள் வந்தோம். ஆகவே, மகாபாகுவே, பிறவிக் கடலிலிருந்து நீயே எங்கள் காப்பாளனாக இரு.

Verse 49

कथं दैत्य युगे ह्यस्मिन्रौद्रे वै कलिसंज्ञके । भविष्यामो विना विष्णुं भीतानामभयप्रदम्

தைத்தியனே, ‘கலி’ எனப்படும் இந்தக் கொடிய யுகத்தில், அஞ்சுவோர்க்கு அபயம் அளிக்கும் விஷ்ணுவின்றி நாம் எவ்வாறு நிலைத்திருப்போம்?

Verse 50

अस्मिन्युगे ह्यधर्मेण जितो धर्मः सनातनः । अनृतेन जितं सत्यं विप्राश्च वृषलैर्जिताः

இந்த யுகத்தில் அதர்மம் சனாதன தர்மத்தை வென்றது; பொய் சத்தியத்தை அடக்கியது; மேலும் பிராமணர்களும் கீழ்மக்களால் அடக்கப்பட்டனர்.

Verse 51

विटैर्जिता वेदमार्गाः स्त्रीभिश्च पुरुषा जिताः । ब्राह्मणाश्चापि वध्यन्ते म्लेच्छ राजन्यरूपिभिः

இழிந்தோர் வேதமார்க்கத்தை அடக்குகின்றனர்; பெண்கள் ஆண்களை ஆளுகின்றனர்; அரசர் வேடம் பூண்ட மிலேச்சர்கள் பிராமணர்களையும் கொன்று விடுகின்றனர்।

Verse 52

अस्मिन्विलुलितप्राये वर्णाश्रमविवर्जिते । अविलुप्ते वेदमार्गे क्व विष्णुर्भगवानिति

இந்த உலகம் பெரும்பாலும் சிதைந்து, வர்ண-ஆச்ரம ஒழுங்கு கைவிடப்பட்டு, வேதமார்க்கம் மறைந்தபோது—அப்போது பகவான் விஷ்ணு எங்கே காணப்படுவார்?

Verse 53

विना ज्ञानाद्विना ध्यानाद्विना चेंद्रियनिग्रहात् । प्राप्यते भगवान्यत्र तद्गुह्यं कथयस्व नः

ஞானமின்றி, தியானமின்றி, இந்திரியக் கட்டுப்பாடின்றியும் எங்கு பகவான் அடையப்படுகிறார்—அந்த மறை இரகசியத்தை எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 54

दैत्यराज त्वमस्माकं सुहृन्मार्गप्रदर्शकः । कथयस्व महाभाग यत्र तिष्ठति केशवः

ஓ தைத்யராஜா! நீர் எங்களின் நல்வாழ்த்தாளர், பாதை காட்டுபவர். ஓ மகாபாகா! கேசவன் எங்கு தங்குகின்றான் என்று சொல்லுங்கள்।

Verse 55

एवं स द्विजमुख्यैश्च संपृष्टो दैत्यसत्तमः । प्रणम्य ब्राह्मणान्सर्वान्भक्त्या संहृष्टमानसः

இவ்வாறு சிறந்த இருபிறப்போர் கேட்டபோது, தைத்யர்களில் சிறந்த அவன்—மகிழ்ந்த மனத்துடன்—அனைத்து பிராமணர்களுக்கும் பக்தியுடன் வணங்கினான்।

Verse 56

स नमस्कृत्य देवेभ्यो ब्रह्मणे परमात्मने । भगवद्भक्तिर्युक्तः सन्व्याहर्त्तुमुपचक्रमे

அவன் தேவர்களுக்கும் பரமாத்மஸ்வரூபமான பிரம்மனுக்கும் வணங்கி, பகவத் பக்தியுடன் கூடியவனாய், பின்னர் உரையாடத் தொடங்கினான்।