Adhyaya 9

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । केदारमिति विख्यातं सर्वपापहरं नृणाम्

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே! பின்னர் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற ‘கேதாரம்’ என அழைக்கப்படும் தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது மனிதரின் எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும்.

Verse 2

यत्र मन्दाकिनी पुण्या सरस्वत्या समागता । तत्र स्नातो नरो राजन्मुच्यते सर्वकिल्बिषैः

புனிதமான மந்தாகினி சரஸ்வதியுடன் சங்கமிக்கும் இடத்தில், அரசே, அங்கு நீராடும் மனிதன் எல்லாக் களங்கங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 3

शृणु राजन्यथावृत्तमितिहास पुरातनम् । ऋषिभिर्बहुधा गीतमर्बुदे पर्वतोत्तमे

அரசே! நடந்ததுபோலவே உள்ள இந்தப் பழமையான இதிகாசத்தை கேள்; மலைகளில் சிறந்த அர்புதத்தில் முனிவர்கள் இதை பலவிதமாகப் பாடியுள்ளனர்.

Verse 4

अजपालो नृपश्रेष्ठः सूर्यवंशसमुद्भवः । सप्तद्वीपवतीं पृथ्वीं स पाति नात्र संशयः

அஜபாலன் அரசர்களில் சிறந்தவன்; சூரிய வம்சத்தில் பிறந்தவன். அவன் ஏழு தீவுகளுடனான பூமியை ஆள்கிறான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 5

न हस्तिनो न पादाता न चाश्वास्तस्य भूपतेः । न रथाश्च महाराज न कोशाश्च तथाविधाः

அந்த அரசனிடம் யானைகளும் இல்லை, காலாட் படையும் இல்லை, குதிரைகளும் இல்லை; மகாராஜா, ரதங்களும் இல்லை, வழக்கமான வகைச் செல்வக் களஞ்சியங்களும் இல்லை.

Verse 6

न गृह्णाति करं राजन्प्रजाभ्योथाधिकं नृप । राज्यं स ईदृशं चक्रे सर्वलोकहिते रतः

அரசே! அந்த மன்னன் குடிமக்களிடமிருந்து அளவுக்கு மீறிய வரியை எடுக்கவில்லை. எல்லா உலக நலனிலும் ஈடுபட்டு, அத்தகைய தர்மமிக்க அரசை அமைத்தான்.

Verse 7

जातापराधो भूपृष्ठे जायते चेत्कथंचन । तं गत्वा निग्रहं तस्य चक्रुः शस्त्राणि तत्क्षणात्

பூமியின் மேற்பரப்பில் எப்போதாவது ஒரு குற்றவாளி தோன்றினால், அரசனின் ஆயுதம் தாங்கிய படை அவனிடம் சென்று உடனே அவனை அடக்கி தண்டித்தது.

Verse 8

एवमस्य नरेन्द्रस्य वर्त्तमानस्य भूतले । सुखेन रमते लोको राज्ये निहतकंटके

இவ்வாறு அந்த நரேந்திரன் பூமியில் ஆட்சி செய்தபோது, அரசின் முள்ளுகள்—குற்றவாளிகளும் தொல்லைகளும்—அறுக்கப்பட்டன; ஆகவே மக்கள் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தனர்.

Verse 9

कामं वर्षति पर्जन्यः सस्यानि रसवंति च । गावः प्रभूतदुग्धाश्च विद्यमाने नराधिपे

இத்தகைய மனிதராஜன் இருப்பினால், மேகங்கள் காலத்திற்கேற்றவாறு விரும்பியபடி மழை பொழிகின்றன; பயிர்கள் சாறு நிறைந்து வளரும்; பசுக்கள் மிகுந்த பால் தருகின்றன.

Verse 10

केनचित्त्वथ कालेन वसिष्ठो भगवान्मुनिः । तीर्थयात्राप्रसंगेन तस्य गेहमुपागतः

பின்னர் சில காலத்திற்குப் பின், தீர்த்தயாத்திரைச் சூழலில் பகவான் முனிவர் வசிஷ்டர் அவனுடைய இல்லத்திற்கு வந்தடைந்தார்.

Verse 11

तं दृष्ट्वा पूजयामास शास्त्रदृष्टेन वर्त्मना । प्रत्युत्थानाभिवादाभ्यामर्घ्यपाद्यादिभिस्तथा

அவரைக் கண்டவுடன், சாஸ்திர விதிப்படி அவர் அவரை முறையாகப் போற்றினார்—எழுந்து வரவேற்று வணங்கி, அர்க்யம், பாத்யம் முதலிய அதிதி-உபசாரங்களை அர்ப்பணித்தார்।

Verse 12

एवं संपूजितस्तेन भक्त्या परमया नृप । सुखोपविष्टो विश्रांतो वसिष्ठो मुनिसत्तमः । राजर्षीणां कथाश्चक्रे देवर्षीणां तथैव च

இவ்வாறு பரம பக்தியால் போற்றப்பட்ட முனிவருள் சிறந்த வசிஷ்டர் சுகமாக அமர்ந்து ஓய்வெடுத்து, ராஜரிஷிகளும் தேவரிஷிகளும் பற்றிய கதைகளை உரைத்தார்।

Verse 13

ततः कथावसाने तु कस्मिंश्चिन्नृपसत्तम । पप्रच्छ विनयोपेतस्तं मुनिं शंसितव्रतम्

பின்னர் கதை முடிந்தபோது, பணிவுடன் கூடிய சிறந்த அரசன், விரதப் புகழ் பெற்ற அந்த முனிவரிடம் வினவினான்।

Verse 14

अजपाल उवाच । अतीतानागतं विप्र वर्त्तमानं तथैव च । त्वं वेत्सि सकलं ब्रह्मंस्तपश्चर्याप्रभावतः

அஜபாலன் கூறினான்—ஓ விப்ரரே! கடந்தது, வருவது, நிகழ்வது என அனைத்தையும் நீர் அறிவீர்; ஓ பிரஹ்மனே! தவத்தின் வலிமையால் நீர் அனைத்தையும் அறிந்தவர்।

Verse 15

कौतुकं हृदि मे जातं वर्त्तते मुनिपुंगव । प्रसादः क्रियतां मह्यं कथयस्व प्रसादतः

ஓ முனிவருள் சிறந்தவரே! என் உள்ளத்தில் ஆழ்ந்த ஆவல் எழுந்துள்ளது; என்மேல் அருள் செய்து, உமது அனுகிரஹத்தால் சொல்லியருள்வீர்।

Verse 16

वसिष्ठ उवाच । ब्रूहि पार्थिवशार्दूल यत्ते मनसि वर्त्तते । कथयिष्यामि तत्सर्वं यद्यपि स्यात्सुदुर्ल्लभम्

வசிஷ்டர் கூறினார்—அரசர்களில் புலியே! உன் மனத்தில் இருப்பதைச் சொல். அது மிக அரிதானதாயினும், அதனை முழுவதும் நான் உனக்குச் சொல்லுவேன்.

Verse 17

राजोवाच । केन कर्मविपाकेन ममैतद्राज्यमुत्तमम् । निष्कण्टकं सदा क्षेमं सर्वकामसमन्वितम्

அரசன் கூறினான்—எந்த கர்மவிபாகத்தால் எனக்கு இந்தச் சிறந்த அரசாட்சி ஏற்பட்டது? இது எப்போதும் இடையூறற்றது, எந்நாளும் க்ஷேம-மங்களமயம், எல்லா நற்காமங்களின் நிறைவேற்றத்துடன் கூடியது.

Verse 18

न दीनो न च दुःखार्त्तो व्याधिग्रस्तो न कोऽपि च । विद्यते मम राज्ये च न दरिद्रो महामुने

என் அரசில் யாரும் துன்புற்ற ஏழையல்லர்; யாரும் துக்கத்தால் வாடுவதில்லை; நோயால் பாதிக்கப்பட்டவரும் இல்லை. ஓ மகாமுனியே, என் நாட்டில் வறியவன் ஒருவனும் இல்லை.

Verse 19

नारीयं मम साध्वी च प्राणेभ्योऽपि गरीयसी । मच्चित्ता मद्गतप्राणा नित्यं मम हिते रता । अनया चिंतितं ब्रह्मन्सर्वं विस्तरतो वद

இந்த என் சாத்வி பெண்—மனைவி—எனக்கு உயிரைவிடவும் அருமை. அவளின் மனம் என்னிடமே நிலைத்தது; அவளின் உயிரும் என்னிடமே அர்ப்பணிக்கப்பட்டது; எப்போதும் என் நலனிலேயே ஈடுபட்டிருப்பாள். ஓ பிராமணரே, அவள் எண்ணியதனை எல்லாம் விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 20

किं दानस्य प्रभावेन व्रतयागस्य वा मुने । तपसो वा मुनिश्रेष्ठ व्रतस्य नियमस्य च

ஓ முனியே! இது தானத்தின் மகிமையாலா, அல்லது விரதமும் யாகமும் தரும் பலனாலா? அல்லது ஓ முனிசிறந்தவரே, தவத்தாலா, விரத-நியமங்களின் அனுஷ்டானத்தாலா?

Verse 21

जन्मान्तरकृतं पुण्यं परं कौतूहलं हि मे । कथयस्व प्रसादेन विस्तरेण द्विजोत्तम

முன்ஜென்மத்தில் நான் செய்த புண்ணியம் எனக்கு மிகுந்த ஆவலைத் தருகிறது. ஓ த்விஜோத்தமா, அருளுடன் அதை விரிவாக முழுமையாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 22

वसिष्ठ उवाच । शृणु सर्वं महीपाल विस्तरेण च कथ्यते । न च मन्युस्त्वया कार्यो न च व्रीडा महामते

வசிஷ்டர் கூறினார்—ஓ மஹீபாலா, அனைத்தையும் கேள்; இது விரிவாகச் சொல்லப்படும். ஓ மகாமதே, கோபமும் வேண்டாம், வெட்கமும் வேண்டாம்।

Verse 23

अन्यदेहांतरे राजञ्छूद्रजातिसमुद्भवः । शूद्रजातिरियं साध्वी तव पत्नी ह्यभूत्पुरा

ஓ அரசே, வேறொரு உடலில் நீ சூத்ர குலத்தில் பிறந்தாய்; இந்த சாத்வி—உன் மனைவி—முன்னாளில் சூத்ரப் பிறப்பினளே।

Verse 24

केनचित्त्वथ कालेन दुर्भिक्षे समुपस्थिते । अन्नक्षयान्महाराज सर्व लोकः क्षुधार्दितः

பின்னர் ஒரு காலத்தில் பஞ்சம் ஏற்பட்டது. ஓ மஹாராஜா, அன்னம் குறைந்ததால் எல்லா மக்களும் பசியால் துன்புற்றனர்।

Verse 25

ततस्त्वं भार्यया सार्द्धमन्यदेशांतरे गतः । समारुह्य च कृच्छ्रेण कस्मिंश्चिद्गिरिनिर्झरे

அப்போது நீ மனைவியுடன் வேறொரு நாட்டிற்குச் சென்றாய்; மிகுந்த சிரமத்துடன் ஒரு மலைநீர்வீழ்ச்சியிடம் ஏறிச் சென்றடைந்தாய்।

Verse 26

त्वया दृष्टं मनोहारि शुभं पंकजकाननम् । तत्र स्नात्वा पयः पीत्वा पितृदेवाः प्रतर्पिताः

நீ அங்கே மனம் கவரும், மங்கலமான தாமரைத் தோட்டத்தை கண்டாய். அங்கே நீராடி அதன் நீரை அருந்தி, பித்ரர்களையும் தேவர்களையும் தர்ப்பணத்தால் திருப்திப்படுத்தினாய்.

Verse 27

मनसा चिंतितं ह्येतत्पद्मान्यादाय करोम्यहम् । विक्रयं येन चाहारो भवेन्मम च सर्वथा

அவன் மனத்தில் எண்ணினான்—“இந்தத் தாமரைகளைப் பறித்து எடுத்துச் சென்று விற்பேன்; அதனால் எனக்கு எல்லாவிதமாகவும் உணவு கிடைக்கும்.”

Verse 28

ततः पद्मानि भूरीणि गृहीत्वा भार्यया सह । गतो यत्र जनो भूरि गतः पार्थिवसत्तम

பின்னர் அவன் பல தாமரைகளை எடுத்துக் கொண்டு, மனைவியுடன் சேர்ந்து, பலர் கூடியிருந்த இடத்திற்குச் சென்றான், அரசர்களில் சிறந்தவனே.

Verse 29

न केऽपि प्रति गृह्णंति लोका दुर्भिक्षपीडिताः । भ्रमितस्त्वं च सर्वत्र श्रांतो वैराग्यमागतः

ஆனால் பஞ்சத்தால் வாடிய மக்கள் எவரும் அவற்றை ஏற்கவில்லை. நீ எங்கும் அலைந்து அலைந்து களைத்துப் போய், வைராக்யத்தை அடைந்தாய்.

Verse 30

ततो दिनावसाने तु गुहामेकां समाश्रितः । भूमौ पद्मानि निक्षिप्य क्षुधाविष्टः प्रसुप्तवान्

பின்னர் நாள் முடிவில் அவன் ஒரு குகையில் தஞ்சமடைந்தான். தாமரைகளை நிலத்தில் வைத்து, பசியால் வாடி உறங்கினான்.

Verse 31

एतस्मिन्नेव काले तु कर्णयोस्ते समागतः । पठतां द्विजमुख्यानां ध्वनिर्वेदपुराणयोः

அதே நேரத்தில், வேதங்களும் புராணங்களும் பாராயணம் செய்யும் உயர்ந்த பிராமணர்களின் புனித ஒலி உன் காதுகளுக்கு வந்து சேர்ந்தது.

Verse 32

तं श्रुत्वा सहसोत्थाय ज्ञात्वा जागरणं ततः । पद्मान्यादाय तत्रैव सभार्यः शिवमंदिरे

அதை கேட்டவுடன் அவன் உடனே எழுந்தான்; அது இரவு விழிப்பென அறிந்து, தாமரைகளை எடுத்துக்கொண்டு மனைவியுடன் அங்கேயே சிவன் ஆலயத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 33

तत्र नागवती वेश्या शिवरात्रिपरायणा । केदारे परया भक्त्या करोति निशि जागरम्

அங்கே நாகவதி என்ற ஒரு வணிகை, சிவராத்திரியில் முழுமையாக ஈடுபட்டு, கேதாரத்தில் உன்னத பக்தியுடன் இரவு விழிப்பை மேற்கொண்டாள்.

Verse 34

तस्याः पार्श्वे स्थिता दासी त्वया पृष्टा नरेश्वर । देवस्य पुरतो बाले किमर्थं रात्रिजागरम्

அரசே, அவளருகில் நின்ற பணிப்பெண்ணை நீ கேட்டாய்—“குழந்தையே, இறைவன் முன்னிலையில் இந்த இரவு விழிப்பு எதற்காக?”

Verse 35

तयोक्तं शिवरात्र्यां वै वेश्येयं वरवर्णिनी । कुरुते नागवती नाम रात्रौ भक्त्या च जागरम्

அவள் சொன்னாள்—“உண்மையாகவே சிவராத்திரியில், அழகிய நிறமுடைய இந்த வணிகை நாகவதி என்னும் பெயருடன், இரவில் பக்தியுடன் விழிப்பை கடைப்பிடிக்கிறாள்.”

Verse 36

यः श्रद्धाभक्तिसंयुक्तः कुरुते रात्रिजागरम् । पूजयित्वा महादेवं स याति परमं पदम्

யார் श्रद्धையும் பக்தியும் உடையவராய் இரவு விழிப்பை மேற்கொண்டு மகாதேவனை வழிபடுகிறாரோ, அவர் பரம பதத்தை அடைவார்.

Verse 37

कृत्वोपवासं पद्मैर्य्यः पूजयेत्त्र्यंबकं नरः । स याति रुद्रसालोक्यं सेव्यमानो ऽप्सरोगणैः

உபவாசம் இருந்து தாமரைகளால் த்ர்யம்பகன் (சிவன்) ஐ வழிபடுகிறவன் ருத்ரசாலோக்யத்தை அடைந்து, அப்சரா கணங்களால் சேவிக்கப்படுவான்.

Verse 38

सकामो लभते कामान्देवैरपि सुदुर्ल्लभान् । स त्वं पद्मानि मे देहि कांचनं च पलत्रयम् । एतेषां मूल्यमादाय प्राणाधारं समाचर

சகாமமாக வழிபடுபவனும் தேவர்களுக்கே அரிதான விருப்பங்களைப் பெறுவான். ஆகவே அந்தத் தாமரைகளை எனக்குக் கொடு; மூன்று பல அளவு பொன்னையும் கொடு; அவற்றின் விலையைப் பெற்று உன் வாழ்வாதாரத்தை நடத்திக் கொள்.

Verse 39

ततस्त्वं भार्यया चोक्तो गृह्यमाणे च कांचने । न ग्राह्यं मूल्यमेतेषां त्वया नाथ कथंचन

பொன்னை ஏற்கத் தொடங்கியபோது உன் மனைவி கூறினாள்—“நாதா, இவற்றின் விலையை நீ எவ்விதத்திலும் பெறக்கூடாது.”

Verse 40

उपवासो बलाज्जातो ह्यन्नाभावाद्वयोरपि । पद्मैरेभिर्हरः पूज्यो द्वाभ्यामेवाद्य निश्चयम्

நமக்கு இருவருக்கும் உணவு இல்லாமையால் கட்டாயமாக இந்த உபவாசம் ஏற்பட்டது. ஆகவே இன்று உறுதியாக இத்தாமரைகளாலேயே நாம் இருவரும் ஹரன் (சிவன்) ஐ வழிபடுவோம்.

Verse 41

इदं त्वयाऽद्य कर्त्तव्यं त्याज्यमस्यास्तु कांचनम् । भार्याया वचनं श्रुत्वा तैः पद्मैः पूजितः शिवः

“இன்றே நீ செய்ய வேண்டியது இதுவே; இவ்வர்ணத்தைத் துறக்க வேண்டும்.” மனைவியின் சொல்லைக் கேட்டு, அவ்வதாமரைகளால் சிவனைப் பூஜித்தான்.

Verse 42

श्रद्धया च सभार्येण जागरं च शिवाग्रतः । कृतं त्वया महाराज भार्यया शिवमंदिरे

நம்பிக்கையுடன் மனைவியோடு சேர்ந்து, சிவன் முன்னிலையில் நீ விழிப்பை மேற்கொண்டாய்; ஓ மகாராஜா, சிவமந்திரத்தில் மனைவியுடன் இதை நீ செய்தாய்.

Verse 43

पुराणश्रवणं जातं तत्र पार्थिवसत्तम । शिवरात्र्यां महाराज पद्मैस्तु पूजितः शिवः

அங்கே, அரசர்களில் சிறந்தவனே, புராணக் கேட்பு நிகழ்ந்தது; மேலும் சிவராத்திரியில், மகாராஜா, தாமரைகளால் சிவன் பூஜிக்கப்பட்டான்.

Verse 44

केदारस्याग्रतो भक्त्या रात्रौ जागरणं तथा । कृतं त्वया महाराज एकाग्रेण च चेतसा

கேதாரன் முன்னிலையில் நீ பக்தியுடன் இரவு விழிப்பையும் செய்தாய்; ஓ மகாராஜா, ஒருமுகச் சித்தத்துடன் அதை நீ நிறைவேற்றினாய்.

Verse 46

ततः कालांतरेणैव कालधर्मं गतो भवान् । भार्येयं च त्वया सार्धं संप्रविष्टा हुताशनम्

பின்னர் சில காலத்திற்குப் பின் நீ காலத்தின் விதியை அடைந்தாய் (உடலை விட்டாய்); இம்மனைவியும் உன்னுடன் ஹுதாசனமான அக்னியில் புகுந்தாள்.

Verse 47

ततो जाता महाराज दशार्णाधिपतेः सुता । वैदेहे नगरे राजा जातस्त्वं पार्थिवोत्तम

அதன்பின், ஓ மகாராஜா, தசார்ணாதிபதிக்கு ஒரு மகள் பிறந்தாள்; மேலும், ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே, விதேஹ நகரில் நீ அரசனாகப் பிறந்தாய்।

Verse 48

अजपाल इति ख्यातो नाम्ना च धरणीतले । सर्वेषां प्राणिनां त्वं च वल्लभो नृपसत्तम

பூமியில் நீ ‘அஜபாலன்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவன்; மேலும், ஓ நரபசத்தமா, நீ எல்லா உயிர்களுக்கும் அன்பானவன்।

Verse 49

एतस्मात्कारणाज्जाता भार्येयं प्राणसंमता । भूयोऽपि तव संजाता यन्मां त्वं परिपृच्छसि

இந்தக் காரணத்தினாலேயே உயிர்போல் அன்பான இந்த மனைவி பிறந்தாள்; நீ என்னிடம் கேட்பதுபோல், அவள் மீண்டும் உன்னுடன் இணைந்தாள்।

Verse 50

तस्य देवस्य माहात्म्यात्केदारस्य महीपतेः । राज्यं ते सुखदं नृणां तथा निहतकण्टकम्

ஓ மஹீபதியே, அந்த தேவன் கேதாரரின் மஹிமையால் உன் அரசு மக்களுக்கு இன்பமளிப்பதாக ஆனது; மேலும் அதன் முள்ளுகள்—துன்பங்களும் பகைவரும்—அழிந்தன।

Verse 51

प्राप्तं त्वया महाराज केदारस्य प्रसादतः । येन त्वं सैन्यहीनोऽपि पृथिवीं परिरक्षसि

ஓ மகாராஜா, கேதாரரின் அருளாலேயே இதை நீ பெற்றாய்; அதனால் நீ படையில்லாமலேயும் பூமியைப் பாதுகாக்கிறாய்।

Verse 52

पुलस्त्य उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा स राजा विस्मयान्वितः । गमनाय मतिं चक्रे केदारं प्रति भूमिपः

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அவ்வசனங்களை கேட்ட அரசன் வியப்பால் நிறைந்தான். அப்பொழுது அந்த மன்னன் கேதாரத்திற்குச் செல்ல மனத்தை உறுதி செய்தான்.

Verse 53

स गत्वा पर्वते रम्ये पूजयित्वा च तं विभुम् । शिवरात्रिपरः सम्यग्वर्षेवर्षे बभूव ह

அவன் அழகிய மலையிற்குச் சென்று அந்த விபு இறைவனை வழிபட்டான். பின்னர் சிவராத்திரி விரதத்தில் முழு பக்தியுடன் இருந்து, ஆண்டுதோறும் முறையாகக் கடைப்பிடித்தான்.

Verse 54

पुत्रं राज्ये च संस्थाप्य ततोऽर्बुदमथागमत् । प्राप्तो मुक्तिं ततो भूयः सभार्यस्तत्प्रभावतः

அவன் மகனை அரசில் அமர்த்தி, பின்னர் அர்புதத்திற்கு வந்தான். அதன் பின் அந்த (கேதார)த்தின் பிரபாவத்தால் மனைவியுடன் சேர்ந்து முக்தியை அடைந்தான்.

Verse 55

एतत्ते सर्वमाख्यातं केदारस्य महीपते । माहात्म्यं शुभदं नृणां सर्व पापप्रणाशनम्

ஓ மஹீபதே! கேதாரத்தின் இந்த முழு மஹாத்மியம் உமக்குச் சொல்லப்பட்டது; இது மனிதர்க்கு மங்களகரமும் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதும் ஆகும்.

Verse 56

माघफाल्गुनयोर्मध्ये कृष्णपक्षे चतुर्दशी । शिवरात्रिरिति ख्याता भूतलेऽस्मिन्महामते

ஓ மஹாமதே! மாகமும் பால்குணமும் இடையில் வரும், கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசி திதி இந்த பூமியில் ‘சிவராத்திரி’ எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 57

तस्यां तु सर्वथा राजन्यात्रां तस्य समाचरेत् । केदारस्य महाराज प्रकुर्यात्पूजनं नृप

அரசே, அந்த சிவராத்திரியில் நிச்சயமாக யாத்திரை மேற்கொள்ள வேண்டும்; மேலும் மாமன்னா, அரசே, கேதாரநாதரை வழிபாடு செய்ய வேண்டும்.

Verse 58

माघकृष्णचतुर्दश्यां यः कुर्यात्तत्र जागरम् । कृतोपवासो नृपते शिवलोकं स गच्छति

அரசே, மாக மாதத்தின் கிருஷ்ணபட்ச சதுர்த்தசியில் அங்கு நோன்பிருந்து விழித்திருப்பவன் சிவலோகத்தை அடைவான்.

Verse 59

स्नात्वा गंगासरस्वत्योः संगमे सर्वकामदे । ये प्रपश्यन्ति केदारं ते यास्यंति परां गतिम्

கங்கை–சரஸ்வதி சங்கமத்தில், எல்லா விருப்பங்களையும் அருளும் அந்தத் தலத்தில் நீராடி, கேதாரநாதரை தரிசிப்போர் பரமகதியை அடைவர்.

Verse 60

कुण्डे केदारसंज्ञे यः प्रपिबेद्विमलं जलम् । सप्तपूर्वान्सप्त परान्पूर्वजांस्तारयेत्तु सः

‘கேதாரம்’ எனப்படும் குளத்தில் உள்ள தூய நீரை யார் அருந்துகிறாரோ, அவர் தம் முன்னோர்களை—ஏழு தலைமுறை முன்பும் ஏழு தலைமுறை பின்பும்—உய்விப்பார்.

Verse 61

यश्चैतच्छृणुयान्नित्यं भक्त्या परमया नृप । सोऽपि पापैर्विमुच्येत केदारस्य प्रभावतः

அரசே, இதை தினமும் உன்னத பக்தியுடன் கேட்பவனும் கேதாரத்தின் மகிமையால் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்.