Adhyaya 41

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ मार्कंडेयस्य चाश्रमम् । यत्र पूर्वं तपस्तप्तं मार्कंडेन महात्मना

புலஸ்த்யர் கூறினார்—பின்னர், அரசர்களில் சிறந்தவனே, மார்கண்டேயரின் ஆசிரமத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கு முன்னொரு காலத்தில் மகாத்மா மார்கண்டேயர் தவம் செய்தார்.

Verse 2

मृकण्डो ब्राह्मणोनाम पुराऽसीच्छंसितव्रतः । अन्ते वयसि संजातस्तस्य पुत्रोऽतिसुन्दरः

முன்னொரு காலத்தில் ம்ருகண்டு என்னும் ஒரு பிராமணர் இருந்தார்; புகழப்பட்ட விரதங்களில் உறுதியானவர். அவருக்கு முதுமைக் காலத்தில் மிக அழகிய ஒரு மகன் பிறந்தான்.

Verse 3

सर्वलक्षणसंपूर्णः शांतः सूर्यसमप्रभः । कस्यचित्त्वथ कालस्य तस्याश्रमपदे नृप

அவன் எல்லா நற்குறிகளாலும் நிறைந்தவன், அமைதியானவன், சூரியனைப் போல ஒளிவீசுபவன். அரசனே, சில காலத்திற்குப் பின் அந்த ஆசிரமப் பகுதியில் (அடுத்த நிகழ்வு நிகழ்ந்தது)।

Verse 4

आगतो ब्राह्मणो ज्ञानी कश्चित्सामुद्रविच्छुभः । ततोऽसौ क्रीडमानस्तु बालकः पंचवार्षिकः

உடல் இலக்கணங்களை அறிந்த ஒரு ஞானி பிராமணர் வந்தார். அப்போது ஐந்து வயதான அந்தச் சிறுவன் விளையாடிக்கொண்டே அங்கே வந்தான்.

Verse 5

आनासाग्रशिखाग्राभ्यां चिरं चैवावलोकितः । ततोऽहसत्स सहसा तं मृकण्डो ह्यलक्षयत्

அவன் மூக்கின் நுனியிலிருந்து தலைச் சிகரம் வரை நீண்ட நேரம் கவனித்து நோக்கினான். பின்னர் திடீரென சிரித்தான்; அதை மிருகண்டு கவனித்தார்.

Verse 6

अथाऽब्रवीच्चिरं दृष्टस्त्वया पुत्रो मम द्विज । ततो हसितवान्भूयः किमिदं कारणं वद

அப்போது அவர் கூறினார்—“ஓ த்விஜரே! நீர் என் மகனை நீண்ட நேரம் பார்த்தீர். மீண்டும் சிரித்தீர்—அதன் காரணத்தைச் சொல்லும்.”

Verse 7

असकृत्स मृकण्डेन यावत्पृष्टो द्विजोत्तमः । उपरोधवशात्तस्मै यथार्थं संन्यवेदयत्

மிருகண்டு மீண்டும் மீண்டும் கேட்டதால், அந்தச் சிறந்த பிராமணர் வற்புறுத்தலால் உண்மை நிலையை அவருக்கு வெளிப்படுத்தினார்.

Verse 8

अस्य बालस्य चिह्नानि यानि काये द्विजोत्तम । अजरश्चामरश्चैव तैर्भवेत्पुरुषः किल

“ஓ த்விஜோத்தமரே! இந்தச் சிறுவனின் உடலில் காணப்படும் குறியீடுகளால், மனிதன் உண்மையிலே முதுமையற்றவனும் மரணமற்றவனுமாக இருப்பான் என்று கூறப்படுகிறது.”

Verse 9

षण्मासेनास्य बालस्य नूनं मृत्युर्भविष्यति । एतस्मात्कारणाद्धास्यं मयाऽकारि द्विजोत्तम । अनृतं नोक्तपूर्वं मे वैरिष्वपि कदाचन

ஆறு மாதங்களில் இச்சிறுவனுக்கு நிச்சயமாக மரணம் வரும். அதனாலே, ஓ த்விஜோத்தமா, நான் சிரித்தேன். நான் முன்பு ஒருபோதும் பொய் சொல்லவில்லை—எப்போதும் இல்லை, பகைவரிடமும் இல்லை.

Verse 10

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा तु स ज्ञानी उषित्वा तत्र शर्वरीम् । मृकंडेनाभ्यनुज्ञात इष्टं देशं जगाम ह

புலஸ்த்யர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அந்த ஞானி முனிவர் அங்கேயே இரவைத் தங்கினார்; ம்ருகண்டரின் அனுமதி பெற்றபின், தமக்கு விருப்பமான இடத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 11

मृकंडोपि सुतं ज्ञात्वा ततः क्षीणायुषं नृप । पंचवार्षिकमप्यार्त्तश्चकारोपनयान्वितम्

அரசே, ம்ருகண்டரும் தம் மகன் அப்போது குறைந்த ஆயுளுடையவன் என அறிந்து, கலக்கத்துடன், ஐந்து வயதான போதிலும் அவனுக்கு உபநயனச் சடங்கைச் செய்தார்.

Verse 12

श्रुताध्ययनसंपन्नं यंयं पश्यसि चाग्रतः । तस्याभिवादनं कार्यं त्वया पुत्रक नित्यशः

மகனே, உன் முன்னால் வேதச் ச்ருதி மற்றும் அத்யயனத்தில் நிறைந்தவரை யாரை யாரைக் காண்கிறாயோ, அவருக்கு வணக்கம் செலுத்த வேண்டும்; இதை நீ தினந்தோறும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 13

ततश्चक्रे ब्रह्मचारी पितुर्वाक्यं विशेषतः

அதன்பின் அந்த பிரம்மச்சாரி தந்தையின் சொல்லை மிகுந்த கவனத்துடன் நிறைவேற்றினான்.

Verse 14

बालं वृद्धं युवानं च यंयं पश्यति चक्षुषा । नमस्करोति तं सर्वं ब्राह्मणं विनयान्वितः

சிறுவனாக இருந்தாலும், முதியவராக இருந்தாலும், இளைஞனாக இருந்தாலும்—கண்களால் எந்தப் பிராமணரை கண்டானோ, அவர்களனைவருக்கும் பணிவுடன் வணங்கினான்।

Verse 15

कस्यचित्त्वथ कालस्य तस्याश्रमसमीपतः । सप्तर्षयः समायातास्तीर्थयात्रापरायणाः

சில காலத்திற்குப் பின், அந்த ஆசிரமத்தின் அருகே தீர்த்தயாத்திரையில் முழுமையாக ஈடுபட்ட சப்தரிஷிகள் வந்தடைந்தனர்।

Verse 16

अथ तान्सत्वरं गत्वा वंदयामास पार्थिव । बालः सविनयोपेतः सर्वांश्चैव यथाक्रमम्

அப்போது, அரசே, அந்தச் சிறுவன் விரைந்து அவர்களிடம் சென்று, பணிவுடன் ஒவ்வொருவரையும் முறையே வணங்கினான்।

Verse 17

दीर्घायुर्भव तैरुक्तः स बालस्तुष्टितत्परैः । आस्थिताश्च यथाभीष्टं देशं बालं विसर्ज्य तम्

அவனில் மகிழ்ந்த அவர்கள், “நீ நீண்ட ஆயுளுடன் வாழ்க” என்று சிறுவனிடம் கூறினர்; பின்னர் அவனை விடுத்து, தமக்கு விருப்பமான இடத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 18

तेषां मध्येंऽगिरानाम दिव्यज्ञानसमन्वितः । तेनावलोकितो बालः सूक्ष्मदृष्ट्या परंतप

அவர்களுள் ‘அங்கிரா’ எனும் ஒருவர் தெய்வீக ஞானம் பெற்ற ரிஷியாக இருந்தார்; பகைவரைத் தணிப்பவனே, அவர் நுண்ணிய பார்வையால் அந்தச் சிறுவனை ஆராய்ந்தார்।

Verse 19

अथ तानब्रवीत्सर्वान्मुनीन्किंचित्सविस्मयः । दीर्घायुर्न च बालोऽयं युष्माभिः संप्रकीर्तितः

அப்போது அவர் சிறிது வியப்புடன் எல்லா முனிவர்களையும் நோக்கி கூறினார்— “இந்தப் பையன் நீண்ட ஆயுளுடையவன் அல்ல; நீங்கள் புகழ்ந்து கூறியதுபோல் இல்லை.”

Verse 20

गमिष्यति कुमारोऽयं निधनं पंचमे दिने । तन्न युक्तं हि नो वाक्यमसत्यं द्विजसत्तमाः

“இந்தக் குமாரன் ஐந்தாம் நாளில் மரணத்தை அடைவான்; அப்படியானால் எங்கள் சொல் பொய்யாகிவிடும்— அது பொருந்தாது, ஓ இருபிறப்போரின் சிறந்தவர்களே!”

Verse 21

यथाऽयं चिरजीवी स्यात्तथा नीतिर्विधीयताम् । अथ ते मुनयो भीता मिथ्या वाक्यस्य पार्थिव

“இந்தக் குழந்தை சிரஞ்சீவியாக ஆகுமாறு ஒரு வழி வகுக்கப்படுக.” ஓ அரசே, தங்கள் சொல் பொய்யாகிவிடுமோ என்ற அச்சத்தால் அந்த முனிவர்கள் அஞ்சி நின்றனர்.

Verse 22

बालकं तं समादाय ब्रह्मलोकं गतास्तदा । तत्र दृष्ट्वा चतुर्वक्त्रं नमश्चक्रुर्मुनीश्वराः

அந்தக் குழந்தையை உடன் அழைத்துக் கொண்டு அவர்கள் அப்போது பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றனர். அங்கே நான்முகப் பிரம்மனைத் தரிசித்து மாமுனிவர்கள் வணங்கினர்.

Verse 23

तेषामनंतरं तेन बालके नाभिवादितः । दीर्घायुर्भव तेनाऽपि ब्रह्मणोक्तः स बालकः

அதன் பின் அந்தப் பையன் அவர்களுக்கு வணக்கம் செய்யவில்லை. ஆயினும் பிரம்மா அந்தப் பையனிடமே— “நீ நீண்ட ஆயுளுடன் வாழ்க” என்று கூறினார்.

Verse 24

ततः सप्तर्षयो हृष्टाः स्वचित्ते नृपसत्तम । सुखासीनान्सविश्रांतानब्रवीन्मुनिपुंगवान्

அப்போது, அரசர்களில் சிறந்தவனே, சப்தரிஷிகள் உள்ளம் மகிழ்ந்தனர். அவர்கள் சுகமாக அமர்ந்து ஓய்வு பெற்றபின், முனிவர்களில் தலைவன் அவர்களிடம் உரைத்தான்.

Verse 25

ब्रह्मोवाच । परिपृच्छत किं कार्यं कुतो यूयमिहागताः

பிரம்மா கூறினார்—கேளுங்கள்; உங்கள் நோக்கம் என்ன? நீங்கள் இங்கு எங்கிருந்து வந்தீர்கள்?

Verse 26

ऋषय ऊचुः । तीर्थयात्राप्रसंगेन भ्रममाणा महीतलम् । अर्बुदं पर्वतं नाम तस्य तीर्थेषु वै गताः

ரிஷிகள் கூறினர்—தீர்த்தயாத்திரை காரணமாக பூமியெங்கும் சுற்றித் திரிந்து, ‘அர்புத’ எனப்படும் மலைக்கு வந்து, அதன் தீர்த்தங்களுக்குச் சென்றோம்.

Verse 27

अथागत्य द्रुतं दूराद्बालेनानेन वंदिताः । दीर्घायुर्भव संदिष्टस्ततश्चायमनेकधा । पंचमे दिवसेऽस्यापि मृत्युर्देव भविष्यति

பின்னர் தொலைவிலிருந்து விரைந்து வந்து இந்தச் சிறுவன் எங்களை வணங்கினான். நாங்கள் அவனுக்கு ‘நீ நீண்ட ஆயுளுடன் வாழ்க’ என்று ஆசீர்வதித்தோம்; அவன் அதை பலவிதமாக மீண்டும் சொன்னான். ஆனால், தேவனே, அவனுக்கும் ஐந்தாம் நாளில் மரணம் வரும்.

Verse 28

यथा वयं त्वया सार्द्धमसत्या न चतुर्मुख । भवामोऽस्य कृते देव तथा किंचिद्विधीयताम्

நான்முகனே, தேவனே! இச்சிறுவன் காரணமாக நாங்கள் உம்முடன் சேர்ந்து பொய்யுரைப்பவர்களாக ஆகாதபடி ஏதோ ஒரு வழியை ஏற்படுத்துவாயாக.

Verse 29

अथ ब्रह्मा प्रहृष्टात्मा दृष्ट्वा तं मुनिदारकम् । मत्प्रसादादयं बालो भावी कल्पायुरब्रवीत्

அப்போது பிரம்மதேவன் உள்ளம் மகிழ்ந்து அந்த முனிவின் பாலனை நோக்கி உரைத்தான்— “என் அருளால் இப் பாலன் கல்பமளவு ஆயுள் பெறுவான்.”

Verse 30

ततस्ते मुनयो हृष्टास्तमादाय गृहं प्रति । प्रस्थिता ब्रह्मलोकात्तु नमस्कृत्वा चतुर्मुखम्

பின்னர் அந்த முனிவர்கள் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து அவனை அழைத்துக்கொண்டு தங்கள் இல்லத்திற்குப் புறப்பட்டனர். பிரம்மலோகத்திலிருந்து புறப்பட்டு நான்முகப் பிரம்மனை வணங்கி அவர்கள் சென்றனர்.

Verse 31

अथ तस्य पिता तत्र मृकंडो मुनिसत्तमः । ततो भार्यासमायुक्तो विललाप सुदुःखितः

அப்போது அங்கே அவனுடைய தந்தை மிருகண்டு—முனிவர்களில் சிறந்தவர்—மனைவியுடன் கூடி மிகுந்த துயரத்தில் அழுது புலம்பினார்.

Verse 32

हा पुत्रपुत्र करुणं रुदित्वा धर्मवत्सलः । अनामंत्र्य च मां कस्माद्दीर्घं पंथानमाश्रितः

“அய்யோ மகனே, அய்யோ மகனே!” என்று கருணையுடன் அழுது, தர்மபக்தன் கூறினான்—“என்னிடம் விடைபெறாமலே ஏன் இத்தனை நீண்ட பாதையை எடுத்தாய்?”

Verse 33

अकृत्वापि क्रियाः कार्याः कथं मृत्युवशं गतः । सोऽहं त्वया विना पुत्र न जीवामि कथंचन

“செய்ய வேண்டிய கடமைக் கிரியைகளைச் செய்யாமலே நீ எவ்வாறு மரணத்தின் வசமானாய்? மகனே, உன்னை இன்றி நான் எவ்விதத்திலும் வாழமாட்டேன்.”

Verse 34

एवं विलपतस्तस्य बहुधा नृपसत्तम । बालश्चाभ्यागतस्तत्र यत्र देशे पुरा स्थितः

அரசர்களில் சிறந்தவனே! அவன் பலவிதமாகப் புலம்பிக்கொண்டிருக்கையில், அந்தச் சிறுவன் முன்பு தங்கியிருந்த அதே இடத்திற்கே மீண்டும் வந்தான்.

Verse 35

अथासौ प्रययौ बालः प्रहृष्टेनांतरात्मना । तं दृष्ट्वा पथि तातश्च संप्रहृष्टो बभूव ह

பின்னர் அந்தச் சிறுவன் உள்ளம் மகிழ்ந்து முன்னே சென்றான். வழியில் அவனைப் பார்த்த தந்தையும் மிகுந்த ஆனந்தமடைந்தான்.

Verse 36

पप्रच्छांकं समारोप्य चिरागमन कारणम् । ततः स कथयामास सर्वं मुनिविचेष्टितम् । दर्शनं ब्रह्मलोकस्य पद्मयोनेर्वरं तथा

அவனை மடியில் அமர்த்தி தந்தை நீண்ட காலம் தாமதமான காரணத்தை கேட்டான். அப்போது சிறுவன் அனைத்தையும் கூறினான்—முனிவர்களின் செயல்கள், பிரம்மலோக தரிசனம், மேலும் பத்மயோனி பிரம்மா அளித்த வரமும்.

Verse 37

बालक उवाच । अजरश्चामरश्चाहं कृतस्तात स्वयंभुवा । तस्मात्सत्यं मदर्थे ते व्येत्वसौ मानसो ज्वरः

சிறுவன் கூறினான்—தந்தையே! ஸ்வயம்பூ பிரம்மா என்னை முதுமையும் மரணமும் அற்றவனாக ஆக்கினார். ஆகவே என்னைப்பற்றி உறுதி கொள்ளுங்கள்; உங்கள் மனத்தின் ஜ்வரம் (துயரம்) இப்போது நீங்கட்டும்.

Verse 38

सोऽहमाराधयिष्यामि तथैव चतुराननम् । कृत्वाऽश्रमपदं रम्यमर्बुदे पर्वतोत्तमे

நான் அதே சதுரானன பிரம்மாவை ஆராதிப்பேன். மலைகளில் சிறந்த அர்புத மலையில் இனிய ஆசிரமத்தை அமைத்து, அவருடைய பக்தியில் நிலைத்திருப்பேன்.

Verse 39

अमृतस्रावि तद्वाक्यं श्रुत्वा पुत्रस्य स द्विजः । मृकंडो हर्षसंयुक्तो वाचमित्यब्रवीच्च तम्

மகனின் அமுதம் பொழியும் இனிய சொற்களைச் செவிமடுத்து, இருபிறப்பன் ம்ருகண்டு பேரானந்தம் கொண்டு அவனுக்கு மறுமொழி கூறினார்।

Verse 40

मार्क्कंडोऽपि द्रुतं गत्वा रम्य मर्बुदपर्वतम् । तपस्तेपे सुविस्तीर्णं ध्यायन्देवं पितामहम्

மார்கண்டேயரும் விரைந்து அழகிய அர்புத மலைக்குச் சென்று, பிதாமஹன் பிரம்மனைத் தியானித்து அங்கே நீண்ட, விரிந்த தவம் செய்தார்।

Verse 41

तस्याश्रमपदे पुण्ये श्रावणे मासि पार्थिव । पौर्णमास्यां विशेषेण यः कुर्यात्पितृतर्पणम् । पितृमेधफलं तस्य सकलं स्यादसंशयम्

அரசே, அந்த முனிவரின் புனித ஆசிரமத் தலத்தில்—சிறப்பாக ஸ்ராவண மாதப் பௌர்ணமியில்—யார் பித்ரு-தர்ப்பணம் செய்கிறாரோ, அவருக்கு ஐயமின்றி பித்ருமேத யாகத்தின் முழுப் பயன் கிடைக்கும்।

Verse 42

ऋषियोगेन यस्तत्र तर्पयेद्ब्राह्मणोत्तमान् । ब्रह्मलोके चिरं वासस्तस्य संजायते नृप

அரசே, அங்கே ரிஷி-யோக விதிப்படி உயர்ந்த பிராமணர்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்பவர்க்கு பிரம்மலோகத்தில் நீண்ட வாசம் உண்டாகும்।

Verse 43

यः स्नानं कुरुते तत्र सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः । नाल्पमृत्युभयं तस्य कुले क्वापि प्रजायते

யார் அங்கே முறையான நம்பிக்கையுடன் நீராடுகிறாரோ, அவருடைய குலத்தில் எங்கும் அகால மரணப் பயம் தோன்றாது।