Adhyaya 1

Verse 1

व्यास उवाच । ओंनमोनंताय सूक्ष्माय ज्ञानगम्याय वेधसे । शुद्धाय विश्वरूपाय देवदेवाय शंभवे

வியாசர் கூறினார்—ஓம்; அனந்தனாகிய, நுண்ணியனாகிய, ஞானத்தால் அறியப்படுபவனாகிய வேதஸு (பிரம்மா/சிருஷ்டிகரன்), தூயவனாகிய, விஸ்வரூபனாகிய, தேவர்களின் தேவனாகிய சம்புவுக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 2

ऋषय ऊचुः । कथितो वंशविस्तारो भवता सोमसूर्ययोः । मन्वंतराणि सर्वाणि सृष्टिश्चैव पृथग्विधा

ரிஷிகள் கூறினர்—நீங்கள் சந்திரன், சூரியன் ஆகியோரின் வம்ச விரிவையும், எல்லா மன்வந்தரங்களையும், மேலும் சிருஷ்டியின் பல்வேறு முறைகளையும் விளக்கியுள்ளீர்.

Verse 3

अधुना श्रोतुमिच्छामस्तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम् । कानि तीर्थानि पुण्यानि भूतलेऽस्मिन्महामते

இப்போது நாங்கள் உயர்ந்த தீர்த்தமாஹாத்மியத்தை கேட்க விரும்புகிறோம். ஓ மகாமதே, இந்த பூமியில் எந்த எந்த தீர்த்தங்கள் சிறப்பாகப் புண்ணியத்தை அளிப்பவை?

Verse 4

सूत उवाच । नाना तीर्थानि लोकेऽस्मिन्येषां संख्या न विद्यते । तिस्रः कोट्योऽर्द्धकोटिश्च तेषां संख्या कृता पुरा

சூதர் கூறினார்—இந்த உலகில் எண்ணற்ற தீர்த்தங்கள் உள்ளன; அவற்றின் எண்ணிக்கை நிச்சயமாக அறிய இயலாது. ஆயினும் முற்காலத்தில் அவற்றின் கணக்கு மூன்று கோடியும் மேலும் அரைக்கோடியும் எனக் கூறப்பட்டது।

Verse 5

क्षेत्राणि सरितश्चैव पर्वताश्च नदा स्तथा । ऋषीणां तपसो वीर्यान्माहात्म्यं परमं गताः

புனிதக் க்ஷேத்திரங்கள், நதிகள், மலைகள் மற்றும் ஓடைகள்—ரிஷிகளின் தவத்தின் வல்லமையால் உன்னதமான மகிமையையும் புகழையும் அடைகின்றன।

Verse 6

तेषां मध्येऽर्बुदोनाम सर्वपापहरोऽनघः । अस्पृष्टः कलिदोषेण वसिष्ठस्य प्रभावतः

அவற்றில் ‘அர்புத’ எனப்படும் புனித மலை உள்ளது—களங்கமற்றது, எல்லாப் பாவங்களையும் போக்குவது; வசிஷ்டரின் ஆன்மீகப் பிரபாவத்தால் கலியின் தோஷம் அதனைத் தொடவில்லை।

Verse 7

पुनंति सर्वतीर्थानि स्नानदानादिकैर्यथा । अर्बुदो दर्शनादेव सर्वपापहरो नृणाम्

ஸ்நானம், தானம் முதலியவற்றால் எல்லாத் தீர்த்தங்களும் தூய்மையளிப்பதுபோல், அர்புதம்—வெறும் தரிசனத்தாலேயே—மனிதரின் எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றுகிறது।

Verse 8

ऋषय ऊचुः । किं प्रमाणोऽर्बुदो नाम कस्मिन्देशे व्यवस्थितः । कथं वासिष्ठमाहात्म्यात्प्रथितो धरणीतले

ரிஷிகள் கூறினர்—‘அர்புத’ எனப்படும் இடத்தின் அளவும் பரப்பும் எவ்வளவு? அது எந்த நாட்டில் அமைந்துள்ளது? மேலும் வசிஷ்டரின் மகிமையால் அது பூமியில் எவ்வாறு புகழ்பெற்றது?

Verse 9

कानि तीर्थानि मुख्यानि ह्यर्बुदे संति पर्वते । सर्वं विस्तरतो ब्रूहि परं कौतूहलं हि नः

அர்புத மலைவில் உள்ள முதன்மையான தீர்த்தங்கள் எவை? எங்களுடைய பேரார்வம் மிகுதியானதால், அனைத்தையும் விரிவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 10

सूत उवाच । अहं च संप्रवक्ष्यामि कथां पापप्रणाशिनीम् । अर्बुदस्य द्विजश्रेष्ठा माहात्म्यं च यथा श्रुतम्

சூதர் கூறினார்—ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தோரே! நான் இப்போது பாபநாசினியான கதையை, அதாவது அர்புதத்தின் மஹாத்மியத்தை, கேட்டதுபோலவே உரைப்பேன்।

Verse 11

वसिष्ठो नाम देवर्षिः पितामहसमुद्भवः । स पूर्वं भूतलं प्राप्तस्तपस्तेपे सुदारुणम्

வசிஷ்டன் என்னும் தேவ ரிஷி ஒருவர் இருந்தார்; அவர் பிதாமகன் பிரம்மாவிலிருந்து தோன்றியவர். முன்னொரு காலத்தில் பூமிக்கு வந்து மிகக் கடுமையான தவம் செய்தார்।

Verse 12

नियतो नियताहारः सर्वभूतहिते रतः । वर्षास्वाकाशवासी च हेमंते सलिलाशयः

அவர் கட்டுப்பாட்டுடன், அளவான உணவு உட்கொள்வார்; எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபட்டவர். மழைக்காலத்தில் திறந்த வானின் கீழ் தங்கினார்; குளிர்காலத்தில் நீரில் தங்கினார்।

Verse 13

पंचाग्निसाधको ग्रीष्मे जपहोमपरायणः । केनचित्त्वथ कालेन तस्य धेनुः पयस्विनी । नंदिनीति सुविख्याता सा वै कामदुघा शुभा

கோடைக்காலத்தில் அவர் பஞ்சாக்னி சாதனை செய்து, ஜப-ஹோமங்களில் முழுமையாக ஈடுபட்டிருந்தார். சில காலத்திற்குப் பின், பால் நிறைந்த ஒரு பசு அவருக்கு உண்டாயிற்று; ‘நந்தினி’ எனப் புகழ்பெற்ற அந்த மங்களகரமான காமதேனு, விரும்பியதை வழங்குவாள்।

Verse 14

सा कदाचिद्धरापृष्ठे भ्रममाणा तृणाशया । पतिता दारुणे श्वभ्रे अगाधे तिमिरावृते

ஒருமுறை அவள் பூமியின் மேற்பரப்பில் புல் தேடி அலைந்தபோது, மிகப் பயங்கரமான, மிக ஆழமான, இருளால் மூடப்பட்ட குழியில் விழுந்தாள்।

Verse 15

एतस्मिन्नेव काले तु भगवांस्तीक्ष्णदीधितिः । अस्तं गतो न संप्राप्ता नंदिनी मुनिसत्तमाः

அதே நேரத்தில் கூர்மையான கதிர்களையுடைய பகவான் சூரியன் அஸ்தமித்தான்; ஆனால், ஓ முனிவரே, நந்தினி இன்னும் திரும்பி வரவில்லை।

Verse 16

तस्याः क्षीरेण नित्यं स सायं प्रातर्द्विजो मुनिः । करोति होममग्नौ हि सुसमिद्धे जितव्रतः

அவளுடைய பாலால் அந்த இருபிறப்புடைய முனிவர் தினமும் காலை மாலையாக, நன்றாக எரியும் புனித அக்னியில், விரதத்தில் உறுதியாக ஹோமம் செய்தார்।

Verse 17

अथ चिंतापरो विप्रः प्रायश्चित्तभयाद्ध्रुवम् । वीक्षांचक्रे वने तस्मिन्समेषु विषमेषु च

அப்போது அந்த பிராமணர் கவலையில் ஆழ்ந்தார்; நிச்சயமாகப் பிராயச்சித்தப் பயத்தால், அந்த வனத்தில் சமமான இடங்களிலும் கடினமான இடங்களிலும் தேடினார்।

Verse 18

स तच्छ्वभ्रमथासाद्य भूंभारावमथाशृणोत् । तां प्रोवाच मुनिश्रेष्ठः कथं त्वं पतिता शुभे

அவர் அந்தக் குழியினை அணைந்து, அங்கிருந்து பெரும் கத்தல் ஒலியைக் கேட்டார். முனிவருள் சிறந்தவர் கூறினார்—“ஓ சுபமே, நீ இங்கே எவ்வாறு விழுந்தாய்?”

Verse 19

अहं होमस्य चोद्वेगान्निःसृतस्त्वामवेक्षितुम् । साऽब्रवीद्भक्षमाणाहं विप्रर्षे तृणवांछया

முனிவர் கூறினார்—“ஹோமத்தின் கவலையால் நான் வெளியே வந்து உன்னைத் தேடினேன்.” அவள் சொன்னாள்—“ஓ பிராமண-ரிஷியே, நான் மேய்ந்து கொண்டே புல்லை விரும்பி புல் உண்டுகொண்டிருந்தேன்…”

Verse 20

पतितात्र विभो त्राहि कृच्छ्रादस्मात्सुदुःसहात् । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा स मुनिर्ध्यान मास्थितः

“நான் இங்கே விழுந்துவிட்டேன்; ஓ பிரபுவே, இந்தத் தாங்கமுடியாத துன்பத்திலிருந்து என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்!” அவள் சொற்களை கேட்ட முனிவர் தியானத்தில் அமர்ந்தார்।

Verse 21

सरस्वतीं समादध्यौ नदीं त्रैलोक्यपावनीम् । सा ध्याता मनसा तेन मुनिना तत्र तत्क्षणात्

முனிவர் மூவுலகையும் தூய்மைப்படுத்தும் சரஸ்வதி நதியைத் தியானித்தார். அவர் மனத்தில் தியானித்த உடனே அவள் அந்தக் கணமே அங்கே தோன்றினாள்।

Verse 22

श्वभ्रं तत्पूरयामास समंताद्विमलैर्जलैः । परिपूर्णं ततः श्वभ्रे निष्क्रांता नंदिनी तदा

அவள் அந்தக் குழியைச் சுற்றிலும் தூய நீரால் நிரப்பினாள். குழி நிரம்பியதும் நந்தினி அப்போது அதிலிருந்து வெளியே வந்தாள்।

Verse 23

संहृष्टा मुनिना सार्द्धं ययावाश्रमसम्मुखम्

அவள் மகிழ்ச்சியுடன் முனிவருடன் சேர்ந்து ஆசிரமத்தை நோக்கிச் சென்றாள்।

Verse 24

स दृष्ट्वा श्वभ्रमध्यं तं गंभीरं च महामुनिः । चिंतयामास मेधावी श्वभ्रस्यैव प्रपूरणे

அந்த ஆழ்ந்த பள்ளத்தைப் பார்த்த மகாமுனி, மேதாவியாய், அந்தப் பள்ளம் எவ்வாறு நிரம்பியது என மனத்தில் சிந்தித்தார்.

Verse 25

तस्य चिंतयतो विप्रा बुद्धिरेषोदपद्यत । आनीय पर्वतं मुक्त्वा श्वभ्रमेतत्प्रपूर्यते । तस्माद्गच्छाम्यहं शीघ्रं हिमवन्तं नगोत्तमम्

விப்ரர்களே! அவர் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையில் இவ்வறிவு எழுந்தது—“ஒரு மலை கொண்டு வந்து இங்கே வைத்தால் இந்தப் பயங்கரப் பள்ளம் நிரம்பும். ஆகவே நான் விரைவில் மலைகளில் முதன்மையான ஹிமவானிடம் செல்கிறேன்.”

Verse 26

स एव पर्वतं चात्र प्रेषयिष्यति भूधरः । येन स्यात्परिपूर्णं च श्वभ्रमेतन्महात्मना

அந்தப் பர்வததாரியான ஹிமவானே இங்கே ஒரு மலையை அனுப்புவார்; அந்த மகாத்மாவின் வல்லமையால் இப்பள்ளம் முழுவதும் நிரம்பும்.

Verse 27

ततो जगाम स मुनिर्हिमवन्तं नगोत्तमम् । दृष्ट्वा वसिष्ठमायांतं हिम वान्हृष्टमानसः । अर्घ्यपाद्यादिसंस्कारैः संपूज्य इदमब्रवीत्

பின்னர் அந்த முனிவர் மலைகளில் சிறந்த ஹிமவானிடம் சென்றார். வருகிற வசிஷ்டரைப் பார்த்த ஹிமவான் மனம் மகிழ்ந்து, அர்க்யம், பாத்யம் முதலிய உபசாரங்களால் பூஜித்து இவ்வாறு கூறினார்.

Verse 28

स्वागतं ते मुनिश्रेष्ठ सफलं मेऽद्य जीवितम् । यद्भवान्मे गृहे प्राप्तः पूज्यः सर्वदिवौकसाम्

முனிவர்களில் சிறந்தவரே! உமக்கு வரவேற்பு. இன்று என் வாழ்வு பலித்தது; ஏனெனில் தேவர்களாலும் போற்றப்படுகிற நீர் என் இல்லத்திற்கு வந்துள்ளீர்.

Verse 29

ब्रूहि कार्यं मुनिश्रेष्ठ अपि जीवितमात्मनः । नूनं तुभ्यं प्रदास्यामि नियोगो दीयतां मम

முனிவரரே! உமது காரியத்தைச் சொல்லும்; அது என் உயிரையே பற்றியதாயினும் சரி. நிச்சயமாக அதை உமக்குக் கொடுப்பேன்; என்மேல் உமது ஆணையை விதியுங்கள்.

Verse 30

वसिष्ठ उवाच । ममाश्रमस्य सांनिध्ये श्वभ्रमस्ति सुदारुणम् । अगाधं नन्दिनी तत्र पतिता धेनुरुत्तमा

வசிஷ்டர் கூறினார்— என் ஆசிரமத்தின் அருகில் மிகக் கொடிய ஒரு பள்ளம் உள்ளது. அந்த அளவில்லா குழியில் சிறந்த பசு நந்தினி விழுந்துவிட்டாள்.

Verse 31

यत्नादाकर्षिता तस्माद्भूयः पतनजाद्भयात् । तवांतिकमनुप्राप्तो नान्यो योग्यो महीपतिः

மிகுந்த முயற்சியால் அவளை அங்கிருந்து இழுத்து எடுத்தோம்; ஆனால் மீண்டும் விழுந்துவிடுமோ என்ற அச்சத்தால் நான் உம்மிடம் வந்தேன். இக்காரியத்திற்கு தகுதியான மலைமன்னன் வேறு யாருமில்லை.

Verse 32

तस्मात्कञ्चिन्नगश्रेष्ठं तत्र प्रेषय भूधरम् । येन तत्पूर्यते श्वभ्रं भृशं प्रेषय तादृशम्

ஆகையால், மலைவரரே! அந்த இடத்திற்கு ஒரு மலைத் துண்டை அனுப்புங்கள்; அதனால் அந்தப் பள்ளம் நிரம்ப வேண்டும். அத்தகைய வலிமைமிகு பூதரத்தை விரைவில் அனுப்புங்கள்.

Verse 33

हिमवानुवाच । किंप्रमाणं मुने श्वभ्रं विस्तारायामतो वद । तत्प्रमाणं नगं कंचित्प्रेषयामि विचिंत्य च

ஹிமவான் கூறினார்— முனியே! அந்தப் பள்ளத்தின் அளவைச் சொல்லுங்கள்— அதன் அகலம், நீளம். சிந்தித்து அதே அளவுடைய ஒரு மலைத் துண்டை நான் அனுப்புவேன்.

Verse 34

वसिष्ठ उवाच । द्विसहस्रं तु दैर्घ्येण विस्तरेण त्रिसहस्रकम् । न संख्या विद्यतेऽधस्तात्तस्य पर्वतसत्तम

வசிஷ்டர் கூறினார்— அதன் நீளம் இரண்டாயிரம்; அகலம் மூன்றாயிரம். ஆனால் கீழே அதன் ஆழத்திற்கு கணக்கு இல்லை, ஓ மலைமுதல்வனே।

Verse 35

हिमवानुवाच । कथं तेन प्रमाणेन सञ्जातो विवरो महान् । अभूत्कौतूहलं तेन सर्वं विस्तरतो वद

இமவான் கூறினார்— அந்த அளவினால் அந்தப் பெரும் பிளவு எவ்வாறு உண்டாயிற்று? அதனால் எனக்கு ஆவல் எழுந்தது; அனைத்தையும் விரிவாகச் சொல்வாயாக।