Adhyaya 1

Verse 1

अथ श्रीस्कान्दे महापुराणे प्रथमं माहेश्वरखण्डं प्रारभ्यते । श्रीगणेशाय नमः । ओंनमो भगवते वासुदेवाय । ओंनारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् । देवीं सरस्वती चैव ततो जयमुदीरयेत्

இப்போது ஸ்ரீ ஸ்காந்த மஹாபுராணத்தின் முதல் பிரிவு மாஹேஸ்வரகண்டம் தொடங்கப்படுகிறது. ஸ்ரீ கணேசருக்கு நமஸ்காரம். ॐ பகவதே வாசுதேவாய நமः. நாராயணனையும், நரோத்தமனான நரனையும், தேவீ சரஸ்வதியையும் வணங்கி, பின்னர் ‘ஜய’ என்று உரைக்க வேண்டும்.

Verse 2

तीर्थानामुत्तमं तीर्थं क्षेत्राणां क्षेत्रमुत्तमम् । तत्रैव नैमिषारण्ये सौनकाद्यास्तपोधनाः । दीर्घसत्रं प्रकुर्वंतः सत्रिणः कर्मचेतसः

நைமிஷாரண்யத்தில்—தீர்த்தங்களில் சிறந்த தீர்த்தமும், க்ஷேத்திரங்களில் மிகச் சிறந்த க்ஷேத்திரமும் ஆன அங்கே—சௌனக முதலிய தவவலிமை கொண்ட முனிவர்கள், கர்மத்தில் மனம் வைத்து நீண்ட யாகச் சத்திரத்தை நடத்திக் கொண்டிருந்தனர்.

Verse 3

तेषां सदर्शनौत्सुक्यादागतो हि महातपाः । व्यासशिष्यो महाप्राज्ञो लोमशोनाम नामतः

அவர்களைத் தரிசிக்க ஆவலுற்று, மஹாதபஸ்வி, வ்யாசரின் சீடன், மஹாப்ராஜ்ஞனான ‘லோமச’ முனிவர் அங்கு வந்தடைந்தார்।

Verse 4

तत्रागतं ते ददृशुर्मुनयो दीर्घसत्रिणः । उत्तस्थुर्युगपत्सर्वे सार्घ्यहस्ताः समुत्सुकाः

நீண்ட யாகத்தில் ஈடுபட்ட முனிவர்கள் அவரை அங்கு வருவதைக் கண்டனர்; அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் எழுந்து, கைகளில் அர்க்யம் ஏந்தி, ஆவலுடன் நின்றனர்।

Verse 5

दत्त्वार्घ्यपाद्यं सत्कृत्य मुनयो वीतकल्मषाः । तं पप्रच्छुर्महाभागाः शिवधर्मं सविस्तरम्

அர்க்யமும் பாத்யமும் அளித்து, முறையாகப் போற்றி, பாவமற்ற மஹாபாக்ய முனிவர்கள் அவரிடம் சிவதர்மத்தை விரிவாகக் கேட்டனர்।

Verse 6

ऋषय ऊचुः । कथयस्व महाप्राज्ञ देवदेवस्य शूलिनः । महिमानं महाभाग ध्यानार्चनसमन्वितम्

ரிஷிகள் கூறினர்—மஹாப்ராஜ்ஞரே, மஹாபாக்யரே! தேவர்களின் தேவனான சூலினின் மகிமையை, தியானமும் அர்ச்சனையும் உடனாக விளக்குங்கள்।

Verse 7

संमार्जने किं फलं स्यात्तथा रंगावलीषु च । प्रदाने दर्पणस्याथ तथा वै चामरस्य च

சம்மார்ஜனம் (புனித இடத்தைத் துடைத்து சுத்தம் செய்தல்) செய்தால் என்ன பலன்? அதுபோல ரங்காவளி இட்டால் என்ன பயன்? மேலும் கண்ணாடி தானமும், சாமர தானமும் எத்தகைய புண்ணியம் தரும்?

Verse 8

प्रदाने च वितानस्य तथा धारागृहस्य च । दीपदाने किं फलं स्यात्पूजायां किं फलं भवेत्

விதானம் (குடை/மண்டபத் திரை) தானமும், தாராக்ருஹம் (நீர்தாரை-மண்டபம்) தானமும் செய்தால் என்ன புண்ணியப் பயன்? தீபதானத்தால் என்ன பயன், பூஜையால் என்ன பயன் உண்டாகும்?

Verse 9

कानिकानि च पुण्यानि कथ्यतां शिवपूजने । इतिहासपुराणानि वेदाध्ययनमेव च

சிவபூஜையில் கிடைக்கும் பலவகைப் புண்ணியங்களைச் சொல்லுங்கள்; இதிகாச–புராணங்களின் கேள்வி/பாராயணப் புண்ணியத்தையும், வேதஅத்தியயனத்தின் புண்ணியத்தையும் கூறுங்கள்।

Verse 10

शिवस्याग्रे प्रकुर्वंति कारयन्त्यथ वा नराः । किं फलं च नृणां तेषां कथ्यतां विस्तरेण हि

சிவன் முன்னிலையில் மனிதர்கள் தாமே செய்வதோ, அல்லது பிறரால் செய்யச் செய்வதோ—அவர்களுக்கு என்ன பயன் கிடைக்கும்? விரிவாகக் கூறுங்கள்।

Verse 11

शिवाख्यानपरोलोके त्वत्तो नान्योऽस्ति वै मुने

முனிவரே! இவ்வுலகில் உம்மைத் தவிர சிவன் கதையை உரைப்பதில் ஈடுபட்டவர் வேறு யாரும் இல்லை।

Verse 12

इति श्रुत्वा वचस्तेषां मुनीनां भावितात्मनाम् । उवाच व्यासशिष्योऽसौ शिवमाहात्म्यमुत्तमम्

ஒழுங்குபட்ட மனம் கொண்ட முனிவர்களின் சொற்களை கேட்டபின், வியாசரின் அந்த சீடன் சிவனின் உத்தம மஹாத்மியத்தை உரைத்தான்।

Verse 13

लोमश उवाच । अष्टादशपुराणेषु गीयते वै परः शिवः । तस्माच्छिवस्य माहात्म्यं वक्तुं कोऽपि न पार्यते

லோமசர் கூறினார்—பதினெட்டு புராணங்களிலும் பரம சிவனே பாடப்படுகின்றான். ஆகையால் சிவனின் மகிமையை முழுமையாக உரைப்பது யாராலும் இயலாது॥

Verse 14

शिवेति द्व्यक्षरं नाम व्याहरिइष्यंति ये जनाः । तेषां स्वर्गश्च मोक्षश्च भविष्यति न चान्यथा

‘சிவ’ எனும் இரண்டெழுத்துப் பெயரை உச்சரிப்போர்க்கு சொர்க்கமும் மோட்சமும் நிச்சயம் உண்டு; வேறில்லை॥

Verse 15

उदारो हि महादेवो देवानां पतिरिश्वरः । येन सर्वं प्रदत्तं हि तस्मात्सर्व इति स्मृतः

மகாதேவன் பெருந்தாராளன்—தேவர்களின் அதிபதி, ஈசன். அவனால் எல்லாம் அருளப்பட்டதால் அவன் ‘சர்வ’ (அனைத்தும்) என நினைக்கப்படுகிறான்॥

Verse 16

ते धन्यास्ते महात्मानो ये भजंति सदा शिवम्

எப்போதும் சிவனைப் பக்தியுடன் வழிபடுவோர் அந்த மகாத்மாக்கள் நிச்சயம் பாக்கியசாலிகள்॥

Verse 17

विना सदाशिवं योहि संसारं तर्तुमिच्छति । स मूढो हि महापापः शिवद्वेषी न संशयः

சதாசிவனை இன்றிச் சம்சாரக் கடலைக் கடக்க விரும்புவோர் நிச்சயமாக மயக்கமுற்ற மூடன்; பெரும் பாவி; சிவனை வெறுப்பவன்—சந்தேகமில்லை॥

Verse 18

भक्षितं हि गरं येन दक्षयज्ञो विनाशितः । कालस्य दहनं येन कृतं राज्ञः प्रमोचनम्

அவரே கொடிய விஷத்தை விழுங்கினார்; அவராலே தக்ஷ யாகம் அழிந்தது. அவரே காலனையும் எரித்தார்; ஒரு அரசனுக்கு விடுதலையும் அருளினார்.

Verse 19

ऋषय ऊचुः । यथा गरं भक्षितं च यथा यज्ञो विनाशितः । दक्षस्य च तथा ब्रूहि परं कौतूहलं हि नः

ரிஷிகள் கூறினர்—விஷம் எவ்வாறு விழுங்கப்பட்டது, யாகம் எவ்வாறு அழிந்தது, அதுபோல தக்ஷனுக்கு என்ன நிகழ்ந்தது என்பதையும் கூறுங்கள்; எங்களுக்கு மிகுந்த ஆவல்.

Verse 20

सूत उवाच । दाक्षायणी पुरा दत्ता शंकराय महात्मने । वचनाद्ब्रह्मणो विप्रा दक्षेण परमेष्ठिनः

சூதர் கூறினார்—ஓ பிராமணர்களே, முற்காலத்தில் தாட்சாயணி மகாத்மையான சங்கரருக்கு மணமாக அளிக்கப்பட்டாள்—பிரம்மாவின் ஆணையினால்—பிரஜாபதி தக்ஷனால்.

Verse 21

एकदा हि स दक्षो वै नैमिषारण्यमागतः । यदृच्छावशमापन्न ऋषिभिः परिपूजितः

ஒருமுறை தக்ஷன் நைமிஷாரண்யத்திற்கு வந்தான்; தற்செயலாக வந்ததுபோல் அங்கு சேர்ந்தான். அங்கு ரிஷிகள் அவனை முறையாகப் போற்றி மரியாதை செய்தனர்.

Verse 22

स्तुतिभिः प्रणिपातैश्च तथा सर्वैः सुरासुरैः । तत्र स्थितो महादेवो नाभ्युत्थानाभिवादने । चकारास्य ततः क्रुद्धो दक्षो वचनब्रवीत्

ஸ்தோத்திரங்களாலும் வணக்கங்களாலும்—தேவர்கள், அசுரர்கள் அனைவரும்—அங்கு மகாதேவனைப் போற்றினர். ஆனால் மகாதேவன் எழுந்தும் முறையான வாழ்த்தும் செய்யவில்லை; அப்போது கோபமுற்ற தக்ஷன் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 23

सर्वत्र सर्वे हि सुरासुरा भृशं नमंति मां विप्रवराः समुत्सुकाः । कथं ह्यसौ दुर्जनवन्महात्मा भूतादिभिः प्रेतपिशाचयुक्तः । श्मशानवासी निरपत्रपो ह्ययं कथं प्रणामं न करोति मेऽधुना

அந்தணர்களில் சிறந்தவர்களே! எங்கும் தேவர்களும் அசுரர்களும் ஆர்வத்துடன் என்னை வணங்குகிறார்கள். ஆனால், தீயவனைப் போல நடந்துகொள்ளும் இந்த 'மகாத்மா', பூதங்கள், பேய்கள் மற்றும் பிசாசுகளுடன் கூடி, சுடுகாட்டில் வசிக்கும் வெட்கமற்றவன், இப்போது என்னை ஏன் வணங்கவில்லை?

Verse 24

पाखंडिनो दुर्जनाः पापशीला विप्रं दृष्ट्वा चोद्धता उन्मदाश्च । वध्यास्त्याज्याः सद्भिरेवंविधा हि तस्मादेनं शापितुं चोद्यतोऽस्मि

பாखंडிகள், கெட்டவர்கள் மற்றும் பாவிகள் ஒரு அந்தணரைப் பார்த்தாலும் ஆணவத்துடனும் வெறியுடனும் நடந்து கொள்கிறார்கள். இத்தகையவர்கள் நல்லவர்களால் தண்டிக்கப்படவும் ஒதுக்கி வைக்கப்படவும் தகுதியானவர்கள்; ஆகையால், இவனைச் சபிக்க நான் தயாராக இருக்கிறேன்.

Verse 25

इत्येवमुक्त्वा स महातपास्तदा रुषान्वितो रुद्रमिदं बभाषे

இவ்வாறு கூறி, அந்தப் பெரும் தவசீலர் (தக்ஷன்) கோபத்துடன் ருத்திரனிடம் இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினார்.

Verse 26

श्रृण्वंत्वमी विप्रतमा इदानीं वचो हि मे कर्तुमिहार्हथैतत् । रुद्रो ह्ययं यज्ञबाह्यो वृतो मे वर्णातीतो वर्णपरो यतश्च

சிறந்த அந்தணர்களே! இப்போது என் வார்த்தைகளைக் கேளுங்கள், இங்குத் தகுந்ததைச் செய்யுங்கள். இந்த ருத்திரன் என்னால் யாகத்திலிருந்து விலக்கி வைக்கப்பட்டுள்ளான்; ஏனெனில் இவன் வர்ணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவனாகவும், வர்ணங்களுக்கு மேலானவனாகவும் இருக்கிறான்.

Verse 27

नंदी निशम्य तद्वाक्यं शैलादो हि रुषान्वितः । अब्रवीत्त्वरितो दक्षं शापदं तं महाप्रभम्

தக்ஷனின் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, சிலாதரின் மகனான நந்தி கோபமடைந்தார். அவர் உடனே அந்தப் பெரும் பிரதாபம் கொண்ட தக்ஷனைச் சபிக்கும் நோக்கில் பேசினார்.

Verse 28

नन्द्युवाच । यज्ञबाह्यो हि मे स्वामी महेशोऽयं कृतः कथम् । यस्य स्मरणमात्रेण यज्ञाश्च सफला ह्यमी

நந்தி கூறினான்—என் ஆண்டவன் மகேசன் யாகத்துக்கு வெளியானவன் என எவ்வாறு ஆக்கப்பட்டான்? அவனை நினைத்த மாத்திரத்தால் இவ்வியாகங்கள் அனைத்தும் பலன் தருகின்றன.

Verse 29

यज्ञो दानं तपश्चैव तीर्थानि विविधानि च । यस्य नाम्ना पवित्राणि सोयं शप्तोऽधुना कथम्

யாகம், தானம், தவம், பலவகை தீர்த்தங்கள்—அவனுடைய நாமத்தால் புனிதமடைகின்றன; அப்படிப்பட்டவன் இப்போது எவ்வாறு சபிக்கப்படுவான்?

Verse 30

वृथा ते ब्रह्मचापल्याच्छप्तोऽयं दक्ष दुर्मते । येनेदं पालितं विश्वं सर्वेण च महात्मना । शप्तोऽयं स कथं पाप रुद्रोऽयं ब्राह्मणाधम

தீயமதி தக்ஷா! பிராமண அகந்தையால் உன் சாபம் வீண். இந்த உலகமெங்கும் தாங்கும் மகாத்மாவான அந்த ருத்ரனை எவ்வாறு சபிக்க முடியும்? பாவியே, பிராமணாதமனே!

Verse 31

एवं निर्भार्त्सितस्तेन नंदिना हि प्रजापतिः । नंदिनं च शशापाथ दक्षो रोषसमन्वितः

இவ்வாறு நந்தியால் கடுமையாக கண்டிக்கப்பட்ட பிரஜாபதி தக்ஷன் கோபம் கொண்டு நந்தியை மறுமொழியாகச் சபித்தான்.

Verse 32

यूयं सर्वे रुद्रवरा वेदबाह्याश्च वै भृशम् । शप्ताहि वेदमार्गैश्च तथा त्यक्ता महर्षिभिः

நீங்கள் அனைவரும்—ருத்ரபக்தர்கள்—மிகவும் வேதத்திற்கு வெளியானவர்களாக ஆகுவீர்கள். வேதமார்க்கத்திலிருந்து துண்டிக்கப்படுவீர்கள்; மகரிஷிகளாலும் கைவிடப்படுவீர்கள்—இதுவே சாபம்.

Verse 33

पाषंडवादसंयुक्ताः शिष्टऽचारबहिष्कृताः । कपालिनः पानरतास्तथा कालमुखा ह्यमी

அவர்கள் பாஷண்ட வாதங்களோடு சேர்ந்திருப்பர்; சிஷ்டாசாரத்திலிருந்து நீக்கப்படுவர். கபாலம் தாங்கிய துறவிகளாய், மதுபானத்தில் ஆசை கொண்டவர்களாய், ‘காலமுகர்’ எனப் பெயர் பெறுவர்.

Verse 34

इति शप्तास्तदा तेन दक्षेण शिवकिंकराः । तदा प्रकुपितो नंदी दक्षं शप्तुं प्रचक्रमे

இவ்வாறு தக்ஷன் அப்போது சிவகிங்கரர்களைச் சபித்தான். அப்போது கோபமுற்ற நந்தி, பதிலாக தக்ஷனைச் சபிக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 35

शप्ता वयं त्वया विप्र साधवः शिवकिंकराः । वृथैव ब्रह्मचापल्यादहं शापं ददामि ते

ஓ விப்ரரே! நாங்கள்—சிவனின் நேர்மையான கிங்கரர்கள்—உம்மால் வீணாக, பிராமணச் சபலம் காரணமாகச் சபிக்கப்பட்டோம். ஆகவே இப்போது நான் உம்மைச் சபிக்கிறேன்.

Verse 36

वेदवादरता यूयं नान्यदस्तीतिवादिनः । कामात्मानः स्वर्गपरा लोभमोहसमन्विताः

நீங்கள் வேதவாதத் தகராறிலேயே ஈடுபட்டு, ‘இதற்கு அப்பால் ஒன்றுமில்லை’ எனப் பேசுகிறீர்கள். ஆசையால் இயக்கப்பட்டு, சொர்க்கமே குறிக்கோளாக, பேராசை மயக்கத்தில் சிக்கியுள்ளீர்கள்.

Verse 37

वैदिकं च पुरस्कृत्य ब्राह्मणाः शूद्रयाजकाः । दरिद्रिणो भविष्यंति प्रतिग्रहरताः सदा

வேத அதிகாரத்தை முன்னிறுத்திக் காட்டி, சூத்ரர்களுக்காக யாகம் நடத்தும் பிராமணர்கள் வறுமையுறுவர்; எப்போதும் தானம் பெறுவதிலேயே ஆசை கொண்டிருப்பர்.

Verse 38

दक्ष केचिद्भविष्यन्ति ब्राह्मणा ब्रह्मराक्षसाः । लोमश उवाच । विप्रास्ते शपितास्तेन नंदिना कोपिना भृशम्

சில திறமையுடைய பிராமணர்கள் பிரஹ்மராக்ஷசர்களாக ஆகிவிடுவர். லோமசர் கூறினார்—கோபமுற்ற நந்தி அவர்களை மிகக் கடுமையாகச் சபித்தான்.

Verse 39

अथाकर्ण्येश्वरो वाक्यं नंदिनः प्रहसन्निव । उवाच वाक्यं मधुरं बोधययुक्तं सदाशिवः

நந்தியின் சொற்களை கேட்ட இறைவன் சிரிப்பதுபோல் இருந்தான். அப்போது சதாசிவன் போதனையுடனும் தெளிவுடனும் கூடிய இனிய மொழியை உரைத்தான்.

Verse 40

महादेव उवाच । कोपं नार्हसि वै कर्तुं ब्राह्मणान्प्रति वै सदा । ब्राह्मणागुरवो ह्येते वेदवादरताः सदा

மகாதேவன் கூறினான்—பிராமணர்கள்மேல் எப்போதும் கோபம் கொள்ளுதல் தகாது. அவர்கள் குருமார்கள்; எந்நாளும் வேதவாக்கியப் பாராயணத்தில் ஈடுபட்டோர்.

Verse 41

वेदो मंत्रमयः साक्षात्तथा सूक्तमयो भृशम् । सूक्ते प्रतिष्ठितो ह्यात्मा सर्वेषामपि देहिनाम्

வேதம் நேரடியாக மந்திரமயம்; மேலும் மிகுதியாக ஸூக்தங்களால் நிறைந்தது. அந்த ஸூக்தங்களிலேயே எல்லா உடலுடையோரின் ஆத்மா நிலைபெற்றுள்ளது.

Verse 42

तस्मान्नात्मविदो निन्द्या आत्मैवाहं न चेतरः । कोऽयं कस्त्वं क्व चाहं वै कस्माच्छप्ता हि वै द्विजाः

ஆகையால் ஆத்மஞானிகளை நிந்திக்கக் கூடாது; ஆத்மாவே நான், வேறு இல்லை. இது யார், நீ யார், நான் எங்கே—எதற்காகவே இருபிறப்பினர் சபிக்கப்பட்டனர்?

Verse 43

प्रपंचरचनां हित्वा बुद्धो भव महामते । तत्त्वज्ञानेन निर्वर्त्य स्वस्थः क्रोधादिवर्जितः

உலகப் பந்தங்களின் நெய்தலை விட்டு, ஓ மகாமதி, விழிப்படை. தத்துவஞானத்தால் இதை நிறைவேற்றி, உள்நிலையாய் நிலைத்து, கோபம் முதலியவற்றைத் துறந்து இரு.

Verse 44

एवं प्रबोधितस्तेन शंभुना परमेष्ठिना । विवेकपरमो भूत्वा शैलादो हि महातपाः । शिवेन सह संगम्य परमानंदसंप्लुतः

இவ்வாறு பரமேஸ்வரன் சம்புவால் அறிவுறுத்தப்பட்ட மகாதபஸ்வி சைலாதன், விவேகத்தில் முதன்மை பெற்றான்; சிவனுடன் சங்கமித்து பரமானந்தத்தில் முழுகினான்.

Verse 45

दक्षोपि हि रुषाऽविष्टऋषिभिः परिवारितः । ययौ स्थानं स्वकं तत्र प्रविवेश रुषाऽन्वितः

தக்ஷனும் கோபத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்டவனாய், ரிஷிகளால் சூழப்பட்டு, தன் இருப்பிடத்திற்குச் சென்று, கோபத்துடனே அங்கே நுழைந்தான்.

Verse 46

श्रद्धां विहाय परमां शिवपूजकानां निंदापरः स हि बभूव नराधमश्च । सर्वैर्महर्षिभिरुपेत्य स तत्र शर्वं देवं निनिन्द न बभूव कदापि शान्तः

உயர்ந்த श्रद्धையை விட்டு, சிவபூஜகர்களை இகழ்வதில் அவன் ஈடுபட்டு, மனிதர்களில் தாழ்ந்தவனானான். எல்லா மகரிஷிகளுடனும் அங்கே சென்று, சர்வ தேவன் (சிவன்) என்பவனையும் நிந்தித்தான்; ஒருபோதும் அமைதி அடையவில்லை.