Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 52
तमुवाच ततो दैत्यं विरंचोऽमरनायकः । न युज्यते विना मृत्युं देहिनो देहधारणम् । जातस्य हि ध्रुवो मृत्युः सत्यमेतच्छ्रुतीरितम्
tamuvāca tato daityaṃ viraṃco'maranāyakaḥ | na yujyate vinā mṛtyuṃ dehino dehadhāraṇam | jātasya hi dhruvo mṛtyuḥ satyametacchrutīritam
அப்போது அமரர்களின் தலைவன் விரஞ்சன் (பிரம்மா) அந்த தைத்தியனிடம் கூறினான்—மரணம் இன்றி உடலுடையவன் உடலைத் தாங்குவது பொருந்தாது. பிறந்தவனுக்கு மரணம் நிச்சயம்; இது ஸ்ருதி உரைத்த உண்மை.
Brahmā (Virañca)
Listener: Ṛṣis (frame)
Scene: Brahmā (Virañca) calmly instructs the daitya: embodied existence cannot be deathless; śruti itself declares death certain for the born.
FAQs
Embodiment implies impermanence; even divine boons cannot overturn the Vedic law that birth culminates in death.
None; the verse teaches universal dharma grounded in śruti rather than a place-māhātmya.
None; it is a doctrinal statement about mortality and Vedic authority.