Adhyaya 37

Verse 1

अगस्त्य उवाच । सर्वज्ञसूनो षड्वक्त्र सर्वार्थकुशल प्रभो । प्रादुर्भावं निशम्यैषां लिंगानां मुक्तिदायिनाम्

அகஸ்தியர் கூறினார்—எல்லாம் அறிந்தவனின் புதல்வனே, ஆறு முகத்தையுடைய ஆண்டவனே, எல்லாப் பயன்களிலும் திறமைமிக்கவனே! முக்தி அளிக்கும் இவ்விலிங்கங்களின் அவதார நிகழ்வைச் செவிமடுத்து (மேலும் அறிய விரும்புகிறேன்)।

Verse 2

नितरां परितृप्तोस्मि सुधां पीत्वेव निर्जरः । ओंकारप्रमुखैर्लिंगैरिदमानंदकाननम्

நான் மிகுந்த திருப்தியடைந்தேன்—அமிர்தம் அருந்திய அமரனைப் போல; ஓங்கார முதலான லிங்கங்கள் இந்தத் தோட்டத்தை ஆனந்தக் கானனமாக ஆக்கின.

Verse 3

आनंदमेवजनयेदपि पापजुषामिह । परानंदमहं प्राप्तः श्रुत्वैतल्लिंगकीर्तनम्

இங்கே இந்த லிங்கத்தின் கீர்த்தனம் மட்டும் கூட பாவத்தில் மூழ்கியவர்களுக்கும் ஆனந்தத்தை உண்டாக்கும். இந்த லிங்கப் புகழ்ச்சியைச் செவிமடுத்த நான் பரமானந்தத்தை அடைந்தேன்.

Verse 4

जीवन्मुक्तैवासं हि क्षेत्रतत्त्वश्रुतेरहम् । स्कंददक्षेश्वरादीनि लिंगानीह चतुर्दश । यान्युक्तानि समाचक्ष्व तत्प्रभावमशेषतः

இந்தத் திருக்க்ஷேத்திரத்தின் தத்துவத்தைச் செவிமடுத்ததால் நான் உயிரோடு விடுதலை பெற்றவனைப் போல ஆனேன். இப்போது இங்கே ஸ்கந்தன், தக்ஷேஸ்வரன் முதலியன எனக் கூறப்பட்ட பதினான்கு லிங்கங்களின் மகிமையை முழுமையாக விளக்குங்கள்.

Verse 5

यो दक्षो गर्हयामास मध्ये देवसभं विभुम् । स कथं लिंगमीशस्य प्रत्यस्थापयदद्भुतम्

தேவர்சபையின் நடுவில் பரம்பொருளான ஈசனை இகழ்ந்த தக்ஷன், அதே ஈசனின் அதிசய லிங்கத்தை மீண்டும் எவ்வாறு நிறுவினான்?

Verse 6

इति श्रुत्वा शिखिरथः कुंभयोनेरुदीरितम् । सूत संकथयामास दक्षेश्वर समुद्भवम्

கும்பயோனி (அகஸ்தியர்) உரைத்ததை இவ்வாறு கேட்டபின், ஓ சூதா, சிகிரதன் தக்ஷேஸ்வரன் தோன்றிய வரலாற்றை விரிவாகக் கூறினான்.

Verse 7

स्कंद उवाच । आकर्णय मुने वच्मि कथां कल्मषहारिणीम् । पुरश्चरणकामोसौ दक्षः काशीं समाययौ

ஸ்கந்தன் கூறினான்—முனிவரே, கேளுங்கள்; மாசை அகற்றும் கதையை நான் சொல்கிறேன். புரஸ்சரணம் செய்ய விரும்பி அந்த தக்ஷன் காசிக்கு வந்தான்.

Verse 8

छागवक्त्रो विरूपास्यो दधीचि परिधिक्कृतः । प्रायश्चित्तविधानार्थं सूपदिष्टः स्वयंभुवा

ஆட்டுமுகமும் விகாரமான முகவடிவமும் உடையவன், ததீசி அவரால் இகழப்பட்டவன்; பிராயச்சித்த விதியை அறிய ஸ்வயம்பூ (பிரம்மா) அவரால் நன்கு உபதேசிக்கப்பட்டான்.

Verse 9

एकदा देवदेवस्य सेवार्थं शशिमौलिनः । कैलासमगमद्विष्णुः पद्मयोनिपुरस्कृतः

ஒருமுறை தேவர்களின் தேவனாகிய சந்திரசூடனின் சேவைக்காக, பத்மயோனி (பிரம்மா) முன்னணியில் இருக்க விஷ்ணு கைலாசம் சென்றார்.

Verse 10

इंद्रादयो लोकपाला विश्वेदेवा मरुद्गणाः । आदित्या वसवो रुद्राः साध्या विद्याधरोरगाः

இந்திரன் முதலிய லோகபாலர்கள், விஸ்வேதேவர்கள், மருத்கணங்கள்; ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், ருத்ரர்கள், சாத்யர்கள், வித்யாதரர்கள், நாகர்கள்—அனைவரும் அங்கு கூடியிருந்தனர்.

Verse 11

ऋषयोऽप्सरसोयक्षा गंधर्वाः सिद्धचारणाः । तैर्नतो देवदेवेशः परिहृष्टतनूरुहैः

ரிஷிகள், அப்சரஸ்கள், யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள்—பரமானந்த ரோமாஞ்சத்துடன் தேவர்களின் தேவனாகிய ஈசனை வணங்கினர்.

Verse 12

स्तुतश्च नाना स्तुतिभिः शंभुनापि कृतादराः । विविशुश्चासनश्रेण्यां तन्मुखासक्तदृष्टयः

அவர்கள் பலவகை ஸ்துதிகளால் சம்புவைத் துதித்தனர்; சம்புவும் அவர்களை மரியாதையுடன் ஏற்றுக் கொண்டார். பின்னர் அவர்கள் ஆசன வரிசைகளில் அமர்ந்தனர்; அவர்களின் பார்வை அவன் முகத்திலேயே நிலைத்தது.

Verse 13

अथ तेषूपविष्टेषु शंभुना विष्टरश्रवाः । कृतहस्तपरिस्पर्शमानः पृष्टो महादरम्

அனைவரும் அமர்ந்தபின், விஷ்டரஶ்ரவாஃ வழக்கம்போல் மரியாதையுடன் கைத் தொடுதல் செய்து, மிகுந்த மதிப்புடன் ஶம்புவால் கேட்கப்பட்டார்.

Verse 14

श्रीवत्सलांछन हरे दैत्यवंशदवानल । कच्चित्पालयितुं शक्तिस्त्रिलोकीमस्त्यकुंठिता

ஸ்ரீவத்ஸ இலச்சினையுடைய ஹரியே, தைத்யகுலத் தாவானலமே! உன் அகுண்டித சக்தி இன்றும் திரிலோகத்தைப் பேணி காக்க வல்லதா?

Verse 15

दितिजान्दनुजान्दुष्टान्कच्चिच्छासि रणांगणे । अपि कुद्धान्महीदेवान्मामिव प्रतिमन्यसे

போர்க்களத்தில் திதிஜர், தனுஜர் ஆகிய தீயோரைக் இன்னும் நீ தண்டிக்கிறாயா? மேலும் கோபமுற்ற பூதேவர் அரசர்களையும் என்னைப் போலவே எதிரியாகக் கருதுகிறாயா?

Verse 16

बाधया रहिता गावः कच्चित्संति महीतले । स्त्रियः संति हि सुश्रीकाः पतिव्रतपरायणाः

பூமியில் பசுக்கள் துன்பமின்றி உள்ளனவா? மேலும் நல்வாழ்வு பெற்ற பெண்கள் பத்திவிரத தர்மத்தில் உறுதியாக உள்ளனரா?

Verse 17

विधियज्ञाः प्रवर्तंते पृथिव्यां बहुदक्षिणाः । निराबाधं तपः कच्चिदस्ति शश्वत्तपस्विनाम्

பூமியில் விதிப்படி யாகங்கள் பல தக்ஷிணைகளுடன் நடைபெறுகின்றனவா? மேலும் எப்போதும் தவம் செய்யும் தவசிகளின் தவம் தடையின்றி உள்ளதா?

Verse 18

निष्प्रत्यूहं पठंत्येव सांगान्वेदान्द्विजोत्तमाः । महीपालाः प्रजाः कच्चित्पांति त्वमिवकेशव

சிறந்த இருபிறப்பினர் வேதங்களை அங்கங்களுடன் தடையின்றி ஓதுகின்றார்களா? ஓ கேசவா, அரசர்கள் நீயே உலகங்களைப் பாதுகாப்பதுபோல் குடிகளைப் பாதுகாக்கின்றார்களா?

Verse 19

स्वेषु स्वेषु च धर्मेषु कच्चिद्वर्णाश्रमास्तथा । निष्ठावंतो हि तिष्ठंति प्रहृष्टेंद्रियमानसाः

வர்ண-ஆசிரமத்தார் தத்தம் தர்மங்களில் உறுதியாக நிலைத்திருக்கின்றார்களா—புலன்களும் மனமும் மகிழ்ந்து நிறைவுடன்?

Verse 20

धूर्जटिः परिपृछ्येति हृष्टं वैकुंठनायकम् । ब्रह्माणं चापि पप्रच्छ ब्राह्मं तेजः समेधते

இவ்வாறு தூர்ஜடி (சிவன்) மகிழ்ந்த வைகுண்டநாதனை விசாரித்து, பிரம்மாவையும் கேட்டான்; பிரம்மத் தேஜஸ் மேலும் மேலும் ஒளிர்ந்தது.

Verse 21

सत्यमस्खलितं कच्चिदस्ति त्रैलोक्यमंडपे । तीर्थावरोधो न क्वापि केनचित्क्रियते विधे

ஓ விதி (பிரம்மா), மும்முலக மண்டபத்தில் சத்தியம் சறுக்காமல் உறுதியாக உள்ளதா? எங்கும் யாராலும் தீர்த்தங்களுக்கு தடையிடப்படுவதில்லையா?

Verse 22

इंद्रादयः सुराः कच्चित्स्वेषु स्वेषु पुरेष्वहो । राज्यं प्रशासति स्वस्थाः कृष्णदोर्दंडपालिताः

இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் தத்தம் நகரங்களில் நலமுடன் ஆட்சியை நடத்துகின்றார்களா—கிருஷ்ணனின் புயம் தண்டமாகக் காத்தருளும் பாதுகாப்பில் உறுதியாக?

Verse 23

प्रत्येकं परिपृच्छयेशः सर्वानित्थं कृतादरान् । पृष्ट्वा गमनकार्यं च तेषां कृत्वा मनोरथान्

ஆண்டவர் ஒவ்வொருவரையும் பணிவுடன் விசாரித்து அனைவருக்கும் உரிய மரியாதை செய்தார். அவர்கள் புறப்படும் நோக்கத்தை கேட்டறிந்து, அவர்களின் மனோரதங்களை நிறைவேற்றி, அவர்களை அனுப்பத் தயாரானார்.

Verse 24

विससर्जाथ तान्सर्वान्देवः सौधं समाविशत् । गतेष्वथ च देवेषु स्वस्व धिष्ण्येषु हृष्टवत्

பின்னர் தேவன் அவர்களையெல்லாம் விடைபெறச் செய்து தன் அரண்மனையில் புகுந்தார். தேவர்கள் தத்தம் திவ்ய ஆசனங்களுக்கு சென்றபோது அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் புறப்பட்டனர்.

Verse 25

मध्ये मार्गं स चिंतोभूद्दक्षः सत्याः पिता तदा । अन्यदेवसमानं स मानं प्राप न चाधिकम्

வழியின் நடுவில் சதியின் தந்தை தக்ஷன் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான். அவனுக்கு பிற தேவர்களுக்கு இணையான மரியாதை மட்டுமே கிடைத்தது; அதற்கு மேல் இல்லை.

Verse 26

अतीव क्षुब्धचित्तोभून्मंदराघाततोऽब्धिवत् । उवाच च मनस्येतन्महाक्रोधरयांधदृक्

மந்தர மலைத் தாக்குதலால் கடல் கொந்தளிப்பதுபோல் அவன் மனம் மிகக் கலங்கியது. பேர்கோபத்தின் வேகத்தால் கண்மூடித் தனமடைந்து, மனத்திற்குள் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 27

अतीवगर्वितो जातः सती मे प्राप्य कन्यकाम् । कस्यचिन्नाप्यसौ प्रायो न कोस्यापि क्वचित्पुनः

என் மகள் சதியை மணந்ததனால் அவன் மிகுந்த அகந்தையடைந்தான். அவன் யாரிடமும் தலைவணங்குவதில்லை—எப்போதும், எவரிடமும் இல்லை.

Verse 28

किं वंश्यस्त्वेष किं गोत्रः किं देशीयः किमात्मकः । किं वृत्तिः किं समाचारो विपा दी वृषवाहनः

இவன் எந்த வம்சத்தவன்? எந்த கோத்திரம்? எந்த நாட்டவன்—அவனுடைய இயல்பு என்ன? அவனுடைய வாழ்வாதாரம் என்ன, அவனுடைய வழக்கங்கள் என்ன—விசித்திர இடர்களால் சூழப்பட்ட இந்த வृषத்வஜன்?

Verse 29

न प्रायशस्तपस्व्येष क्व तपः क्वास्त्रधारणम् । न गृहस्थेषु गण्योसौ श्मशाननिलयो यतः

இவன் பெரிதும் தவசியாக இல்லை—எங்கே தவம், எங்கே ஆயுதம் தாங்குதல்? இல்லறத்தாரிடமும் இவன் கணக்கில் இல்லை; ஏனெனில் இவனுடைய வாசம் சுடுகாடே.

Verse 30

असौ न ब्रह्मचारी स्यात्कृतपाणिग्रह स्थितिः । वानप्रस्थ्यं कुतश्चास्मिन्नैश्वर्यमदमोहिते

இவன் பிரம்மச்சாரி அல்ல; ஏனெனில் பாணிகிரஹணம் (திருமணம்) செய்த நிலையிலிருக்கிறான். ஐஸ்வர்ய மயக்கத்தில் மோகித்தவனில் வானப்ரஸ்தம் எவ்வாறு உண்டாகும்?

Verse 31

न ब्राह्मणोभवत्येष यतो वेदो न वेत्त्यमुम् । शस्त्रास्त्रधारणात्प्रायः क्षत्रियः स्यान्न सोप्ययम्

இவன் பிராமணன் அல்ல; ஏனெனில் (என் கூற்றுப்படி) இவன் வேதத்தை அறியான். ஆயுதம் தாங்குவதால் ஒருவனை க்ஷத்திரியன் எனலாம்; ஆனால் இவன் அதுவும் அல்ல.

Verse 32

क्षतात्संत्राणनात्क्षत्रं तत्क्वास्मिन्प्रलयप्रिये । वैश्योपि न भवेदेष सदा निर्धनचेष्टनः

காயமுற்றவரை காப்பதாலே ‘க்ஷத்ர’ எனப்படும்—ஆனால் பிரளயத்தை விரும்பும் இவனில் அது எங்கே? இவன் வைசியனும் அல்ல; எப்போதும் வறியவன் போல் நடக்கிறான்.

Verse 33

शूद्रोपि न भवेत्प्रायो नागयज्ञोपवीतवान् । एवं वर्णाश्रमातीतः कोसौ सम्यङ्नकीर्त्यते

அவர் வழக்கமான பொருளில் சூத்ரனும் அல்ல; நாகயாகத்தின் யஜ்ஞோபவீதம் தரித்தவரும் அல்ல. இவ்வாறு வர்ண-ஆச்ரமங்களைத் தாண்டிய அவர் யார்? அவரைச் சரியாக எவ்வாறு கூறலாம்?

Verse 34

सर्वः प्रकृत्या ज्ञायेत स्थाणुः प्रकृतिवर्जितः । प्रायशः पुरुषोनासावर्धनारीवपुर्यतः

ஒவ்வொருவரும் ஏதோ ஒரு இயல்புக் குறியால் அறியப்படுவர்; ஆனால் ஸ்தாணு (சிவன்) அத்தகைய கட்டுப்படுத்தும் இயல்புகளற்றவர். ஆயினும் அவர் வெறும் ஆண் அல்ல; ஏனெனில் அவர் அர்த்தநாரீஸ்வரன்—அரை பெண் வடிவம்—என்று போற்றப்படுகிறார்.

Verse 35

योषापि न भवेदेष यतोसौ श्मश्रुलाननः । नपुंसकोपि न भवेल्लिंगमस्ययतोर्च्यते

அவர் பெண்ணும் அல்ல; ஏனெனில் அவரது முகம் தாடியுடன் உள்ளது. அவர் நபுஂசகனும் அல்ல; ஏனெனில் அவரது லிங்கம் வழிபடப்படுகிறது.

Verse 36

बालोपि न भवत्येष यतोऽयं बहुवार्षिकः । अनादिवृद्धो लोकेषु गीयते चोग्र एष यत्

அவர் குழந்தையும் அல்ல; ஏனெனில் அவர் பல ஆண்டுகளுடையவர். உலகங்களில் அவர் ‘அநாதி முதல் முதிர்ந்தவர்’ என்றும் ‘உக்ரன்’ என்றும் பாடப்படுகிறார்.

Verse 37

अतो युवत्वं संभाव्यं नात्र नूनं चिरंतने । वृद्धोऽपि न भवत्येष जरामरणवर्जितः

ஆகவே அவரில் இளமை எனவும் எண்ணலாம்—ஆனால் இல்லை, ஓ சிரந்தனனே! முதுமையும் அவருக்கில்லை; ஏனெனில் அவர் ஜரா-மரணமற்றவர்.

Verse 38

ब्रह्मादीन्संहरेत्प्रांते तथापि च न पातकी । पुण्यलेशोपि नास्त्यस्मिन्ब्रह्ममौलिच्छिदिक्रुधा

இறுதியில் பிரம்மா முதலியோரை அழித்தாலும், அவர் பாவியல்ல. பிரம்மாவின் தலையைக் கொய்த சினத்தினால் அவரிடம் புண்ணியத்தின் சிறு துளியும் இல்லை.

Verse 40

अहो धार्ष्ट्यं महद्दृष्टं जटिलस्याद्य चाद्भुतम् । यदासनान्नोत्थितोसौ दृष्ट्वा मां श्वशुरं गुरुम्

ஆஹா! இந்த சடைமுடி தாரின் பெரும் ஆணவமும் விசித்திரமும் இன்று காணப்பட்டது; மாமனாரும் குருவுமான என்னைக் கண்டும் அவன் இருக்கையிலிருந்து எழவில்லை.

Verse 41

एवंभूता भवंत्येव मातापितृविवर्जिताः । निर्गुणा अकुलीनाश्च कर्मभ्रष्टा निरंकुशाः

தாய் தந்தை இல்லாதவர்கள் இவ்வாறே இருப்பார்கள் - குணமற்றவர்கள், குலமற்றவர்கள், கர்மம் தவறியவர்கள் மற்றும் கட்டுப்பாடு இல்லாதவர்கள்.

Verse 42

स्वच्छंदचारिणोऽनाथाः सर्वत्र स्वाभिमानिनः । अकिंचना अपिप्रायस्तथापीश्वरमानिनः

அவர்கள் தன்னிச்சையாகத் திரிபவர்கள், ஆதரவற்றவர்கள், எங்கும் செருக்குடையவர்கள். ஏழ்மையில் இருந்தாலும், தங்களை ஈஸ்வரனாகக் கருதிக் கொள்கிறார்கள்.

Verse 43

जामातॄणां स्वभावोयं प्रायशो गर्वभाजनम् । किंचिदैश्वयर्मासाद्य भवत्येव न संशयः

மருமகன்களின் இயல்பு பெரும்பாலும் கர்வமுடையதாகவே இருக்கிறது. சிறிது செல்வத்தைப் பெற்றவுடனேயே அவர்களுக்கு கர்வம் உண்டாகிறது என்பதில் ஐயமில்லை.

Verse 44

द्विजराजः स गर्विष्ठो रोहिणीप्रेमनिर्भरः । कृत्तिकादिषु चास्नेही मया शप्तः क्षयीकृतः

அந்த த்விஜராஜன் சந்திரன் அகந்தையால் மிதந்து, ரோஹிணீப் பிரேமத்தில் முழுதும் மூழ்கி, கிருத்திகை முதலிய மனைவியரிடம் அன்பில்லாதவனாய் இருந்தான்; என் சாபத்தால் அவன் க்ஷயமடைந்தான்.

Verse 45

अस्याहं गर्वसर्वस्वं हरिष्याम्येव शूलिनः । यथावमानितश्चाहमनेनास्य गृहं गतः

ஹே சூலினே! இவனுடைய அகந்தையின் முழு ஆதாரத்தையும் நான் நிச்சயமாகப் பறித்துவிடுவேன்; ஏனெனில் இவன் வீட்டிற்குச் சென்றபோது இவன் என்னை அவமதித்தான்.

Verse 46

तथास्याहं करिष्यामि मानहानिं च सर्वतः । संप्रधार्येति बहुशः स तु दक्षः प्रजापतिः

‘எல்லா வழியிலும் இவனுடைய மானத்தைச் சிதைப்பேன்’ என்று தீர்மானித்து, பிரஜாபதி தக்ஷன் மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்தான்.

Verse 47

प्राप्य स्वभवनं देवानाजुहाव सवासवान् । अहं यियक्षुर्यूयं मे यज्ञसाहाय्यकारिणः

தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பி, வாசவனுடன் (இந்திரன்) தேவர்களை அழைத்து, ‘நான் யாகம் செய்ய விரும்புகிறேன்; நீங்கள் என் யாகத்திற்கு உதவியாளர்களாக இருங்கள்’ என்றான்.

Verse 48

भवंतु यज्ञसंभारानानयंतु त्वरान्विताः । श्वेतद्वीपमथो गत्वा चक्रे चक्रिणमच्युतम्

‘யாகத்திற்கான பொருட்களைச் சேர்த்து விரைவாகக் கொண்டு வாருங்கள்.’ பின்னர் அவன் ஸ்வேதத்வீபம் சென்று, சக்கரதாரி அச்யுதனை அதிஷ்டாதாவாக நியமித்தான்.

Verse 49

महाक्रतूपद्रष्टारं यज्ञपूरुषमेव च । तस्यर्त्विजोभवन्सर्व ऋषयो ब्रह्मवादिनः

அந்த மஹாக்ரதுவின் மேற்பார்வையாளராக யஜ்ஞபுருஷனையே அவர் நிறுவினார்; அந்த யாகத்திற்குப் பிரம்மவாதிகளான எல்லா ரிஷிகளும் ரித்விஜ்களாக (ஆசாரியர்களாக) ஆனார்கள்.

Verse 50

प्रावर्तत ततस्तस्य दक्षस्य च महाध्वरः । दृष्ट्वा देवनिकायांश्च तस्मिन्दक्ष महाध्वरे

பின்பு தக்ஷனுடைய அந்த மஹாத்வரம் (மஹாயாகச் சத்ரம்) தொடங்கியது. தக்ஷனின் அந்த மஹாயாகத்தில் தேவர்களின் கூட்டம் திரண்டிருப்பதைக் கண்டு—

Verse 51

अनीश्वरांस्ततो वेधा व्याजं कृत्वा गृहं ययौ । दधीचिरथ संवीक्ष्य सर्वांस्त्रैलोक्यवासिनः

அப்போது வேதா (பிரஜாபதி/சிருஷ்டிகரன்) அவர்களை ஈசுவரமற்றவர்களாகக் கண்டு ஒரு காரணம் காட்டி தன் இல்லத்திற்குச் சென்றார். பின்னர் ததீசி மும்முலக வாசிகள் அனைவரையும் நோக்கி—

Verse 52

दक्षयज्ञे समायातान्सतीश्वरविवर्जितान् । प्राप्तसंमानसंभारान्वासोलंकृतिपूर्वकम्

தக்ஷயாகத்திற்கு வந்தவர்கள்—சதியும் ஈசுவரனும் இன்றியவர்கள்—அவர்களுக்கு முறையாக மரியாதை, பரிசுகள், ஆடைகள், அலங்காரங்கள் அளித்து உபசரிக்கப்பட்டனர்.

Verse 53

दक्षस्य हि शुभोदर्कमिच्छन्प्रोवाच चेति वै । दधीचिरुवाच । दक्षप्रजापते दक्ष साक्षाद्धातृस्वरूपधृक्

தக்ஷனின் நன்மையை நாடி அவர் அவனிடம் உரைத்தார். ததீசி கூறினார்— “ஓ தக்ஷ பிரஜாபதி, ஓ தக்ஷ! நீர் நேரே தாதா (சிருஷ்டிகரன்) எனும் வடிவைத் தாங்கியவர்.”

Verse 54

न चास्ति तव सामर्थ्यं क्वापि कस्यापि निश्चितम् । यादृशः क्रतुसंभारस्तव चेह समीक्ष्यते

உன் திறன் எங்கும் எந்த விஷயத்திலும் உறுதியாக இல்லை; ஆயினும் இங்கே உன்னில் வைதிகக் கிரதுவிற்குரிய மாபெரும் ஏற்பாடு வெளிப்படையாகக் காணப்படுகிறது।

Verse 55

न तादृङ्नेदसि प्रायः क्वापि ज्ञातो महामते । क्रतुस्तु नैव कर्तव्यो नास्ति क्रतुसमो रिपुः

மகாமதே! அத்தகைய உரிய ஆதாரம் பெரும்பாலும் எங்கும் அறியப்படாது; ஆகவே கிரது செய்யக் கூடாது—அநுசிதக் கிரதுவைப் போலப் பகைவர் இல்லை।

Verse 56

कर्तव्यश्चेत्तदाकार्यः स्याच्चेत्संपत्ति रीदृशी । साक्षादग्निः स्वयं कुंडे साक्षादिंद्रादिदेवताः

செய்ய வேண்டுமெனில், இத்தகைய அதிசயப் பெறுபேறு இருந்தாலே செய்ய வேண்டும்—குண்டத்தில் சாக்ஷாத் அக்னி தாமே, மேலும் இந்திராதி தேவர்கள் நேரில் இருக்க வேண்டும்।

Verse 57

साक्षाच्च सर्वे मंत्रा वै साक्षाद्यज्ञपुमानसौ । आचार्यपदवीमेष देवाचार्यः स्वयं चरेत् । साक्षाद्ब्रह्मा स्वयं चैष भृगुर्वै कर्मकांडवित्

அனைத்து மந்திரங்களும் சாக்ஷாத் முன்னிலையாக இருக்க வேண்டும்; யஜ்ஞபுருஷனும் தாமே வெளிப்பட வேண்டும். ஆசார்யப் பதவியை தேவாசார்யரே தாமே நடத்த வேண்டும். பிரம்மாவும் தாமே இருக்க வேண்டும்; கர்மகாண்டம் அறிந்த ப்ருகுவும் கூட।

Verse 58

अयं पूषा भगस्त्वेष इयं देवी सरस्वती । एते च सर्वदिक्पाला यज्ञरक्षाकृतः स्वयम्

இங்கே பூஷன், இங்கே பகன், இங்கே தேவி சரஸ்வதி; மேலும் எல்லாத் திக்குப் பாலகர்களும் தாமே யஜ்ஞத்தைப் பாதுகாப்பவர்களாக உள்ளனர்।

Verse 59

त्वं च दीक्षां शुभां प्राप्तो देव्या च शतरूपया । जामाता त्वेष ते धर्मः पत्नीभिर्दशभिः सह

நீ தேவியான சதரூபையிடமிருந்து மங்களமான தீட்சையைப் பெற்றாய். இவன் உன் மருமகன் தர்மன்; அவன் பத்து மனைவியருடன் இருக்கிறான்.

Verse 60

स्वयमेव हि कुर्वीत धर्मकार्यं प्रयत्नतः । ओषधीनामयं नाथस्तव जामातृषूत्तमः

அவன் தானே முயற்சியுடன் தர்மக் காரியத்தைச் செய்யட்டும். இவன் மூலிகைகளின் அதிபதி; உன் மருமகர்களில் சிறந்தவன்.

Verse 61

सप्तविंशतिभिः सार्धं पत्नीभिस्तव कार्यकृत् । ओषधीः पूरयेत्सर्वा द्विजराजो महासुधीः

அவன் தன் இருபத்தேழு மனைவியருடன் உன் பணியை நிறைவேற்றி, த்விஜராஜன் எனும் மஹாபுத்திமான் எல்லா மூலிகைகளையும் நிறைவுறச் செய்வான்.

Verse 62

दीक्षितो राजसूयस्य दत्तत्रैलोक्यदक्षिणः । मारीचः कश्यपश्चासौ प्रजापतिषु सत्तमः । त्रयोदशमिताभिश्च भार्याभिस्तव कार्यकृत्

அவன் ராஜசூயத்திற்கு தீட்சை பெற்றவன்; மூன்று உலகங்களையும் தக்ஷிணையாக அளித்தவன். அந்த மரீசி-கஷ்யபன் பிரஜாபதிகளில் சிறந்தவன்; தன் பதின்மூன்று மனைவியருடன் உன் பணியை நிறைவேற்றுகிறான்.

Verse 63

हविः कामदुघा सूते कल्पवृक्षः समित्कुशान् । दारुपात्राणि सर्वाणि शकटं मंडपादिकम्

காமதேனு ஹவிஸ் எனும் ஆஹுதி-பொருட்களை வழங்குகிறது; கல்பவிருட்சம் சமித்து மற்றும் குசையை அளிக்கிறது; மேலும் எல்லா மரப்பாத்திரங்கள், வண்டி, மண்டபம் முதலிய யாக உபகரணங்களும் கிடைக்கின்றன.

Verse 64

विश्वकर्माप्यलंकारान्कुरुतेभ्यागतर्त्विजाम् । वसूनि चाऽपि वासांसि वसवोष्टौ ददत्यपि

வந்துள்ள ருத்விஜர்களுக்காக விஸ்வகர்மாவும் ஆபரணங்களைச் செய்கிறான்; அஷ்டவசுக்களும் செல்வமும் ஆடைகளும் அளிக்கின்றனர்।

Verse 65

स्वयंलक्ष्मीरलंकुर्याद्यावै चात्र सुवासिनीः

இங்கே உள்ள சுமங்கலி வேடமணிந்த சுவாசினிப் பெண்களைத் தானே லக்ஷ்மி அலங்கரிப்பாள்।

Verse 66

सर्वे सुखाय मे दक्ष वीक्षमाणस्य सर्वतः । एकं दुःखाकरोत्येव यत्त्वं विस्मृतवानसि

ஏ தக்ஷா! நான் எங்கும் நோக்கினாலும் அனைத்தும் என் இன்பத்திற்கே அமைந்ததுபோல் தெரிகிறது; ஆனால் ஒன்றே துயரம் தருகிறது—நீ அதை மறந்துவிட்டாய்।

Verse 67

जीवहीनो यथा देहो भूषितोपि न शोभते । तथेश्वरं विना यज्ञः श्मशानमिव लक्ष्यते

உயிரற்ற உடல் அலங்கரித்தாலும் ஒளிராதது போல, ஈசன் இல்லாத யாகம் சுடுகாடு போலத் தோன்றும்।

Verse 68

इत्थं दधीचिवचनं श्रुत्वा दक्षः प्रजापतिः । भृशं जज्वाल कोपेन हविषा कृष्णवर्त्मवत्

ததீசியின் இவ்வார்த்தைகளை கேட்ட பிரஜாபதி தக்ஷன் கோபத்தால் கடுமையாக எரிந்தான்—ஹவியக்னியில் இருந்து கரும்புகை வழி எழுவது போல।

Verse 69

पूर्वस्तुत्याति संहृष्टो दृष्टो योसौ दधीचिना । स एव चापि कोपाग्निमुद्वमन्वीक्षितो मुखात्

ததீசி முன்பு புகழ்ச்சியால் மிக மகிழ்ந்தவனாகக் கண்ட அதேவன், இப்போது முகத்திலிருந்து கோபத் தீயை உமிழ்வதாகக் காணப்பட்டான்।

Verse 70

प्रत्युवाचाथ तं विप्रं वेपमानांगयष्टिकः । दक्षः प्रजापती रोषाज्जिघांसुरिव तं द्विजम्

அப்போது பிரஜாபதி தக்ஷன் அந்த விப்ரனுக்கு மறுமொழி கூறினான்; கோபத்தால் அவன் உடல் நடுங்கியது, அந்த இருபிறப்பனை கொல்ல விரும்புவான் போல।

Verse 71

दक्ष उवाच । ब्राह्मणोसि दधीचे त्वं किं करोमि तवात्र वै । दीक्षामहमहो प्राप्तः कर्तुं नायाति किंचन

தக்ஷன் கூறினான்— “ததீசி, நீ பிராமணன்; இங்கே நான் உனக்கு என்ன செய்ய முடியும்? அய்யோ, நான் தீக்ஷை எடுத்துள்ளேன்; இனி எனக்குச் செய்யவேண்டியது வேறொன்றுமில்லை।”

Verse 72

भवान्केन समाहूतो यदत्रागान्महाजडः । आगतोपि हि केन त्वं पृष्ट इत्थं प्रब्रवीषि यत्

“உன்னை யார் அழைத்தார், நீ இங்கே வந்தாய், ஓ பெருமுட்டாளே? வந்தபின்பும்—உன்னிடம் யார் கேட்டார், நீ இவ்வாறு பேசுகிறாய்?”

Verse 73

सर्वमंगलमांगल्यो यत्र श्रीमानयं हरिः । स्वयं वै यज्ञपुरुषः स मखः किं श्मशानवत्

“எல்லா மங்களங்களிலும் மங்களமான ஸ்ரீமான் ஹரி இங்கே தாமே இருக்க, அவரே யஜ்ஞபுருஷன்; அத்தகைய யாகம் சுடுகாடு போல எப்படியாகும்?”

Verse 74

यत्र वज्रधरः शक्रः शतयज्ञैकदीक्षितः । त्रयस्त्रिंशतिकोटीनाममराणां पतिः स्वयम्

அங்கே வஜ்ரம் தாங்கிய சக்ரன் (இந்திரன்) தானே நூறு யாகங்களில் தீட்சை பெற்றவன்; முப்பத்துமூன்று கோடி அமரர்களின் அதிபதி.

Verse 75

तं त्वंचोपमिमीषेमुं श्मशानेन महामखम् । धर्मराट्च स्वयं यत्र धर्माधर्मैककोविदः

அந்த மகாயாகத்தை நீ சுடுகாட்டுடன் ஒப்பிடுகிறாயா? அங்கே தர்மராஜன் தானே இருக்கிறார்; தர்மம்–அதர்மம் அறியும் ஒரே நிபுணன்.

Verse 76

श्रीदोस्ति यत्र श्रीदाता साक्षाद्यत्राशुशुक्षणिः । तं यज्ञमुपमासि त्वममंगलभुवातया

செல்வம் அருளும் ஸ்ரீதாதா அங்கே இருக்க, ஆசுஷுக்ஷணி சாட்சாத் நிற்க, அந்த யாகத்தை நீ அசுபமான இடத்துடன் எப்படிச் சேர்த்துச் சொல்வாய்?

Verse 77

देवाचार्यः स्वयं यत्र क्रतोराचार्यतागतः । अभिमानवशात्तं त्वमाख्यासि पितृकाननम्

தேவர்களின் ஆசார்யன் தானே யாகத்தின் ஆசார்யராக வந்து நிற்கும் இடத்தை, அகந்தையால் நீ ‘பித்ருகானனம்’ என்று அழைக்கிறாய்.

Verse 78

यत्रार्त्विज्यं भजंतेऽमी वसिष्ठप्रमुखर्षयः । तमध्वरं समाचक्षे मंगलेतरभूमिवत्

வசிஷ்ட முதலிய ரிஷிகள் ரித்விஜ்யம் மேற்கொள்ளும் இடத்தில், அந்த அத்வர யாகத்தை அசுபமான நிலம்போல் எப்படிச் சொல்ல முடியும்?

Verse 79

निशम्येति मुनिः प्राह दधीचिर्ज्ञानिनां वरः । सर्वमंगलमांगल्यो भवेद्यज्ञपुमान्हरिः

இதைக் கேட்ட ஞானிகளில் சிறந்த முனி ததீசி கூறினார்— ‘யஜ்ஞபுருஷனான ஹரியே எல்லா மங்களங்களிலும் பரம மங்களம்.’

Verse 80

तथापि शांभवी शक्तिर्वेदे विष्णुः प्रपठ्यते । वामांगं स्रष्टुराद्यस्य हरिस्तदितरद्विधिः

ஆயினும் வேதத்தில் விஷ்ணு ‘சாம்பவீ சக்தி’ எனப் பாடப்படுகிறார். ஆதிச் சிருஷ்டிகரனின் இடப்பக்கம் ஹரி; மற்ற பக்கம் விதி (பிரம்மா).

Verse 81

दीक्षितो योश्वमेधानां शतस्य कुलिशायुधः । दुर्वाससा क्षणेनापि नीतो निःश्रीकतां हि सः

வஜ்ராயுதம் தாங்கி நூறு அச்வமேதங்களுக்கு தீக்ஷை பெற்றவன், துர்வாசரால் ஒரு கணத்தில் ஒளி இழந்தவனானான்.

Verse 82

पुनराराध्य भूतेशं प्रापैकाममरावतीम् । यस्त्वया धर्मराजोत्र कथितः क्रतुरक्षकः

பூதேசனை மீண்டும் ஆராதித்து அவர் மறுபடியும் அமராவதியை அடைந்தார். நீ இங்கு யாகக் காவலன் என்று கூறிய தர்மராஜன் இவரே.

Verse 83

बलं तस्याखिलैर्ज्ञातं श्वेतं पाशयतः पुरा । धनदस्त्र्यंबकसखस्तच्चक्षुश्चाशुशुक्षणिः

ச்வேதன் பாசத்தால் கட்டப்பட்டதை அவர் கண்டபோது, அவருடைய வலிமை அனைவருக்கும் முன்பே அறியப்பட்டது. அங்கே த்ரியம்பகனின் நண்பன் தனதன் (குபேரன்) இருந்தான்; ஆசுஷுக்ஷணி கூட அவரது கண்களின் சாட்சிபோல் இருந்தான்.

Verse 84

पार्ष्णिग्राह्यभवद्रुद्रो देवाचार्यस्य वै तदा । यदा तारामधार्षीत्स द्विजराजोऽतिसुंदरीम्

அந்நேரம் தேவராசாரியருக்காக ருத்ரன் குற்றவாளியை குதிகாலில் பிடிப்பவனென ஆனான்; ஏனெனில் அதே சமயத்தில் த்விஜராஜன் சந்திரன் மிக அழகிய தாரையை அதர்ஷித்தான்.

Verse 85

तं विदंति वसिष्ठाद्यास्तवार्त्विज्यं भजंति ये । एको रुद्रो न द्वितीयः संविदाना अपीति हि

வசிஷ்ட முதலிய முனிவர்கள் உங்கள் ரித்விஜ்யத்தை ஏற்றுக் கொள்பவர்கள் அவரைத் தத்துவமாக அறிகின்றனர்; ஏனெனில் உணர்ந்தோர் கூறுவர்—“ருத்ரன் ஒருவனே; இரண்டாம் இல்லை।”

Verse 86

प्रावर्तंतर्षयोन्येपि गौरवात्तव ते क्रतौ । यदि मे ब्राह्मणस्यैकं शृणोषि वचनं हितम्

உம்மை மதித்து மற்ற முனிவர்களும் உமது யாகத்தில் ஈடுபடத் தொடங்கினர். இப் பிராமணனான என் ஒரு நன்மைச் சொல்லை நீங்கள் கேட்பீராயின்—

Verse 87

तदा क्रतुफलाधीशं विश्वेशं त्वं समाह्वय । विना तेन क्रतुरसौ कृतोप्यकृत एव हि

அப்போது யாகப் பலன்களின் அதிபதியான விஸ்வேசனை நீ அழை; அவர் இல்லாமல் இந்த யாகம் செய்தாலும் உண்மையில் செய்யாததுபோலவே இருக்கும்.

Verse 88

सति तस्म्निमहादेवे विश्वकर्मैकसाक्षिणि । तवापि चैषा सर्वेषां फलिष्यंति मनोरथाः

அந்த மகாதேவன்—அனைத்து செயல்களுக்கும் ஒரே சாட்சி—உடன் இருப்பின், உன் நோக்கங்களும் அனைவரின் விருப்பங்களும் நிறைவேறும்.

Verse 89

यथा जडानि बीजानि न फलंति स्वयं तथा । जडानि सर्वकर्माणि न फलंतीश्वरं विना

ஜடமான விதைகள் தாமே கனியளிக்காததுபோல், ஜடமான எல்லாக் கருமங்களும் ஈசுவரன் இன்றி பலன் தராது।

Verse 90

अर्थहीना यथा वाणी धर्महीना यथा तनुः । पतिहीना यथा नारी शिवहीना तथा क्रिया

பொருள் இன்றிய பேச்சு வீண்; தருமம் இன்றிய உடல் வீண்; கணவன் இன்றிய பெண் வெறுமை—அதுபோல் சிவன் இன்றிய கிரியையும் பயனற்றது।

Verse 91

गंगाहीना यथा देशाः पुत्रहीना यथा गृहाः । दानहीना यथा संपच्छिवहीना तथा क्रिया

கங்கை இன்றிய நாடு குறைவு; மகன் இன்றிய வீடு குறைவு; தானம் இன்றிய செல்வம் குறைவு—அதுபோல் சிவன் இன்றிய கிரியையும் குறைவு.

Verse 92

मंत्रिहीनं यथा राज्यं श्रुतिहीना यथा द्विजाः । योषा हीनं यथा सौख्यं शिवहीना तथा क्रिया

அமைச்சர் இன்றிய அரசு குறைபாடு; வேதக் கல்வி இன்றிய இருபிறப்போர் குறைபாடு; மனைவி இன்றிய இன்பம் குறைவு—அதுபோல் சிவன் இன்றிய கிரியையும் குறைபாடு.

Verse 93

दर्भहीना यथा संध्या तिलहीनं च तर्पणम् । हविर्हीनो यथा होमः शिवहीना तथा क्रिया

தர்பை இன்றிய சந்தியா முழுமையல்ல; எள் இன்றிய தர்ப்பணம் முழுமையல்ல; ஹவி இன்றிய ஹோமம் முழுமையல்ல—அதுபோல் சிவன் இன்றிய கிரியையும் முழுமையல்ல.

Verse 94

इत्थं दधीचिनाख्यातं जग्राह वचनं न तत् । दक्षो दक्षोपि तत्रैव शंभोर्माया विमोहितः

ததீசி இவ்வாறு அறிவுறுத்தினாலும் தக்ஷன் அந்தச் சொல்லை ஏற்கவில்லை. திறமையுள்ள தக்ஷனும் அங்கேயே ஷம்பு (சிவன்) மாயையால் மயங்கினான்.

Verse 95

प्रोवाच च भृशं क्रुद्धः का चिंता तव मे क्रतोः । क्रतुमुख्यानि सर्वाणि यानि कर्माणि सर्वतः

அப்போது அவன் மிகக் கோபமுற்று கூறினான்—“என் யாகம் பற்றி உனக்கென்ன கவலை? யாகத்தின் எல்லா முதன்மைச் செயல்களும் எல்லா விதத்திலும் ஒழுங்காக அமைந்துள்ளன.”

Verse 96

तानि सिद्ध्यंति नियतं यथार्थकरणादिह । अयथार्थविधानेन सिद्ध्येत्कर्मापि नेशितुः

“இங்கே அவை சரியான முறையில் செய்யப்படின் நிச்சயமாக நிறைவேறும். ஆனால் தவறான விதியால், நடத்தும் ஆண்டவன் இன்றிக், செயலும் நிறைவு பெறாது.”

Verse 97

स्वकर्मसिद्धये चाथ सर्व एव हि चेश्वरः । ईश्वरः कर्मणां साक्षी यत्त्वयापीति भाषितम्

“தன் செயல் நிறைவேற ஒவ்வொருவரும் கர்த்தாவாக ஒரு வகையில் ‘ஈசன்’ போன்றவரே; ஆனால் செயல்களின் சாட்சி உண்மையில் ஈசனே—இதையும் நீ கூறியுள்ளாய்.”

Verse 98

तत्तथास्तु परं साक्षी नार्थं दद्याच्च कुत्रचित्

“அப்படியே ஆகட்டும்; பரமன் சாட்சியாக இருக்கட்டும். ஆனால் அவர் எங்கும் பலன் அளிக்க வேண்டாம்—இதுவே என் சொல்.”

Verse 99

जडानि सर्वकर्माणि न फलंतीश्वरं विना । यदुक्तं भवता तत्राप्यहो दृष्टांतयाम्यहम्

அனைத்து செயல்களும் ஜடம்; ஈசுவரன் இன்றிப் பலன் தராது. நீங்கள் கூறியதற்கும்—இதோ, நான் ஒரு உவமையால் பதில் அளிப்பேன்.

Verse 100

जडान्यपि च बीजानि कालं संप्राप्यवात्मनः । अंकूरयंति कालाच्च पुष्प्यंति च फलंति च

ஜடமான விதைகளும் தக்க காலம் வந்தால் தாமே முளைக்கும்; பின்னர் காலத்தால் மலர்ந்து கனியும் தரும்.

Verse 110

आदिदेश समीपस्थानालोक्य परितस्त्विति । ब्राह्मणापसदं चामुं परिदूरयताशु वै

அருகில் நின்றவர்களைச் சுற்றிலும் நோக்கி அவர் ஆணையிட்டார்—“இந்தப் பிராமண-அபசதனை உடனே இங்கிருந்து வெகுதூரம் விரட்டிவிடுங்கள்.”

Verse 120

ब्रह्मघोषेण तारेण व्योमशब्दगुणं स्फुटम् । कारितं तेन दक्षेण विप्राणां हृष्टचेतसाम्

உயர்ந்த தெளிவான பிரம்மகோஷத்தால் அவர் ஆகாயத்தில் ஒலியின் குணத்தை வெளிப்படுத்தினார்; மகிழ்ந்த பிராமணர்களுக்காக தக்ஷன் அதைச் செய்ய வைத்தான்.

Verse 127

विद्याधरैर्ननंदे च वसुधा ववृधे भृशम् । महाविभवसंभारे तस्मिन्दाक्षे महाक्रतौ । इत्थं प्रवृत्तेऽथ मुनिः कैलासं नारदो ययौ

வித்யாதரர்கள் மகிழ்ந்தனர்; பூமி மிகுந்த செழிப்படைந்தது. பெரும் வைபவமும் ஏற்பாடுகளும் நிறைந்த தக்ஷனின் மகாயாகம் நடைபெற்று கொண்டிருக்கையில், முனி நாரதர் கைலாசத்திற்குச் சென்றார்.