Adhyaya 3

Verse 1

अगस्तिरुवाच । अपूवेंयं कथा ख्याता ब्रह्मणो ब्रह्मवित्तम । किं चकार पुनः शंभुस्तत्र ब्रह्मण्यपि स्थिते

அகஸ்தியர் கூறினார்—பிரம்மத்தை அறிந்தவரில் சிறந்தவரே! பிரம்மாவைச் சார்ந்த இந்த அபூர்வக் கதை சொல்லப்பட்டது. அங்கே பிரம்மா தங்கியிருந்தபோது, ஷம்பு (சிவன்) மீண்டும் என்ன செய்தான்?

Verse 2

स्कंद उवाच । शृण्वगस्त्य महाभाग काश्यां ब्रह्मण्यपिस्थिते । गिरिशश्चिंतयामास भृशमुद्विग्नमानसः

ஸ்கந்தன் கூறினான்—மகாபாக்ய அகஸ்தியரே, கேளுங்கள். காசியில் பிரம்மா தங்கியிருந்தபோதும், கிரீசன் (சிவன்) மனம் மிகுந்த கலக்கமடைந்து ஆழ்ந்து சிந்திக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 3

पुरी सा यादृशी काशी वशीकरणभूमिका । न तादृशीदृशीहासीत्क्वचिन्मे प्रायशो ध्रुवम्

அந்தக் காசி நகரம் ஈர்க்கும் ஆன்மீக வசியத்தின் நிலமாக உள்ளது; உண்மையாகவும், பெரும்பாலும் உறுதியாகவும், அதுபோன்றதை நான் எங்கும் கண்டதில்லை.

Verse 4

यो यो याति पुरीं तां तु स स तत्रैव तिष्ठति । अभूवन्ननुयोगिन्योऽयोगिन्यः काशिसंगताः

யார் யார் அந்தப் புரிக்குச் செல்கிறார்களோ, அவர்கள் அனைவரும் அங்கேயே தங்கிவிடுகின்றனர்; காசியின் சங்கத்தால் யோகினியர் அல்லாதவர்களும் யோகினியராயினர்.

Verse 5

अकिंचित्करतां प्राप्तः स सहस्रकरोप्यरम् । विधिर्विधानदक्षोपि न मे स सविधोभवत्

ஆயிரம் கதிர்களால் புகழ்பெற்ற அந்தச் சூரியனும் உதவியற்ற நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டான்; விதிகளில் வல்ல விதி (பிரம்மா) கூட எனக்கு பயனுள்ள துணையாக அமையவில்லை।

Verse 6

चिंतयन्निति देवेशो गणानारहूय भूरिशः । प्रेषयामास भो यात क्षिप्रं वाराणसीं पुरीम्

இவ்வாறு சிந்தித்த தேவேசன், பேராற்றலன், தன் கணங்களை அழைத்து அனுப்பி—“போங்கள்; விரைவாக வாராணசி நகரத்திற்குச் செல்லுங்கள்” என்றான்।

Verse 7

किं कुर्वंति तु योगिन्यः किं करोति स भानुमान् । गत्वा वित्त त्वरायुक्ता विधिश्च विदधाति किम्

“யோகினிகள் என்ன செய்கிறார்கள்? அந்தப் பானுமான் (சூரியன்) என்ன செய்கிறான்? விரைந்து அங்கே சென்று உண்மையை அறிந்து வா—விதி (பிரம்மா) என்ன ஏற்பாடு செய்கிறான்?”

Verse 8

नामग्राहं ततःऽप्रैषीद्बहुमान पुरःसरम् । शंकुकर्ण महाकाल घटाकर्ण महोदर

அப்போது உரிய மரியாதையுடன் முன்னணியில் நிறுத்தி, பெயர் சொல்லி கணங்களை அனுப்பினான்—சங்குகர்ணன், மகாகாலன், கடாகர்ணன், மகோதரன்।

Verse 9

सोमनंदिन्नंदिषेण काल पिंगल कुक्कुट । कुंडोदर मयूराक्ष बाण गोकर्ण तारक

—சோமநந்தி, நந்திஷேணன், காலன், பிங்கலன், குக்குடன், குண்டோதரன், மயூராக்ஷன், பாணன், கோகர்ணன், தாரகன்।

Verse 10

तिलपर्ण स्मृलकर्ण दृमिचंड प्रभामय । सुकेश विंदते छाग कपर्दिन्पिंगलाक्षक

திலபர்ணன், ஸ்ம்ருலகர்ணன், த்ருமிசண்டன், பிரபாமயன், ஸுகேசன், விந்ததே, சாகன், கபர்தி, பிங்கலாக்ஷகன்—இவர்கள் (கணங்கள்).

Verse 11

वीरभद्र किराताख्य चतुर्मुख निकुंभक । पंचाक्षभारभूताख्य त्र्यक्ष क्षेमक लांगलिन्

வீரபத்ரன், கிராதாக்யன், சதுர்முகன், நிகும்பகன், பஞ்சாக்ஷன், பாரபூதாக்யன், த்ர்யக்ஷன், க்ஷேமகன், லாங்கலின்—இவர்கள் (கணங்கள்).

Verse 12

विराध सुमुखाषाढे भवंतो मम सूनवः । यथेमौ स्कंदहेरंबौ नैगमेयो यथा त्वयम्

விராதா, சுமுகா, ஆஷாடா! நீங்கள் என் புதல்வர்கள்; இவ்விருவர் ஸ்கந்தன்-ஹேரம்பன் போலவும், நீ நைகமேயன் போலவும் (ஆகிறீர்கள்).

Verse 13

यथा शाखविशाखौ च यथेमौ नंदिभृंगिणौ । भवत्सु विद्यमानेषु महाविक्रमशालिषु

சாகா-விசாகா போலவும், இவ்விருவர் நந்தி-ப்ருங்கின் போலவும்—நீங்கள் மாபெரும் வீரத்துடன் இருப்ப zolang…

Verse 14

काशीप्रवृत्तिं नो जाने दिवोदासनृपस्य च । योगिन्यर्कविधीनां च तद्द्वौ यातं भवत्स्वमू

காசியில் நடப்பதை நான் அறியேன்; திவோதாச மன்னனின் நிலையையும் அறியேன்; யோகினிகள், அர்க்கன் (சூரியன்), விதி (பிரம்மா) இவர்களின் நிலையையும் அறியேன். ஆகவே, என் சொந்தவர்களில் நீங்கள் இருவரும் செல்லுங்கள்.

Verse 15

शंकुकर्णमहाकालौ कालस्यापि प्रकंपनौ । ज्ञातुं वाराणसीवार्तामायातं चत्वरान्वितौ

காலத்தையும் நடுங்கச் செய்யவல்ல சங்குகர்ணன், மகாகாலன்—வாரணாசியின் உண்மை வரலாற்றை அறிய விரும்பி, சந்திப்புத் தெருக்கள் நிறைந்த அந்த நகரில் ஒன்றாக வந்தனர்।

Verse 16

कृतप्रतिज्ञौ तो तूर्णं प्राप्य वाराणसीं पुरीम् । शंकुकर्णमहाकालौ विस्मृत्य शांभवीं गिरम्

உறுதியான பிரதிஞ்ஞை கொண்டிருந்த சங்குகர்ணனும் மகாகாலனும், விரைவில் வாரணாசி நகரை அடைந்தவுடன், சம்பு (சிவன்) உரைத்த வார்த்தைகளையும் மறந்தனர்।

Verse 17

यथैंद्रजालिकीं दृष्ट्वा मायामिह विचक्षणः । क्षणेन मोहमायाति काशीं वीक्ष्य तथैव तौ

ஒரு விவேகியும் மாயாஜாலக் கலைஞனின் மாயையைப் பார்த்தவுடன் கணத்தில் மயக்கமடைவதுபோல், காசியைப் பார்த்த அந்த இருவரும் உடனே மோகத்தில் விழுந்தனர்।

Verse 18

अहो मोहस्य माहात्म्यमहो भाग्यविपर्ययः । निर्वाणराशिं यत्काशीं प्राप्य यांत्यन्यतोऽबुधाः

அஹோ, மோகத்தின் மகிமை எத்துணை! பாக்கியத்தின் புரட்டல் எத்துணை! முக்தியின் பொக்கிஷமான காசியை அடைந்தும், அறிவிலிகள் வேறிடத்திற்குச் செல்கின்றனர்।

Verse 19

तत्यजे यैरियं काशी महाशीर्वादभूभिका । तेषां करतलान्मुक्तिः प्राप्तापि परितो गता

மகா ஆசீர்வாதங்களின் நிலமான இந்தக் காசியை யார் கைவிட்டார்களோ, அவர்களின் உள்ளங்கைகளிலிருந்தே முக்தி—பெற்றிருந்தும்—எல்லாத் திசைகளிலும் வழுந்து விலகிச் சென்றது।

Verse 20

यत्र सर्वावभृथतः स्नानमात्रं विशिष्यते । अप्युष्णीकृतपानीयैस्तां काशीं कः परित्यजेत्

எங்கு வெறும் ஸ்நானமே எல்லா அவப்ருத ஸ்நானங்களையும் விடச் சிறந்ததாக விளங்குகிறதோ—அங்கு நீர் சூடாக்கப்பட்டிருந்தாலும், அந்த காசியை யார் கைவிடுவார்?

Verse 21

यत्रैकपुष्पदानेन शिवलिंगस्य मूर्धनि । दशसौवर्णिकं पुण्यं कस्तां काशीं परित्यजेत्

எங்கு சிவலிங்கத்தின் சிரசில் ஒரு மலரை மட்டும் அர்ப்பணித்தாலே பத்து பொன்-தானத்திற்குச் சமமான புண்ணியம் கிடைக்கிறதோ—அந்த காசியை யார் கைவிடுவார்?

Verse 22

यत्र दंडप्रणामेन अप्येकेन शिवाग्रतः । तुच्छमेंद्रपदंप्राहुस्तां काशीं को विमुंचति

எங்கு சிவன் முன்னிலையில் ஒருமுறை தண்டவத் प्रणாமம் செய்தாலே இந்திரப் பதவியும் அற்பமென கூறப்படுகிறதோ—அந்த காசியை யார் விட்டு விடுவார்?

Verse 23

यत्रैकद्विजमात्रं तु भोजयित्वा यथेच्छया । वाजपेयाधिकं पुण्यं तां काशीं को विमुंचति

எங்கு விருப்பப்படி ஒரு பிராமணருக்கு மட்டும் போஜனம் அளித்தாலே வாஜபேய யாகத்தையும் விட அதிக புண்ணியம் உண்டாகிறதோ—அந்த காசியை யார் கைவிடுவார்?

Verse 24

एकां गां यत्र दत्त्वा वै विधिवद्ब्राह्मणाय वै । लभेदयुत गोपुण्यं कस्तां काशीं त्यजेत्सुधीः

எங்கு விதிப்படி ஒரு பசுவை பிராமணருக்கு தானம் செய்தால் பத்தாயிரம் பசுதானத்தின் புண்ணியம் கிடைக்கிறதோ—அத்தகைய காசியை அறிவாளர் யார் கைவிடுவார்?

Verse 25

एकलिंगं प्रतिष्ठाप्य यत्र संस्थापितं भवेत् । अपि त्रैलोक्यमखिलं तां काशीं कः समुज्झति

எங்கு ஒரு லிங்கமாவது விதிப்படி பிரதிஷ்டை செய்து உறுதியாக நிறுவப்படுகிறதோ, அந்தக் காசியை—முழு மும்முலகமும் கிடைத்தாலும்—யார் கைவிடுவார்?

Verse 26

परिनिश्चित्य तावित्थं लिंगे संस्थाप्य पुण्यदे । तत्रैव संस्थितिं प्राप्तौ काशीं नाद्यापि मुंचतः

இவ்வாறு உறுதியாகத் தீர்மானித்து, புண்ணியமளிக்கும் லிங்கத்தில் தம்மை நிறுவி, அவர்கள் அங்கேயே நிலையான இருப்பை அடைந்தனர்; இன்றும் காசியை விடுவதில்லை.

Verse 27

शंकुकर्णेश्वरं लिंगं शंकुकर्ण ग णार्चितम् । दृष्ट्वा न जायते जंतुर्जातु मातुर्महोदरे

சங்குகர்ணரின் கணங்களால் வழிபடப்படும் சங்குகர்ணேஸ்வர லிங்கத்தை தரிசித்தால், உயிர் இனி ஒருபோதும் தாயின் கருவில் பிறப்பதில்லை.

Verse 28

विश्वेशाद्वायुदिग्भागे शंकुकर्णेश्वरं नरः । संपूज्य न विशेदत्र घोरे संसारसागरे

விஸ்வேசரிலிருந்து வாயு திசைப் பகுதியில் உள்ள சங்குகர்ணேஸ்வரரை முறையாக வழிபடுபவன், இந்தக் கொடிய சம்சாரக் கடலில் மீண்டும் புகுவதில்லை.

Verse 29

महाकालेश्वरं लिंगं महाकालगणार्चितम् । अर्चयित्वा च नत्वा च स्तुत्वा कालभयं कुतः

மகாகாலரின் கணங்களால் போற்றப்படும் மகாகாலேஸ்வர லிங்கத்தை வழிபட்டு, வணங்கி, துதித்தால்—காலத்தின் (மரணத்தின்) அச்சம் எங்கிருந்து வரும்?

Verse 30

स्कंद उवाच । शंकुकर्णे महाकाले चिरंतन विलंबिते । ज्ञात्वा सर्वज्ञनाथोथ प्राहैपीदपरौ गणौ

ஸ்கந்தன் கூறினான்—சங்குகர்ணனும் மகாகாலனும் நீண்ட நேரம் தாமதித்தபோது, அனைத்தையும் அறியும் ஆண்டவன் உணர்ந்து அந்த இரு சிறந்த கணங்களை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 31

घंटाकर्ण त्वमागच्छ महोदर महामते । काशीं यातं युवां तूर्णं ज्ञातुं तत्रत्य चेष्टितम्

ஆண்டவன் கூறினான்—“ஓ கந்தாகர்ணா, வா; ஓ பேரறிவாளன் மகோதரா, நீங்கள் இருவரும் விரைந்து காசிக்குச் சென்று அங்கே நடந்ததை அறிந்து வாருங்கள்।”

Verse 32

इत्यगस्ते गणौ तौ तु गत्वा काशीं महापुरीम् । व्यावृत्याद्यापि नो यातौ क्वापि तत्रैव संस्थितौ

அகஸ்தியரே, இவ்வாறு அந்த இரு கணங்களும் காசி மகாநகரத்திற்குச் சென்று, திரும்புவதைக் கைவிட்டு இன்றுவரை எங்கும் செல்லாமல் அங்கேயே நிலைத்துள்ளனர்।

Verse 33

घंटाकर्णेश्वरं लिंगं घंटाकर्ण गणोत्तमः । काश्यां संस्थाप्य विधिवत्स्वयं तत्रैव निर्वृतः

கணங்களில் முதன்மையான கந்தாகர்ணன், காசியில் விதிப்படி கந்தாகர்ணேஸ்வர லிங்கத்தை நிறுவி, தானும் அங்கேயே நிறைவும் அமைதியும் அடைந்தான்।

Verse 34

कुंडं तत्रैव संस्थाप्य लिंगस्नपनकर्मणे । नाद्यापि स त्यजेत्काशीं ध्यायंल्लिंगं तथैव हि

லிங்க ஸ்நாபனச் சடங்கிற்காக அங்கேயே ஒரு குளத்தை அமைத்து, இன்றும் அவன் காசியை விட்டு செல்லான்—அதே லிங்கத்தைத் தொடர்ந்து தியானிக்கிறான்।

Verse 35

महोदरोपि तत्प्राच्यां शिवध्यानपरायणः । महोदरेश्वरं लिंगं ध्यायेदद्यापि कुंभज

ஹே கும்பஜ (அகஸ்த்ய), கிழக்கு திசையில் சிவதியானத்தில் நிலைத்த மகோதரன் இன்றும் ‘மகோதரேஸ்வர’ லிங்கத்தைத் தியானிக்கிறான்।

Verse 36

महोदरेश्वरं दृष्ट्वा वाराणस्यां द्विजोत्तम । कदाचिदपि वै मातुः प्रविशेन्नौदरीं दरीम्

ஹே த்விஜோத்தமா, வாராணசியில் மகோதரேஸ்வரனைத் தரிசித்தவன் இனி எந்நேரமும் தாயின் கருப்பை-குகையில் மீண்டும் புகவே கூடாது (அதாவது மறுபிறவி இல்லை)।

Verse 37

घंटाकर्ण ह्रदे स्नात्वा दृष्ट्वा व्यासेश्वरं विभुम् । यत्र कुत्र विपन्नोपि वाराणस्यां मृतो भवेत्

கண்டாகர்ண ஹ்ரதத்தில் நீராடி, மகிமைமிக்க வ்யாசேஸ்வரனைத் தரிசித்தவன் எங்கு எத்தகைய துன்பம் வந்தாலும் இறுதியில் வாராணசியில் மரணத்தை அடைவான் (புனித முடிவு)।

Verse 38

घंटाकर्णे महातीर्थे श्राद्धं कृत्वा विधानतः । अपि दुर्गतिमापन्नानुद्धरेत्सप्तपूर्वजान्

கண்டாகர்ண மகாதீர்த்தத்தில் விதிப்படி ஸ்ராத்தம் செய்தால், துர்கதியில் வீழ்ந்த ஏழு முன்னோர்களையும் உயர்த்த முடியும்।

Verse 39

निमज्ज्याद्यापि तत्कुंडे क्षण योवहितो भवेत् । विश्वेश्वरमहापूजा घंटारावाञ्शृणोति सः

அந்த குண்டத்தில் இன்றும் மூழ்கி ஒரு கணம் கூட கவனமுடன் ஒருமுகப்படுபவன், விஸ்வேஸ்வரரின் மகாபூஜையின் மணி ஓசையை கேட்கிறான்।

Verse 40

वदंति पितरः काश्यां घंटाकर्णेमलेजले । दाता तिलोदकस्यापि वंशे नः कोपि जायते

பித்ருக்கள் கூறுகின்றனர்—காசியில் மணி-காதனின் (கண்டாகர்ணன்) தூய நீரில் யார் திலோதகம் அர்ப்பணிக்கிறாரோ, அவரும் எங்கள் வம்சத்தினராக ஆகிறார்.

Verse 41

यद्वंश्या मुनयः काश्यां घंटाकर्णे महाह्रदे । कृतोदकक्रियाः प्राप्ताः परां सिद्धिं घटोद्भव

ஓ घटோத்பவ (அகஸ்த்யா)! அந்த வம்சத்தைச் சேர்ந்த முனிவர்கள் காசியில் கண்டாகர்ணன் மகா ஏரியில் நீர்க் கிரியைகளைச் செய்து பரம சித்தியை அடைந்தனர்.

Verse 42

स्कंद उवाच । घंटाकर्णे गणे याते प्रयाते च महोदरे । विसिस्माय स्मरद्वेष्टा मौलिमांदोलयन्मुहुः

ஸ்கந்தன் கூறினான்—கண்டாகர்ண கணம் சென்றபின், மகோதரனும் புறப்பட்டபின், ஸ்மர-விரோதி (சிவன்) வியந்து மீண்டும் மீண்டும் தலையசைத்தார்.

Verse 43

उवाच च मनस्येव हरः स्मित्वा पुनःपुनः । महामोहनविद्यासि काशि त्वां पर्यवैम्यहम्

ஹரன் (சிவன்) மீண்டும் மீண்டும் புன்னகைத்து, மனத்திற்குள்ளேயே சொல்வதுபோல் கூறினார்—ஓ காசி! நீ மகா மோகன-வித்தை; உன்னை நான் முழுமையாக அறிகிறேன்.

Verse 44

पुराविदः प्रशंसंति त्वां महामोहहारिणीम् । काशींत्विति न जानंति महामोहनभूरियम्

பண்டைய ஞானிகள் உன்னை ‘மகா மோகத்தை அகற்றுபவள்’ என்று போற்றுகின்றனர்; ஆனால் ‘காசி’ என உன்னை உண்மையாக அறியார்—ஏனெனில் இதுவே மகா மோகத்தின் நிலம்.

Verse 46

तथापि प्रेषयिष्यामि यावान्मेस्ति परिच्छदः । नोद्यमाद्विरमंतीह ज्ञानिनः साध्यकर्मणि

ஆயினும், எனக்குள்ள வளமும் உபகரணமும் எவ்வளவோ அவ்வளவையே நான் படைகளை அனுப்புவேன். ஏனெனில் இவ்வுலகில் ஞானிகள் நிறைவேற்ற வேண்டிய செயல் இருக்கையில் முயற்சியை விடார்।

Verse 47

नोद्यमाद्विरतिः कार्या क्वापि कार्ये विचक्षणैः । प्रतिकूलोपि खिद्येत विधिस्तत्सततोद्यमात्

விவேகிகள் எந்தச் செயலிலும் முயற்சியிலிருந்து விலகக் கூடாது. இடையறாத முயற்சியால் எதிர்மறை விதியும் சோர்ந்து தளர்கிறது।

Verse 48

शीतोष्णभानू स्वर्भानु ग्रस्तावपि नभोंगणे । गतिं न त्यजतोद्यापि प्रक्रांतव्य कृतोद्यमौ

வான்மண்டலத்தில் குளிர் தரும் சந்திரனும் வெப்பம் தரும் சூரியனும் ஸ்வர்பானுவால் பிடிக்கப்பட்டாலும் தங்கள் பாதையை விடுவதில்லை. அதுபோல முயற்சி எடுத்தவன் தொடங்கிய வழியிலேயே தொடர்ந்து செல்ல வேண்டும்।

Verse 49

प्रेषयिष्याम्यहं सर्वान्भवती मोहयिष्यति । इति सम्यग्विजानामि काशि त्वां मोहनोषधिम्

நான் அவர்களையெல்லாம் அனுப்புவேன்; நீ அவர்களை மயக்கி மயங்கச் செய்வாய்—இதை நான் நன்கு அறிவேன். ஓ காசி, நீ மோகன மூலிகை போன்றவள்।

Verse 50

दैवं पूर्वकृतं कर्म कथ्यते नेतरत्पुनः । तन्निराकरणे यत्नः स्वयं कार्यो विपश्चिता

‘தெய்வம்’ என்று சொல்லப்படுவது முன்செய்த கர்மமே; வேறொன்றல்ல. ஆகவே அதை நீக்க ஞானி தானே முயற்சி செய்ய வேண்டும்।

Verse 51

भाजनोपस्थितं दैवाद्भोज्यं नास्यं स्वयं विशेत् । हस्तवक्त्रोद्यमात्तच्च प्रविशेदौदरीं दरीम्

தெய்வவிதியால் பாத்திரத்தில் வைக்கப்பட்ட உணவு தானாகவே வாயில் புகாது. கைவும் வாயும் செய்யும் முயற்சியாலேயே அது வயிற்றுக் குகையில் புகும்.

Verse 52

इत्युद्यमं समर्थ्येशो निश्चितं दैवजित्वरम् । पुनश्च प्रेषयांचक्रे गणान्पंचमहारयान्

இவ்வாறு முயற்சியின் வலிமையை உறுதிப்படுத்தி, விதியையும் வெல்லலாம் எனத் தீர்மானித்த ஈசன் மீண்டும் ஐந்து மாபெரும் வீர கணங்களை அனுப்பினான்.

Verse 53

सोमनंदी नंदिषेणः कालपिंगलकुक्कुटाः । तेद्यापि न निवर्तंते काश्यां जीवामृता यथा

சோமநந்தீ, நந்திஷேண, காலபீங்கல‑குக்குட—அந்த கணர்கள் இன்றும் காசியை விட்டு நீங்கார்; உயிருள்ள அமிர்தம் போல (அமரர் போல).

Verse 54

तेपि स्वनाम्ना लिंगानि शंभुसंतुष्टि काम्यया । प्रतिष्ठाप्य स्थिताः काश्यां विश्वनिर्वाणजन्मनि

அவர்களும் சம்புவை மகிழ்விக்க விரும்பி, தங்கள் பெயர்களால் லிங்கங்களை நிறுவி, உலகிற்கு நிர்வாணம் அளிக்கும் பிறப்பிடமான காசியில் தங்கினர்.

Verse 55

सोमनंदीश्वरं दृष्ट्वा लिंगं नंदवने परम् । सोमलोके परानंदं प्राप्नुयाद्भक्तिमान्नरः

நந்தவனத்தில் உள்ள உயர்ந்த சோமநந்தீஸ்வர லிங்கத்தைத் தரிசித்த பக்தன் சோமலோகத்தில் பரமானந்தத்தை அடைவான்.

Verse 56

तदुत्तरे विलोक्याथ नंदिषेणेश्वरं नरः । आनंदसेनां संप्राप्य जयेन्मृत्युमपि क्षणात्

அதன்பின் சிறிது முன்னே நோக்கி நந்திஷேணேஸ்வரரை தரிசிக்கும் மனிதன் ஆனந்தசேனையை அடைந்து, கணநேரத்தில் மரணத்தையும் வெல்லுவான்।

Verse 57

कालेश्वरं महालिंगं गंगायाः पश्चिमोत्तरे । प्रणम्य कालपाशेन नो बध्येत कदाचन

கங்கையின் வடமேற்கில் உள்ள மகாலிங்கமான காலேஸ்வரரை வணங்கினால், காலத்தின் (மரணத்தின்) பாசத்தால் எந்நேரமும் கட்டுப்படமாட்டான்।

Verse 58

पिंगलेश्वरमभ्यर्च्य कालेशात्किंचिदुत्तरे । लभते पिंगलज्ञानं येन तन्मयतां व्रजेत्

காலேசருக்கு சிறிது வடக்கில் உள்ள பிங்கலேஸ்வரரை வழிபட்டால் ‘பிங்கல’ ஞானம் கிடைக்கும்; அதனால் அந்த பரம்பொருளில் முழுமையாக ஒன்றிப்போகலாம்।

Verse 59

कुक्कुटेश्वर लिंगस्य येत्र भक्तिं वितन्वते । कुक्कुटांडाकृतेस्तस्य न ते गर्भमवाप्नुयुः

எங்கே கோழி முட்டை போன்ற வடிவமுடைய குக்குடேஸ்வர லிங்கத்திற்கு பக்தியை விரிவாக்குகிறார்களோ, அவர்கள் மீண்டும் கருவில் (பிறவி) புகமாட்டார்கள்।

Verse 60

स्कंद उवाच । सोमनंदि प्रभृतिषु मुने पंचगणेष्वपि । आनंदकाननं प्राप्य स्थितेषु स्थाणुरब्रवीत्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—முனிவரே, சோமானந்தி முதலிய ஐந்து கணங்களும் ஆனந்தகானனத்தை அடைந்து அங்கே நின்றபோது, ஸ்தாணு (சிவன்) உரைத்தான்।

Verse 61

कार्यमस्माकमेवैतद्यदि सम्यग्विमृश्यते । अनेनोपाधिनाप्येते तत्र तिष्ठंतु मामकाः

சரியாக ஆராய்ந்தால் இச்செயல் நிச்சயமாக நமதே; இவ்வமைப்பினாலும் என் கணங்கள் அங்கேயே நிலைத்திருக்கட்டும்.

Verse 62

प्रमथेषु प्रविष्टेषु मायावीर्यमहत्स्वपि । अहमेव प्रविष्टोस्मि वाराणस्यां न संशयः

பெரும் மாயாபலமும் வீரியமும் கொண்டு பிரமதர்கள் நுழைந்திருந்தாலும், வாராணசியில் நுழைந்தது நானே—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 63

क्रमेण प्रेषयिष्यामि योस्ति मे स्वपरिच्छदः । तत्र सर्वेषु यातेषु ततो यास्याम्यहं पुनः

நான் முறையே என் சொந்த பரிவாரக் கணங்களை அனுப்புவேன்; அவர்கள் அனைவரும் அங்கே சென்ற பின், நானும் மீண்டும் செல்வேன்.

Verse 64

संप्रधार्येति हृदये देवदेवेन शूलिना । प्रैषिष्ट प्रमथानां तु ततो गणचतुष्टयम्

இவ்வாறு உள்ளத்தில் தீர்மானித்து, தேவர்களின் தேவனான சூலதாரி, பிரமதர்களில் இருந்து நான்கு கணங்களைக் கொண்ட குழுவை அனுப்பினார்.

Verse 65

कुंडोदरो मयूराख्यो बाणो गोकर्ण एव च । मायाबलं समाश्रित्य काशीं प्रविविशुर्गणाः

குண்டோதரன், மயூராக்யன், பாணன், கோகர்ணன்—இக் கணங்கள் மாயாபலத்தைச் சார்ந்து காசியில் நுழைந்தனர்.

Verse 66

कृत्वोपायशतं तैस्तु दिवोदासस्य संभ्रमे । यदैकोपि समर्थो न तदा तत्रैव संस्थितम्

திவோதாசனால் ஏற்பட்ட கலக்கத்தில் அவர்கள் நூறு நூறு உபாயங்களைச் செய்தனர்; ஆனால் ஒன்றும் பயனளிக்காதபோது அங்கேயே உறுதியாகத் தங்கினர்.

Verse 67

अपराधशतेष्वीशः केन तुष्यति कर्मणा । संप्रधार्येति ते चक्रुर्लिंगाराधनमुत्तमम्

‘நூறு நூறு குற்றங்களுக்குப் பின் இறைவன் எந்தச் செயலில் மகிழ்வான்?’ என்று சிந்தித்து அவர்கள் உத்தமமான லிங்காராதனையை மேற்கொண்டனர்.

Verse 68

एकस्मिञ्शांभवे लिंगे विधिनात्र समर्चिते । क्षमेत्त्र्यक्षोपराधानां शतं मोक्षं च यच्छति

இங்கே ஒரு சாம்பவ லிங்கத்தை விதிப்படி வழிபட்டால், மும்முகன் (மூன்றுகண்) இறைவன் நூறு குற்றங்களை மன்னித்து மோட்சத்தையும் அருள்வான்.

Verse 69

न तुष्यति तथा शंभुर्यज्ञदानतपोव्रतैः । यथा तुष्येत्सकृल्लिंगे विधिनाभ्यर्चिते सति

யாகம், தானம், தவம், விரதம் இவற்றால் சம்பு அவ்வளவு மகிழ்வதில்லை; விதிப்படி ஒருமுறை லிங்கத்தை அர்ச்சித்தாலே மிகுந்து மகிழ்வான்.

Verse 70

लिंगार्चनविधानज्ञो लिंगार्चनरतः सदा । त्र्यक्ष एव स विज्ञेयः साक्षाद्द्व्यक्षोपि मानवः

லிங்கார்ச்சனை விதியை அறிந்து எப்போதும் லிங்க வழிபாட்டில் ஈடுபடுபவன், வெளியில் இரு கண்கள் கொண்ட மனிதனாக இருந்தாலும், உண்மையில் மும்முகன் (மூன்றுகண்) என அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 71

न गोशतप्रदानेन न स्वर्णशतदानतः । तत्फलं लभ्यते पुंभिर्यत्सकृल्लिंगपूजनात्

நூறு பசு தானம் செய்தாலும் அல்ல, நூறு பொன் தானம் செய்தாலும் அல்ல—ஒருவன் ஒருமுறை லிங்கப் பூஜை செய்தால் பெறும் புண்ணியப் பலனை அதனால் பெற முடியாது.

Verse 72

अश्वमेधादिभिर्यागैर्न तत्फलमवाप्यते । यत्फलं लभ्यते मर्त्यैर्नित्यं लिंगप्रपूजनात्

அசுவமேதம் முதலான யாகங்களாலும் அந்தப் பலன் கிடையாது; மானவர்கள் தினமும் பக்தியுடன் லிங்கத்தைப் பிரபூஜை செய்தால் பெறும் பலனே அது.

Verse 73

स्नापयित्वा विधानेन यो लिंगस्नपनोदकम् । त्रिः पिबेत्त्रिविधं पापं तस्येहाशु प्रणश्यति

விதிப்படி லிங்கத்திற்கு ஸ்நானம் செய்து, அந்த ஸ்நானநீரை மூன்று முறை அருந்துவான்; அவனுடைய மும்மடங்கு பாவம் இவ்வுலகிலேயே விரைவில் அழியும்.

Verse 74

लिंग स्नपनवार्भिर्यः कुर्यान्मूर्ध्न्यभिषेचनम् । गंगास्नानफलं तस्य जायतेत्र विपाप्मनः

லிங்க ஸ்நானநீரால் யார் தம் தலைமேல் அபிஷேகம் செய்கிறாரோ, அவர் பாவமற்றவராய் இங்கேயே கங்கை ஸ்நானப் பலனை அடைவார்.

Verse 75

लिंगं समर्चितं दृष्ट्वा यः कुर्यात्प्रणतिं सकृत् । संदेहो जायते तस्य पुनर्देहनिबंधने

முறையாக அர்ச்சிக்கப்பட்ட லிங்கத்தைத் தரிசித்து யார் ஒருமுறை வணங்குகிறாரோ, அவருக்கு மீண்டும் தேகப் பந்தம் (மறுபிறவி) ஏற்படுமா என்ற ஐயம் எழுகிறது.

Verse 76

लिंगं यः स्थापयेद्भक्त्या सप्तजन्मकृतादघात् । मुच्यते नात्र संदेहो विशुद्धः स्वर्गभाग्भवेत्

பக்தியுடன் சிவலிங்கத்தை நிறுவுபவன், ஏழு பிறவிகளில் சேர்த்த பாவங்களிலிருந்து ஐயமின்றி விடுபடுவான். தூய்மையடைந்து சொர்க்கப் பங்காளியாகிறான்.

Verse 77

विचार्येति गणैः काश्यां स्वामिद्रोहोपशांतये । प्रतिष्ठितानि लिंगानि महापातकभिंद्यपि

தம் ஆண்டவனைத் துரோகித்த குற்றம் தணிய, கணங்கள் ஆலோசித்து காசியில் லிங்கங்களைப் பிரதிஷ்டை செய்தனர். அந்த பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட லிங்கங்கள் மகாபாதகங்களையும் முறித்தழிக்கும்.

Verse 78

कुंडोदरेश्वरं लिंगं दृष्ट्वा लोलार्कसन्निधौ । सर्वपापविनिर्मुक्तः शिवलोके महीयते

லோலார்க்கத்தின் அருகில் உள்ள குண்டோதரேஸ்வர லிங்கத்தை தரிசித்தால், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு சிவலோகத்தில் பெருமை பெறுவான்.

Verse 79

कुंडोदरेश्वराल्लिंगात्प्रतीच्यामसिरोधसि । मयूरेश्वरमभ्यर्च्य न गर्भं प्रतिपद्यते

குண்டோதரேஸ்வர லிங்கத்தின் மேற்கே, அசிரோதஸ் என்னும் மேட்டில் மயூரேஸ்வரனை வழிபட்டால், உயிர் மீண்டும் கருவில் புகாது; அதாவது மறுபிறவி இல்லை.

Verse 80

मयूरेशप्रतीच्यां च लिंगं बाणेश्वरं महत् । तस्य दर्शनमात्रेण सर्वैः पापैः प्रमुच्यते

மயூரேசனின் மேற்கே பாணேஸ்வரன் எனும் மகத்தான லிங்கம் உள்ளது. அதனை மட்டும் தரிசித்தாலே எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்.

Verse 81

गोकर्णेशं महालिंगमंतर्गेहस्य पश्चिमे । द्वारे समर्च्य वै काश्यां न विघ्नैरभिभूयते

காசியில் உள்ளக மண்டபத்தின் மேற்கு வாயிலில் உள்ள மகாலிங்கமான கோகர்ணேசரை முறையாக வழிபட்டால், பக்தன் தடைகளால் அடக்கப்படமாட்டான்।

Verse 82

गोकर्णेश्वर भक्तस्य पंचत्व समये सति । ज्ञानभ्रंशो न जायेत क्वचिदप्यंतमृच्छतः

கோகர்ணேஸ்வரரின் பக்தனுக்கு பஞ்சத்துவம் (மரணம்) வரும் வேளையிலும், இறுதியை அணுகும் போது எப்போதும் ஞானச் சிதைவு ஏற்படாது।

Verse 83

स्कंद उवाच । चिरयत्सुगणेष्वेषु चतुर्ष्वपिगणेश्वरः । महिमानं महत्त्वं तु तत्काश्याः पर्यवर्णयत्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—இந்த நான்கு சிறந்த கணங்களிடையே நீண்ட காலம் இருந்து, கணேஸ்வரன் அந்தக் காசியின் மகிமையும் மஹத்துவமும் முழுமையாக விளக்கியான்।

Verse 84

वैष्णव्या मायया विश्वं भ्राम्येतात्र ययाखिलम् । ध्रुवं मूर्तिमती सैषा काशी विश्वैकमोहिनी

எந்த வைஷ்ணவீ மாயையால் முழு பிரபஞ்சமும் அலைக்கழிக்கப்படுகிறதோ, அதே மாயையால் இங்கு உலகம் மயங்குகிறது; உண்மையில் அந்த மாயையே உருவமெடுத்து காசியாக—முழு உலகிற்கும் ஒரே மோகினியாக—நிலைகொண்டுள்ளது।

Verse 85

अपास्य सोदरान्दारान्पुत्रं क्षेत्रं गृहं वसु । अप्यंगीकृत्य निधनं सर्वे काशीमुपासते

சகோதரர்கள், மனைவி, மகன், நிலம், வீடு, செல்வம் ஆகியவற்றைத் துறந்து—மரணத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டு—மக்கள் எப்படியும் காசியை வழிபடுகின்றனர்।

Verse 86

मरणादपि नो काश्यां भयं यत्र मनागपि । गणास्तत्र तु तिष्ठंतः कुतो मत्तोपि बिभ्यति

காசியில் மரணத்திற்கே கூட சிறிதளவும் அச்சம் இல்லை. அங்கே தெய்வ கணங்களே தங்கி இருக்கையில், என்னிடம்கூட அவர்களுக்கு அச்சம் எப்படித் தோன்றும்?

Verse 87

मरणं मंगलं यत्र विभूतिर्यत्र भूषणम् । कौपीनं यत्र कौशेयं काशी कुत्रोपमीयते

எங்கே மரணம்கூட மங்களமாகிறது, எங்கே விபூதி அலங்காரமாகிறது; எங்கே கௌபீனமும் பட்டுப்போல் மதிக்கப்படுகிறது—அந்த காசிக்கு எது ஒப்பாகும்?

Verse 88

निर्वाणरमणी यत्र रंकं वाऽरंकमेव वा । ब्राह्मणं वा श्वपाकं वा वृणीते प्रांत्यभूषणम्

அங்கே நிர்வாண-ரமணி மணமகள்போல் தன் விருப்பமானவரைத் தேர்ந்தெடுக்கிறாள்—ஏழையாயினும் ஏழையல்லாதவனாயினும், பிராமணனாயினும் ச்வபாகனாயினும்; அவரைத் தன் எல்லையின் அலங்காரமாக ஏற்றுக்கொள்கிறாள்.

Verse 89

मृतानां यत्र जंतूनां निर्वाणपदमृच्छताम् । कोट्यंशेनापि न समा अपि शक्रादयः सुराः

எங்கே இறந்த உயிர்கள் நிர்வாணப் பதத்தை அடைகிறார்களோ, அங்கே சக்ரன் முதலிய தேவர்கள்கூட அவர்களுக்கு சமமல்லர்—கோடியிலொரு பங்கினாலும் அல்லர்.

Verse 90

यत्र काश्यां मृतो जंतुर्ब्रह्मनारायणादिभिः । प्रबद्ध मूर्धांजलिभिर्नमस्येतातियत्नतः

எங்கே காசியில் இறந்த உயிரையும் பிரம்மா, நாராயணன் முதலிய தேவர்கள் மிகுந்த முயற்சியுடன்—தலையின் மேல் கைகூப்பி—வணங்குகின்றனர்.

Verse 91

यत्र काश्यां शवत्वेपि जंतुर्नाशुचितां व्रजेत् । अतस्तत्कर्णसंस्पर्शं करोम्यहमपि स्वयम्

காசியில் சவநிலையிலிருந்தாலும் உயிர் அசௌசத்திற்குச் செல்லாது; ஆகையால் நான் தானே அவன் காதைத் தொடுகிறேன்.

Verse 92

यस्तु काशीति काशीति द्विस्त्रिर्जपति पुण्यवान् । अपि सर्वपवित्रेभ्यः स पवित्रतरो महान्

புண்ணியவான் ‘காசி, காசி’ என்று இரு மூன்று முறை ஜபித்தால், அவன் எல்லாப் புனிதப்படுத்துவோரையும் விட மிகப் பரமபுனிதன் ஆவான்.

Verse 93

येन काशी हृदि ध्याता येन काशीह सेविता । तेनाहं हृदि संध्यातस्तेनाहं सेवितः सदा

யார் இதயத்தில் காசியைத் தியானிக்கிறாரோ, யார் இங்கே காசியைச் சேவிக்கிறாரோ—அவராலே நான் இதயத்தில் நினைக்கப்படுகிறேன்; அவராலே நான் எப்போதும் சேவிக்கப்படுகிறேன்.

Verse 94

काशीं यः सेवते जंतुर्निर्विकल्पेन चेतसा । तमहं हृदये नित्यं धारयामि प्रयत्नतः

தடுமாற்றமற்ற, அசையாத மனத்துடன் காசியைச் சேவிக்கும் உயிரை நான் முயற்சியுடன் எப்போதும் என் இதயத்தில் தாங்கி வைத்திருப்பேன்.

Verse 95

स्वयं वस्तुमशक्तोपि वासयेत्तीर्थवासिनम् । अप्येकमपि मूल्येन स वस्तुःफलभाग्ध्रुवम्

தானே அங்கே தங்க இயலாவிட்டாலும், தீர்த்தத்தில் வாழும் யாத்திரிகனைத் தங்கவைக்க வேண்டும்; ஒரு பொருளின் விலையினால்கூட அவன் அந்த வாச-பலனை நிச்சயமாகப் பெறுவான்.

Verse 96

काश्यां वसंति ये धीरा आपंचत्व विनिश्चयाः । जीवन्मुक्तास्तु ते ज्ञेया वंद्याः पूज्यास्त एव हि

காசியில் வசித்து பஞ்சத்துவத்தைத் தாண்டிய நிலையைக் உறுதியாக அறிந்த உறுதியானோர் ஜீவன்முக்தர் என அறியப்படுவர்; உண்மையில் அவர்களே வணங்கத் தக்கவரும் பூஜிக்கத் தக்கவரும் ஆவர்.

Verse 97

इत्थं विमृश्य बहुशः स्थाणुर्वाराणसीगुणान् । गणानन्यान्समाहूय प्राहिणोत्प्रीतिपूर्वकम्

இவ்வாறு வாராணசியின் சிறப்புகளை மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்த ஸ்தாணு (சிவன்) பிற கணங்களை அழைத்து, அன்புடனும் மகிழ்வுடனும் அவர்களை அனுப்பினார்.

Verse 98

तारकत्वं समागच्छ गच्छाति स्वच्छमानस । दिवोदासो वृषावासो यामधीष्टे वरां पुरीम्

“தாரகத்துவத்தை அடை; தூய மனத்துடன் புறப்படு. திவோதாசன்—வೃಷாவாசன்—அதிஷ்டிக்கும் அந்தச் சிறந்த நகரை...”

Verse 99

तिलपर्ण स्धूलकर्ण दृमिचंड प्रभामय । सुकेश विंदते छाग कपर्दिन्पिंगलाक्षक

திலபர்ணன், ஸ்தூலகர்ணன், த்ருமிசண்டன், பிரபாமயன்; சுகேசன், விந்ததே, சாகன், கபர்தி, பிங்கலாக்ஷகன்—இவர்கள் கணங்களின் பெயர்கள்.

Verse 100

वीरभद्र किराताख्य चतुर्मुख निकुंभक । पंचाक्ष भारभूताख्य त्र्यक्ष क्षेमकलांगलिन्

வீரபத்ரன், கிராதாக்யன், சதுர்முகன், நிகும்பகன்; பஞ்சாக்ஷன், பாரபூதாக்யன், த்ர்யக்ஷன், க்ஷேமகலாங்கலின்—இவர்களும் கணங்களில் குறிப்பிடப்படுகின்றனர்.

Verse 110

नाद्रीणां न समुद्राणां न द्रुमाणां महीयसाम् । भूतधात्र्यास्तथा भारो यथा स्वामिद्रुहां महान्

மலைகளும் அல்ல, கடல்களும் அல்ல, பெருமரங்களும் அல்ல—உயிர்களைத் தாங்கும் பூமிக்கு, தம் ஆண்டவனைத் துரோகிப்போரின் மகாபாரம் போல் கனமாய் எதுவும் இல்லை।

Verse 120

तारकेशं महालिंगं तारकाख्यो गणोत्तमः । तारकज्ञानदं पुंसां मुनेऽद्यापि समर्चयेत्

முனிவரே, இன்றும் தாரகேசம் எனும் மகாலிங்கத்தையும், தாரகன் எனும் முதன்மை கணத்தையும் முறையாக வழிபட வேண்டும்; அது மனிதர்க்கு தாரக-ஞானம் (உய்வளிக்கும் ஞானம்) அருளும்।