Adhyaya 27

Verse 1

पार्वत्युवाच । नमस्ते देवदेवेश प्रणमत्करुणानिधे । वद केदारमाहात्म्यं भक्तानामनुकंपया

பார்வதி கூறினாள்—தேவர்களின் தேவனே! உமக்கு நமஸ்காரம்; வணங்குவோர்க்கு கருணைநிதியே! பக்தர்கள்மேல் அருளால் கேதாரத்தின் மஹிமையை உரைத்தருள்வீர்।

Verse 2

तस्मिंल्लिंगे महाप्रीतिस्तव काश्यामनुत्तमा । तद्भक्ताश्च जना नित्यं देवदेवमहाधियः

காசியில் அந்த லிங்கத்தின் மீது உமக்கு உன்னதமான பேரன்பு ஒப்பற்றது; அதன் பக்தர்கள் எப்போதும் தேவர்களின் தேவனில் பராயணமாய் உயர்ந்த அறிவுடையோர் ஆவர்।

Verse 3

देवदेव उवाच । शृण्वपर्णेभिधास्यामि केदारेश्वर संकथाम् । समाकर्ण्यापि यां पापोप्यपापो जायते क्षणात्

தேவர்களின் தேவன் கூறினார்—அபர்ணையே, கேள்; கேதாரேஸ்வரரின் புனிதக் கதையை நான் உரைக்கிறேன்; அதைச் செவிமடுத்தால் பாவியும் கணநேரத்தில் பாவமற்றவனாகிறான்।

Verse 4

केदारं यातुकामस्य पुंसो निश्चितचेतसः । आजन्मसंचितं पापं तत्क्षणादेव नश्यति

கேதாரத்திற்குச் செல்ல உறுதியான மனத்துடன் தீர்மானிக்கும் மனிதனின் பிறப்பிலிருந்து சேர்த்த பாவங்கள் அக்கணமே அழிந்துவிடும்।

Verse 5

गृहाद्विनिर्गते पुंसि केदारमभिनिश्चितम् जन्मद्वयार्जितं पापं शरीरादपि निर्व्रजेत्

கேதாரத்தை உறுதியாகத் தீர்மானித்து ஒருவர் வீட்டை விட்டு புறப்பட்டால், இரண்டு பிறவிகளில் சேர்த்த பாவம் உடலிலிருந்தும் நீங்கிவிடும்.

Verse 6

मध्ये मार्गं प्रपन्नस्य त्रिजन्मजनितं त्वघम् । देहगेहाद्विनिःसृत्य निराशं याति निःश्वसत्

பாதையில் புறப்பட்டவரின் மூன்று பிறவிப் பாவம் உடல்-வீட்டிலிருந்து வெளியேறி, நம்பிக்கையிழந்து தோல்வியுற்றதுபோல் நெடுமூச்சுடன் அகன்று போகிறது.

Verse 7

सायंकेदारकेदारकेदारेति त्रिरुच्चरन् । गृहेपि निवसन्नूनं यात्राफलमवाप्नुयात्

மாலையில் ‘கேதார, கேதார, கேதார’ என்று மூன்று முறை உச்சரிப்பவன், வீட்டிலேயே இருந்தாலும் நிச்சயமாக யாத்திரையின் பலனை அடைவான்.

Verse 8

दृष्ट्वा केदारशिखरं पीत्वा तत्रत्यमंबु च । सप्तजन्मकृतात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः

கேதார சிகரத்தை தரிசித்து அங்குள்ள நீரை அருந்தினால், ஏழு பிறவிகளில் செய்த பாவங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுவான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 9

हरपापह्रदे स्नात्वा केदारेशं प्रपूज्य च । कोटिजन्मार्जितैनोभिर्मुच्यते नात्र संशयः

ஹர-பாப ஹ்ரதத்தில் நீராடி கேதாரேசரை வழிபட்டால், கோடி பிறவிகளில் சேர்த்த பாவங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுவான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 10

सकृत्प्रणम्य केदारं हरपापकृतोदकः । स्थाप्य लिंगं हृदंभोजे प्रांते मोक्षं गमिष्यति

ஒருமுறை கேதாரத்தை வணங்கி, பாபங்களை அகற்றும் ஹர-பாப-ஹர நீரால் தூய்மையடைந்து, இதயத் தாமரையில் சிவலிங்கத்தை நிறுவுவான்—வாழ்வின் இறுதியில் மோட்சம் அடைவான்.

Verse 11

हरपापह्रदे श्राद्धं श्रद्धया यः करिष्यति । उद्धृत्य सप्तपुरुषान्स मे लोकं गमिष्यति

யார் உண்மையான श्रद्धையுடன் ஹர-பாப-ஹ்ரதத்தில் ஸ்ராத்தம் செய்வாரோ, அவர் ஏழு தலைமுறைகளை உயர்த்தி என் லோகத்தை அடைவார்.

Verse 12

पुरा राथंतरे कल्पे यदभूदत्र तच्छृणु । अपर्णे दत्तकर्णा त्वं वर्णयामि तवाग्रतः

ராதந்தர கல்பத்தில் முன்பு இங்கு நிகழ்ந்ததை கேள். ஓ அபர்ணா, முழுக் கவனத்துடன் செவி சாய்த்து இரு; உன் முன்னே அதை நான் விவரிக்கிறேன்.

Verse 13

एको ब्राह्मणदायाद उज्जयिन्या इहागतः । कृतोपनयनः पित्रा ब्रह्मचर्यव्रतेस्थितः

உஜ்ஜயினியிலிருந்து ஒரு பிராமண குல வாரிசான இளைஞன் இங்கு வந்தான். தந்தை அவனுக்கு உபநயனம் செய்திருந்தார்; அவன் பிரம்மச்சர்ய விரதத்தில் நிலைத்திருந்தான்.

Verse 14

स्थलीं पाशुपतीं काशीं स विलोक्य समंततः । द्विजैः पाशुपतैः कीर्णां जटामुकुटभूषितैः

அவன் எல்லாத் திசைகளிலும் பாசுபதீ இயல்புடைய காசியின் புனிதத் தளத்தை கண்டான்—சடைமுடி முக்குடம் அணிந்த பாசுபத பிராமணர்களால் அது நிரம்பியிருந்தது.

Verse 15

कृतलिंगसमर्चैश्च भूतिभूषितवर्ष्मभिः । भिक्षाहृतान्नसंतुष्टैः पुष्टैर्गंगामृतोदकैः

அவர்கள் முறையாக லிங்கத்தைப் பக்தியுடன் சமர்ச்சித்தனர்; அவர்களின் உடல் புனித விபூதியால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. பிச்சையால் பெற்ற அன்னத்தில் திருப்தியுற்று, கங்கையின் அமுதத்தன்மை கொண்ட நீரால் போஷிக்கப்பட்டனர்.

Verse 16

बभूवानंदितमना व्रतं जग्राह चोत्तमम् । हिरण्यगर्भादाचार्यान्महत्पाशुपताभिधम्

மகிழ்ந்த மனத்துடன் அவர் சிறந்த விரதத்தை ஏற்றார்—‘பாசுபத’ எனப் பெயர்பெற்ற மகத்தான ஒழுக்கத்தை—ஆசார்யர் ஹிரண்யகர்பரிடமிருந்து பெற்றார்.

Verse 17

स च शिष्यो वशिष्ठोभूत्सर्वपाशुपतोत्तमः । स्नात्वा ह्रदे हरपापे नित्यप्रातः समुत्थितः

அந்த சீடன் வசிஷ்டராக ஆனார்—எல்லா பாசுபதர்களிலும் முதன்மை. தினமும் காலை எழுந்து ‘ஹரபாப’ ஏரியில் நீராடினார்.

Verse 18

विभूत्याहरहः स्नाति त्रिकालं लिंगमर्चयन् । नांतरं स विजानाति शिवलिंगे गुरौ तथा

அவர் தினந்தோறும் விபூதி அணிந்து நீராடி, மூன்று காலங்களிலும் லிங்காராதனை செய்தார். சிவலிங்கத்திலும் குருவிலும் அவர் எந்த வேறுபாடும் காணவில்லை.

Verse 19

स द्वादशाब्ददेशीयो वशिष्ठो गुरुणा सह । ययौ केदारयात्रार्थं गिरिं गौरीगुरोर्गुरुम्

வசிஷ்டன் பன்னிரண்டு வயதடைந்தபோது, குருவுடன் கேதார யாத்திரைக்காகப் புறப்பட்டார்—கௌரியின் குருவிற்கும் பரமகுருவாகிய அந்த மலைநோக்கி.

Verse 20

यत्र गत्वा न शोचंति किंचित्संसारिणः क्वचित । प्राश्योदकं लिंगरूपं लिंगरूपत्वमागताः

அந்த இடத்திற்குச் சென்றால் உலக வாழ்வோர் எவ்விதத்திலும் துயருறார். லிங்கத்துடன் தொடர்புடைய புனித தீர்த்தநீரை அருந்தி, அவர்கள் லிங்க-ரூபத்தையே அடைந்து சிவரூபத்தில் ஒன்றுபடுவர்.

Verse 21

असिधारं गिरिं प्राप्य वशिष्ठस्य तपस्विनः । गुरुर्हिरण्यगर्भाख्यः पंचत्वमगमत्तदा

தபஸ்வி வசிஷ்டர் அசிதார மலைக்கு வந்தபோது, ஹிரண்யகர்பர் எனப்படும் அவரது குரு அப்போது பஞ்சத்துவம் அடைந்தார்—அதாவது பஞ்சமஹாபூதங்களில் லயித்து உடலை விட்டார்.

Verse 22

पश्यतां तापसानां च विमाने सार्वकामिके । आरोप्य तं पारिषदाः कैलासमनयन्मुदा

தபஸ்விகள் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, சிவனின் பரிஷதர்கள் அவரை எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் விமானத்தில் ஏற்றி மகிழ்ச்சியுடன் கைலாசத்துக்கு அழைத்துச் சென்றனர்.

Verse 23

यस्तु केदारमुद्दिश्य गेहादर्धपथेप्यहो । अकातरस्त्यजेत्प्राणान्कैलासे स चिरं वसेत्

கேதாரத்தை நோக்கி வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டு பாதிவழியிலேயே—அஞ்சாமலும் உறுதியோடும்—உயிர் நீத்தாலும், அவன் நீண்ட காலம் கைலாசத்தில் வாசிப்பான்.

Verse 24

तदाश्चर्यं समालोक्य स वशिष्ठस्तपोधनः । केदारमेव लिंगेषु बह्वमंस्त सुनिश्चितम्

அந்த அதிசயத்தைப் பார்த்த தபோதன வசிஷ்டர், சிவலிங்கங்களில் கேதாரமே நிச்சயமாக மிகச் சிறந்த மகிமையுடையது என்று உறுதியாகக் கொண்டார்.

Verse 25

अथ कृत्वा स कैदारीं यात्रां वाराणसीमगात् । अग्रहीन्नियमं चापि यथार्थं चाकरोत्पुनः

பின்னர் அவர் கேதார யாத்திரையை நிறைவு செய்து வாராணசிக்குச் சென்றார். மேலும் அவர் மீண்டும் விதிப்படி விரதநியமங்களை ஏற்று, யதார்த்தமாக அவற்றைச் செய்தார்.

Verse 26

प्रति चैत्रं सदा चैत्र्यां यावज्जीवमहं ध्रुवम् । विलोकयिष्ये केदारं वसन्वाराणसीं पुरीम्

ஒவ்வோர் ஆண்டும் சைத்ர மாதத்தில்—ஆம், வாழ்நாள் முழுவதும் உறுதியாக—வாராணசி நகரில் தங்கி நான் கேதாரத்தைத் தரிசிப்பேன்.

Verse 27

तेन यात्राः कृताः सम्यक् षष्टिरेकाधिका मुदा । आनंदकानने नित्यं वसता ब्रह्मचारिणा

இவ்வாறு பிரம்மச்சாரியாக ஆனந்தகானனத்தில் எப்போதும் தங்கி, அவர் மகிழ்ச்சியுடன் முறையாக யாத்திரைகளைச் செய்தார்—மொத்தம் அறுபத்தொன்று.

Verse 28

पुनर्यात्रां स वै चक्रे मधौ निकटवर्तिनि । परमोत्साहसंतुष्टः पलिता कलितोप्यलम्

மதுவெனும் (வசந்த) மாதம் அணுகியபோது அவர் மீண்டும் யாத்திரையைத் தொடங்கினார்; உச்ச உற்சாகத்தில் நிறைந்திருந்தார், அவரது தலைமுடி முழுவதும் நரைத்திருந்தாலும்.

Verse 29

तपोधनैस्तन्निधनं शंकमानैर्निवारितः । कारुण्यपूर्णहृदयैरन्यैरपि च संगिभिः

இது அவரின் மரணத்திற்குக் காரணமாகும் என அஞ்சிய தவோதன முனிவர்கள் அவரைத் தடுத்தனர்; கருணை நிறைந்த உள்ளம் கொண்ட பிற தோழர்களும் அவரை நிறுத்த முயன்றனர்.

Verse 30

ततोपि न तदुत्साहभंगोभूद्दृढचेतसः । मध्ये मार्गं मृतस्यापि गुरोरिव गतिर्मम

அப்படியிருந்தும் அந்த உறுதிமனத்தவனின் உற்சாகம் சிதையவில்லை. பயணத்தின் நடுவிலேயே, இறந்த குருவைப் போல, அவன் நடை எனக்கு வழிகாட்டியாக இருந்தது.

Verse 31

इति निश्चितचेतस्के वशिष्ठे तापसे शुचौ । अशूद्रान्न परीपुष्टे तुष्टोहं चंडिकेऽभवम्

இவ்வாறு உறுதியான மனத்துடன் தூய தவசியாகிய வசிஷ்டர், சூத்ரர்களின் அன்னத்தால் போஷிக்கப்படாமல் இருந்தபோது, நான் சண்டிகை முழுமையாக மகிழ்ந்தேன்.

Verse 32

स्वप्रेमया स संप्रोक्तो वशिष्ठस्तापसोत्तमः । दृढव्रत प्रसन्नोस्मि केदारं विद्धि मामिह

தன் அன்பு-பக்தியால் சிறந்த தவசியாகிய வசிஷ்டர் என்னை உரைத்தபோது, நான் கூறினேன்: ‘உறுதிவிரதனே, நான் மகிழ்ந்தேன்; இங்கே என்னை கேதாரமாக அறிந்துகொள்.’

Verse 33

अभीष्टं च वरं मत्तः प्रार्थयस्वाविचारितम् । इत्युक्तवत्यपि मयि स्वप्नो मिथ्येति सोब्रवीत्

நான் ‘என்னிடமிருந்து உனக்குப் பிடித்த வரத்தை தயக்கமின்றி கேள்’ என்று சொன்னபோதும், அவன் ‘இது கனவு; இது பொய்’ என்றான்.

Verse 34

ततोपि स मया प्रोक्तः स्वप्नो मिथ्याऽशुचिष्मताम् । भवादृशाममिथ्यैव स्वाख्या सदृशवर्तिनाम्

அப்போதும் நான் அவனிடம் கூறினேன்—‘அசுத்தமானவர்களுக்கு கனவு பொய்; ஆனால் உன்னைப் போன்ற உயர்ந்த இயல்புக்கேற்ப நடப்போருக்கு என் சுயவெளிப்பாடு ஒருபோதும் பொய்யல்ல.’

Verse 35

वरं ब्रूहि प्रसन्नोस्मि स्वप्नशंकां त्यज द्विज । तव सत्त्ववतः किंचिन्मयादेयं न किंचन

வரத்தைச் சொல்; நான் மகிழ்ந்தேன். ஓ இருபிறப்பாளனே, இது கனவு என்ற ஐயத்தை விடு. சத்துவமுடைய உனக்குப் நான் அளிக்க இயலாதது ஒன்றுமில்லை.

Verse 36

इत्युक्तं मे समाकर्ण्य वरयामास मामिति । शिष्यो हिरण्यगर्भस्य तपस्विजनसत्तमः

நான் கூறியதை கேட்டுத் தவசிகளில் சிறந்தவன், ஹிரண்யகர்பனின் சீடன், அதற்கேற்ப என்னிடம் வரம் வேண்டினான்.

Verse 37

यदि प्रसन्नो देवेश तदा मे सानुगा इमे । सर्वे शूलिन्नुग्राह्या एष एव वरो मम

தேவேசரே, நீங்கள் மகிழ்ந்திருந்தால், என்னுடன் உள்ள இவ்வனைவரும் சூலதாரி ஆண்டவனின் அருளைப் பெறட்டும்—இதுவே என் வரம்.

Verse 38

देवि तस्येदमाकर्ण्य परोपकृतिशालिनः । वचनं नितरां प्रीतस्तथेति तमुवाच ह

தேவி, பிறருக்கு உதவும் பண்புடைய அவன் சொற்களை கேட்ட (ஆண்டவன்) மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்து அவனிடம் ‘ததாஸ்து’ என்று கூறினான்.

Verse 39

पुनः परोपकरणात्तत्तपो द्विगुणीकृतम् । तेन पुण्येन स मया पुनः प्रोक्तो वरं वृणु

மீண்டும் பிறருக்கு நன்மை செய்ததால் அவன் தவம் இரட்டிப்பானது. அந்தப் புண்ணியப் பலத்தால் நான் அவனிடம் மறுபடியும் ‘வரத்தைத் தேர்ந்தெடு’ என்று சொன்னேன்.

Verse 40

स वशिष्ठो महाप्राज्ञो दृढ पाशुपतव्रतः । देवि मे प्रार्थयामास हिमशैलादिह स्थितिम्

மிகுந்த ஞானமுடைய வஸிஷ்டர், பாசுபத விரதத்தில் உறுதியாக நிலைத்தவர்; தேவி! ஹிமசைலத்திலிருந்து வந்து இங்கே தங்குமாறு என்னை வேண்டினார்.

Verse 41

ततस्तत्तपसाकृष्टः कलामात्रेण तत्र हि । हिमशैले ततश्चात्र सर्वभावेन संस्थितः

அந்தத் தவத்தின் வலிமையால் ஈர்க்கப்பட்டு, கணநேரத்திலேயே நான் ஹிமசைலத்தை அடைந்தேன்; பின்னர் இங்கே முழு உள்ளத்தோடு நிலைபெற்றேன்.

Verse 42

ततः प्रभाते संजाते सर्वेषां पश्यतामहम् । हिमाद्रे प्रस्थितः प्राप्तस्तूयमानः सुरर्षिभिः

பின்னர் விடியல் பொழுதில், அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, நான் ஹிமாத்ரியை நோக்கிப் புறப்பட்டு அங்கே அடைந்தேன்; தேவரிஷிகளால் புகழப்பட்டவனாய்.

Verse 43

वशिष्ठं पुरतः कृत्वा सर्वसार्थसमायुतम् । हरपापह्रदे तीर्थे स्थितोहं तद्नुग्रहात्

வஸிஷ்டரை முன்னணியில் வைத்து, முழு அணியோடும் சேர்ந்து, அவருடைய அருளால் ‘ஹரபாபஹ்ரத’ எனும் தீர்த்தத்தில் நான் தங்கினேன்.

Verse 44

मत्परिग्रहतः सर्वे हरपापे कृतोदकाः । आराध्य मामनेनैव वपुषा सिद्धिमागताः

என் பாதுகாப்பில் இருந்த அனைவரும் ஹரபாபத்தில் நீர்க்கிரியை செய்து, இவ்வே என் சாகார ரூபத்தையே வழிபட்டு சித்தியை அடைந்தனர்.

Verse 45

तदा प्रभृति लिंगेस्मिन्स्थितः साधकसिद्धये । अविमुक्ते परे क्षेत्रे कलिकाले विशेषतः

அந்நாள்முதல் பக்த-சாதகர்களின் சித்திக்காக நான் இவ்விலிங்கத்திலேயே நிலைத்திருக்கிறேன்—பரம அவிமுக்த க்ஷேத்திரமான காசியில், குறிப்பாக கலியுகத்தில்।

Verse 46

तुषाराद्रिं समारुह्य केदारं वीक्ष्य यत्फलम् । तत्फलं सप्तगुणितं काश्यां केदारदर्शने

பனிமலை ஏறி கேதார தரிசனத்தால் கிடைக்கும் புண்ணியம் எதுவோ, காசியில் கேதார தரிசனத்தால் அதே புண்ணியம் ஏழுமடங்கு பெறப்படுகிறது।

Verse 47

गौरीकुंडं यथा तत्र हंसतीर्थं च निर्मलम् । यथा मधुस्रवा गंगा काश्यां तदखिलं तथा

அங்கே கௌரீகுண்டமும் தூய ஹம்ஸதீர்த்தமும் இருப்பதுபோல, அங்கே தேன் போல் ஓடும் கங்கையும் இருப்பதுபோல—அவை அனைத்தும் காசியிலும் அதேபடி உள்ளன।

Verse 48

इदं तीर्थं हरपापं सप्तजन्माघनाशनम् । गंगायां मिलितं पश्चाज्जन्मकोटिकृताघहम्

இந்த ஹரபாப தீர்த்தம் ஏழு பிறவிகளின் பாவங்களை அழிக்கிறது; பின்னர் கங்கையில் கலந்தபின் கோடி பிறவிகளில் சேர்த்த பாவங்களையும் முற்றிலும் நீக்குகிறது।

Verse 49

अत्र पूर्वं तु काकोलौ युध्यतौ खान्निपेततुः । पश्यतां तत्र संस्थानां हंसौ भूत्वा विनिर्गतौ

இங்கே முற்காலத்தில் இரண்டு காகங்கள் சண்டையிட்டு வானிலிருந்து விழுந்தன; அங்கு கூடியிருந்தோர் கண்முன்னே அவை அன்னங்களாக மாறி புறப்பட்டுச் சென்றன।

Verse 50

गौरि त्वया कृतं पूर्वं स्नानमत्र महाह्रदे । गौरीतीर्थं ततः ख्यातं सर्वतीर्थोत्तमोत्तमम्

ஓ கௌரீ! நீ முன்பு இம்மகா ஹ்ரதத்தில் நீராடியதனால், இது ‘கௌரீதீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெற்றது—எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் உத்தமோத்தமம்.

Verse 51

अत्रामृतस्रवा गंगा महामोहांधकारहृत् । अनेकजन्मजनित जाड्यध्वंसविधायिनी

இங்கே கங்கை அமுதநதியாகப் பாய்கிறது; அவள் மஹாமோகத்தின் அடர்ந்த இருளை அகற்றி, பல பிறவிகளில் உண்டான மந்தத்தையும் அழிக்கிறாள்.

Verse 52

सरसा मानसेनात्र पूर्वं तप्तं महातपः । अतस्तु मानसं तीर्थं जने ख्यातिमिदं गतम्

இங்கே முற்காலத்தில் சரஸா, மானஸா ஆகியோர் மகாதபம் செய்தனர்; ஆகவே இது மக்களிடையே ‘மானஸதீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 53

अत्र पूर्वं जनः स्नानमात्रेणैव प्रमुच्यते । पश्चात्प्रसादितश्चाहं त्रिदशैर्मुक्तिदुर्दृशैः

இங்கே முன்பு மக்கள் வெறும் நீராடுதலாலேயே பந்தத்திலிருந்து விடுபட்டனர்; பின்னர் மோட்சம் அளிக்கும், அரிதாகக் காணப்படும் தேவர்கள் என்னையும் பிரசன்னப்படுத்தினர்.

Verse 54

सर्वे मुक्तिं गमिष्यंति यदि देवेह मानवाः । केदारकुंडे सुस्नातास्तदोच्छित्तिर्भविष्यति

இந்தத் தெய்வீக இடத்தில் எல்லா மனிதரும் கேதாரகுண்டத்தில் நன்றாக நீராடினால், அனைவரும் மோட்சம் அடைவார்கள்; அப்போது உலகின் தொடர்ச்சியும் முடிவுறும்.

Verse 55

सर्वेषामेव वर्णानामाश्रमाणां च धर्मिणाम् । तस्मात्तनुविसर्गेत्र मोक्षं दास्यति नान्यथा

எல்லா வர்ணங்களிலும் எல்லா ஆசிரமங்களிலும் உள்ள தர்மநிஷ்டர்களுக்காக; ஆகையால் இங்கே உடலை விட்டொழியும் வேளையிலேயே இது மோட்சத்தை அளிக்கும்; வேறுவிதமல்ல।

Verse 56

ततस्तदुपरोधेन तथेति च मयोदितम् । तदारभ्य महादेवि स्नानात्केदारकुंडतः

பின்னர் அந்த வற்புறுத்தலினால் நான் ‘அப்படியே ஆகுக’ என்று கூறினேன். ஓ மகாதேவி, அந்நாளிலிருந்து கேதாரகுண்டத்தில் நீராடுவதால் இவ்விளைவு உண்டாயிற்று।

Verse 57

समर्चनाच्च भक्त्या वै मम नाम जपादपि । नैःश्रेयसीं श्रियं दद्यामन्यत्रापि तनुत्यजाम

பக்தியுடன் முறையான ஆராதனையாலும், என் நாமஜபத்தாலும் நான் பரம நலமான செல்வத்தை அருள்கிறேன்; வேறிடத்தில் உடலை விட்டவர்களுக்கும் அதே உயர்ந்த கதியை அளிக்கிறேன்।

Verse 58

केदारतीर्थे यः स्नात्वा पिंडान्दास्यति चात्वरः । एकोत्तरशतं वंश्यास्तस्य तीर्णा भवांबुधिम्

கேதார தீர்த்தத்தில் நீராடி உடனே பிண்டதானம் செய்பவனின் நூற்று ஒன்று சந்ததியினர் பிறவிக் கடலைக் கடக்கின்றனர்।

Verse 59

भौमवारे यदा दर्शस्तदा यः श्राद्धदो नरः । केदारकुंडमासाद्य गयाश्राद्धेन किं ततः

தர்ஶ அமாவாசை செவ்வாய்க்கிழமையில் வந்தால், கேதாரகுண்டத்தை அடைந்து சிராத்தம் செய்பவனுக்கு—பிறகு கயா சிராத்தம் எதற்கு?

Verse 60

केदारं गंतुकामस्य बुद्धिर्देया नरैरियम् । काश्यां स्पृशंस्त्वं केदारं कृतकृत्यो भविष्यसि

கேதாரத்திற்குச் செல்ல விரும்புவனுக்கு மக்கள் இவ்வறிவுரை கூற வேண்டும்—‘காசியிலேயே கேதாரத்தைத் தொட்டு வழிபட்டால் நீ கൃതக்ருத்யனாவாய்.’

Verse 61

चैत्रकृष्णचतुर्दश्यामुपवासं विधाय च । त्रिगंडूषान्पिबन्प्रातर्हृल्लिंगमधितिष्ठति

சைத்ர மாதக் கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியன்று நோன்பிருந்து, காலையில் மூன்று முறை ஆச்சமனம் (திரிகண்டூஷம்) செய்து, விதிப்படி ஹ்ருல்லிங்கத்தை ஆராதிக்கிறான்.

Verse 62

केदारोदकपानेन यथा तत्र फलं भवेत् । तथात्र जायते पुंसां स्त्रीणां चापि न संशयः

கேதார நீரைப் பருகுவதால் அங்கே எவ்வாறு பலன் உண்டாகிறதோ, அதே பலன் இங்கே காசியிலும் ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் உண்டாகும்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 63

केदारभक्तं संपूज्य वासोन्नद्रविणादिभिः । आजन्मजनितं पापं त्यक्त्वा याति ममालयम्

ஆடை, அன்னம், செல்வம் முதலியவற்றால் கேதார பக்தனை முறையாகப் போற்றி வழிபட்டால், பிறப்பிலிருந்து சேர்ந்த பாவங்களை நீக்கி என் தாமத்தை அடைவான்.

Verse 64

आषण्मासं त्रिकालं यः केदारेशं नमस्यति । तं नमस्यंति सततं लोकपाला यमादयः

ஆறு மாதங்கள் தினமும் மூன்று காலங்களிலும் கேதாரேசனை வணங்குபவனை, யமன் முதலிய லோகபாலர்கள் எப்போதும் வணங்குவர்.

Verse 65

कलौ केदारमाहात्म्यं योपि कोपि न वेत्स्यति । यो वेत्स्यति सुपुण्यात्मा सर्वं वेत्स्यति स ध्रुवम्

கலியுகத்தில் கேதாரத்தின் மஹிமையை அரிதாகவே யாரும் அறியார். ஆனால் அதை அறிந்தவன் மகாபுண்ணியன்; அறியத்தக்க அனைத்தையும் அவன் நிச்சயமாக அறிந்தவனாவான்.

Verse 66

केदारेशं सकृद्दृष्ट्वा देवि मेऽनुचरो भवेत् । तस्मात्काश्यां प्रयत्नेन केदारेशं विलोकयेत्

தேவி, கேதாரேசனை ஒருமுறை தரிசித்தாலே மனிதன் என் அனுசரனாகிறான். ஆகவே காசியில் முயற்சியுடன் கேதாரேசனை தரிசிக்க வேண்டும்.

Verse 67

चित्रांगदेश्वरं लिंगं केदारादुत्तरे शुभम् । तस्यार्चनान्नरो नित्यं स्वर्गभोगानुपाश्नुते

கேதாரத்தின் வடக்கில் ‘சித்ராங்கதேச்வர’ எனப்படும் மங்கள லிங்கம் உள்ளது. அதனை தினமும் அர்ச்சித்தால் மனிதன் இடையறாது ஸ்வர்கபோகங்களை அனுபவிப்பான்.

Verse 68

केदाराद्दक्षिणे भागे नीलकंठ विलोकनात् । संसारोरगदष्टस्य तस्य नास्ति विषाद्भयम्

கேதாரத்தின் தெற்குப் பகுதியில் நீலகண்டனை தரிசிப்பதால், சம்சாரமெனும் பாம்பு கடித்தவர்க்கு நஞ்சுபோன்ற மனவிஷாதத்தின் பயம் இல்லை.

Verse 69

तद्वायव्यंबरीषेशो नरस्तदवलोकनात् । गर्भवासं न चाप्नोति संसारे दुःखसंकुले

அதன் வடமேற்கில் அம்பாரீஷேசர் உள்ளார்; அவரை தரிசித்தால் துயரமிகு சம்சாரத்தில் மீண்டும் கர்ப்பவாசம் (மறுபிறவி) அடையான்.

Verse 70

इंद्रद्युम्नेश्वरं लिंगं तत्समीपे समर्च्य च । तेजोमयेन यानेन स स्वर्ग भुवि मोदते

இந்திரத்யும்நேஸ்வர லிங்கத்தை அதன் அருகிலேயே முறையாக வழிபட்டால், பக்தன் ஒளிமயமான திவ்ய விமானத்தில் சென்று ஸ்வர்கலோகத்தில் மகிழ்வான்।

Verse 71

तद्दक्षिणे नरो दृष्ट्वा लिंगं कालंजरेश्वरम् । जरां कालं विनिर्जित्य मम लोके वसेच्चिरम्

அதன் தெற்கில் உள்ள காலஞ்சரேஸ்வர லிங்கத்தை தரிசிப்பவன், மூப்பையும் காலத்தையும் வென்று என் லோகத்தில் நீண்ட காலம் வாசிப்பான்।

Verse 72

दृष्ट्वा क्षेमेश्वरं लिंगमुद्क्चित्रांगदेश्वरात् । सर्वत्र क्षेममाप्नोति लोकेऽत्र च परत्र च

சித்ராங்கதேச்வரத்தின் வடக்கில் உள்ள க்ஷேமேஸ்வர லிங்கத்தை தரிசித்தால், இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் எங்கும் நலன் பெறுவான்।

Verse 73

स्कंद उवाच । देवदेवेन विंध्यारे केदार महिमा महान् । इत्याख्यायि पुरांबायै मया तेपि निरूपितः

ஸ்கந்தன் கூறினான்—விந்தியப் பகுதியில் உள்ள கேதாரத்தின் மாபெரும் மகிமையை தேவர்களின் தேவன் முன்பு அம்பை பார்வதியிடம் உரைத்தான்; அதையே நான் உங்களுக்கும் விளக்கினேன்।

Verse 74

केदारेश्वरलिंगस्य श्रुत्वोत्पत्तिं कृती नरः । शिवलोकमवाप्नोति निष्पापो जायते क्षणात्

கேதாரேஸ்வர லிங்கத்தின் தோற்றக் கதையை புண்ணியவான் கேட்டால், அவன் சிவலோகத்தை அடைந்து, கணநேரத்தில் பாவமற்றவனாகிறான்।

Verse 77

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां चतुर्थे काशीखंड उत्तरार्धे केदारमहिमाख्यानं नाम सप्तसप्ततितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையின் நான்காம் பகுதியில் உள்ள காசீகண்டத்தின் உத்தரார்த்தத்தில் ‘கேதார மகிமாக்யானம்’ எனப்படும் எழுபத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।