Adhyaya 14

Verse 1

अगस्त्य उवाच । दृष्ट्वा भूदेवताः शंभुं किमाचख्युः षडानन । कानिकानि च लिंगानि तत्र तान्यपिचक्ष्व मे

அகஸ்தியர் கூறினார்—ஓ ஷடானன! பூதேவர்கள் (பிராமணர்கள்) ஷம்புவை கண்டபோது என்ன உரைத்தனர்? அங்கே இருந்த லிங்கங்கள் எவை எவை—அவற்றையும் எனக்குச் சொல்வாயாக।

Verse 2

ज्येष्ठस्थाने महापुण्ये देवदेवस्य वल्लभे । आश्चर्यं किमभूत्तत्र तदाचक्ष्व षडानन

ஜ்யேஷ்டஸ்தானம் எனும் மிகப் புண்ணியமும் தேவர்களின் தேவனுக்குப் பிரியமுமான அந்த இடத்தில் என்ன அதிசயம் நிகழ்ந்தது? ஓ ஷடானன, அதை எனக்கு விளக்குவாயாக।

Verse 3

स्कंद उवाच । शृण्वगस्त्य यथा पृच्छि भवता तद्ब्रवीम्यहम् । मंदराद्रिं यदा देवो गतवान्ब्रह्मगौरवात्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—ஓ அகஸ்தியரே, நீர் கேட்டபடியே நான் உரைக்கிறேன். பிரம்மாவின் மரியாதைக்காக ஆண்டவன் மந்தரமலையை சென்றபோது…

Verse 4

तदा निराश्रया विप्राः क्षेत्रसंन्यासिनोनघाः । उपाकृताश्चाविरतं महाक्षेत्रप्रतिग्रहात्

அப்போது குற்றமற்ற அந்தப் பிராமணர்கள்—க்ஷேத்ரத்தில் துறவறம் கொண்டவர்கள்—உலகிய ஆதரவின்றி இருந்தனர்; ஆயினும் மகாக்ஷேத்ரம் (காசி) இல் கிடைத்த தானப் பிரதிக்ரஹத்தால் அவர்கள் இடையறாது வாழ்வூட்டம் பெற்றனர்।

Verse 5

खातंखातं च दंडाग्रैर्भूमिं कंदादिवृत्तयः । चक्रुः पुष्करिणीं रम्यां दंडखाताभिधां मुने

தண்டங்களின் முனையால் நிலத்தை மீண்டும் மீண்டும் தோண்டி, கிழங்கு-வேர் முதலியவற்றால் வாழ்ந்த அந்தத் தபஸ்விகள், ஓ முனிவரே, ‘தண்டகாதா’ எனப் பெயர் பெற்ற ஒரு அழகிய புஷ்கரிணியை உருவாக்கினர்।

Verse 6

तत्तीर्थं परितः स्थाप्य महालिंगान्यनेकशः । महेशाराधनपरास्तपश्चक्रुः प्रयत्नतः

அந்தத் தீர்த்தத்தைச் சுற்றிலும் பல மகாலிங்கங்களை நிறுவி, மகேசனை ஆராதிப்பதில் முழுமையாக ஈடுபட்டு அவர்கள் முயற்சியுடன் தவம் செய்தனர்।

Verse 7

विभूतिधारिणो नित्यं नित्यरुद्राक्षधारिणः । लिंगपूजारता नित्यं शतरुद्रियजापिनः

அவர்கள் எப்போதும் விபூதியைத் தரித்தனர்; எப்போதும் ருத்ராட்ச மாலையை அணிந்தனர்; எந்நாளும் லிங்கப் பூஜையில் ஈடுபட்டனர்; இடையறாது சதருத்ரீயத்தை ஜபித்தனர்।

Verse 8

ते श्रुत्वा देवदेवस्य पुनरागमनं मुने । तपःकृशा अतितरामासुरानंद मेदुराः

ஓ முனிவரே, தேவர்களின் தேவனின் மீள்வருகையைச் செய்தியாகக் கேட்டதும், தவத்தால் மெலிந்திருந்த அந்தத் தபஸ்விகள் மேலும் மேலும் ஆனந்தத்தில் நிறைந்து, மகிழ்ச்சியால் பொங்கினர்।

Verse 9

द्विजाः पंचसहस्राणि चरतो विपुलं तपः । दंडखातान्महातीर्थादाजग्मुर्देवदर्शने

தண்டகாதம் எனும் மகாதீர்த்தத்திலிருந்து மிகுந்த தவம் புரிந்த ஐயாயிரம் த்விஜர்கள் காசியில் இறைவனின் மங்கள தரிசனத்திற்காக வந்தனர்।

Verse 10

तीर्थान्मंदाकिनी नाम्नो द्विजाः पाशुपतव्रताः । शिवैकाराधनपराः समेता अयुतोन्मिताः

மந்தாகினி எனும் தீர்த்தத்திலிருந்து பாசுபத விரதம் கொண்ட, சிவனை மட்டுமே ஆராதிப்பதில் ஈடுபட்ட பத்தாயிரம் த்விஜர்கள் ஒன்றுகூடி வந்தனர்।

Verse 11

हंसतीर्थात्परिप्राप्ता अयुतं त्रिशतोत्तरम् । शतदुर्वाससस्तीर्थादेकादश शताधिकम्

ஹம்சதீர்த்தத்திலிருந்து பத்தாயிரத்து மூன்றுநூறு த்விஜர்கள் வந்தனர்; சத-துர்வாசஸ் தீர்த்தத்திலிருந்து பதினொன்றுநூற்றுக்கும் மேற்பட்டோர் வந்தனர்।

Verse 12

मत्स्योदर्याः परापेतुः सहस्राणि षडेव हि । कपालमोचनात्सप्त शतान्यभ्यागता द्विजाः

மத்ஸ்யோதரியிலிருந்து நிச்சயமாக ஆறாயிரம் பேர் வந்தனர்; கபாலமோசனத்திலிருந்து எழுநூறு த்விஜர்கள் வந்தடைந்தனர்।

Verse 13

ऋणमोचनतस्तीर्थात्सहस्रं द्विशताधिकम् । वैतरण्या अपि मुने द्विजानामयुतार्धकम्

ருணமோசன தீர்த்தத்திலிருந்து ஆயிரத்து இருநூறு பேர் வந்தனர்; ஓ முனிவரே, வைதரணியிலிருந்தும் ஐயாயிரம் த்விஜர்கள் வந்தனர்।

Verse 14

ततः पृथूदकात्कुंडात्पृथुना परिखानितात् । अयासिषुर्द्विजानां च शतान्येव त्रयोदश

பின்னர் ப்ருது அரசன் அகழி தோண்டி அமைத்த ‘ப்ருதூதக’ எனும் குண்டத்திலிருந்து பதின்மூன்று நூறு த்விஜர்கள் (பிராமணர்கள்) வந்தடைந்தனர்.

Verse 15

तथैवाप्सरसः कुंडान्मेनकाख्याच्छतद्वयम् । उर्वशीकुंडतः प्राप्ताः सहस्रं द्विशताधिकम्

அதேபோல் மேனகா எனும் அப்ஸரஸ் குண்டத்திலிருந்து இருநூறு வந்தனர்; ஊர்வசி குண்டத்திலிருந்து ஆயிரத்து இருநூற்றுக்கும் மேலாக வந்தடைந்தனர்.

Verse 16

तथैरावतकुंडाच्च ब्राह्मणास्त्रिशतानि च । गंधर्वाप्सरसः सप्त शतानि द्विशतानि च

அதேபோல் ஐராவத குண்டத்திலிருந்து முந்நூறு பிராமணர்கள் வந்தனர்; கந்தர்வர்கள் ஏழுநூறு, அப்ஸரஸ்கள் இருநூறு வந்தடைந்தனர்.

Verse 17

वृषेशतीर्थादाजग्मुर्नवतिः सशतत्रया । यक्षिणीकुंडतः प्राप्ताः सहस्रं त्रिशतोत्तरम्

வ்ருஷேச தீர்த்தத்திலிருந்து முந்நூற்று தொண்ணூறு பேர் வந்தனர்; யக்ஷிணீ குண்டத்திலிருந்து ஆயிரத்து முந்நூறு பேர் வந்தடைந்தனர்.

Verse 18

लक्ष्मीतीर्थात्परं जग्मुः षोडशैव शतानि च । पिशाचमोचनात्सप्त सहस्राणि द्विजोत्तमाः

லக்ஷ்மீ தீர்த்தத்திலிருந்து பதினாறு நூறு பேர் முன்னே சென்றனர்; பிசாசமோசனத்திலிருந்து ஏழாயிரம் சிறந்த த்விஜர்கள் வந்தனர்.

Verse 19

पितृकुंडाच्छतंसाग्रं ध्रुवतीर्थाच्छतानि षट् । मानसाख्याच्च सरसो द्विशती सशतत्रया

பித்ருகுண்டத்திலிருந்து நூற்றுக்கும் மேலானோர் வந்தனர்; துருவதீர்த்தத்திலிருந்து அறுநூறு; ‘மானஸ’ எனப்படும் ஏரியிலிருந்து இருநூறும் மேலும் நூறும்—இவ்வாறு காசியின் தீர்த்தப் புனிதத்தால் ஈர்க்கப்பட்ட பெருங்கூட்டங்கள் வந்தடைந்தன।

Verse 20

ब्राह्मणा वासुकिहृदात्सहस्राणि दशैव तु । तथैवाष्टशतं द्रष्टुं जानकीकुंडतो द्विजाः

வாசுகிஹ்ரதத்திலிருந்து பத்தாயிரம் பிராமணர்கள் வந்தனர்; அதுபோல ஜானகீகுண்டத்திலிருந்து எட்டுநூறு இருபிறப்பாளரும் இறைவன் தரிசனத்திற்காக வந்தடைந்தனர்।

Verse 21

काशीनाथमनुप्राप्ताः परमानंददायिनम् । तथा गौतमकुंडाच्च शतानिनव चागताः

அவர்கள் பரமானந்தம் அருளும் காசிநாதனை அடைந்தனர்; மேலும் கௌதமகுண்டத்திலிருந்தும் ஒன்பதுநூறு பேர் வந்தனர்।

Verse 22

तीर्थाद्दुर्गतिसंहर्तुर्बाह्मणाः प्रतिपेदिरे । एकादशशतान्येव द्रष्टुं देवमुमापतिम्

துர்கதியை அழிக்கும் அந்தத் தீர்த்தத்திலிருந்து பிராமணர்கள் புறப்பட்டனர்; உமாபதி தேவனை தரிசிக்கத் துல்லியமாக பதினொன்று நூறு பேர் வந்தடைந்தனர்।

Verse 23

असीसंभेदमारभ्य गंगातीरस्थिता द्विजाः । आसंगमेश्वरात्तत्र परिप्राप्ता घटोद्भव

அசீ சங்கமத்திலிருந்து தொடங்கி கங்கைத் துறையில் இருந்த இருபிறப்பாளர்கள், ஆசங்கமேஸ்வரத்திலிருந்து அங்கே வந்து சேர்ந்தனர்—ஓ குடத்தில்பிறந்தவரே (அகஸ்த்யா)!

Verse 24

अष्टादशसहस्राणि तथा पंचशतान्यपि । ब्राह्मणाः पंचपंचाशद्गंगातीरात्समागताः

பதினெட்டு ஆயிரமும் மேலும் ஐந்நூறும்—கங்கைக் கரையிலிருந்து ஐம்பத்தைந்து குழுக்களாகப் பிராமணர்கள் கூடினர்.

Verse 25

सार्द्रदूर्वाक्षतकरैः सपुष्पफलपाणिभिः । सुगंधमाल्यहस्तैश्च ब्राह्मणैर्जयवादिभिः

ஈரமான தூர்வையும் அக்ஷதமும் கைகளில் கொண்டு, மலர்-கனிகளை உள்ளங்கைகளில் தாங்கி, நறுமண மாலைகளைப் பிடித்து, ‘ஜய’ மங்கள ஒலிகளை எழுப்பிய பிராமணர்கள் வந்தனர்.

Verse 26

स्तुतो मंगलसूक्तैश्च प्रणतश्च पुनःपुनः । तेभ्यो दत्ताभयः शंभुः पप्रच्छ कुशलं मुदा

மங்கள ஸூக்தங்களால் போற்றப்பட்டும், மீண்டும் மீண்டும் வணங்கப்பட்டும், ஶம்பு அவர்களுக்கு அபயம் அளித்தார்; பின்னர் மகிழ்ச்சியுடன் அவர்களின் நலத்தை விசாரித்தார்.

Verse 27

ततस्ते ब्राह्मणाः प्रोचुः प्रबद्धकरसंपुटाः । क्षेत्रे निवसतां नाथ सदानः कुशलोदयः

அப்போது அந்தப் பிராமணர்கள் கைகூப்பி கூறினர்—“நாதா! இக்க்ஷேத்திரத்தில் வாழ்வோர்க்கு எப்போதும் நலத்தின் உதயம் உண்டாகிறது.”

Verse 28

विशेषतः कृतोऽस्माभिः साक्षान्नयनगोचरः । त्वं यत्स्वरूपं श्रुतयो न विदुः परमार्थतः

மிகச் சிறப்பாக, நீங்கள் எங்கள் கண்களுக்கு நேரடியாகத் தோன்றினீர்—உமது அந்தச் சுவரூபத்தை, ஶ்ருதிகளும் பரமார்த்தத்தில் முழுமையாக அறிய இயலாது.

Verse 29

सदैवाकुशलं तेषां ये त्वत्क्षेत्रपराङ्मुखाः । चतुर्दशापि वै लोकास्तेषां नित्यं पराङ्मुखाः

உன் புனிதக் க்ஷேத்திரமான காசியிலிருந்து விலகுபவர்களுக்கு எப்போதும் துரதிர்ஷ்டமே உண்டாகும். பதினான்கு உலகங்களும் அவர்களை நோக்கி நித்தமும் முகம் திருப்பியிருக்கும்.

Verse 30

येषां हृदि सदैवास्ते काशीत्वाशीविषां गद । संसाराशीविषविषं न तेषां प्रभवेत्क्वचित्

முனிவரே, யாருடைய இதயத்தில் எப்போதும் ‘காசி-பாவம்’ பாம்பு விஷத்திற்கான மருந்துபோல் நிலைத்திருக்கிறதோ, அவர்களை உலகவாழ்வெனும் பாம்பு விஷம் எந்நேரமும் வெல்லாது.

Verse 31

गर्भरक्षामणिर्मंत्रः काशीवर्णद्वयात्मकः । यस्य कंठे सदा तिष्ठेत्तस्याकुशलता कुतः

கர்ப்பரட்சா மணிபோல் காக்கும் இந்த மந்திரம் ‘காசி’ எனும் இரு எழுத்துகளால் ஆனது. யாருடைய தொண்டையில் அது எப்போதும் நிலைத்திருக்கிறதோ, அவருக்கு துன்பம் எங்கிருந்து வரும்?

Verse 32

सुधां पिबति यो नित्यं काशीवर्णद्वयात्मिकाम् । स नैर्जरीं दशां हित्वा सुधैव परिजायते

யார் தினமும் ‘காசி’ எனும் இரு எழுத்துச் சுரூபமான அமிர்தத்தைப் பருகுகிறாரோ, அவர் மரணமுடைய நிலையைக் களைந்து அமிர்தமேயாக மீண்டும் பிறக்கிறார்.

Verse 33

श्रुतं कर्णामृतं येन काशीत्यक्षरयुग्मकम् । न समाकणर्यत्येव स पुनर्गर्भजां कथाम्

யார் ‘காசி’ எனும் இரு எழுத்துகளாகிய செவியமிர்தத்தை கேட்டாரோ, அவர் மீண்டும் கர்ப்பப்பிரவேசக் கதையை—மறுபிறப்பை—உண்மையில் கேட்பதில்லை.

Verse 34

काशी रजोपि यन्मूर्ध्नि पतेदप्यनिलाहतम् । चंद्रशेखरतन्मूर्धा भवेच्चंद्रकलांकितः

காசியின் தூளின் ஒரு துகளே காற்றால் அடித்து ஒருவரின் தலைமேல் விழுந்தாலும், அவன் தலை சந்திரசேகரன் சிவனின் தலைபோல் பிறைச்சந்திர அலங்காரத்தால் விளங்கும்.

Verse 35

प्रसंगतोपि यन्नेत्रपथमानंदकाननम् । यातं तेत्र न जायंते नेक्षेरन्पितृकान नम्

வெறும் தற்செயலாகவே ஆனந்தகானனம் கண்பாதையில் தோன்றினாலும், அவன் மீண்டும் பிறப்பு நிகழும் உலகிற்கு செல்லான்; பித்ருலோகத்தின் ‘பித்ருகானனம்’ என்பதையும் மறுபடியும் காணான்.

Verse 36

गच्छता तिष्ठता वापि स्वपता जाग्रताथवा । काशीत्येष महामंत्रो येन जप्तः सनिर्भयः

நடந்தாலும் நின்றாலும், உறங்கினாலும் விழித்தாலும்—‘காசி’ என்னும் இந்த மகாமந்திரத்தை ஜபிப்பவன் அச்சமற்றவனாகிறான்.

Verse 37

येन बीजाक्षरयुगं काशीति हृदि धारितम् । अबीजानि भवंत्येव कर्मबीजानि तस्य वै

‘காசி’ எனும் பீஜாக்ஷர இரட்டையை இதயத்தில் தாங்குபவனுக்கு, கர்மத்தின் விதைகளும் விதையற்றவையாகி முளைக்க இயலாதவையாகின்றன.

Verse 38

काशी काशीति काशीति जपतो यस्य संस्थितिः । अन्यत्रापि सतस्तस्य पुरो मुक्तिः प्रकाशते

‘காசி, காசி, காசி’ என்று ஜபிப்பதே நிலையான நிலையாக உடையவனுக்கு, அவன் வேறெங்கிருந்தாலும் அவன் முன் முக்தி ஒளிர்ந்து தோன்றும்.

Verse 39

क्षेममूर्तिरियं काशी क्षेममूर्तिर्भवान्भव । क्षेममूर्तिस्त्रिपथगा नान्यत्क्षेमत्रयं क्वचित्

இந்த காசி க்ஷேமத்தின் திருமேனி; ஓ பவ (சிவா), நீயும் க்ஷேமஸ்வரூபன். திரிபதகா கங்கையும் க்ஷேமமூர்த்தியே; இதைத் தவிர வேறு ‘க்ஷேமத் திரயம்’ எங்கும் இல்லை.

Verse 40

ब्राह्मणानामिति वचः क्षेत्रभक्तिविबृंहितम् । निशम्य गिरिजाकांतस्तुतोष नितरां हरः

க்ஷேத்ரபக்தியால் ஒளிர்ந்த பிராமணர்களின் அந்தச் சொற்களை கேட்டதும், கிரிஜாகாந்தன் ஹரன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான்.

Verse 41

प्रोवाच च प्रसन्नात्मा धन्या यूयं द्विजर्षभाः । येषामिहेदृशी भक्तिर्मम क्षेत्रेतिपावने

அப்போது அருள்மிகு உள்ளத்துடன் அவர் கூறினார்—“ஓ த்விஜசிரேஷ்டர்களே, நீங்கள் பாக்கியவான்கள்; என் இந்தப் பரம பாவன க்ஷேத்ரத்தில் உங்களுக்குப் இப்படிப் பக்தி உள்ளது.”

Verse 42

जाने सत्त्वमया जाताः क्षेत्रस्यास्य निषेवणात् । नीरजस्का वितमसः संसारार्णवपारगाः

“இந்த க்ஷேத்ரத்தைச் சேவித்து அடைந்ததால் நீங்கள் சத்த்வமயராகியுள்ளீர்கள் என்பதை நான் அறிவேன்; ரஜஸின்றி, தமஸைத் தாண்டி, சம்சாரக் கடலின் அப்பால் கரையை அடைந்தீர்கள்.”

Verse 43

वाराणस्यास्तु ये भक्तास्ते भक्ता मम निश्चितम् । जीवन्मुक्ता हि ते नूनं मोक्षलक्ष्म्या कटाक्षिताः

“வாரணாசியின் பக்தர்கள் நிச்சயமாக என் பக்தர்களே. மோட்சலட்சுமியின் அருள்நோக்கால் அவர்கள் உறுதியாக ஜீவன்முக்தர்கள்.”

Verse 44

यैश्च काशीस्थितो जंतुरल्पकोपि विरोधितः । तैर्वै विश्वंभरा सर्वा मया सह विरोधिता

காசியில் வாழும் ஒரு உயிரினத்தையும் சிறிதளவாகவேனும் யார் எதிர்த்து துன்புறுத்துகிறார்களோ, அவர்கள் நிச்சயமாக என்னோடு சேர்ந்து முழு விஶ்வம்பரா பூமியையே எதிர்த்தவர்களாகின்றனர்.

Verse 45

वाराणस्याः स्तुतिमपि यो निशम्यानुमोदते । अपि ब्रह्मांडमखिलं ध्रुवं तेनानुमोदितम्

வாரணாசியின் புகழ்ச்சியைக் கூட கேட்டு மகிழ்ந்து ஒப்புதல் அளிப்பவன், அவனால் நிச்சயமாக முழு பிரம்மாண்டமும் ஒப்புதல்பெற்று உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.

Verse 46

निवसंति हि ये मर्त्या अस्मिन्नानंदकानने । ममांतःकरणे ते वै निवसेयुरकल्मषाः

இந்த ஆனந்தகானனத்தில் வாழும் மனிதர்கள் பாவமலமற்றவர்களாய், உண்மையாகவே என் உள்ளத்திலேயே வாசம் செய்கின்றனர்.

Verse 47

निवसंति मम क्षेत्रे मम भक्तिं प्रकुर्वते । मम लिंगधरा ये तु तानेवोपदिशाम्यहम्

என் க்ஷேத்திரத்தில் வாழ்ந்து என்மேல் பக்தியை வளர்த்துக் கொள்பவர்கள், என் லிங்கத்தைத் தரிப்பவர்கள்—அவர்களுக்கே நான் நேரில் உபதேசம் செய்கிறேன்.

Verse 48

निवसंति मम क्षेत्रे मम भक्तिं न कुर्वते । मम लिंगधरा ये नो न तानुपदिशाम्यहम्

ஆனால் என் க்ஷேத்திரத்தில் வாழ்ந்தும் என்மேல் பக்தி செய்யாதவர்கள்—என் லிங்கத்தைத் தரித்திருந்தாலும்—அவர்களுக்கு நான் உபதேசம் செய்யேன்.

Verse 49

काशी निर्वाणनगरी येषां चित्ते प्रकाशते । ते मत्पुरः प्रकाशंते नैःश्रेयस्या श्रिया वृताः

யாருடைய உள்ளத்தில் நிர்வாணநகரியான காசி ஒளிர்கிறதோ, அவர்கள் என் தாமத்திலும் ஒளிர்வர்; பரம நைஶ்ரேயஸத்தின் திருவொளியால் சூழப்பட்டவர்.

Verse 50

मोक्षलक्ष्मीरियं काशी न येभ्यः परिरोचते । स्वर्लक्ष्मीं कांक्षमाणेभ्यः पतितास्ते न संशयः

இந்தக் காசியே மோட்சலட்சுமி; அவள் யார்க்கும் விருப்பமாய் தோன்றாதோ, அவர்கள் சொர்க்கச் செல்வத்தை நாடுவோர்—அவர்கள் ஐயமின்றி வீழ்ந்தோர்.

Verse 51

काथीं संकाक्षमाणानां पुरुषार्थचतुष्टयम् । पुरः किंकरवत्तिष्ठेन्ममानुग्रहतो द्विजाः

ஓ த்விஜர்களே! காசியை ஆவலுடன் நாடுவோரின் முன் தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோட்சம் எனும் நான்கு புருஷார்த்தங்களும் என் அருளால் பணியாளரைப் போல நிற்கும்.

Verse 52

आनंदकानने ह्यत्र ज्वलद्दावानलोस्म्यहम् । कर्मबीजानि जंतूनां ज्वालये न प्ररोहये

இங்கே இந்த ஆனந்தக் கானனத்தில் நான் எரியும் காட்டுத்தீ போன்றவன்; உயிர்களின் கர்ம விதைகளைச் சுட்டெரித்து, மீண்டும் முளைக்க விடமாட்டேன்.

Verse 53

वस्तव्यं सततं काश्यां यष्टव्योहं प्रयत्नतः । जेतव्यौ कलिकालौ च रंतव्या मुक्तिरंगना

எப்போதும் காசியில் வாசிக்க வேண்டும்; முயற்சியுடன் என்னை வழிபட வேண்டும்; கலியுகத் தீமைகளை வெல்ல வேண்டும்; மேலும் முக்தி எனும் உயர்ந்த நாயகியுடன் இன்புற வேண்டும்.

Verse 54

प्राप्यापि काशीं दुर्बुद्धिर्यो न मां परिसेवते । तस्य हस्तगताप्याशु कैवल्यश्रीः प्रणश्यति

காசியை அடைந்தும், தீய புத்தியுடையவன் என்னைச் சேவி வழிபடாவிடில், அவன் கையிலே வந்ததுபோல் தோன்றும் கைवल்யச் செல்வமும் விரைவில் நழுவி அழியும்.

Verse 55

धन्या मद्भक्तिलक्ष्माणो ब्राह्मणाः काशिवासिनः । यूयं यच्चेतसो वृत्तेर्न दूरेहं न काशिका

என் பக்திச் செல்வத்தால் குறியிடப்பட்ட காசிவாசி பிராமணர்கள் பாக்கியவான்கள். உங்களுக்கு மனத்தின் ஓர் அசைவு மட்டுமே—நானும் தொலைவில் இல்லை; காசிகையும் தொலைவில் இல்லை.

Verse 56

दातव्यो वो वरः कोत्र व्रियतां मे यथारुचि । प्रेयांसो मे यतो यूयं क्षेत्रसंन्यासकारिणः

இங்கே நான் உங்களுக்கு எந்த வரத்தை அளிப்பேன்? உங்கள் விருப்பப்படி தேர்ந்தெடுங்கள். ஏனெனில் இப்புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் துறவறம் மேற்கொண்ட நீங்கள் எனக்கு மிகப் பிரியமானவர்கள்.

Verse 57

इति पीत्वा महेशानमुखक्षीराब्धिजां सुधाम् । परितृप्ता द्विजाः सर्वे वव्रुर्वरमनुत्तमम्

இவ்வாறு மகேசானின் வாயிலிருந்து பாற்கடலில் பிறந்த அமுதத்தை அருந்தி, எல்லா த்விஜர்களும் நிறைவு பெற்றுத் திகட்டாத சிறந்த வரத்தை வேண்டினர்.

Verse 58

ब्राह्मणा ऊचुः । उमापते महेशान सर्वज्ञ वर एष नः । काशी कदापि न त्याज्या भवता भवतापहृत्

பிராமணர்கள் கூறினர்—உமாபதே, மகேசானே, அனைத்தறிவோனே! இதுவே எங்கள் வரம்: உலகத் துயர் நீக்குவோனே, நீர் காசியை எப்போதும் கைவிடாதிருப்பீராக.

Verse 59

वचनाद्ब्राह्मणानां तु शापो मा प्रभवत्विह । कदाचिदपि केषांचित्काश्यां मोक्षांतरायकः

பிராமணர்களின் வாக்கினால் எழும் சாபம் இங்கே ஒருபோதும் பலிக்காதிருக்கட்டும்; காசியில் யாருடைய முக்திக்கும் அது எந்நேரமும் தடையாகாதிருக்கட்டும்।

Verse 60

तव पादाबुंजद्वंद्वे निर्द्वंद्वा भक्तिरस्तु नः । आ कलेवरपातं च काशीवासोस्तु नोनिशम्

உமது தாமரைத் திருவடிகளின் இரட்டையில் எமக்கு அசையாத, இருமையற்ற பக்தி நிலைத்திருக்கட்டும்; உடல் வீழும் வரை இடையறாது எமக்கு காசிவாசம் உண்டாகட்டும்।

Verse 61

किमन्येन वरेणेश देय एष वरो हि नः । अवधेह्यंधकध्वंसिन्वरमन्यं वृणीमहे

வரங்களை அருளும் ஈசனே, வேறு வரம் எதற்கு? இதுவே எங்கள் வரம். அந்தகனை அழித்தவனே, இதை அருள்வாயாக; வேறு வரம் நாம் வேண்டோம்।

Verse 62

तव प्रतिनिधी कृत्यास्माभिस्त्वद्भक्तिभावितैः । प्रतिष्ठितेषु लिंगेषु सान्निध्यं भवतोऽस्त्विह

உமது பக்தியால் ஊக்கமுற்ற நாம் இவற்றை உமது பிரதிநிதிகளாக நிறுவுவோம்; இங்கு பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட லிங்கங்களில் உமது தெய்வீக சாந்நித்யம் நிலைத்திருக்கட்டும்।

Verse 63

श्रुत्वेति तेषां वाक्यानि तथास्त्विति पिनाकिना । प्रोचेऽन्योपि वरो दत्तो ज्ञानं वश्च भविष्यति

அவர்களின் சொற்களை கேட்ட பினாகி (சிவன்) “அப்படியே ஆகட்டும்” என்றார்; மேலும், “இன்னொரு வரமும் அளிக்கப்படுகிறது—உங்களுள் ஞானமும் உதிக்கும்” என்று கூறினார்।

Verse 64

पुनः प्रोवाच देवेशो निशामयत भो द्विजाः । हितं वः कथयाम्यत्र तदनुष्ठीयतां ध्रुवम्

மீண்டும் தேவேசன் உரைத்தான்—ஓ த்விஜர்களே, கேளுங்கள். இங்கே உங்களுக்குப் பரம நன்மையானதை நான் சொல்கிறேன்; அதை உறுதியாகக் கடைப்பிடியுங்கள்.

Verse 65

सेव्योत्तरवहा नित्यं लिंगमर्च्यं प्रयत्नतः । दमो दानं दया नित्यं कर्तव्यं मुक्तिकांक्षिभिः

உத்தரவாஹாவை தினமும் சேவித்து, லிங்கத்தை முயற்சியுடன் அர்ச்சிக்க வேண்டும். தமம், தானம், தயை—மோட்சம் விரும்புவோர் எப்போதும் செய்யவேண்டும்.

Verse 66

इदमेव रहस्यं च कथितं क्षेत्रवासिनाम् । मतिः परहिता कार्या वाच्यं नोद्वेगकृद्वचः

இதே இரகசிய உபதேசம் க்ஷேத்ரவாசிகளுக்குச் சொல்லப்பட்டது. மனநிலை பிறர்நலத்தில் நிலைக்கட்டும்; கலக்கம் உண்டாக்காத சொற்களையே பேசுங்கள்.

Verse 67

मनसापि न कर्तव्यमेनोत्र विजिगीषुणा । अत्रत्यमक्षयं यस्मात्सुकृतं सुकृतेतरम्

உண்மையான வெற்றியை நாடுபவன் இங்கே மனத்தாலும் பாவம் செய்யக்கூடாது; ஏனெனில் இத்தலத்தில் செய்த செயல்—புண்ணியமோ பாவமோ—அழியாததாகிறது.

Verse 68

अन्यत्र यत्कृतं पापं तत्काश्यां परिणश्यति । वाराणस्यां कृतं पापमंतर्गेहे प्रणश्यति

வேறிடத்தில் செய்த பாவம் காசிக்கு வந்தால் அழியும்; ஆனால் வாராணசியில் செய்த பாவம் ‘உள்ளவீட்டிலேயே’—அதாவது உள்ளத்தின் திருத்தத்தால், கடினமாக—அழியும்.

Verse 69

अंतर्गेहे कृतं पापं पैशाच्यनरकावहम् । पिशाचनरकप्राप्तिर्गच्छत्येव बहिर्यदि

காசியின் உள்புறத் திருத்தளத்தில் செய்த பாவம் ‘பைசாச்ய’ நரகத்தைத் தரும்; ஆனால் புனித எல்லையைத் தாண்டி வெளியே சென்றால், நிச்சயமாக ‘பிசாச’ நரகத்தை அடைவான்।

Verse 70

न कल्पकोटिभिः काश्यां कृतं कर्म प्रमृज्यते । किंतु रुद्रपिशाचत्वं जायतेऽत्रायुतत्रयम्

கோடிக்கணக்கான கல்பங்களிலும் காசியில் செய்த கர்மம் அழியாது; மாறாக இங்கே முப்பதாயிரம் ஆண்டுகள் ‘ருத்ர-பிசாச’ நிலை உண்டாகும்।

Verse 71

वाराणस्यां स्थितो यो वै पातकेषु रतः सदा । योनिं प्राप्यापि पैशाचीं वर्षाणामयुतत्रयम्

வாரணாசியில் தங்கி எப்போதும் பாவங்களில் ஈடுபடுபவன், பைசாசி (அசுர) யோனியை அடைந்தாலும் முப்பதாயிரம் ஆண்டுகள் அதிலேயே துன்புறுவான்।

Verse 72

पुनरत्रैव निवसञ्ज्ञानं प्राप्स्यत्यनुत्तमम् । तेन ज्ञानेथ संप्राप्ते मोक्षमाप्स्यत्यनुत्तमम्

பின்னர் இங்கேயே மீண்டும் தங்கி அவன் ஒப்பற்ற ஞானத்தை அடைகிறான்; அந்த ஞானம் பெற்றவுடன் ஒப்பற்ற மோக்ஷத்தை அடைகிறான்।

Verse 73

दुष्कृतानि विधायेह बहिः पंचत्वमागताः । तेषां गतिं प्रवक्ष्यामि शृणुत द्विजसत्तमाः

இங்கே தீச்செயல்கள் செய்து புனித எல்லைக்கு வெளியே மரணமடைந்தவர்களின் கதியை நான் கூறுகிறேன்—ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, கேளுங்கள்।

Verse 74

यामाख्या मे गणाः संति घोरा विकृतमूर्त्तयः । मूषायां ते धमंत्यादौ क्षेत्रदुष्कृतकारिणः

‘யாம’ எனப்படும் என் கணங்கள் அச்சமூட்டும், விகார உருவமுடையோர். திருத்தலத்தில் தீவினை செய்தவர்களை அவர்கள் முதலில் உலையில் ஊதி எரியச் செய்கின்றனர்.

Verse 75

नयंत्यनूपप्रायां च ततः प्राचीं दुरासदाम् । वर्षाकाले दुराचारान्पातयंति महाजले

பின்னர் அவர்களை சதுப்புநிலம் போன்ற இடத்திற்குக் கொண்டு சென்று, அதன் பின் அணுக இயலாத கிழக்குத் திசைப் பகுதிக்குக் கூட்டிச் செல்கின்றனர். மழைக்காலத்தில் தீயோரைப் பெருவெள்ளத்தில் தள்ளிவிடுகின்றனர்.

Verse 76

जलौकाभिः सपक्षाभिर्दंदशूकैर्जलोद्भवैः । दुर्निवारैश्च मशकैर्दश्यंते ते दिवानिशम्

அவர்கள் பகலும் இரவும் அட்டைகள், இறக்கையுள்ள நீர்ப்பிறப்பு பாம்புகள், தடுக்க இயலாத கொசுக்கள் ஆகியவற்றின் கடியால் துன்புறுகின்றனர்.

Verse 77

ततो यामैर्हिमर्तौ ते नीयंतेऽद्रौ हिमालये । अशनावरणैर्हीनाः क्लेश्यंते ते दिवानिशम्

பின்னர் குளிர்காலத்தில் யாமர்கள் அவர்களை இமயமலையின் ஒரு மலைக்குக் கொண்டு செல்கின்றனர். உணவும் அடைக்கலமும் இன்றி அவர்கள் பகலும் இரவும் துன்புறுகின்றனர்.

Verse 78

मरुस्थले ततो ग्रीष्मे वारिवृक्षविवर्जिते । दिवाकरकरैस्तीव्रैस्ताप्यंते ते पिपासिताः

பின்னர் கோடையில் நீரும் மரங்களும் இல்லாத பாலைவனத்தில், தாகத்தால் வாடி அவர்கள் சூரியனின் கடும் கதிர்களால் சுடப்படுகின்றனர்.

Verse 79

क्लेशितास्ते गणैरुग्रैर्यातनाभिः समंततः । इत्थं कालमसंख्यातमानीयंते ततस्त्विह

உக்கிர கணங்களால் பலவகை யாதனைகளால் எல்லாத் திசைகளிலும் துன்புறுத்தப்பட்ட அவர்கள், அளவிட முடியாத காலம் இவ்வாறே வேதனைப்படுவர்; பின்னர் இங்கு கொண்டு வரப்படுவர்।

Verse 80

निवेदयंति ते यामाः कालराजांतिके ततः । कालराजोपि तान्द्रष्ट्वा कर्मसंस्मार्य दुष्कृतम्

அப்போது யாமதூதர்கள் அவர்களை காலராஜன் யமனின் முன்னிலையில் அறிவிக்கின்றனர்; காலராஜனும் அவர்களைப் பார்த்து அவர்களின் கர்மங்களை, குறிப்பாகத் தீவினைகளை, நினைவுகூர்கிறான்।

Verse 81

विवस्त्रान्क्षुत्तृषार्तांश्च लग्नपृष्ठोदरत्वचः । अन्यै रुद्रपिशाचैश्च सहसंयोजयत्यपि

நிர்வஸ்திரராய், பசி தாகத்தால் வாடி, முதுகும் வயிறும் ஒட்டிய தோலுடன் இருப்பவர்களை, அவன் பிற ருத்ர-பிசாசுகளோடும் வலுக்கட்டாயமாக இணைக்கிறான்।

Verse 82

ततो रुद्रपिशाचास्ते भैरवानुचराः सदा । सहंते क्लममत्यर्थं क्षुत्तृष्णोग्रत्वसंभवम्

பின்னர் அந்த ருத்ர-பிசாசுகள்—என்றும் பைரவனின் அனுசரர்கள்—பசி தாகத்தின் உக்கிரத்தால் எழும் மிகுந்த களைப்பைத் தாங்குகின்றனர்।

Verse 83

आहारं रुधिरोन्मिश्रं ते लभंते कदाचन । एवं त्र्ययुतसंख्याकं कालं तत्रातिदुःखिताः

சில வேளைகளில் அவர்களுக்கு இரத்தம் கலந்த உணவு கிடைக்கிறது; இவ்வாறு மூன்று அயுதங்கள் எண்ணிக்கையளவு காலம் அவர்கள் அங்கே மிகுந்த துயரில் தங்குகின்றனர்।

Verse 84

श्मशानस्तंभमभितो नीयंते कंठपाशिताः । पिपासिता अपि न तेंऽबुस्पर्शमपि चाप्नुयुः

சுடுகாட்டு ஸ்தம்பத்தைச் சுற்றி, கழுத்தில் பாசம் கட்டப்பட்டவர்களாய் அவர்கள் இழுத்துச் செல்லப்படுவர். தாகத்தால் வாடினாலும், நீரின் தொடுதல்கூட அவர்களுக்கு கிடையாது.

Verse 85

अथ संक्षीणपापास्ते कालभैरवदर्शनात् । इहैव देहिनो भूत्वा मुच्यंते ते ममाज्ञया

பின்பு காலபைரவ தரிசனத்தால் அவர்களின் பாவங்கள் க்ஷயமடைகின்றன. அவர்கள் இங்கேயே உடலுடன் தோன்றி, என் ஆணையால் விடுதலை பெறுவர்.

Verse 86

तस्मान्न कामयेतात्र वाङ्मनःकर्मणाप्यघह म् । शुचौ पथि सदा स्थेयं महालाभमभीप्सुभिः

ஆகையால் அங்கே வாக்கு, மனம், செயல் ஆகியவற்றினாலும் பாவத்தை விரும்பக் கூடாது. பேர்லாபத்தை நாடுவோர் எப்போதும் தூய வழியில் நிலைத்திருக்க வேண்டும்.

Verse 87

नाविमुक्ते मृतः कश्चिन्नरकं याति किल्बिषी । ममानुग्रहमासाद्य गच्छत्येव परां गतिम्

அவிமுக்தத்தில் இறந்த எந்தப் பாவியும் நரகத்திற்குச் செல்லான். என் அருளைப் பெற்றவன் உறுதியாக பரமகதியை அடைவான்.

Verse 88

अनाशनं यः कुरुते मद्भक्त इह सुव्रतः । न तस्य पुनरावृत्तिः कल्पकोटिशतैरपि

என் பக்தனாய் நல்விரதத்தில் உறுதியுடன் இங்கே நோன்பு இருப்பவனுக்கு, கோடிக்கணக்கான கல்பங்களிலும் மீள்வருதல் (பிறவி) இல்லை.

Verse 89

अशाश्वतमिदं ज्ञात्वा मानुष्यं बहुकिल्विषम् । अविमुक्तं सदा सेव्यं संसारभयमोचकम्

மனித வாழ்வு நிலையற்றதும் பல குற்றங்களால் நிறைந்ததும் என அறிந்து, உலகப் பயத்தை நீக்கும் அவிமுக்த (காசி)யை எப்போதும் சரணடைந்து சேவிக்க வேண்டும்।

Verse 90

नान्यत्पश्यामि जंतूनां मुक्त्वा वाराणसीं पुरीम् । सर्वपापप्रशमनीं प्रायश्चित्तं कलौ युगे

உயிர்களுக்கு வாராணசி நகரைத் தவிர வேறு மருந்தை நான் காணேன்; அவள் எல்லாப் பாவங்களையும் தணிக்கும், கலியுகத்தில் தானே பிராயச்சித்தமாக விளங்குகிறாள்।

Verse 91

जन्मांतरसहस्रेषु यत्पापं समुपार्जितम् । अविमुक्तं प्रविष्टस्य तत्सर्वं व्रजति क्षयम्

ஆயிரம் பிறவிகளில் சேர்த்த பாவம் எதுவாயினும், அவிமுக்தத்தில் நுழைந்தவருக்கு அது அனைத்தும் அழிந்து போகிறது।

Verse 92

जन्मांतरसहस्रेषु युंजन्योगी यदाप्नुयात् । तदिहैव परो मोक्षो मरणादधि गम्यते

ஆயிரம் பிறவிகள் முயன்று யோகி அடையும் பரம மோட்சம், இங்கே (அவிமுக்தத்தில்) மரணத்தின் வழியாலும் அடையப்படுகிறது।

Verse 93

तिर्यग्योनिगताः सत्त्वा ये विमुक्तकृतालयाः । कालेन निधनं प्राप्तास्तेपि यांति परां गतिम्

விலங்கு முதலிய திர்யக் யோனியில் பிறந்த உயிர்களும், விமுக்த (அவிமுக்த)த்தில் வாசம் செய்திருந்தால், காலம் வந்தபோது மரணம் அடைந்து அவர்களும் பரம நிலையை அடைகின்றனர்।

Verse 94

अविमुक्तं न सेवंते ये मूढास्तमसावृताः । विण्मूत्ररेतसां मध्ये ते वसंति पुनः पुनः

அவிமுக்தத்தை நாடாத, இருளால் மூடப்பட்ட மூடர்கள், மலம்–மூத்திரம்–விந்து ஆகியவற்றின் நடுவே மீண்டும் மீண்டும் தங்குகின்றனர்.

Verse 95

अविमुक्तं समासाद्य यो लिंगं स्थापयेत्सुधीः । कल्पकोटिशतैर्वापि नास्ति तस्य पुनर्भवः

அவிமுக்தத்தை அடைந்து சிவலிங்கத்தை நிறுவும் சான்றோர்க்கு, கோடிக்கணக்கான கல்பங்கள் கடந்தாலும் மறுபிறவி இல்லை.

Verse 96

ग्रहनक्षत्रताराणां कालेन पतनं ध्रुवम् । अविमुक्ते मृतानां तु पतनं नैव विद्यते

காலப்போக்கில் கிரகங்கள், நட்சத்திரங்கள், தாரைகள் வீழ்வது நிச்சயம்; ஆனால் அவிமுக்தத்தில் இறப்போர்க்கு வீழ்ச்சி இல்லை.

Verse 97

ब्रह्महत्यां नरः कृत्वा पश्चात्संयतमानसः । प्राणांस्त्यजति यः काश्यां स मुक्तो नात्र संशयः

ஒருவன் பிராமணஹத்தி செய்திருந்தாலும், பின்னர் மனத்தை அடக்கி காசியில் உயிர் துறந்தால் அவன் முக்தன்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 98

स्त्रियः पतिव्रता याश्च मम भक्तिसमाहिताः । अविमुक्ते मृता विप्रा यांति ताः परमां गतिम्

ஓ விப்ரா! கணவனுக்கு நெறியாய் இருந்து என் பக்தியில் நிலைத்திருக்கும் பெண்கள், அவிமுக்தத்தில் இறந்தால் பரமகதியை அடைவர்.

Verse 99

अत्रोत्क्रमणकालेहं स्वयमेव द्विजोत्तमाः । दिशामि तारकं ब्रह्म देही स्याद्येन तन्मयः

ஓ இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, இங்கே காசியில் உடல் நீங்கும் வேளையில் நான் தானே தாரக-பிரம்மம் எனும் மோட்சமளிக்கும் மந்திரத்தை அருள்கிறேன்; அதனால் ஜீவன் அந்தப் பரம்பொருளில் தன்னயமாய் ஒன்றாகிறது।

Verse 100

मन्मना मम भक्तश्च मयि सर्वार्पितक्रियः । यथा मोक्षमिहाप्नोति न तथान्यत्रकुत्रचित्

என் மீது மனம் நிலைத்து, எனக்கு பக்தியுடன் இருந்து, தன் எல்லாச் செயல்களையும் எனக்கே அர்ப்பணிப்பவன்—இங்கே காசியில், வேறு எங்கும் இல்லாத முறையில், மோட்சத்தை அடைகிறான்।

Verse 110

महादानेन चान्यत्र यत्फलं लभ्यते नरैः । अविमुक्ते तु काकिण्यां दत्तायां तदवाप्यते

வேறு இடங்களில் மகாதானத்தால் மக்கள் பெறும் பலன், அவிமுக்தம் (காசி) எனும் இங்கே ஒரு காகிணி அளவு தானம் செய்தால்கூட அதே பலனாகக் கிடைக்கிறது।

Verse 120

तेपि साक्षाद्विरूपाक्षं प्रत्यक्षीकृत्य वाडवाः । प्रहृष्टमनसोऽत्यंतं प्रययुः स्वस्वमाश्रयम्

அவர்களும்—வாடவர்கள்—விரூபாக்ஷன் (சிவன்) அவரை நேரடியாகக் கண்டு, மிகுந்த ஆனந்தமடைந்த உள்ளத்துடன் தத்தம் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 122

स्कंद उवाच । पठित्वा पाठयित्वा च रहस्याख्यानमुत्तमम् । श्रद्धालुः पातकैर्मुक्तः शिवलोके महीयते

ஸ்கந்தன் கூறினான்—இந்த உயர்ந்த இரகசிய உபதேசத்தைத் தானே வாசித்து, பிறரையும் வாசிக்கச் செய்தால், பக்தியுள்ளவன் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு சிவலோகத்தில் பெருமைப்படுத்தப்படுவான்।