Adhyaya 11

Verse 1

अगस्त्य उवाच । षडास्य माधवाख्यानं श्रुतं मे पापनाशनम् । महिमापि श्रुतः श्रेयान्सम्यक्पंचनदस्य वै

அகஸ்தியர் கூறினார்—ஷடாஸ்யன் மற்றும் மாதவனின் பாபநாசக வரலாற்றை நான் கேட்டேன். பஞ்சநதத்தின் சிறந்த மகிமையையும் முறையாகக் கேட்டேன்.

Verse 2

यदग्निबिंदुना पृच्छि माधवो दैत्यसूदनः । तस्योत्तरं समाख्याहि यथाख्यातं मधुद्विषा

அக்னிபிந்து, தைத்யசூதனன் மாதவனை என்ன கேட்டாரோ, மதுத்விஷன் சொன்னபடியே அந்த விடையை விளக்கிக் கூறுங்கள்.

Verse 3

स्कंद उवाच । शृण्वगस्त्य महर्षे त्वं कथ्यमानं मयाधुना । माधवेन यथाचक्षि मुनये चाग्निबिंदवे

ஸ்கந்தன் கூறினார்—மகாரிஷி அகஸ்தியரே, நான் இப்போது கூறுவதை கேளுங்கள்; மாதவன் முனி அக்னிபிந்துவிடம் சொன்னதுபோலவே.

Verse 4

बिंदुमाधव उवाच । आदौ पादोदके तीर्थे विद्धि मामादिकेशवम् । अग्निबिंदो महाप्राज्ञ भक्तानां मुक्तिदायकम्

பிந்துமாதவன் கூறினார்—மகாப்ராஜ்ஞ அக்னிபிந்துவே, முதலில் பாதோதக தீர்த்தத்தில் என்னை ஆதிகேசவனாக அறிக; நான் பக்தர்களுக்கு முக்தி அளிப்பவன்.

Verse 5

अविमुक्तेऽमृते क्षेत्रे येर्चयंत्यादिकेशवम् । तेऽमृतत्वं भजंत्येव सर्वदुःखविवर्जिताः

அவிமுக்தம் எனும் அமர க்ஷேத்திரத்தில் ஆதிகேசவனை வழிபடுவோர் நிச்சயமாக அமரத்துவம் அடைந்து, எல்லாத் துயரங்களிலிருந்தும் விடுபடுவர்.

Verse 6

संगमेशं महालिंगं प्रतिष्ठाप्यादिकेशवः । दर्शनादघहं नृणां भुक्तिं मुक्तिं दिशेत्सदा

சங்கமேசம் எனும் மகாலிங்கத்தை நிறுவிய ஆதிகேசவன், அதன் தரிசனமாத்திரத்தாலேயே மனிதரின் பாவத்தை அழித்து, போகமும் மோட்சமும் எப்போதும் அருள்கிறான்।

Verse 7

याम्यां पादोदकाच्छ्वेतद्वीपतीर्थं महत्तरम् । तत्राहं ज्ञानदो नृणां ज्ञानकेशवसंज्ञकः

தெற்குத் திசையில் பாதோதகத்திலிருந்து தோன்றிய மிகச் சிறந்த ஸ்வேதத்வீப தீர்த்தம் உள்ளது. அங்கே நான் ‘ஞானகேசவன்’ என்ற நாமத்தால் மனிதர்க்கு ஞானம் அருள்கிறேன்।

Verse 8

श्वेतद्वीपे नरः स्नात्वा ज्ञानकेशवसन्निधौ । न ज्ञानाद्भ्रश्यते क्वापि ज्ञानकेशवपूजनात्

ஸ்வேதத்வீபத்தில் ஞானகேசவனின் சந்நிதியில் நீராடும் மனிதன், ஞானகேசவனைப் பூஜிப்பதனால் எங்கும் ஞானத்திலிருந்து வழுவான் அல்லன்।

Verse 9

तार्क्ष्यकेशवनामाहं तार्क्ष्यतीर्थे नरोत्तमैः । पूजनीयः सदा भक्त्या तार्क्ष्य वत्ते प्रिया मम

தார்க்ஷ்ய தீர்த்தத்தில் நான் ‘தார்க்ஷ்யகேசவன்’ என்ற நாமத்தால் விளங்குகிறேன். சிறந்த மனிதர்கள் அங்கே எப்போதும் பக்தியுடன் என்னை வழிபட வேண்டும்; அந்த தார்க்ஷ்ய தாமம் எனக்கு பிரியம்.

Verse 10

तत्रैव नारदे तीर्थेस्म्यहं नारदकेशवः । ब्रह्मविद्योपदेष्टा च तत्तीर्थाप्लुत वर्ष्मणाम्

அங்கேயே நாரத தீர்த்தத்தில் நான் ‘நாரதகேசவன்’. அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடிய உடலுடையோர்க்கு நான் பிரம்மவித்யையை உபதேசிப்பவனாகிறேன்।

Verse 11

प्रह्लादतीर्थं तत्रैव नाम्ना प्रह्लादकेशवः । भक्तैः समर्चनीयोहं महाभक्ति समृद्धये

அங்கேயே பிரஹ்லாத-தீர்த்தம் உள்ளது; அங்கே நான் ‘பிரஹ்லாதகேசவ’ என்ற நாமத்தால் விளங்குகிறேன். மகாபக்தி செழிக்க, பக்தர்கள் என்னை முறையாக ஆராதிக்க வேண்டும்.

Verse 12

तीर्थेंऽबरीषे तत्राहं नाम्नैवादित्यकेशवः । पातकध्वांतनिचयं ध्वंसयामीक्षणादपि

அம்பரீஷ-தீர்த்தத்தில் நான் ‘ஆதித்யகேசவ’ என அழைக்கப்படுகிறேன். பாவங்களின் இருள் குவியலை நான் வெறும் தரிசனத்தாலேயே அழித்துவிடுகிறேன்.

Verse 13

दत्तात्रेयेश्वराद्याम्यामहमादिगदाधरः । हरामि तत्र भक्तानां संसारगदसंचयम्

தத்தாத்ரேயேஸ்வரரின் தெற்கில் நான் ‘ஆதி-கதாதர’ன். அங்கே பக்தர்களின் சம்சார நோயின் குவியலை நான் அகற்றுகிறேன்.

Verse 14

तत्रैव भार्गवे तीर्थे भृगुकेशव नामतः । काशीनिवासिनः पुंसो बिभर्मि च मनोरथैः

அங்கேயே பார்கவ-தீர்த்தத்தில் நான் ‘பிருகுகேசவ’ என்ற நாமத்தால் விளங்குகிறேன். காசியில் வாழும் மனிதனை அவன் மனவிருப்பங்களை நிறைவேற்றித் தாங்குகிறேன்.

Verse 15

वामनाख्येमहातीर्थे मनःप्रार्थितदे शुभे । पूज्योहं शुभमिच्छद्भिर्नाम्ना वामनकेशवः

‘வாமன’ எனப்படும் மகாதீர்த்தத்தில்—மங்களகரமும் மனம் வேண்டியதை அருள்வதும்—நன்மை நாடும் பக்தர்கள் என்னை ‘வாமனகேசவ’ என்ற நாமத்தால் வழிபட வேண்டும்.

Verse 16

नरनारायणे तीर्थे नरनारायणात्मकम् । भक्ताः समर्च्य मां स्युर्वै नरनारायणात्मकाः

நர-நாராயண தீர்த்தத்தில் நான் நர-நாராயணத் தத்துவ-சொரூபமாகவே நிலைகொள்கிறேன். அங்கு பக்தியுடன் என்னை வழிபடுவோர் உண்மையிலே நர-நாராயண இயல்பால் நிறைவடைவார்கள்.

Verse 17

तीर्थे यज्ञवराहाख्ये यज्ञवाराहसंज्ञकः । नरैः समर्चनीयोहं सर्वयज्ञफलेप्सुभिः

யஜ்ஞ-வராஹம் எனப்படும் தீர்த்தத்தில் நான் ‘யஜ்ஞ-வாராஹ’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றவன். எல்லா யாகங்களின் பலனை நாடுவோர் அங்கு என்னை முறையாக வழிபட வேண்டும்.

Verse 18

विदारनरसिंहोहं काशीविघ्नविदारणः । तन्नाम्नि तीर्थे संसेव्यस्तीर्थोपद्रवशांतये

நான் விதாரண-நரசிம்மன்; காசியில் உள்ள தடைகளைச் சிதைக்கும் வல்லவன். என் பெயரே கொண்ட தீர்த்தத்தில் தீர்த்தத்தொடர்பான இடையூறுகள் அமைதியடைய என்னைச் சேவித்து வழிபட வேண்டும்.

Verse 19

गोपीगोविंदतीर्थे तु गोपीगोविंदसंज्ञकम् । समर्च्य मां नरो भक्त्या मम मायां न संस्पृशेत्

கோபி-கோவிந்த தீர்த்தத்தில் நான் ‘கோபி-கோவிந்தன்’ எனப் பெயர்பெற்றவன். அங்கு பக்தியுடன் என்னை வழிபடுகிறவன் என் மாயையின் தொடுதலுக்குள் அகப்படான்.

Verse 20

मुने लक्ष्मीनृसिंहोस्मि तीर्थे तन्नाम्नि पावने । दिशामि भक्तियुक्तेभ्यः सदानैः श्रेयसीं श्रियम्

முனிவரே! அந்தப் பெயரால் புகழ்பெற்ற புனித தீர்த்தத்தில் நான் லக்ஷ்மீ-நரசிம்மன். பக்தியுடன் இருப்போர்க்கு நிலையான தானங்களோடு கூடிய மங்களகரமான ஸ்ரீ-செல்வத்தை அருள்கிறேன்.

Verse 21

शेषमाधवनामाहं शेषतीर्थेऽघहारिणि । विश्राणयाम्यशेषाश्च विशेषान्भक्तचिंतितान्

பாவம் போக்கும் சேஷதீர்த்தத்தில் என் நாமம் சேஷமாதவன்; அங்கே பக்தர்கள் உள்ளத்தில் வேண்டிய விசேஷ வரங்களை நான் எஞ்சாமலே அருள்கிறேன்.

Verse 22

शंखमाधवतीर्थे च स्नात्वा मां शंखमाधवम् । शंखोदकेन संस्नाप्य भवेच्छंखनिधेः पतिः

சங்கு-மாதவ தீர்த்தத்தில் நீராடி, சங்கு நீரால் என்னை—சங்கு-மாதவனை—அபிஷேகம் செய்தால், சங்கு-நிதிபோல் செல்வநிதிகளின் அதிபதியாகிறான்.

Verse 23

हयग्रीवे महातीर्थे मां हयग्रीवकेशवम् । प्रणम्य प्राप्नुयान्नूनं तद्विष्णोः परमंपदम्

ஹயக்ரீவ மகாதீர்த்தத்தில் என்னை ஹயக்ரீவ-கேசவனாக வணங்கினால், அவன் நிச்சயமாக அந்த விஷ்ணுவின் பரமபதத்தை அடைவான்.

Verse 24

भीष्मकेशवनामाहं वृद्धकालेशपश्चिमे । उपसर्गान्हरे भीष्मान्सेवितो भक्तियुक्तितः

விருத்த-காலேசத்தின் மேற்குப் பகுதியில் என் நாமம் பீஷ்ம-கேசவன்; பக்தியுடன் ஒழுங்காக வழிபட்டால், கொடிய துன்பங்களையும் பேராபத்துகளையும் நான் அகற்றுவேன்.

Verse 25

निर्वाणकेशवश्चाहं भक्तनिर्वाणसूचकः । लोलार्कादुत्तरेभागे लोलत्वं चेतसो हरे

நான் நிர்வாண-கேசவன், பக்தர்களுக்கு நிர்வாணத்தை வெளிப்படுத்துபவன்; லோலார்க்கத்தின் வடபகுதியில் மனத்தின் அலைச்சலையும் நிலையின்மையையும் நான் நீக்குவேன்.

Verse 26

वंद्यस्त्रिलोकसुंदर्या याम्यां यो मां समर्चयेत् । काश्यां ख्यातं त्रिभुवनकेशवं न स गर्भभाक्

திரிலோகசுந்தரியாலும் வணங்கப்படுகின்ற என்னை, காசியில் புகழ்பெற்ற திரிபுவனகேசவத் தலத்தில் தெற்குத் திசையில் யார் பக்தியுடன் ஆராதிக்கிறாரோ, அவர் மீண்டும் கருவில் புகுதல் (பிறவி) அடையார்।

Verse 27

ज्ञानवाप्याः पुरोभागे विद्धि मां ज्ञानमाधवम् । तत्र मां भक्तितोभ्यर्च्य ज्ञानं प्राप्नोति शाश्वतम्

ஞானவாபியின் முன்பகுதியில் என்னை ‘ஞானமாதவ’ என அறிக. அங்கே பக்தியுடன் என்னை வழிபட்டால் நிலையான ஞானத்தை அடைவான்.

Verse 28

श्वेतमाधवसंज्ञोहं विशालाक्ष्याः समीपतः । श्वेतद्वीपेश्वरं रूपं कुर्यां भक्त्या समर्चितः

விசாலாட்சி அருகில் நான் ‘ச்வேதமாதவ’ என்ற பெயரால் அறியப்படுகிறேன். பக்தியுடன் வழிபடப்படும்போது நான் ச்வேதத்வீபேஸ்வரரின் வடிவத்தை ஏற்கிறேன்.

Verse 29

उदग्दशाश्वमेधान्मां प्रयागाख्यं च माधवम् । प्रयागतीर्थे सुस्नातो दृष्ट्वा पापैः प्रमुच्यते

வடதிசையில் தசாஷ்வமேதத்திற்குப் பின் என்னை ‘பிரயாக’ எனப்படும் மாதவனாக அறிக. பிரயாகத் தீர்த்தத்தில் நன்கு நீராடி என்னை தரிசித்தால் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 30

प्रयागगमने पुंसां यत्फलं तपसि श्रुतम् । तत्फलं स्याद्दशगुणमत्र स्नात्वा ममाग्रतः

பிரயாகம் செல்வதால் மக்களுக்கு கிடைக்கும் பலன் என்று தவப் பரம்பரையில் சொல்லப்பட்டதே, இங்கே என் முன்னிலையில் நீராடினால் அதே பலன் பத்துமடங்காகும்.

Verse 31

गंगायमुनयोः संगे यत्पुण्यं स्नानकारिणाम् । काश्यां मत्सन्निधावत्र तत्पुण्यं स्याद्दशोत्तरम्

கங்கை–யமுனை சங்கமத்தில் நீராடுவோர்க்கு உண்டாகும் புண்ணியம் எதுவோ, அதே புண்ணியம் காசியில் என் சன்னிதியில் இங்கே பத்துமடங்கு மேலாகிறது।

Verse 32

दानानि राहुग्रस्तेर्के ददतां यत्फलं भवेत् । कुरुक्षेत्रे हि तत्काश्यामत्रैव स्याद्दशाधिकम्

ராகு பிடித்த சூரியன் (கிரகணம்) நேரத்தில் தானம் அளிப்போர்க்கு உண்டாகும் பலன் எதுவோ, அதே பலன்—குருக்ஷேத்திரத்திலும்—காசியில் இங்கே பத்துமடங்கு மேலாகிறது।

Verse 33

गंगोत्तरवहा यत्र यमुना पूर्ववाहिनी । तत्संभेदं नरः प्राप्य मुच्यते ब्रह्महत्यया

எங்கே கங்கை வடக்கே ஓடும் (உத்தரவாஹினி), யமுனை கிழக்கே ஓடும் (பூர்வவாஹினி) அத்தகைய சங்கமத்தை அடைந்தால், மனிதன் பிரம்மஹத்த்யா பாவத்திலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்।

Verse 34

वपनं तत्र कर्तव्यं पिंडदानं च भावतः । देयानि तत्र दानानि महाफलमभीप्सुना

அங்கே மொட்டையடித்தல் (வபனம்) செய்ய வேண்டும்; மேலும் மனமார்ந்த பக்தியுடன் பிண்டதானமும் செய்ய வேண்டும்; பெரும் பலன் விரும்புவோர் அங்கே தானங்களை அளிக்க வேண்டும்।

Verse 35

गुणाः प्रजापतिक्षेत्रे ये सर्वे समुदीरिताः । अविमुक्ते महाक्षेत्रेऽसंख्याताश्च भवंति हि

பிரஜாபதியின் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் கூறப்பட்ட எல்லா சிறப்புகளும், அவிமுக்தம் எனும் மகாக்ஷேத்திரமான (காசி) இடத்தில் நிச்சயமாக எண்ணிலடங்காதவையாகின்றன।

Verse 36

प्रयागेशं महालिंगं तत्र तिष्ठति कामदम् । तत्सान्निध्याच्च तत्तीर्थं कामदं परिकीर्तितम्

அங்கே விருப்பங்களை அருளும் ‘பிரயாகேச’ மகாலிங்கம் நிலைத்துள்ளது. அதன் புனித சாந்நித்யத்தால் அந்தத் தீர்த்தமும் ‘காமத’ (இச்சை நிறைவேற்றும்) எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 37

काश्यां माघः प्रयागे यैर्न स्नातो मकरार्कगः । अरुणोदयमासाद्य तेषां निःश्रेयसं कुतः

மா஘ மாதத்தில் சூரியன் மகரத்தில் இருக்கும் போது, அருணோதய வேளையில் பிரயாகத்தில் புனித நீராடல் செய்யாதவர்களுக்கு—சூரியோதய நேரம் வந்தும்—பரம நன்மை எவ்வாறு கிடைக்கும்?

Verse 38

काश्युद्भवे प्रयागे ये तपसि स्नांति संयताः । दशाश्वमेधजनितं फलं तेषां भवेद्ध्रुवम्

காசியிலிருந்து தோன்றிய பிரயாகத்தின் தபஸ்-தீர்த்தத்தில் கட்டுப்பாட்டுடன் நீராடுவோர், பத்து அசுவமேத யாகங்களால் உண்டாகும் பலனை நிச்சயமாகப் பெறுவர்.

Verse 39

प्रयागमाधवं भक्त्या प्रयागेशं च कामदम् । प्रयागे तपसि स्नात्वा येर्चयंत्यन्वहं सदा

பிரயாகத்தின் தபஸ்-தீர்த்தத்தில் நீராடி, பக்தியுடன் பிரயாக-மாதவனையும் விருப்பம் அருளும் பிரயாகேசனையும் தினந்தோறும் இடைவிடாது வழிபடுவோர்,

Verse 40

धनधान्यसुतर्द्धीस्ते लब्ध्वा भोगान्मनोरमान् । भुक्त्वेह परमानंदं परं मोक्षमवाप्नुयुः

அவர்கள் செல்வம், தானியம், பிள்ளைகள், செழிப்பு ஆகியவற்றைப் பெறுவர்; இங்கே இனிய போகங்களை அனுபவித்து, இறுதியில் பரமானந்தமும் பரம மோக்ஷமும் அடைவர்.

Verse 41

माघे सर्वाणि तीर्थानि प्रयागमवियांति हि । प्राच्युदीची प्रतीचीतो दक्षिणाधस्तथोर्ध्वतः

மাঘ மாதத்தில் எல்லா தீர்த்தங்களும் நிச்சயமாகப் பிரயாகத்துக்கு வந்து சேர்கின்றன—கிழக்கு, வடக்கு, மேற்கு, தெற்கு, கீழிருந்து மற்றும் மேலிருந்து।

Verse 42

काशीस्थितानि तीर्थानि मुने यांति न कुत्रचित् । यदि यांति तदा यांति तीर्थत्रयमनुत्तमम्

முனிவரே! காசியில் நிலைத்திருக்கும் தீர்த்தங்கள் எங்கும் செல்லாது. ஒருபோதும் சென்றால், அந்த ஒப்பற்ற தீர்த்தத் திரயத்திற்கே செல்கின்றன.

Verse 43

आयांत्यूर्जे पंचनदे प्रातःप्रातर्ममांतिकम् । महाघौघप्रशमने महाश्रेयोविधायिनि

ஊர்ஜ (கார்த்திக) மாதத்தில் பஞ்சநதத்தில் அவர்கள் காலைதோறும் என் அருகே வருகின்றனர்—மகாபாபப் பெருக்கை அடக்கி, பரம நலனை அளிக்கும் அந்தத் தலத்திற்கு।

Verse 44

प्राप्य माघमघारिं च प्रयागेश समीपतः । प्रातःप्रयागे संस्नांति सर्वतीर्थानि मामनु

மাঘம்—பாவத்தின் பகைவன்—வந்தபோது, பிரயாகேசரின் அருகில், எல்லாத் தீர்த்தங்களும் என்னைத் தொடர்ந்து விடியற்காலையில் பிரயாகத்தில் நீராடுகின்றன.

Verse 45

समासाद्य च मध्याह्नमभियांति च नित्यशः । संस्नातुं सर्वतीर्थानि मुक्तिदां मणिकर्णिकाम्

மதியவேளை வந்ததும், எல்லாத் தீர்த்தங்களும் தினமும் முக்தி அளிக்கும் மணிகர்ணிகையில் நீராட வருகிறன.

Verse 46

काश्यां रहस्यं परममेतत्ते कथितं मुने । यथा तीर्थत्रयीश्रेष्ठा स्वस्वकाले विशेषतः

முனிவரே! காசியைப் பற்றிய இந்தப் பரம ரகசியத்தை உமக்குச் சொன்னேன்—திரிதீர்த்தங்களில் சிறந்தது தன் தன் நியதிக்காலத்தில் விசேஷமாக மேன்மை பெறுகிறது.

Verse 47

अन्यद्रहस्यं वक्ष्यामि न वाच्यं यत्रकुत्रचित् । अभक्तेषु सदा गोप्यं न गोप्यं भक्तिमज्जने

நான் இன்னொரு ரகசியத்தைச் சொல்கிறேன்—அதை எங்கும் எவரிடமும் சொல்லக் கூடாது. அபக்தர்களிடத்தில் எப்போதும் மறைக்க வேண்டும்; பக்தியில் மூழ்கியவரிடத்தில் மறைக்க வேண்டாம்.

Verse 48

काश्यां सर्वाणि तीर्थानि एकैकादुत्तरोत्तरम् । महैनांसि प्रहंत्येव प्रसह्य निज तेजसा

காசியில் உள்ள எல்லாத் தீர்த்தங்களும்—ஒன்றொன்று முந்தையதை விட மேலோங்கி—தம் சொந்தத் தேஜஸால் வலியுறுத்தி மகாபாபங்களையும் அழித்துவிடுகின்றன.

Verse 49

एतदेव रहस्यं ते वाराणस्या उदीर्यते । उत्क्षिप्यैकांगुलिं तथ्यं श्रेष्ठैका मणिकर्णिका

வாரணாசியின் இதே ரகசியம் உமக்குச் சொல்லப்படுகிறது—ஒரு விரலை உயர்த்தி உண்மையைச் சொல்வதுபோல்: மணிகர்ணிகை ஒன்றே உத்தமம்.

Verse 50

गर्जंति सर्वतीर्थानि स्वस्वधिष्ण्यगतान्यहो । केवलं बलमासाद्य सुमहन्माणिकर्णिकम्

தத்தம் தத்தம் தலங்களில் நிலைத்துள்ள எல்லாத் தீர்த்தங்களும் வியப்புடன் முழங்குகின்றன—அவை மிகமிகப் பெருமைமிக்க மணிகர்ணிகையிலிருந்தே மட்டும் வலிமை பெறுகின்றன என்று.

Verse 51

पापानि पापिनां हत्वा महांत्यपि बहून्यपि । काशीतीर्थानि मध्याह्ने प्रायश्चित्तचिकीर्षया

பாவிகளின் பலவும் பெரிதுமான பாவங்களை அழித்து, பிராயச்சித்தம் செய்ய விரும்பி, மதியவேளையில் காசியின் தீர்த்தங்களை நாடுவர்।

Verse 52

पर्वस्वपर्वस्वपि वा नित्यं नियमवं त्यहो । निर्मलानि भवंत्येव विगाह्य मणिकर्णिकाम्

பண்டிகை நாளாக இருந்தாலும் சாதாரண நாளாக இருந்தாலும்—நித்ய நியமம் உடையவன் மணிகர்ணிகையில் மூழ்கினாலே நிச்சயமாகத் தூய்மையடைவான்।

Verse 53

विश्वेशो विश्वया सार्धं सदोपमणिकर्णिकम् । मध्यंदिनं समासाद्य संस्नाति प्रतिवासरम्

விஸ்வேசர் விஸ்வாவுடன் எப்போதும் மணிகர்ணிகைக்கு அருகே வருகிறார்; மதியத்தை அடைந்து தினந்தோறும் அங்கே நீராடுகிறார்।

Verse 54

वैकुंठादप्यहं नित्यं मध्याह्ने मणिकर्णिकाम् । विगाहे पद्मया सार्धं मुदा परमया मुने

முனிவரே! வைகுண்டத்திலிருந்தும் நான் தினமும் மதியவேளையில் மணிகர்ணிகையில் வந்து, பத்மாவுடன் பரம ஆனந்தத்துடன் மூழ்கி நீராடுகிறேன்।

Verse 55

सकृन्ममाख्यां गृणतां निर्हरन्यदघान्यहम् । हरिनामसमापन्नस्तद्बलान्माणिकर्णिकात्

என் நாமத்தை ஒருமுறையாவது உச்சரிப்போரின் பிற பாவங்களை நான் அகற்றுகிறேன்; ஹரிநாமத்தின் வலிமையால் நிறைந்த இக்கிருபை மணிகர்ணிகையின் மகிமையிலிருந்து எழுகிறது।

Verse 56

सत्यलोकात्प्रतिदिनं हं सयानः पितामहः । माध्याह्निक विधानाय समायान्मणिकर्णिकाम्

சத்தியலோகத்திலிருந்து தினந்தோறும் அன்னவாகனனான பிதாமஹன் பிரம்மா, மதியநேர நித்தியகர்ம விதியை நிறைவேற்ற மணிகர்ணிகைக்கு வருகிறார்।

Verse 57

इंद्राद्या लोकपालाश्च मरीच्याद्या महर्षयः । माध्याह्निकीं क्रियां कर्तुं समीयुर्मणिकर्णिकाम्

இந்திரன் முதலிய லோகபாலர்களும், மரீசி முதலிய மகரிஷிகளும், மதியநேரக் கிரியையைச் செய்ய மணிகர்ணிகையில் கூடுகின்றனர்।

Verse 58

शेषवासुकिमुख्याश्च नागा वै नागलोकतः । समायांतीह मध्याह्ने संस्नातुं मणिकर्णिकाम्

நாகலோகத்திலிருந்து சேஷன், வாசுகி முதலிய முதன்மை நாகர்களும், மதியவேளையில் மணிகர்ணிகையில் நீராட இங்கு வருகின்றனர்।

Verse 59

चराचरेषु सर्वेषु यावंतश्च सचेतनाः । तावंतः स्नांति मध्याह्ने मणिकर्णी जलेमले

அசையும் அசையாத அனைத்துயிர்களிலும் அறிவுடையோர் எத்தனை உள்ளாரோ, அவ்வளவினரும் மதியவேளையில் மாசற்ற மணிகர்ணீ நீரில் நீராடுகின்றனர்।

Verse 60

के माणिकर्णिकेयानां गुणानां सुगरीयसाम् । शक्ता वर्णयितुं विप्राऽसंख्येयानां मदादिभिः

ஓ விப்ரர்களே! மகிமை முதலியவற்றால் புகழ்பெற்ற, மிகக் கனமிக்கவும் எண்ணிலடங்காதவுமான மணிகர்ணிகையின் சிறப்புகளை யார் வர்ணிக்க வல்லார்?

Verse 61

चीर्णान्युग्राण्यरण्येषु तैस्तपांसि तपोधनैः । यैरियं हि समासादि मुक्तिभूर्मणिकर्णिका

தபத்தில் செல்வமுடையோர் காடுகளில் கடுந்தவங்களைச் செய்தனர்; அவர்களாலேயே இந்த மோக்ஷபூமியான மணிகர்ணிகை நிச்சயமாக அடையப்பட்டது।

Verse 62

विश्राणितमहादानास्त एव नरपुंगवाः । चरमे वयसि प्राप्ता यैरेषा मणिकर्णिका

மகாதானங்களை வழங்கிய அந்த நரசிறந்தவர்களே, வாழ்வின் இறுதிக் காலத்தில் இந்த மணிகர்ணிகையை அடைகிறார்கள்।

Verse 63

चीर्णसर्वव्रतास्ते तु यथोक्तविधिना ध्रुवम् । यैः स्वतल्पीकृता माणिकर्णिकेयी स्थली मृदुः

சொல்லப்பட்ட விதிப்படி எல்லா விரதங்களையும் கடைப்பிடித்தவர்களே நிச்சயமாக—மணிகர்ணிகையின் மென்மையான நிலத்தைத் தம் தாழ்மையான படுக்கையாக்கியவர்கள்।

Verse 64

त एव धन्या मर्त्येस्मिन्सर्वक्रतुषु दीक्षिताः । त्यक्त्वा पुण्यार्जितां लक्ष्मीमैक्षियैर्मणिकर्णिका

இந்த மானிட உலகில் அவர்களே பாக்கியசாலிகள்—எல்லா யாகங்களிலும் தீட்சை பெற்றவர்கள்; புண்ணியத்தால் ஈட்டிய செல்வத்தை விட்டுத் மணிகர்ணிகையையே பரம அடைக்கலமாக நோக்குவோர்।

Verse 65

कृता नानाविधा धर्मा इष्टापूर्तास्तु तैर्नृभिः । वार्धकं समनुप्राप्य प्रापि यैर्मणिकर्णिका

பலவகை தர்மங்களை, குறிப்பாக இஷ்ட-பூர்த்த கர்மங்களை, செய்தவர்கள்—முதுமையை அடைந்தபின் மணிகர்ணிகையை அடைகிறார்கள்।

Verse 66

रत्नानि सदुकूलानि कांचनं गजवाजिनः । देयाः प्राज्ञेन यत्नेन सदोपमणिकर्णिकम्

ஒப்பற்ற மணிகர்ணிகையில் ஞானி முயற்சியுடன் ரத்தினங்கள், நல்வஸ்திரங்கள், பொன், யானைகள், குதிரைகள் ஆகியவற்றை தானமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 67

पुण्येनोपार्जितं द्रव्यमत्यल्पमपि यैर्नरैः । दत्तं तदक्षयं नित्यं मुनेधिमणिकणिंकम्

முனிவரே! புண்ணியத்தால் ஈட்டிய செல்வம் மிகச் சிறிதாயினும், மணிகர்ணிகையில் தானமிட்டால் அது நித்தியமும் அழியாததுமாகிறது।

Verse 68

कुर्याद्यथोक्तमप्येकं प्राणायामं नरोत्तमः । यस्तेन विहितो नूनं षडंगो योग उत्तमः

நரசிறந்தவனே! விதிப்படி ஒரே ஒரு பிராணாயாமம் செய்தால்கூட, அதனால் நிச்சயமாக உயர்ந்த ஆறங்க யோகம் நிறைவேறும்।

Verse 69

जप्त्वैकामपि गायत्रीं संप्राप्य मणिकर्णिकाम् । लभेदयुतगायत्रीजपनस्य फलं स्फुटम्

மணிகர்ணிகையை அடைந்து ஒருமுறை கூட காயத்ரி ஜபித்தால், பத்தாயிரம் காயத்ரி-ஜபத்தின் தெளிவான பலன் கிடைக்கும்।

Verse 70

एकामप्याहुतिं प्राज्ञो दत्त्वोपमणिकर्णिकम् । यावज्जीवाग्निहोत्रस्य लभेदविकलं फलम्

ஒப்பற்ற மணிகர்ணிகையில் ஞானி ஒரே ஒரு ஆஹுதியை அளித்தால்கூட, வாழ்நாள் முழுதும் அக்னிஹோத்ரம் செய்ததற்கான குறையாத பலன் பெறுவான்।

Verse 71

इति श्रुत्वा हरेर्वाक्यमग्निबिंदुर्महातपाः । प्रणिपत्य महाभक्त्या पुनः पप्रच्छ माधवम्

ஹரியின் வாக்கைச் செவிமடுத்து, மகாதபஸ்வி அக்னிபிந்து மிகுந்த பக்தியுடன் வணங்கி, மீண்டும் மாதவனை வினவினார்।

Verse 72

अग्निबिंदुरुवाच । विष्णो कियत्परीमाणा पुण्यैषा मणिकर्णिका । ब्रूहि मे पुंङरीकाक्ष नत्वत्तस्तत्त्ववित्परः

அக்னிபிந்து கூறினார்— ஓ விஷ்ணுவே! மிகப் புண்ணியமிக்க இந்த மணிகர்ணிகையின் அளவு எவ்வளவு? ஓ தாமரைக்கண்ணனே, எனக்குச் சொல்வாயாக; உம்மை விட உயர்ந்த தத்துவஞானி யாருமில்லை।

Verse 73

श्रीविष्णुरुवाच । आगंगा केशवादा च हरिश्चंद्रस्य मंडपात् । आमध्याद्देवसरितः स्वर्द्वारान्मणिकर्णिका

ஸ்ரீ விஷ்ணு கூறினார்— மணிகர்ணிகை ஆ-கங்கை மற்றும் கேசவம் முதல், ஹரிச்சந்திரன் மண்டபம் முதல், தேவநதியின் நடுப்பகுதி முதல், ஸ்வர்கத்வாரம் முதல் விரிகிறது।

Verse 74

स्थूलमेतत्परीमाणं सूक्ष्मं च प्रवदामि ते । हरिश्चंद्रस्य तीर्थाग्रे हरिश्चंद्रविनायकः

இது அதன் நிலையான (வெளிப்புற) அளவு; இப்போது உனக்கு நுண்ணிய (உள்நிலை) அளவையும் கூறுகிறேன். ஹரிச்சந்திர தீர்த்தத்தின் முன்புறத்தில் ஹரிச்சந்திர விநாயகர் நிற்கின்றார்।

Verse 75

सीमाविनायकश्चात्र मणिकर्णी ह्रदोत्तरे । सीमाविनायकं भक्त्या पूजयित्वा नरोत्तमः

இங்கே மணிகர்ணீ குளத்தின் வடக்கில் சீமா-விநாயகரும் உள்ளார். சீமா-விநாயகரை பக்தியுடன் வழிபட்டு, ஓ மனிதரில் சிறந்தவனே…

Verse 76

मोदकैः सोपचारैश्च प्राप्नुयान्मणिकर्णिकाम् । हरिश्चंद्रे महातीर्थे तर्पयेयुः पितामहान्

மோதகங்களும் முறையான உபசாரங்களும் கொண்டு மணிகர்ணிகைக்கு செல்ல வேண்டும். ஹரிச்சந்திர மகாதீர்த்தத்தில் பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து அவர்களைத் திருப்திப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 77

शतं समाःसु तृप्ताः स्युः प्रयच्छंति च वांच्छितम् । हरिश्चंद्रे महातीर्थे स्नात्वा श्रद्धान्वितो नरः

நம்பிக்கையுடன் ஹரிச்சந்திர மகாதீர்த்தத்தில் நீராடும் மனிதனின் பித்ருக்கள் நூறு ஆண்டுகள் திருப்தியுடன் இருந்து, விரும்பிய பலனையும் அருள்வர்.

Verse 78

हरिश्चंद्रेश्वरं नत्वा न सत्यात्परिहीयते । ततः पर्वततीर्थं च पर्वतेश्वर संनिधौ

ஹரிச்சந்திரேஸ்வரரை வணங்கினால் ஒருவர் சத்தியத்திலிருந்து விலகார். அதன் பின் பர்வதேஸ்வரர் சந்நிதியில் பர்வத தீர்த்தம் உள்ளது.

Verse 79

अधिष्ठानं महामेरोर्महापातकनाशनम् । तत्र स्नात्वार्चयित्वेशं किंचिद्दत्त्वा स्वशक्तितः

இது மகாமேருவின் ஆதார ஆசனம்; மகாபாதகங்களை அழிப்பது. அங்கே நீராடி, ஈசனை வழிபட்டு, தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்றபடி சிறிது தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 80

अध्यास्य मेरुशिखरं दिव्यान्भोगान्समश्नुते । कंबलाश्वतरं तीर्थं पर्वतेश्वर दक्षिणे

மேரு சிகரத்தில் அமர்ந்து அவர் தெய்வீக போகங்களை அனுபவிப்பார். (அடுத்ததாக) பர்வதேஸ்வரரின் தெற்கில் கம்பலாஸ்வதர என்ற தீர்த்தம் உள்ளது.

Verse 81

कंबलाश्वतरेशं च तत्तीर्थात्पश्चिमे शुभम् । तस्मिंस्तीर्थे कृतस्नानस्तल्लिंगं यः समर्चयेत्

அந்த தீர்த்தத்தின் மேற்கே புனிதமான ‘கம்பலாஶ்வதரேச’ லிங்கம் உள்ளது. யார் அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி அந்த லிங்கத்தை முறையாக வழிபடுகிறாரோ—

Verse 82

अपि तस्य कुले जाता गीतज्ञाः स्युः श्रियान्विताः । चक्रपुष्करिणी तत्र योनिचक्र निवारिणी

அவனுடைய குலத்தில் பிறந்தவர்களும் பாடல்-ஞானத்தில் தேர்ந்து, செல்வச் சிறப்புடன் விளங்குவர். அங்கே ‘சக்ரபுஷ்கரிணி’ தீர்த்தமும் உள்ளது; அது யோனிசக்ரம் (பிறவிச்சக்கரம்) நீக்கும்.

Verse 83

संसारचक्रे गहने यत्र स्नातो विशेन्नना । चक्रपुष्करिणी तीर्थ ममाधिष्ठानमुत्तमम्

சம்சாரச் சக்கரத்தின் அடர்ந்த, கடினமான வழியில், யார் அங்கே நீராடுகிறாரோ அவர் உறுதியாக (மோட்சப் பாதையில்) நுழைவார். ‘சக்ரபுஷ்கரிணி’ தீர்த்தமே என் உத்தம ஆதிஷ்டானம்.

Verse 84

समाः परार्धसंख्यातास्तत्र तप्तं महातपः । तत्र प्रत्यक्षतां यातो मम विश्वेश्वरः परः

பரார்த்த எண்ணிக்கையளவு ஆண்டுகள் அங்கே மகத்தான தவம் செய்யப்பட்டது. அங்கேயே என் பரம விஸ்வேஸ்வரன் நேரடியாக வெளிப்பட்டான்.

Verse 85

तत्र लब्धं मयैश्वर्यमविनाशि महत्तरम् । चक्रपुष्करिणी चैव ख्याताभून्मणिकर्णिका

அங்கேயே நான் மிகப் பெரிதும் அழியாத ஐஸ்வர்யத்தைப் பெற்றேன். அதே சக்ரபுஷ்கரிணி ‘மணிகர்ணிகா’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றது.

Verse 86

द्रवरूपं परित्यज्य ललनारूपधारिणी । प्रत्यक्षरूपिणी तत्र मयैक्षि मणिकर्णिका

தன் திரவ (நீர்ம) வடிவைத் துறந்து கன்னி வடிவம் ஏற்று, நேரடியாக வெளிப்பட்ட மணிகர்ணிகா தேவியை அங்கே நான் தரிசித்தேன்.

Verse 87

तस्या रूपं प्रवक्ष्यामि भक्तानां शुभदं परम् । यद्रूपध्यानतः पुंभिराषण्मासं त्रिसंध्यतः

பக்தர்களுக்கு மிக உயர்ந்த மங்களம் தரும் அவளது வடிவத்தை நான் உரைக்கிறேன்; அந்த வடிவத்தைத் தியானித்து ஆறு மாதங்கள் தினம் மூன்று சந்திகளிலும் நிலைத்திருப்பவன் நன்மை அடைவான்.

Verse 88

प्रत्यक्षरूपिणी देवी दृश्यते मणिकर्णिका । चतुर्भुजा विशालाक्षी स्फुरद्भालविलोचना

மணிகர்ணிகா தேவி நேரடியாகக் காட்சி தருகிறாள்—அவள் நான்கு கரங்களுடன், விரிந்த கண்களுடன், நெற்றியில் ஒளிரும் கண் உடையவள்.

Verse 89

पश्चिमाभिमुखी नित्यं प्रबद्धकरसंपुटा । इंदीवरवतीं मालां दधती दक्षिणे करे

அவள் எப்போதும் மேற்கு நோக்கி நிற்பாள்; கைகளைச் சேர்த்து குவித்த நிலையில் வைத்திருப்பாள்; வலக்கையில் நீலத் தாமரைகளால் ஆன மாலையைத் தாங்குவாள்.

Verse 90

वरोद्यते करे सव्ये मातुलुंग फलं शुभम् । कुमारीरूपिणी नित्यं नित्यं द्वादशवार्षिकी

இடக்கையில் அவள் வரமுத்ரையை வெளிப்படுத்தி, மங்களமான மாதுளங்க (பீஜபூர) கனியையும் தாங்குகிறாள்; அவள் எப்போதும் கன்னி வடிவினள், நிரந்தரம் பன்னிரண்டு வயதினள்.

Verse 91

शुद्धस्फटिककांतिश्च सुनील स्निग्धमूर्द्धजा । जितप्रवालमाणिक्य रमणीय रदच्छदा

அவளுடைய ஒளி தூய ஸ்படிகம் போன்றது; அவளது கூந்தல் ஆழ்ந்த நீலமாகவும் மிருதுவாகவும் விளங்குகிறது. அவளது அழகிய உதடுகள் பவளம், மாணிக்கத்தின் பிரகாசத்தையும் மிஞ்சுகின்றன.

Verse 92

प्रत्यग्रकेतकीपुष्पलसद्धम्मिल्ल मस्तका । सर्वांग मुक्ताभरणा चंद्रकांत्यंशुकावृता

புதிய கேதகி மலர்களால் ஒளிரும் சடை-அலங்காரத்தால் அவளது தலை அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது. அவள் உடல் முழுதும் முத்து ஆபரணங்களால் விளங்க, நிலவொளி போன்ற ஆடையால் மூடப்பட்டிருக்கிறாள்.

Verse 93

पुंडरीकमयीं मालां सश्रीकां बिभ्रती हृदि । ध्यातव्यानेन रूपेण मुमुक्षुभिरहर्निशम्

அவள் தன் இதயத்தில் செழுமைமிக்க வெண்தாமரைகளால் ஆன மாலையை அணிந்திருக்கிறாள். முக்தியை நாடுவோர் பகலும் இரவும் இதே வடிவில் அவளைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 94

निर्वाणलक्ष्मीभवनं श्रीमतीमणिकर्णिका । मंत्रं तस्याश्च वक्ष्यामि भक्तकल्पद्रुमाभिधम् । यस्यावर्तनतः सिद्ध्येदपि सिद्ध्यष्टकं नृणाम्

புகழ்மிக்க மணிகர்ணிகை நிர்வாண-லக்ஷ்மியின் வாசஸ்தலம். அவளுடைய ‘பக்த-கல்பத்ருமம்’ எனப்படும் மந்திரத்தை நான் உரைக்கிறேன்; அதை ஜபித்தால் மனிதர்க்கு அஷ்டசித்திகளும் கிடைக்கும்.

Verse 95

वाग्भवमायालक्ष्मीमदनप्रणवान्वदेत्पूर्वम् । भांत्यं बिंदूपेतं मणिपदमथ कर्णिके सहृत्प्रणवपुटः

முதலில் பிரணவத்துடன் வாக்பவம், மாயா, லக்ஷ்மீ, மதன—இவ்வித பீஜாக்ஷரங்களை உச்சரிக்க வேண்டும். பின்னர் பிந்து உடைய ‘பாம்’ சொல்லி, அதன் பின் ‘மணி’ பதம்; இறுதியில் ‘கர்ணிகே’—ஹ்ருத் இணைந்த பிரணவ-புடத்தால் சூழ்ந்து—உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 96

मंत्रःसुरद्रुमसमः समस्तसुखसंततिप्रदो जप्यः । तिथिभिः परिमितवर्णः परमपदं दिशति निशितधियाम्

இந்த மந்திரம் கற்பவிருட்சம் போன்றது; எல்லா இன்பங்களின் இடையறாத தொடரை அளிப்பதால் இதை ஜபிக்க வேண்டும். திதிகளின்படி இதன் எழுத்துகள் அளவிடப்பட்டவை; கூர்மையான அறிவுடையோர்க்கு இது பரமபதத்தை அருளும்.

Verse 97

तारस्तारतृतीयो बिंद्वंतोमणिपदं ततः कर्णिके । प्रणवात्मिपदं केन म इति मनुसंख्यवर्णमनुः

இந்த மந்திரம் ‘தார’ என்றும் மூன்றாம் ‘தார’ என்றும் சேர்ந்து அமைந்து, முடிவில் பிந்து கொண்டது; பின்னர் தாமரையின் கர்ணிகையில் நிலைபெறும் ‘மணி’ பதம் வருகிறது. இது பிரணவாத்மகம்; ‘கேன’ பதத்துடனும் ‘ம’ எழுத்துடனும் இணைந்து, விதிப்படி எண்ணப்படும் எழுத்துகளைக் கொண்ட மந்திரமாகும்.

Verse 98

अयं मंत्रोऽनिशं जप्यः पुंभिर्मुक्तिमभीप्सुभिः । होमो दशांशकः कार्यः श्रद्धाबद्धादरैर्नृभिः

முக்தியை விரும்பும் ஆண்கள் இந்த மந்திரத்தை இடையறாது ஜபிக்க வேண்டும். ஜப எண்ணிக்கையின் பத்தில் ஒரு பங்கு அளவிற்கு ஹோமம், நம்பிக்கையால் கட்டுண்ட மரியாதையுடன் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 99

परिप्लुतैः पुंडरीकैर्गव्येन हविषास्फुटैः । सशर्करेण मेधावी सक्षौद्रेण सदाशुचिः

முழுமையாக மலர்ந்த வெண்தாமரைகளுடன், தூய பசுநெய்யை ஹவியாகக் கொண்டு—அதில் சர்க்கரையும் தேனும் கலந்து—எப்போதும் தூய்மையுடன் இருக்கும் மேதாவி சாதகர் ஆஹுதி அளிக்க வேண்டும்.

Verse 100

त्रिलक्षमंत्र जप्येन मृतो देशांतरेष्वपि । अवश्यं मुक्तिमाप्नोति मंत्रस्यास्य प्रभावतः

இந்த மந்திரத்தை மூன்று இலட்சம் முறை ஜபித்தவன், வேறு நாட்டில் இறந்தாலும், இந்த மந்திரத்தின் பிரபாவத்தால் அவன் நிச்சயமாக முக்தியை அடைவான்.

Verse 110

पूजयित्वा पशुपतिमुपोषणपरायणाः । पशुपाशैर्न बध्यंते दर्शे विहितपारणाः

பசுபதியை முறையாகப் பூஜித்து நோன்பில் உறுதியாக இருப்போர், உயிர்களைப் பிணைக்கும் பசுபாசங்களால் கட்டுப்படார். தர்ஶ (அமாவாசை) நாளில் விதிப்படி பாரணம் செய்தால், பசுபதியின் பாசங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுவர்.

Verse 120

तत्राभ्याशे स्कंदतीर्थं तत्राप्लुत्य नरोत्तमः । दृष्ट्वा षडाननं चैव जह्यात्षाट्कौशिकीं तनुम्

அங்கே அருகில் புனிதமான ஸ்கந்த தீர்த்தம் உள்ளது. அங்கே நீராடிய சிறந்த மனிதன்—ஷடானன ஸ்கந்தனை தரிசித்து—ஷாட்கௌசிகி (ஆறு உறைகளால் அமைந்த) உடலை விட்டு விடுகிறான்.

Verse 130

योगक्षेमं सदा कुर्याद्भवानी काशिवासिनाम् । तस्माद्भवानी संसेव्या सततं काशिवासिभिः

பவானி காசிவாசிகளின் யோகக்ஷேமத்தை எப்போதும் காக்கிறாள். ஆகவே காசிவாசிகள் பவானியை இடையறாது சேவித்து வழிபட வேண்டும்.

Verse 140

ज्ञानतीर्थं च तत्रैव ज्ञानदं सवर्दा नृणाम् । कृताभिषेकस्तत्तीर्थे दृष्ट्वा ज्ञानेश्वरं शिवम्

அங்கேயே ஞான தீர்த்தம் உள்ளது; அது மனிதர்க்கு எப்போதும் ஞானம் அளிக்கிறது. அந்த தீர்த்தத்தில் அபிஷேக நீராடி, ஞானேஸ்வர சிவனை தரிசித்தால் ஞானப் பிரசாதம் கிடைக்கும்.

Verse 150

पितामहेश्वरं लिंगं ब्रह्मनालोपरिस्थितम् । पूजयित्वा नरो भक्त्या ब्रह्मलोकमवाप्नुयात्

பிரம்மநாளத்தின் மேலே அமைந்த பிதாமஹேஸ்வர லிங்கத்தை யார் பக்தியுடன் வழிபடுகிறாரோ, அவர் பிரம்மலோகத்தை அடைவார்.

Verse 160

तत्र भागीरथे तीर्थे श्राद्धं कृत्वा विधानतः । ब्राह्मणान्भोजयित्वा तु ब्रह्मलोके नयेत्पितॄन्

அங்கே பாகீரத தீர்த்தத்தில் விதிப்படி சிராத்தம் செய்து, பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளித்த பின், ஒருவர் தம் பித்ருக்களைப் பிரம்மலோகத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறார்.

Verse 170

मार्कंडेयेश्वरात्प्राच्यां वसिष्ठेश्वर पूजनात् । निष्पापो जायते मर्त्यो महत्पुण्यमवाप्नुयात्

மார்கண்டேயேஸ்வரத்தின் கிழக்கில் உள்ள வசிஷ்டேஸ்வரனை வழிபட்டால், மனிதன் பாவமற்றவனாகி மாபெரும் புண்ணியத்தை அடைகிறான்.

Verse 180

दक्षिणेऽगस्त्यतीर्थाच्च तीर्थमस्त्यतिपावनम् । गंगाकेशवसंज्ञं च सर्वपातकनाशनम्

அகஸ்திய தீர்த்தத்தின் தெற்கில் இன்னொரு மிகப் புனிதமான தீர்த்தம் உள்ளது; அது ‘கங்காகேசவ’ என அழைக்கப்படுகிறது; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கிறது.

Verse 190

प्रचंडनरसिंहोहं चंडभैरवपूर्वतः । प्रचंडमप्यघं कृत्वा निष्पाप्मा स्यात्तदर्चनात्

நான் பிரசண்ட நரசிம்மன்; சண்ட பைரவனின் கிழக்கில் இருக்கிறேன். மிகக் கொடிய பாவம் செய்திருந்தாலும், என்னை அர்ச்சித்தால் பாவமற்றவனாகிறான்.

Verse 200

त्रिविक्रमोस्म्यहं काश्यामुदीच्यां च त्रिलोचनात् । ददामि पूजितो लक्ष्मीं हरामि वृजिनान्यपि

நான் காசியில் திரிவிக்ரமன்; திரிலோசனத்தின் வடக்கில் உள்ளவன். வழிபட்டால் செல்வத்தை அருளி, துன்பங்களையும் பாவங்களையும் அகற்றுவேன்.

Verse 210

नारायणस्वरूपेण गणाश्चक्रगदोद्यताः । कुर्वंति रक्षां क्षेत्रस्य परितो नियुतानि षट्

நாராயண ஸ்வரூபமாக, சங்கம்-சக்கரம்-கதை ஏந்திய கணங்கள் ஆறு நியுத எண்ணிக்கையுடன், இப்புண்ணிய க்ஷேத்திரத்தைச் சுற்றிலும் காக்கின்றனர்।

Verse 220

वामनः शंखचक्राब्जगदाभिरुपलक्षितः । लक्ष्मीवंतं जनं कुर्याद्गृहेपि परिधारितः

சங்கு, சக்கரம், தாமரை, கதை ஆகியவற்றால் விளங்கும் வாமனர்—வீட்டிலும் பக்தியுடன் வைத்துப் போற்றினால்—மனிதனை லக்ஷ்மீசம்பன்னனாக்குவார்।

Verse 230

वासुदेवश्च शंखारि गदाजलजभृत्सदा । शंखांबुज गदाचक्री ध्येयो नारायणो नृभिः

வாசுதேவர் எப்போதும் சங்கு, சக்கரம், கதை, தாமரை ஏந்தியவர்; சங்கு-தாமரை-கதை-சக்கரத்துடன் விளங்கும் அந்த நாராயணனையே மனிதர் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 240

प्रणम्य दूरादपिच संप्रहृष्टतनूरुहः । अभ्युत्थातुं मनश्चक्रे शंखचक्रगदाधरः

தூரத்திலிருந்தே வணங்கி, ஆனந்த ரோமாஞ்சம் கொண்ட உடலுடன், சங்கு-சக்கரம்-கதை ஏந்தியவன் வரவேற்க எழுந்திட மனத்தில் தீர்மானித்தான்।

Verse 250

पठितव्यः प्रयत्नेन बिंदुमाधवसंभवः । श्रोतव्यः परया भक्त्या भुक्तिमुक्तिसमृद्धये

பிந்துமாதவனுடன் தொடர்புடைய இவ்வரலாற்றை முயற்சியுடன் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்; பரம பக்தியுடன் கேட்க வேண்டும்—போகம் மற்றும் முக்தி இரண்டின் வளத்திற்காக।

Verse 251

संप्राप्ते वासरे विष्णो रात्रौ जागरणान्वितः । श्रुत्वाख्यानमिदं पुण्यं वैकुंठे वसतिं लभेत्

விஷ்ணுவின் புனித நாளில், இரவில் ஜாகரணம் செய்து இந்தப் புண்ணிய ஆக்யானத்தைச் செவிமடுத்தவன் வைகுண்ட வாசத்தை அடைவான்।